II SA/Kr 1417/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. R. , A. R. i M. G. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 30 września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z 16.08.2016 r., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj - Dz. U. z 2016 r., poz. 290) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy przebudowie budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w Z. - bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nakazał inwestorowi R.R. sporządzenie i przedłożenie dla wykonanych robót budowlanych ekspertyzy technicznej w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie "przebudowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w miejscowości Z. - bez wymaganego pozwolenia na budowę" zostało wszczęte z urzędu w dniu 19.12.2012 r. Organ ustalił, że w dniu 30.03.2010 r. R.R. zgłosił we właściwym starostwie wykonanie remontu szopy na opał (drewutni) położonej na działce ewid. nr [...] obr. [...] w Z . Zgłoszenie obejmowało rozbiórkę istniejącego składu opału oraz wykonanie fundamentów, wykonanie drewnianej konstrukcji ścian i dachu, pokrycia dachowego, wykonanie betonowej wylewki i oszalowanie ścian, zamontowanie stolarki drzwiowej oraz impregnacje. Zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Czynności kontrolne wykazały, że na w/w nieruchomości znajduje się obiekt budowlany zlokalizowany przy istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Przedmiotowy budynek posiada wymiary ok. 4,82 x 4,64, ma konstrukcję drewnianą, przykrytą dachem jednospadowym pokrytym blachą trapezową. Budynek częściowo pełni funkcję składu opału, a częściowo wykorzystywany jest jako garaż oraz skład narzędzi ogrodniczych. Organ stwierdził, że inwestor podczas remontu dokonał przebudowy budynku, mianowicie zmienił się układ ścian zewnętrznych budynku, ponadto zmieniono częściowo funkcję przedmiotowego obiektu, gdyż obecnie budynek częściowo pełni funkcję składu opału, a częściowo wykorzystywany jest jako garaż oraz skład narzędzi ogrodniczych. Biorąc pod uwagę w/w organ l instancji ustalił, że w przedmiotowej sprawie dokonano przebudowy budynku gospodarczego na garaż, wymagającej uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor nie uzyskał pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Organ dokonał analizy definicji pojęć przebudowy i remontu zawartych w ustawie prawo budowlane i stwierdził, że poprzez zmianę układu ścian zewnętrznych budynku oraz zmianę funkcji budynku na garaż naruszone zostały parametry techniczne budynku, a wykonane roboty wykraczają poza definicję "remontu", a więc miała miejsce przebudowa budynku. Zastosowanie w sprawie znajduje tryb określony w art. 50-51 ustawy, postanowienie zostało wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Zażalenie na ww. postanowienie skutecznie wniosła A.R. , wyrażając swoje niezadowolenie z wydanego orzeczenia. W piśmie z 1.09.2016 r. dodatkowo podniosła, że bezzasadne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych, w sytuacji gdy zostały już one ukończone. Nie zgodziła się z ustaleniem, że doszło do zmiany funkcji obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 30.09.2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 i art. 123 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wstrzymania robót budowlanych oraz zabezpieczenia terenu budowy i w tym zakresie na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane orzekł o nie wstrzymaniu robót budowlanych związanych z wykonaniem przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w Z. bez wymaganego pozwolenia na budowę, w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 20.02 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 443), zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji. Organ podzielił stanowisko PINB wyrażone w skarżonym postanowieniu w zakresie konieczności nałożenia na inwestora R.R. obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż na działce nr [...] obr. [...] w Z. przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym posadowiony jest obiekt pełniący funkcję garażu oraz składu opału i narzędzi ogrodniczych. Organ I instancji pozyskał dokumentację związaną ze zgłoszeniem dokonanym przez R.R. w dniu 30.03.2010 r. (data uzupełnienia zgłoszenia: 10.05.2010 r.). Z powyższego zgłoszenia wynika, iż R.R. był uprawniony do wykonania remontu istniejącego obiektu pełniącego funkcję składu opału. Definicję remontu zawiera art. 3 pkt 8 u.p.b. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (protokół z 21.04.2016 r.) wynika zaś, iż obiekt, który miał zostać wyremontowany na podstawie ww. zgłoszenia jest obecnie obiektem o wymiarach większych, niż określone w zgłoszeniu ( 4,82 m x 4,64 m przy zgłoszonych 4,20 m x 4,50 m) oraz pełni odmienną funkcję. Z uwagi na zwiększenie charakterystycznych parametrów spornego obiektu należy – w ocenie organu II instancji, uznać, iż inwestor dokonał jego przebudowy wraz z rozbudową, w efekcie których to robót doszło do zmiany funkcji użytkowych obiektu. Rozbudowa jest bowiem zgodnie z art. 3 pkt 6 u.p.b. jednym z rodzajów budowy. Artykuły 29-31 w brzmieniu obowiązującym z uwagi na czas wszczęcia postępowania nie zwalniały inwestora z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. WINB stwierdził, iż właściwym było wszczęcie przez PINB postępowania w oparciu o ściśle powiązane ze sobą artykuły 50-51 u.p.b. Tzw. tryb naprawczy, określony we wspomnianych przepisach prawa stosowany jest bowiem (zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 u.p.b.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i 49b ust. 1 u.p.b., czyli w przypadkach innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, bez dokonania zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Tryb ten cechuje również wieloetapowość. Z uwagi na fakt wykroczenia przez inwestora poza zakres skutecznie dokonanego zgłoszenia, nie można bowiem zastosować trybu określonego w art. 48 u.p.b. Inwestor naruszył warunki określone w dokonanym skutecznie zgłoszeniu i wykonał obiekt o wymiarach i funkcji odmiennej. Należy jednak wskazać, iż z uwagi na niewielką skalę odstępstw, jak również posadowienie spornego obiektu w miejscu uprzednio istniejącej szopy, to należy uznać, iż Inwestor wykonał przedmiotowy obiekt z nieistotnymi odstępstwami, jednakże na podstawie zgłoszenia, co do którego organ nie wniósł sprzeciwu, nie zaś iż wykonał nowy obiekt podlegający reglamentacji art. 48 u.p.b. Organ II instancji zwrócił uwagę, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w szczególności z oświadczeń stron postępowania oraz materiału fotograficznego - wynika, iż przedmiotowa przebudowa i rozbudowa zostały zakończone. PINB nie był zatem zobowiązany do ich wstrzymania na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b., lecz mógł przepis ten zastosować orzekając o niewstrzymywaniu robót i wraz z ust. 2 i 3 ww. artykułu nakazać inwestorowi przedłożenie ekspertyzy technicznej. W tym zakresie organ II instancji odwołał się do wyroku WSA w Krakowie z 5.02.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1497/13. WINB korzystając z nadanych mu w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. kompetencji reformatoryjnych dokonał zatem odpowiedniej zmiany rozstrzygnięcia. WINB stwierdził, iż skarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad, skutkującą jego nieważnością. Ponadto w zakresie zmiany funkcji spornego obiektu podniósł, iż jej określenia dokonał sam inwestor w zgłoszeniu robót budowlanych. R.R. , A.R. i M.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. , domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 50 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że dopuszczalne jest nałożenie na skarżącego R.R. obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej bez jednoczesnego wstrzymania robót budowlanych oraz przepisów postępowania a to art. 28 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako strony A.Z. . W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w art. 50 ust. 3 prawa budowlanego nie ma mowy o ekspertyzie technicznej, do której odnosi się skarżone postanowienie. Mówi on jedynie o inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, odpowiednich ocenach technicznych i ekspertyzach. Ponadto taki obowiązek może być nałożony tylko i wyłącznie w postanowieniu o wstrzymaniu robót. Gdy odpadnie możliwość wydania postanowienia o wstrzymaniu robót, organ nie może nałożyć takiego obowiązku. Przepis art. 50 ust. 3 prawa budowlanego ma charakter uznaniowy, co sprawia, że wydając na jego podstawie orzeczenie organ administracji ma obowiązek wykazania dlaczego orzekł tak a nie inaczej, ma obowiązek wskazania przesłanek, jakimi kierował się nakładając obowiązek, ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności zwłaszcza na podstawie art. 11 k.p.a., czemu organ I instancji i organ odwoławczy uchybiły. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że z regulacji zawartej w ustępie 3 art. 50 prawa budowlanego organ może skorzystać nie tylko wtedy, kiedy "postanowieniem wstrzymuje roboty budowlane", ale też wtedy, kiedy z uwagi na zakończenie tych robót wstrzymanie jest bezprzedmiotowe. Ponadto, w opinii skarżących, nie wykazano, iż po stronie A.Z. zachodzi interes prawny albo obowiązek w rozumieniu art. 28 k.p.a.. To, że jest ona właścicielką nieruchomości sąsiadującej z działką ewid. nr [...] nie jest okolicznością, z którą wiązać można jakiś interes prawny albo obowiązek. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s,a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są wadliwe i jako takie podlegają uchyleniu. Postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zostało wydane w sprawie określonej przez organ I instancji jako "przebudowa budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w miejscowości Z. - bez wymaganego pozwolenia na budowę". Przyczyną wszczęcia postępowania było ustalenie, że na ww. nieruchomości znajduje się obiekt budowlany zlokalizowany przy istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Przedmiotowy budynek posiada wymiary ok. 4,82 x 4,64, ma konstrukcję drewnianą, przykrytą dachem jednospadowym pokrytym blachą trapezową. Budynek częściowo pełni funkcję składu opału, a częściowo wykorzystywany jest jako garaż oraz skład narzędzi ogrodniczych. Organy ustaliły również, że R.R. zgłosił we właściwym starostwie wykonanie remontu szopy na opał (drewutni) położonej na działce ewid. nr[...] obr. [...] w Z . Zgłoszenie obejmowało rozbiórkę istniejącego składu opału oraz wykonanie fundamentów, wykonanie drewnianej konstrukcji ścian i dachu, pokrycia dachowego, wykonanie betonowej wylewki i oszalowanie ścian, zamontowanie stolarki drzwiowej oraz impregnacje. Zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Zdaniem organów, jakkolwiek inwestor wykroczył poza zakres skutecznie dokonanego zgłoszenia, to jednak ze względu na niewielką skalę odstępstw, jak również posadowienie spornego obiektu w miejscu uprzednio istniejącej szopy, należy uznać, iż właściwy w sprawie jest tryb określony w art. 50-51, a nie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Po analizie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego sąd powziął wątpliwości co prawidłowości przyjętego trybu postępowania, stąd wydane postanowienie należy uznać za przedwczesne. Przepisy art. 48 i 49b oraz 50 i 51 Prawa budowlanego dotyczą samowoli budowlanej, ale o zróżnicowanym charakterze. Art. 48 odnosi się bowiem do sytuacji, w której nastąpiło całkowite zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego oraz udzielenia pozwolenia na jego realizację. Natomiast w przypadkach określonych w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego chodzi jedynie o samowolne odstępstwo od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, bądź samowolne roboty budowlane inne niż określone w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji obowiązkiem organów jest doprowadzenie do wymuszenia na inwestorze dokonania takich czynności, aby doprowadzić dany obiekt do stanu zgodnego z prawem (w sytuacji, gdy jest to możliwe z technicznego i prawnego punktu widzenia), a dopiero wówczas, gdy inwestor zaniecha wykonania nałożonego na niego obowiązku można orzec nakaz rozbiórki. W realiach rozpatrywanej sprawy wskazywany przez organy jako właściwy tryb postępowania oparty jest na założeniu, że inwestor wykonał roboty budowlane na podstawie zgłoszenia, co do którego nie został wniesiony sprzeciw, dopuszczając się przy tym określonych odstępstw. W opinii sądu, takie założenie nie miało wystarczającego oparcia w poczynionych przez organy