II SA/Kr 141/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 30 października 2025 r. znak: SKO-ZP-415-288/25 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz M. R. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 141/26 UZASADNIENIE Wójt Gminy Nowy Targ decyzją z 2 września 2025 r., znak: GPI-GP.6730.77.2025, odmownie załatwił wniosek M. R. (dalej: "skarżąca") z 9 kwietnia 2025 r. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, urządzeniami budowlanymi i murem oporowym na części działek nr: [...] i [...] w W. ze względu na niespełnienie art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: "upzp"). W zakresie niespełnienia zasady dobrego sąsiedztwa organ pierwszej instancji wskazał, że części działek nie przylegają do drogi publicznej ani do drogi wewnętrznej, natomiast przylegają do planowanej drogi wewnętrznej na szerokości ok. 4,8 m, przy czym, biorąc pod uwagę długość boków, granice obszaru analizowanego ustalono w odległości ok. 90 m w części dotyczącej planowanej działki budowlanej oraz ok. 50,0 m w części dotyczącej planowanego dojazdu, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszej niż 50,0 m. Najbliższy budynek mieszkalny to budynek w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] poza zasięgiem obszaru analizowanego. Rozciąganie obszaru analizowanego prowadzi do niepożądanego rozpraszania zabudowy, ale nawet w przypadku takiego rozciągnięcia inwestycja nie kontynuowałaby istniejącej zabudowy zagrodowej, ponieważ zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna to odrębne rodzaje zabudowy. Najbliższy budynek mieszkalny w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej znajduje się na działce nr [...] w odległości 365 m poza zasięgiem obszaru analizowanego. W zakresie niespełnienia uzbrojenia terenu organ pierwszej instancji wskazał, że z pkt 3 lit. b warunków przyłączenia do sieci energetycznej z 3 marca 2025 r. wynika, że wymagana jest rozbudowa sieci elektroenergetycznej w zakresie budowy odcinka linii kablowej od projektowanej stacji transformatorowej do zestawu złączowego w granicy działki, a zatem wymagane są uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, sporządzenie dokumentacji projektowej i uzyskanie zgód właścicieli sąsiednich działek, po których miałaby przebiegać linia elektroenergetyczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu (dalej: "SKO") decyzją z 30 października 2025 r., znak: SKO-ZP-415-288/25, wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy, wskazując przy tym, że organ pierwszej instancji ma rację w zakresie pierwszej przesłanki (żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest działką zabudowaną w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu), ale jednocześnie nie ma racji w zakresie drugiej przesłanki (dla spełnienia uzbrojenia terenu wystarczy zagwarantowanie zawarcia umowy w przyszłości). Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa przez: a. powielenie argumentacji o rzekomej niezgodności inwestycji z obecną zabudową nieruchomości sąsiednich, podczas gdy obszar analizowany obejmuje teren o zabudowie jednorodzinnej na działce nr [...]; b. ustalenie granic obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu terenu, ustalenie różnych odległości granic obszaru analizowanego dla różnych części terenu objętego wnioskiem, brak ustalenia granic obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna mimo małej gęstości zabudowy; c. pominięcie zarzutu błędnego ustalenia granic obszaru analizowanego objawiającego się ustaleniem różnych odległości granic obszaru analizowanego dla różnych części terenu objętego wnioskiem; d. nieprzeprowadzenie analizy funkcji, jaką spełnia budynek posadowiony na działce nr [...] i przyjęcie, że mimo zabudowania tej działki budynkiem mieszkalnym i planowanego zabudowania działki objętej wnioskiem również budynkiem mieszkalnym, zasada dobrego sąsiedztwa nie jest spełniona tylko dlatego, że budynek mieszkalny na działce nr [...] został wzniesiony w zabudowie zagrodowej; 2) art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp przez przyjęcie, że zasada kontynuacji funkcji nie jest spełniona, gdy teren, na którym ma być wzniesiony budynek mieszkalny, sąsiaduje z działką, na której znajduje się budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej; 3) art. 61 ust. 5a upzp przez przyjęcie, że w przypadku terenu, który jest pozbawiony bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a dostęp taki ma zapewniony przez drogę wewnętrzną, przez "front terenu" należy rozumieć część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi wewnętrznej, podczas gdy w takiej sytuacji przez "front terenu" należy rozumieć nie tylko część granicy działki budowlanej przylegającej do drogi publicznej, ale również jej pozostałą część, skierowaną w kierunku drogi publicznej, ale od niej odsuniętą; 4) art. 61 ust. 5a upzp przez przyjęcie, że granice obszaru analizowanego należy wyznaczać odrębnie dla części terenu spełniających różne funkcje, w tym przy przyjęciu różnych odległości granic obszaru analizowanego, podczas gdy obszar inwestycji wyznacza się jednolicie dla całego terenu, w szczególności przyjmując taką samą odległość granic obszaru analizowanego od granic terenu. W uzasadnieniu skargi wskazała w szczególności, że odległość od granic terenu inwestycji powinna być jednolita, a nie różna w zależności od funkcji pełnionej przez część tego terenu. Przyjęta – niezgodnie z potocznym rozumieniem i orzecznictwem sądowym (II SA/Kr 35/07) – szerokość "frontu terenu" wynosi 4,8 m zamiast 38,52 m (5,19 + 33,33), a w konsekwencji minimalna odległość granic obszaru analizowanego wynosi ok. 90 m zamiast 115,56 m. Przy prawidłowo poprowadzonych granicach obszaru analizowanego spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa należałoby ocenić w perspektywie działki nr [...], której granica znajduje się w odległości ok. 75 m od północno-wschodniego narożnika terenu inwestycji, a na której usytuowany jest budynek mieszkalny (taki rodzaj zabudowy wynika z pkt 4 ppkt 7 analizy urbanistycznej do decyzji WZ z 7 grudnia 2020 r., znak: GPI.6730.32.2020). Nie ma kolizji między tym budynkiem a budynkiem planowanym tylko dlatego, że ten pierwszy został wzniesiony w zabudowie zagrodowej, bo w kontynuacji funkcji nie chodzi o tożsamość (powielenie) funkcji. Budynek ten nie pełni żadnych funkcji gospodarskich, a wyłącznie mieszkalną. Co więcej, na zdjęciach lotniczych widać, że w jego pobliżu znajdują się kolejne budynki o co najmniej przeważającej funkcji mieszkalnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna. Mianowicie zarzut niewłaściwego ustalenia zasięgu obszaru analizowanego znajduje uzasadnienie. Nie chodzi przy tym o poszerzanie tego obszaru ponad to, co wynika stricte z przepisów prawa. Prawodawca określił minimalne rozmiary obszaru analizowanego, natomiast zaniechał wskazania jego rozmiarów maksymalnych. Nie oznacza to rzecz jasna możliwości poszerzania tego obszaru w nieskończoność i nie jest tożsame z przyznaniem organom administracji publicznej prawa do powiększania obszaru analizowanego tak długo, aż znajdzie się przynajmniej jedna działka pozwalająca na wykazanie, że zamiar inwestora będzie kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego ponad minimalne odległości musi znajdować uzasadnienie w realiach konkretnej sprawy, a także być powiązane z ochroną istniejącego ładu przestrzennego z jednej, a z zasadą swobody zabudowy i zagospodarowania nieruchomości z drugiej strony. W wypadku tej sprawy nie chodzi zatem o wyjście ponad minimalne normy, ale o niespełnienie nawet tych minimalnych przepisanych prawem wartości. Zgodnie z art.61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j., dalej "u.p.z.p.") – "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę". Przepis ten w sprawie znajdzie zastosowanie jako dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. (Dz.U.2021.1986) zmieniającej u.p.z.p. z dniem 3 stycznia 2022 r. Z kolei brzmienie tego przepisu obowiązuje sprzed zmiany dokonanej z dniem 24.09.2023r., a to w związku z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688), który stanowi: 2. Do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W zakresie frontu terenu organy wskazały, że części działek nie przylegają do drogi publicznej ani do drogi wewnętrznej, natomiast przylegają do planowanej drogi wewnętrznej na szerokości ok. 4,8 m. Jak z tego wynika, organy przyjęły, że front terenu to owe 4,8 m przyległe do planowanej drogi wewnętrznej. Wobec tego, skoro jest to wartość mniejsza niż 50m, organy przyjęły granice obszaru analizowanego w odległości ok. 90 m w części dotyczącej planowanej działki budowlanej oraz ok. 50,0 m w części dotyczącej planowanego dojazdu. W ocenie Sądu, o ile trafnie przyjęto konieczność odniesienia się do planowanej drogi wewnętrznej, o tyle błędnie ustalono szerokość frontu terenu. Definicję frontu terenu ustala aktualnie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. następująco: "Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę". Trzeba wskazać, że w uprzednio obowiązującym stanie prawnym ( przed dodaniem ustępu 5a do art. 61 u.p.z.p.), a mianowicie w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) mowa była wprawdzie nie o froncie terenu, ale o froncie działki, ale definicja frontu działki z § 2 pkt 5 rozporządzenia była niemal identyczna. Mianowicie jeśli mowa w rozporządzeniu o froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zatem porównując powyższe do ust. 5a, sprecyzowano jedynie w nowej definicji, że może to być zarówno droga publiczna, jak i droga wewnętrzna. Zbieżność definicji jest zaś o tyle istotna, że chcąc wyłożyć pojęcie "frontu terenu", można sięgnąć do orzecznictwa z okresu sprzed wprowadzenia przepisu ust. 5a. I tak, "Pojęcie frontu działki nie zawsze musi odnosić się do jednej, konkretnej działki, w granicach której ulokowany zostanie zjazd z drogi. Jeżeli więc teren inwestycji składa się z kilku działek budowlanych, to przez front działki należy rozumieć także front działek, będący tą ich częścią, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę ( wyrok NSA z dnia 17stycznia 2024 r. II OSK 950/21 LEX nr 3691553). Przepis § 2 pkt 5 rozporządzenia z 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) literalnie odnosi się do "działki budowlanej", a więc pojedynczej działki ewidencyjnej. Jednak nie uprawnia to do tak restrykcyjnego podejścia, polegającego na uznaniu, że pojęcie do zawsze musi by odnoszone do jednej, konkretnej działki, w granicach której ulokowany zostanie zjazd z drogi. Jeżeli więc w danym przypadku teren inwestycji składa się jednolicie z kilku działek budowlanych, to przez "front działki" należy rozumieć także "front działek", będący tą ich częścią, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę ( wyrok NSA z dnia 3 lipca 2023 r. II OSK 67/22, LEX nr 3599615). I wreszcie: "W przypadku gdy zabudowa kubaturowa ma znaleźć się w pewnym oddaleniu od drogi publicznej, a wjazd na teren inwestycji ma odbywać się z drogi wewnętrznej, jako front działki winno traktować się szerokość tej części nieruchomości, która stanowi przedmiot zabudowy kubaturowej" ( wyrok WSA w Łodzi . z dnia 24 marca 2021 r. II SA/Łd 793/20, LEX nr 3162555 ). W niniejszej sprawie do planowanej drogi wewnętrznej przylega część działki nr [...] na szerokości 4,8 m. Jednak jest to część działki planowana, jak się wydaje, jako dojazd do części działek nr [...] i [...] z planowaną inwestycją kubaturową. Można więc powiedzieć, że bezpośrednio do planowanej drogi wewnętrznej przylega część działki będąca dojazdem, która zwiększa szerokość w części dotyczącej inwestycji kubaturowej. W ocenie Sądu, w tej specyficznej sytuacji frontem terenu będzie nie tylko część bezpośrednio przylegająca do drogi i sama będąca dojazdem, ale także pozostała część działek od strony planowanej drogi wewnętrznej stanowiąca przedmiot zabudowy kubaturowej ( która bezpośrednio do drogi nie przylega). Tak określony front terenu stanowić powinien dopiero podstawę do określenia jego trzykrotności celem ustalenia granic obszaru analizowanego. W sytuacji przyjęcia jako frontu działki – dojazdu o szerokości 4,8 m, wyznaczenie granic obszaru analizowanego nastąpiło w sposób całkowicie dowolny (90 m i 50 m), który nie daje się zweryfikować. Wymaga podkreślenia, że wadliwość w wyznaczeniu obszaru analizy rzutuje na całe postępowanie. Wyznaczenie bowiem obszaru analizowanego bez dowolności, z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwala też na realizację zasady równego traktowania inwestorów oraz osób trzecich tam, gdzie nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Działki znajdujące się w obszarze analizowanym, niezależnie od tego czy są dostępne z tej samej drogi publicznej, uznawane są przy analizie za działki sąsiednie. "Wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego i oparcie o tak wyznaczony obszar ustaleń w zakresie wskaźników, parametrów i cech zastanej na nim zabudowy uniemożliwia weryfikację prawidłowości decyzji w pozostałym zakresie - w tym w zakresie zachowania zasady kontynuacji wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p." (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2025 r. II OSK 2500/23 LEX nr 3899254). "Prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, tj. bez dowolności i z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym przeciwdziała tendencyjności, czy dowolności wydawanych rozstrzygnięć. Samo wyznaczenie obszaru analizowanego, podobnie jak analiza, nie mogą zależeć w szczególności od koncepcji urbanistycznych, czy architektonicznych podmiotów wydających decyzję o warunkach zabudowy w konkretnych sprawach, albo też osób przygotowujących projekty takich decyzji, względnie dokumentację nazywaną analizą urbanistyczno-architektoniczną" (wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 maja 2021 r. II SA/Łd 827/20 LEX nr 3192563 ). W związku z tym już sama okoliczność wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego stanowiła powód do uchylenia skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Natomiast kwestia istniejącej w pobliżu zabudowy na działce nr [...], o której mowa w skardze, nie może stanowić w tym momencie przedmiotu rozważań Sądu, a już zwłaszcza przesądzania jakiejś kwestii w tym zakresie. Albowiem dopiero prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego da odpowiedź na pytanie, czy i jaka zabudowa znajdzie się w zasięgu jego granic. Odpowiadając też na zarzut skargi co do nierównego wytyczenia obszaru względem granic terenu inwestycji, trzeba podkreślić, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wokół" nakazuje uznać, że granice obszaru analizowanego należy wytyczyć w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki od granic tej działki z każdej jej strony (ze wszystkich stron). Wynika stąd, uwzględniwszy fakt, iż obszar analizowany ma otaczać teren inwestycji (teren inwestycji ma zatem znajdować się wewnątrz tego obszaru), iż co do zasady obszar ten musi być wyznaczony z każdej strony terenu inwestycji (tj. od strony każdej z jego granic) w taki sposób, aby każda z granic tego obszaru znajdowała się - w stosunku do najbliższej granicy terenu inwestycji - w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość.( wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2020 r. IV SA/Wa 733/20 LEX nr 3128257). Niemniej jednak jest to zasada, od której można w uzasadnionych wypadkach odstępować. Jak to trafnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 lipca 2021 r. VII SA/Wa 26/21 LEX nr 3243944: "Nie można w sposób formalistyczny zawężać sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego i przyjmować za prawidłowy tylko taki, który uwzględnia jednakowe odległości granic z każdej strony działki objętej wnioskiem. Racjonalność urbanistyczna może bowiem wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego z jednej ze stron działki objętej wnioskiem celem wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie. Jeżeli przy ustaleniach wzięto pod uwagę zasadę dobrego sąsiedztwa, to nie ma podstaw do kwestionowania wyznaczenia obszaru w sposób nierównomierny". Wszystko zatem zależy od prawidłowości uzasadnienia analizy urbanistycznej w tym zakresie. Reasumując, zadaniem organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przede wszystkim prawidłowe ustalenie granic obszaru analizowanego, według wskazań Sądu. Zasadą jest przy tym wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy ( tak wyrok NSA z 14 lutego 2023 r. II OSK 375/20 LEX nr 3515367 ). Tak więc dopiero prawidłowe wyznaczenie obszaru analizy da odpowiedź na pytanie, czy i jaka zabudowa znajdzie się ( bądź nie) w jego granicach i czy będzie mogła przesądzić o kontynuacji funkcji. Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata w kwocie 480 zł.