II SA/Kr 1402/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Gminy [...] i Skarbu Państwa reprezentowanych przez Prezydenta Miasta K na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jej postanowienie tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej – Gminy [...] kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony) Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 sierpnia 2015 r. znak [...] utrzymano w mocy postanowienie tego samego organu z dnia 17 lipca 2015 r., znak [...] odmawiające wnioskowi Skarbu Państwa i Gminy [...] wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2011 r., znak: [...] Decyzja ta orzekała o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2010 r., znak [...] stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 4 maja 1979 r., nr [...] o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K., obj. [...], l. kat [...] o pow. [...] m2 zabudowanej budynkiem przy ul. S.i o przyznaniu odszkodowania za ww. nieruchomość w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1564/11 oddalił skargę na opisaną wyżej decyzję zaś Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1115/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Rozpatrując ponownie sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1361/14 zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd przedstawił poglądy prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, do których w ponownym postępowaniu winien zastosować się Sąd I instancji. Sąd podał także, że w dniu 20 stycznia 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo jednego z uczestników, zawierające wniosek o zawieszenie zaś do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały złożone dwie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1115/13. W tak ustalonych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na uwadze, że wniosek o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił poprzednio wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i w którym Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił wykładnię prawa, którą Sąd jest związany na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - stwierdził zasadność i konieczność zawieszenia postępowania sądowego, do chwili zakończenia postępowań w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1115/13. W dniu 16 czerwca 2015 r. Skarb Państwa i Gmina [...] złożyły wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lipca 2011 r. Kolegium Odwoławcze rozpoznając ten wniosek postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r., znak [...] odmówiło wszczęcia postępowania wznowieniowego. Na to postanowienie złożono wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu tego wniosku wnioskodawca podniósł wadliwe rozpoznanie przez Kolegium Odwoławcze wniosku o wznowienie postępowania. Strona przytoczyła kilka orzeczeń sądów administracyjnych z których wynika, że w sytuacji gdy strona skorzystała z prawa do uruchomienia postępowania nadzwyczajnego i złożyła stosowny wniosek w tej sprawie, a równocześnie została wniesiona w tej samej sprawie skarga do sądu administracyjnego to postępowanie przed organem administracji powinno zostać zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez sąd administracyjny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt I SA Kr 335/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 744/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 576/13). Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w związku z wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2015 r. Skarbu Państwa i Gminy [...]- Prezydenta Miasta K. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2011 r., znak [...], działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 i 144 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 lipca 2015., znak: [...]. W uzasadnieniu wskazano, że instytucja wznowienia postępowania uregulowana w art. 145 - 153 K.p.a. jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie w pewnych okolicznościach prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie właściwy organ (w tym przypadku Kolegium Odwoławcze) bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 K.p.a. bądź w art. 145a K.p.a., czy został zachowany termin do złożenia podania jak również czy z innych względów nie jest wykluczone prowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym. Jeżeli wstępna kontrola wykaże, że wymogi zostały spełnione, organ wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 K.p.a). W przeciwnym razie art. 149 § 3 K.p.a. nakazuje odmówić wnioskowi wznowienia postępowania. Postanowienie w tym przedmiocie ma charakter formalny co oznacza, że jest wydawane jedynie w przypadku niedopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego z powodów podmiotowych lub przedmiotowych, albo gdy uchybiono wymogom formalnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1949/06, opub. w LEX nr 437529). Jedną z przesłanek niedopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wniesienie na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko nie zostało wyrażone wprost w żadnym z przepisów ustaw procesowych, ale znajduje oparcie w treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. W myśl powołanego przepisu prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania przez organy administracji publicznej, tak na wniosek, jak i z urzędu. Nie mogłoby bowiem w tym postępowaniu zapaść inne rozstrzygniecie niż orzeczenie sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na ostateczną decyzję (tak między innymi T. Woś, [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 349, K. Sobieralski, Glosa krytyczna do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 744/07, opub. w OSP 2008, s. 927-928; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 612/0500, opub. w ONSAiWSA 2007, poz. 120). Reasumując w ocenie Kolegium Odwoławczego wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję administracyjną czyni niedopuszczalnym wszczęcie przez organy administracji postępowania w celu zmiany bądź uchylenia tej decyzji w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1159/14). Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości uzasadnienie postanowienia poprzednio orzekającego składu oraz przytaczanych w nim orzeczeń sądów administracyjnych odrzucających jakąkolwiek ingerencje organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym jako wykraczającą poza dyspozycję przepisu art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalną godzącą w określoną w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji zasadę prawa do sądu. W związku z tym stwierdziło, że zaistniała przeszkoda do wznowienia postępowania z uwagi na uprzednie (tj. przed złożeniem wniosku o wznowienie) uruchomienie trybu weryfikacji decyzji ostatecznej - decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2011 r. znak [...]- przed sądem administracyjnym (sygn. akt II SA/Kr 1361/14 – sprawa w toku). Skargę na opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył Skarb Państwa, Gmina [...] reprezentowani przez Prezydenta Miasta K. Skarżący podają, że w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 dotyczącego niezgodności art. 156 § 2 K.p.a. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od jej wydania nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub jego ekspektatywy wniósł o wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 4 maja 1979 r., nr [...] o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K., obj. [...], l.kat [...] o pow. [...] m2 zabudowanej budynkiem przy ul. S. i orzekającej o przyznaniu odszkodowania za ww. nieruchomość w kwocie [...] zł. Skarb Państwa i Gmina [...] zarzucają, że w sytuacji procesowej jakiej znalazł się obecnie złożony wniosek o wznowienie postępowania powinien on był być rozpatrzony. Przepis art. 145a K.p.a. nie przewiduje możliwości odmowy wszczęcia tego nadzwyczajnego postępowania dotyczącego konkretnego aktu administracyjnego w sytuacji gdy równolegle prowadzona jest kontrola sądu administracyjnego. Zdaniem skarżących brak przeszkód by wszcząć postępowanie wznowieniowe w sprawie, a następnie zawiesić do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Skarżący podkreślają także, że aktualnie sprawa przestała istnieć, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 15 września 2015 r. wydał w sprawie wyrok o sygn. I OSK 1115/13. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i wywody prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, czyli w przypadkach, gdy sprawa powinna być załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz przez inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sprawa ta została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 145a § 1 i 2 K.p.a. strona może domagać się wznowienia postępowania administracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W takiej sytuacji skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Z powołanego przepisu skorzystali skarżący wnosząc w terminie jednego miesiąca wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia 8 grudnia 2010 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 4 maja 1979 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. S. Składając wniosek wprost wskazano na przesłankę wynikającą z art. 145a K.p.a., którą jest opublikowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/12 orzekającego o niezgodności art. 156 § 2 K.p.a. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim powołany art. 156 § 2 K.p.a. nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od daty wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Podstawą do wydania decyzji unieważniających akt administracyjny Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 4 maja 1979 r. było ustalenie przez Kolegium Odwoławcze, że decyzja ta (z 4 maja 1979 r.) została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W ocenie Sądu w sytuacji, w której strona skutecznie powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego orzekający o niezgodności konkretnego przepisu z aktem wyżej rangi (w tej sprawie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej) i który to przepis był podstawą do wydania decyzji, to wówczas - przy zachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - właściwy organ administracyjny nie ma podstaw do odmówienia wszczęcia postępowania wznowieniowego. Sąd nie podziela argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jakoby w okolicznościach tej sprawy wszczęcie postępowania wznowieniowego było niedopuszczalne. Organ ten wywodzi