II SA/Kr 1401/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 14 sierpnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorlicach decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r., na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) nakazał inwestorom: M. W. i R. W. rozbiórkę wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia płyty do składowania obornika o wymiarach zewnętrznych 6,90 m x 2,24 m, na działce nr [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że podczas przeprowadzonych w dniu 23 czerwca 2016 r. czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr [...] w W. znajduje się płyta do składowania obornika (w protokole kontroli nazwana płytą gnojową) o wymiarach zewnętrznych 6,90 m x 2,24 m, płyta posiada dno i ściany betonowe, według oświadczenia właścicieli o wysokości 1m. Wysokość ścian ponad terenem wynosi około 0,45 m. W obrysie przedmiotowej płyty znajduje się zbiornik na gnojówkę przykryty deskami. Nad ścianami betonowymi płyty do składowania obornika wykonano ściany z desek o wysokości około 1,50 m i zadaszenie stanowiące przedłużenie połaci dachowej budynku gospodarczego. Pomiędzy ścianą drewnianą a połacią dachu jest prześwit, który w ścianie podłużnej wynosi około 0,40 m, a w ścianie poprzecznej od 0,40 do 1,20 m. Odległość przedmiotowej płyty od granicy z działką nr [...] wynosi od 3,15 m do 3,52 m, zaś odległość do najbliższego okna w budynku mieszkalnym na działce nr [...] wynosi około 10 m (odległość do okna balkonowego). Inwestorzy oświadczyli, że przedmiotową płytę do składowania obornika wybudowali po wybudowaniu budynku mieszkalnego tj. około roku 1990 bez pozwolenia na budowę. Podali również, że prowadzą hodowlę krów (2 krowy, 2 jałówki, l cielę) i drobiu (15 sztuk). Organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego tj. zeznań świadków i pozyskanych zdjęć lotniczych stwierdził, że przedmiotowa płyta do składowania obornika została wykonana w 2001 r. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Bobowa zatwierdzonym uchwałą Nr IV/25/03 Rady Gminy Bobowa z dnia 27 stycznia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 53 z dnia 9 marca 2003 r. poz. 742 z późn. zm.) działka nr [...] w W. leży w terenie oznaczonym symbolem 2.2. MN – "Tereny różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła o niskiej intensywności zabudowy w Bobowej; utrzymuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową". Pismem z dnia 27 lipca 2016 r. znak: [...] Burmistrz Bobowej poinformował, że nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej budowy przedmiotowej płyty do składowania obornika. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt l lit. b Prawa budowlanego w jednakowym brzmieniu zarówno w ustalonej dacie budowy jak i obecnie, budowa przedmiotowego obiektu nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, jednakże w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do budowy wymagane było uprzednie zgłoszenie zamiaru jego budowy we właściwym organie. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają więc przepisy art. 49b ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255), a to z uwagi na treść art. 26 ust. 2 ww. ustawy. W przepisie art. 49b ust. 2 przewidziano procedurę legalizacyjną pod warunkiem, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W takim przypadku organ nadzoru budowlanego wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych, gdy budowa nie została zakończona oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. Organ uznał, że w niniejszej sprawie możliwość zalegalizowania przedmiotowej płyty do składowania obornika została wyłączona z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jak ustalono przedmiotowa płyta do składowania obornika znajduje się w odległości 3,15 m do 3,52 m od granicy z działką nr [...] zaś odległość do najbliższego okna w budynku mieszkalnym na tej działce wynosi około 10 m. Powyższe jest niezgodne z § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81 ze zm.) który wprowadza wymóg zachowania odległości 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej nże 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Płyta do składowania obornika w całości znajduje się w strefie ochronnej określonej wyżej przywołanym przepisem rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. Z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, spełnienie pozostałych warunków umożliwiających legalizację tj. zgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwoli na legalizację obiektu, gdyż oba te warunki muszą być spełnione łącznie. W związku z powyższym odstąpiono również od badania czy przedmiotowa płyta posiada dno i ściany nieprzepuszczalne. Odwołanie od w/w decyzji