nadzoru ustaleniach faktycznych, przez co doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu błędnego trybu postępowania. Z pozyskanych w toku postępowania administracyjnego dokumentów dotyczących zgłoszenia dokonanego w dniu 30.03.2010 r. wynika, że w samym zgłoszeniu zakres robót został opisany jako rozbiórka istniejącej szopy (drewutni), wykopanie rowów fundamentowych, wylanie fundamentów, wykonanie drewnianej konstrukcji szkieletowej ścian i dachu, wykonanie pokrycia dachowego, wykonanie betonowej wylewki podłogi, oszalowanie zewnętrzne ścian, zamontowanie stolarki drzwiowej, impregnacja drewnianych elementów drewutni uporządkowanie terenu. Tak określony zakres robót - co zostało całkowicie pominięte przez organy orzekające w niniejszej sprawie - został jednak zakwestionowany przez starostę, który postanowieniem z 23.04.2010 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i brakujących dokumentów. Organ stwierdził w ww. orzeczeniu, że z opisanego zakresu prac wynika, ze inwestor nie przystępuje do remontu istniejącej szopy, a do jej rozbiórki a następnie budowy nowego obiektu. W związku z tym organ pouczył zgłaszającego, że na podstawie zgłoszenia mogą zostać zrealizowane wolnostojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty, altany oraz przydomowe oranżerie o powierzchni zabudowy do 25 m2. Budowana innych obiektów budowlanych wymaga pozwolenia na budowę. W odpowiedzi R.R w piśmie z 10.05.2010 r. wyjaśnił, że jego zamiarem jest wykonanie niezbędnych prac dla utrzymania istniejącego obiektu w stanie niezagrażającym użytkownikom oraz nieszpecącym otoczenia. Zakres typu robót koniecznych do wykonania został podany prawidłowo, jednak ze względu na brak miejsca nie zaznaczył, że dotyczy on jedynie fragmentów zabudowy niezbędnych do wymiany lub naprawy jak: wymiana pokrycia dachowego na blachę falistą, wzmocnienie konstrukcji dachu, wymiana drzwi, uzupełnienie braków w betonowej podłodze uzupełnienie fundamentów oraz wymiana przyziemnych części szalunku ścian. Ze szkicu stanowiącego załącznik do zgłoszenia wynika, że przewidziana do remontu szopa posiadała wymiary 4,20 m x 4,50 m. W czasie przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli w dniu 21.04.2016 r. stwierdzono, że przedmiotowy obiekt posiada inne, większe wymiary, a mianowicie 4,82 m x 4,64 m. W świetle powyższego należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (DZ. U. z 2013 r., poz. 267) poprzez pojęcie budowy rozumieć należy wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Wobec braku legalnej definicji rozbudowy, odwołać się trzeba do definicji językowej tego pojęcia, wedle której rozbudową jest dobudowywanie nowych obiektów albo nowych elementów, a także powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowywanie nowych elementów (Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., Słownik języka polskiego PWN Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.). Definicji pojęcia rozbudowy szukać należy ponadto w dorobku orzeczniczym sądów administracyjnych, gdzie za rozbudowę uznaje się zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5.11.2013r., sygn. akt II SA/Kr 949/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12.10.2011 r., II SA/Kr 1042/1). Zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez kubaturę brutto budynku należy rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, przy czym do kubatury brutto budynku wlicza się m.in. kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Z kolei powierzchnię zabudowy opisuje jako powierzchnię terenu zajętego przez wszystkie naziemne kondygnacje budynku, przy czym zalicza się do niej także wszystkie elementy przewieszenia, które występują w elewacji – m.in. balkony i loggie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.12.2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1200/10). Z kolei pojęcia "przebudowa" i "remont" zostały zdefiniowane w ustawie Prawo budowlane. I tak zgodnie z art. 3 pkt 7a przebudowę stanowi wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Remontem jest natomiast wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że poważne wątpliwości budzi zakwalifikowanie wykonanych robót budowalnych jako remont, czy