bowiem, że skoro decyzja tego organu z dnia 25 lipca 2011 r. została zaskarżona skargą do sądu administracyjnego, to późniejsze wszczęcie postępowania nadzwyczajnego obejmującego tę decyzję prowadziłoby do dwutorowości postępowania kontrolnego obejmującego ten sam akt administracyjny. Jak podnosi Kolegium Odwoławcze, wprawdzie żaden przepis nie zakazuje wszczynania postępowania wznowieniowego w przypadku, gdy wcześniej została wniesiona na tą samą decyzję skarga do sądu administracyjnego i sąd ten nie zakończył prawomocnie rozpoznawania takiej sprawy, to jednak konstytucyjna zasada prawa do sądu (art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP) nakazuje, aby w pierwszej kolejności rozpoznać sprawę sądową, a dopiero po jej prawomocnym zakończeniu byłaby możliwość prowadzenia postępowania wznowieniowego. Argumentacja organu jest tylko częściowo trafna. Rzeczywiście sytuacja merytorycznej oceny tej samej decyzji w dwóch odmiennych postępowaniach nie powinna być traktowana jako prawidłowa. Nie oznacza to jednak pozbawienia strony prawa do wszczynania takich postępowań, jakie uzna za zasadne. Czym innym jest bowiem samo wszczęcie postępowania, a czym innym merytoryczne rozpoznanie sprawy. Ustawodawca wyraźnie dopuścił możliwość wszczęcia dwóch postepowań: jednego administracyjnego dotyczącego zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania i drugiego sądowego (przed sądem administracyjnym) wynikającego z wniesienia skargi na akt administracyjny. Zgodnie z art. 56 P.p.s.a. jeżeli najpierw wszczęte zostało jedno z tzw. nadzwyczajnych postępowań administracyjnych uregulowanych art. 145-163 K.p.a., a później strona wniosła skargę do sądu administracyjnego na tą samą decyzję której przedmiotem jest administracyjne postępowanie nadzwyczajne, to skutek jest taki, że postępowanie sądowe jako wszczęte później podlega obligatoryjnemu zawieszeniu. Oznacza to, że ustawodawca dopuścił wszczęcie w ww. sytuacji obu postępowań (administracyjnego i sądowego) z wyraźnym nakazem wstrzymania się od rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym na rzecz prymatu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Nie powinno budzić wątpliwości, że w sytuacji, gdy najpierw wszczęte zostało postępowanie sądowe (przed sądem administracyjnym), a później strona składa wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego, to nie można tej stronie odmówić samego wszczęcia postepowania wznowieniowego. Pozbawienie prawa skutecznego domagania się wszczęcia postępowania administracyjnego musiałoby wynikać z wyraźnej regulacji prawnej, a takiej ani Sąd nie zna, ani na taką nie powołało się Kolegium Odwoławcze. Co istotne i co wydaje się umknęło uwadze Kolegium Odwoławczego, czym innym jest samo wszczęcie postępowania administracyjnego, a czym innym merytoryczne rozpoznanie sprawy w tak wszczętym postępowaniu. W sytuacji, gdy w ocenie organu po wszczęciu postępowania administracyjnego rozstrzygniecie konkretnej sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia sądu (także sądu administracyjnego), należałoby rozważyć zawieszenie postępowania administracyjnego do chwili zakończenia postępowania sądowego. Sąd zauważa przy tym, że zastosowana w tej sprawie wykładnia przepisów przez Kolegium Odwoławcze powoduje w istocie zniweczenie prawa strony do domagania się skutecznego wszczęcia postępowania wznowieniowego. Zgodnie z art. 145a § 2 K.p.a. wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego składa się w terminie 1 miesiąca od daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Według poglądu Kolegium Odwoławczego w razie rozpoznawania sprawy przez sąd administracyjny, strona nie może skutecznie złożyć wniosku w ww. terminie, powinna czekać na zakończenie postępowania sądowego. Wówczas zaś (w okolicznościach tej sprawy taka sytuacja zaistniałaby) upłynąłby termin do skutecznego domagania się wszczęcia postępowania wznowieniowego. To kolejny argument przemawiający przeciwko wykładni zastosowanej w zaskarżonym postanowieniu przez organ administracji. Sąd przy tym nie znajduje podstaw do uznania za zasadne i to twierdzenie Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którym możliwość wszczęcia w tej sprawie wznowieniowego postępowania administracyjnego stanowiłoby naruszenie prawa do sądu wyrażonego w art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, że ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Wszczęcie postępowania wznowieniowego w przypadku już trwania postępowania sądowego nie zamyka w drodze ustawy drogi do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w przypadku wszczęcia wznowieniowego postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy zaakceptować stanowisko stron zawarte w skardze co do błędnej wykładni art. 145a K.p.a. w związku z art. 149 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak wszczęcia postępowania wznowieniowego oraz naruszenia w zaskarżonym postanowieniu także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wydane w sprawie postanowienia są przedwczesne i organy naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno zastosować się do poglądu prawnego zawartego w uzasadnieniu tego wyroku Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekła na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.