złożyła M. W., zarzucając: wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 107 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału sprawy poprzez nieustalenie czy przedmiotowa płyta gnojowa posiada dno i ściany nieprzepuszczalne; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 107 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału sprawy co doprowadziło PINB w Gorlicach do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych i uznania, że płyta do składowania obornika została wybudowana bez wymaganego prawem zezwolenia, podczas gdy inwestorzy pozwolenie takie uzyskali, a jedynie w chwili obecnej nie są w posiadaniu odpowiednich dokumentów, gdyż zostały one zagubione; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 107 K.p.a. poprzez brak ustalenia, w którym roku powstał budynek mieszkalny, od którego mierzona jest odległość do płyty gnojowej; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie odwołującej zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie zebranych dowodów, w szczególności w postaci filmów i zdjęć przedłożonych przez A. R.; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 75 § 1 K.p.a. poprzez wymaganie, by świadkowie J. S. i W. F. uprawdopodobnili swoje twierdzenia wiarygodnymi dowodami, w sytuacji gdy to zeznania w/w świadków stanowiły dowód w sprawie; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w szczególności zeznań świadków wskazanych przez A. R. i w konsekwencji uznanie na ich podstawie, że budowa przedmiotowej płyty do składowania obornika miała miejsce w 2001 roku, podczas gdy płyta ta została wybudowana w 1990 r.; naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 poprzez brak wykazania przez organ I instancji, że skutkiem budowy przedmiotowej płyty do składowania obornika było niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 14 sierpnia 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności podzielił ustalenia PINB-u odnośnie stron postępowania i osób zobowiązanych do dokonania rozbiórki. Dalej organ odwoławczy uznał również za prawidłowe i zgodne z rzeczywistością ustalenia, że sporny obiekt budowlany wybudowany został od podstaw w obecnym miejscu na działce nr [...] w warunkach samowoli budowlanej ok. 2001 r., a nie jak twierdzi skarżąca - przed 1995 r. Ustalony przez organ I instancji okres budowy przedmiotowej budowli stanowi rezultat trafnej, wszechstronnej oceny wszystkich zgromadzonych dowodów, w szczególności zdjęć lotniczych terenu zabudowanego spornym obiektem z lat 1997 — 2003 oraz zeznań świadków w osobach W. K., I. K., M. S. i G. J.. Zdaniem MWINB, sam fakt, że wskazani świadkowie pozostają spokrewnieni z jedną ze stron postępowania nie stanowi dostatecznej podstawy do zakwestionowania wiarygodności i miarodajności prezentowanej przez te osoby, spójnej wersji co do okoliczności powstania spornej płyty do składowania obornika w obecnym miejscu na gruncie. Potwierdza to również dowód przedłożony przez samą skarżącą M. W. w postaci planu zagospodarowania posesji W. nr [...], sporządzonego przez [...] w G., opatrzonego datą (zaopiniowania) 15 sierpnia 1991 r. Obecnie płyta do składowania obornika, posadowiona jest na działce nr [...] na wysokości rozbudowanej części budynku gospodarczego i przylega do niego od strony zachodniej. Taka lokalizacja spornej płyty oznacza w istocie, że jest to zupełnie inna budowla niż "gnojownia" wzmiankowana na planie zagospodarowania z 1991 r., na której miejscu obecnie stoi rozbudowana część budynku gospodarczego inwestorów. Zdaniem organu odwoławczego również ustalenia organu I instancji odnoszące się do dokonanej kwalifikacji przedmiotowych robót budowlanych były co do zasady prawidłowe. Przedmiotową płytę do składowania obornika należało zakwalifikować jako budowlę. Przy dokonywaniu oceny, czy realizacja przedmiotowego obiektu wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie można tracić z pola widzenia podstawowego postulatu wynikającego z zasady legalizmu, że ocena prawna określonych robót budowlanych winna następować na podstawie przepisów aktualnych w okresie ich wykonania, natomiast postępowanie legalizacyjne powinno się toczyć w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego prowadzenia. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków. Realizacja płyty do składowania obornika została przez ustawodawcę zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (vide art. 29 ust. 1 pkt 1 lib. b prbud). W stanie prawnym obowiązującym w ustalonej dacie realizacji obiektu, tj. w 2001 r., budowę budowli w postaci płyty do składowania obornika można było rozpocząć wyłącznie na podstawie zgłoszenia (vide art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prbud). Tymczasem w przedmiotowej sprawie, inwestorzy nie legitymowali się stosownym zgłoszeniem zamiaru budowy przedmiotowego obiektu, co zostało przyznane przez nich w czasie kontroli. Organ odwoławczy uznał stanowisko PINB w zakresie odnoszącym się do braku możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej z uwagi na niezgodność samowolnej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie za trafne. Niezgodność zrealizowanej samowolnie inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi ma charakter nieusuwalny i wyklucza możliwość legalizacji obiektu. Opisana w decyzji organu I instancji lokalizacja spornej płyty do składowania obornika na gruncie narusza przepisy § 6 ust. 5 pkt 1 i 4 rozporządzenia, statuujące minimalne wymagania odległościowe w przytoczonym zakresie (tj. od otworów okiennych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobył ludzi oraz od granic działki sąsiedniej) na odpowiednio: 30 metrów i 4 metry. Dopuszczalne wyjątki od tej zasady wprowadzone w § 6 ust. 6 rozporządzenia nie znajdują zastosowania w analizowanym przypadku. PINB prawidłowo wskazał właścicieli działki nr [...], będących jednocześnie inwestorami spornej płyty, jako adresatów orzeczonego obowiązku rozbiórki. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie przez organ administracyjny, że płyta do składowania obornika została wybudowana ok. 2001 roku, a nie jak twierdzi skarżąca przed 1990 r., co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. oraz błędne niezastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. Skarżąca argumentowała, że przedmiotowa płyta została wybudowana przed 1990 r., o czym niewątpliwie świadczy dokument w postaci "planu zagospodarowania 1:500 pan. W. R. i M. W. nr [...]", z oznaczonym jako nr 4 obiektem, opisanym jako "gnojownia". Wskazany dokument jest opatrzony klauzulą "bez uwag" i oznaczony datą 15 sierpnia 1991 r. Zawiera także pieczęcie stosownych organów administracyjnych wraz z podpisami. W dacie budowy obiektu przepisy prawa budowlanego nie nakładały obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie dokonania zgłoszenia wybudowanego obiektu. Skarżąca przyznaje, że nie posiada dokumentu zgłoszenia a budując wskazany obiekt dochowała wszelkich formalności, co nie daje podstaw do rozbiórki wybudowanego obiektu. Tymczasem organ administracji wydając zaskarżoną decyzję oparł się na dowodach z przesłuchania świadków spokrewnionych z byłymi/aktualnymi właścicielami działki nr [...], którzy -co wynika również z treści decyzji - na stałe zamieszkują w K., a w W. bywają okazjonalnie. Organ administracji przyjmując zdjęcia lotnicze jako dowód niekwestionowalny nie uwzględnił okoliczności, że zadaszenie płyty do składowania obornika nie pozwala dostrzec jej usytuowania, tym bardziej, że zadaszenie to stanowi przedłużenie połaci dachowej budynku gospodarczego do którego przylega. Skarżąca podkreśliła, że odległość granic płyty do składowania obornika od granic działki ewidencyjnej nr [...] nie zmieniła się od momentu wybudowania płyty. Z ostrożności skarżąca wskazała, że konsekwencje wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje obecnie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie jednak z art. 103 ust. 2 tej ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc ustawę z 1974 r. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA z 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07). Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów nadzoru budowlanego nakazujące M. W. i R. W. dokonanie rozbiórki wybudowanej płyty do składowania obornika o wymiarach zewnętrznych wynoszących 6.90 m x 2.24 m, usytuowanej na działce nr [...] w W. Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, ze postępowanie administracyjne wszczęte zostało przed dniem wejścia w życie ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U.2016.2255). Ustawą tą zmieniono szereg przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym zawarty w art. 29 katalog obiektów, których budowa zwolniona jest z uzyskania pozwolenia na budowę. Zmiana tego jednak przepisu nie miała jednak znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 ww. ustawy z 16 grudnia 2016 r., zasadą jest, że w sprawach, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 5 (Prawo budowalne), wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyjątek od tej zasady przewidziano w ustępie 2 art. 26, zgodnie z którym w sprawach, o których mowa w art. art. 36a, 48 i 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. art. 36a, 48 i 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Powyższy przepis odnosi się wyłącznie do nowej treści art. 48 i 49b, nie zaś do kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po nowelizacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków (por. wyroki NSA z 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10 oraz uchwałę NSA z 16. 12. 2013 r., II OPS 2/13). Należy więc odróżnić dokonywanie kwalifikacji samowoli budowalnej od usuwania jej skutków. Materialnoprawną podstawę dla zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć stanowi art. 49b ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji architektoniczno- budowlanej. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że na obszarze działki nr [...] została zrealizowana płyta do składowania obornika, a jej inwestorami są M. i R. W., sporna jest natomiast data realizacji przedmiotowej płyty, a także jej legalność. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem strony skarżącej realizacja płyty miała miejsce około 1990 r. a więc przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 7.07. 1994 r. . Początkowo inwestorzy oświadczyli że: "płytę gnojową wybudowali bez pozwolenia na budowę ani o takie się nie starali" (protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 23 czerwca 2016 r.), następnie jednak stanowisko to zmienili wskazując , że wymagane prawem zezwolenia na realizację płyty uzyskali, ale je zagubili. Zgodnie ze stanowiskiem organów obu instancji sporna płyta została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej około 2001 r. , a więc pod rządami obowiązującego Prawa budowlanego. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami organy obu instancji nakazały rozbiórkę ww. obiektu budowlanego jako wybudowanego bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia, wskazując, że płyta do składowania obornika została ona wybudowana w zbyt bliskiej odległość od granicy z działką sąsiednią, jak również w zbyt bliskiej odległości od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na działce sąsiedniej, co stanowi naruszenie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych ( § 6 ust. 5 pkt. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, (Dz. U. z 2014 r. poz. 81 ). W konsekwencji, że nie ma możliwości zalegalizowania przedmiotowej płyty na podstawie art 49 ust. 2-5 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wyjątki od tej zasady przewiduje art. 29 ustawy, który określa jakiego rodzaju obiekty mogą zostać wybudowane bez pozwolenia na budowę oraz wykonywanie jakich robót budowlanych tego pozwolenia nie wymaga. Jednocześnie w art. 30 tej ustawy wymieniono obiekty i prace, których wykonanie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie bud owy wskazuje się, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa płyt do składania obornika natomiast stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy budowa takiej płyty wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanego. Należy się zatem zgodzić ze stanowiskiem organów, że według przepisów obowiązujących w dacie budowy przedmiotowej płyty – jak również obecnie - zamiar jej budowy podlegał obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji, natomiast jak prawidłowo ustaliły organy brak dokumentów świadczących, że inwestorzy wybudowali przedmiotowa płytę czyniąc zadość ww. przepisom. Odnosząc się do zarzutu skargi zgodnie, z którym organy naruszyły przepisy postępowania w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy polegających przede wszystkim na błędnym przyjęciu, że płyta została zrealizowana nielegalnie około 2001 r., podczas gdy w ocenie inwestorów została wybudowana legalnie przed 1990 r., aczkolwiek brak w tym zakresie dokumentów - należy wskazać, że zarzut ten nie jest zasadny i jako taki nie podlega uwzględnieniu. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji oparł się na właściwie zgromadzonym przez organy materiale dowodowym. Przede wszystkim w aktach sprawy zostały przedłożone zdjęcia lotnicze obejmujące teren działki nr [...] z lat 1987 — 2003 (K. 126-128 akt adm.), z których niezbicie wynika, iż w 1997 r. brak było przedmiotowej płyty dobudowanej do budynku gospodarczego, natomiast jest ona widoczna na zdjęciu z roku 2003 jako rozbudowana część budynku gospodarczego. Niezależnie od tego wybudowanie przedmiotowej płyty ok. 2001 r. zgodnie potwierdzają zeznania świadków w osobach W. K., I. K., M. S. i G. J., zeznających w trybie art. 233 k.p.k. Nadto wskazują oni, iż wcześniej obornik był składowany na działce nr [...] w innym miejscu. Zeznania świadków wskazanych przez stronę skarżąca: W. F. I J. S. , słuchanych także w trybie art. 233 k.p.k., są odmienne i wskazują na realizację przedmiotowej płyty ok. 1990 r. W ocenie Sądu, a także organów sam fakt, że świadkowie wskazujący, iż płyta powstała ok. 2001 r. pozostają spokrewnieni z jedną ze stron postępowania nie pozbawia ich wiarygodności, szczególnie w sytuacji gdy ich zeznania są spójne i potwierdzają ustalenia dokonane w oparciu o materiał zdjęciowy. W świetle poczynionych ustaleń nie można również przyjąć, iż sporna płyta zrealizowana jako rozbudowana od strony zachodniej część budynku gospodarczego jest tożsama z zaznaczoną planie zagospodarowania z 1991 r. działki nr [...] "gnojownią", gdyż znajduje się ona w innym miejscu jest bardziej oddalona od granicy z działką sąsiednią w porównaniu z płytą obecnie znajdującą się na działce inwestorów. Jest ona również znacznie oddalona od budynku gospodarczego (K. - 101 akt adm.). W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało zatem przeprowadzone poprawnie. Przedmiot postępowania został poddany oględzinom, sporządzono szczegółowy szkic i opis istniejącego stanu, w aktach sprawy znajdują się wskazane wyżej zdjęcia lotnicze obejmujące teren działki nr [...]. Nadto zeznania czterech świadków potwierdzają ustalenia poczynione w oparciu o materiał zdjęciowy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia w zakresie kwalifikacji obiektu przyjmując, że stanowi on płytę do składowania obornika, a w konsekwencji prawidłowo zastosował przepis art. 49b ww. ustawy. Zgodnie z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że w ramach postępowania legalizacyjnego podstawowym obowiązkiem organu administracji jest zbadanie, czy budowa jest zgodna z planem miejscowym i z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie, brak zgodności budowy z planem miejscowym i i z przepisami techniczno- budowlanymi, na zasadzie art. 49b ust. 3 w zw. z art. 49b ust. 2 ustawy uzasadnia orzeczenie o rozbiórce obiektu budowlanego. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organy przeanalizowały postanowienia uchwały Nr IV/25/03 Rady Gminy Bobowa z 27 stycznia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 53 z dnia 9 marca 2003 r. poz. 742 z późn. zm.) ustalając, że działka nr [...] w W. leży w terenie oznaczonym symbolem 2.2. MN – "Tereny różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła o niskiej intensywności zabudowy w Bobowej; utrzymuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową", a zatem wybudowanie przedmiotowej płyty nie narusza ustaleń obowiązującego planu miejscowego. W oparciu o pismo Burmistrza Bobowej z dnia 27 lipca 2016 r. znak: [...] ustalono także, iż nie posiada on żadnej dokumentacji dotyczącej budowy przedmiotowej płyty do składowania obornika. Organy ustaliły natomiast, że lokalizacja przedmiotowej płyty, która jest sytuowana od granicy z działką nr [...] w odległości od 3,15 m do 3,52 m i około 10 m od okna balkonowego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej jest niezgodna z treścią § 6 ust 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81 ze zm.,) gdyż przepis ten wprowadza wymóg zachowania odległości 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Położenie płyty narusza również wymóg § 6 ust 5 pkt 4 rozporządzenia stanowiący, że odległość płyty do składowania obornika od granicy z działką sąsiednią wynosi co najmniej 4 m. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że takie usytuowanie przedmiotowej płyty jest niedopuszczalne, nie ma zatem możliwości zalegalizowania jej samowolnej budowy, a jedynym sposobem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi jest orzeczenie nakazu rozbiórki. W tej sytuacji należy jako prawidłowe ocenić odstąpienie organ nadzoru budowlanego od zobowiązywania inwestorów do przedkładania dokumentów, wymienionych w przepisie art. 49b usta. 2 Prawa budowlanego, gdyż nie byłoby to celowe ze względu na brak możliwości doprowadzenia wykonanych robót do zgodności ze ww. wskazanymi przepisami rozporządzenia z 1997 r. Odnośnie do zarzutu niewykonalności decyzji również wskazać należy, że jest on nieuzasadniony. Z wyrzeczenia zawartego w decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją jednoznacznie wynika bowiem, że rozbiórka dotyczy płyty do składowania obornika wybudowanej na działce Nr [...], o podanych wymiarach zewnętrznych. Wyrzeczenie takie nie budzi wątpliwości, jest bowiem jasne i jednoznaczne. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było żadnej potrzeby wyjaśniać, że rozbiórka dotyczy również dna, betonowych ścian czy zadaszenia, gdyż właśnie z tych elementów składa się przedmiotowa płyta. Konkludując, stwierdzić trzeba, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że budowa obiektu będącego przedmiotem postępowania wymagała zgłoszenia zamiaru budowy, a wobec stwierdzonej samowoli i ustalenia iż jej budowa narusza przepisy techniczno – budowlane w sposób nie dający się usunąć – prawidłowo zastosowano przepis art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę jako niezasadną oddalił.