też przebudowa, jako, że te z definicji nie mogą prowadzić do zmiany zasadniczych parametrów obiektu takich jak jego wysokość, szerokość, powierzchnia zabudowy czy kubatura. Nawet gdyby nie doszło do zmiany powyższych parametrów to w sytuacji, gdy R.R. dokonał rozbiórki istniejącej szopy, a następnie wybudował w tym miejscu garaż oraz skład opału i narzędzi to takie działanie można co najwyżej uznać za odbudowę, a nie remont. Zasadnicza różnica wynika bowiem z występującego w przypadku odbudowy faktu, uprzedniego w stosunku do samego aktu odtworzenia, rozebrania określonych (zużytych) fragmentów obiektu. Rozebranie takie bowiem wyklucza potraktowanie całości robót jako odtworzenie stanu pierwotnego o zakresie remontu, bowiem byłby to remont czegoś, co nie istnieje, jako że zostało właśnie rozebrane. To odtworzenie zatem, które obejmuje rozebranie a następnie "odtworzenie właściwe", wiąże się właśnie z pojęciem odbudowy (por. wyrok NSA z 9.06.2011 r., sygn. II OSK 990/10). Dokonując zestawienia dokonanego zgłoszenia z aktualnym stanem obiektu budowalnego opisanego w protokole kontroli, należy stwierdzić, że organy całkowicie pominęły zaprezentowane wyżej wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z 10.05.2010 r. w którym precyzował, że opisana pierwotnie rozbiórka dotyczy jedynie fragmentów zabudowy. Nieodzowne będzie więc poczynienie precyzyjnych ustaleń odnośnie wcześniejszego stanu i wyglądu szopy tj. jej dokładnych wymiarów, z jakich była wykonana materiałów oraz jakie w istocie roboty budowlane zostały wykonane w ramach zgłoszenia. W razie ustalenia, że zamiarem inwestora od początku było wyburzenie istniejącej szopy i wybudowanie na jej miejscu innego, większego obiektu o dodatkowej funkcji garażu to takiego postępowania nie sposób zakwalifikować inaczej niż jako działania zmierzającego do obejścia obowiązku uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zwłaszcza w kontekście pouczeń zawartych w postanowieniu starosty z 23.04.2010 r. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z 19.07.2013 r., II SA/Kr 547/13, w którym wskazano, że w sytuacji, gdy strona zgłosiła wykonanie remontu i na tej podstawie wykonała rozbudowę, nadbudowę lub odbudowę budynku wymagającą pozwolenia na budowę, to dopuszcza się samowoli budowlanej podlegającej ocenie na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, bowiem w tych przypadkach zakres prac objętych remontem jest zdecydowanie różny i przyjęcie, że zgłoszenie odniosłoby skutek prawny, chociaż konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby do niedopuszczalnego obchodzenia prawa. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym postepowaniu, na jego obecnym etapie nie było podstaw do nakazania przedłożenia ekspertyzy technicznej. Prowadząc postępowanie organ I instancji będzie zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie jego przeanalizowania w kontekście poczynionych wyżej rozważań sądu i na tej podstawie wyboru właściwego trybu postępowania. Odnośnie zarzutu, że organy nie wykazały, aby status strony w niniejszym postępowaniu przysługiwał A.Z. , należy wskazać, że jak wynika z akt sprawy A.Z jest właścicielką działki nr [...], która bezpośrednio graniczy z działką skarżących. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z licznymi pismami uczestniczki kierowanymi na przestrzeni kilku lat do organu nadzoru w związku z realizacją na nieruchomości inwestycji, która – jak wynika z pisma z 20.08.2014 r. - wpływa na możliwość wykorzystania jej działki oraz korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sąd przychyla się do stanowiska, że uczestniczka posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie, skoro przedmiotowy obiekt, usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie, został zrealizowany z pominięciem wymaganej procedury uzyskania pozwolenia na budowę, w którym interesy uczestniczki byłby zabezpieczone, poprzez zapewnienie jej czynnego udziału w tym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zgodnie z regulacją z art. 135 P.p.s.a., iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, jego uchylenie stało się konieczne, o czym Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł.