II SA/Kr 1424/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie pomiarów hałasu skargę oddala Starosta W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 61 a § 1 – 2 k.p.a., odmówił wszczęcie postępowania w sprawie ponownych pomiarów hałasu w związku z działalnością Firmy Handlowej "[...]" S.S. prowadzącej punkt skupu złomu w T, nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia 17 grudnia 2011 r. S.P. zawnioskował o przeprowadzenie ponownych pomiarów hałasu, w związku z działalnością Firmy Handlowej "[...] S.S. " , prowadzącej punkt skupu złomu w T. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że z jego analizy ewidencji czasu pracy źródeł emisji ( protokół z dnia 27 października 2011 r., znak [...]) wynika, że ma miejsce przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Wniosek ten został przesłany pismem z dnia 27 grudnia 2011 r., znak [...], do Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. , jako organu, który wcześniej wykonywał pomiary hałasu, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Organ ten pismem znak [...] poinformował, Starostwo Powiatowe w W. , że pomiary akustyczne mogą być wykonane jedynie w przypadku zaistnienia nowych okoliczności dotyczących funkcjonowania zakładu. Uwzględniając powyższe stwierdzono, że w wyniku kontroli punktu skupu złomu w T. nr [...] - protokół z dnia 27 października 2011 r., znak [...], ustalono iż prowadzona jest ewidencja czasu pracy źródeł emisji hałasu zgodnie z decyzją Starosty W. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] . Nie są przekraczane limity czasu pracy urządzeń generujących hałas podczas załadunku złomu, ustalone podczas pomiarów akustycznych wykonanych przez WIOŚ w K. Wskazana kontrola dotyczyła wcześniejszego wniosku S.P. o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia 16 grudnia 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie. W związku z faktem, że wniosek S.P. z dnia 17 grudnia 2011 r. dotyczy sprawy tego samego zakładu, którego kontrola wykazała brak okoliczności wskazujących zmianę warunków pracy zakładu w stosunku do ostatnich pomiarów kontrolnych WIOŚ w K. z dnia 4 listopada 2009 r., należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przeprowadzenia ponownie pomiarów hałasu i tym samym wszczęcia postępowania administracyjnego. Zażalenie na postanowienie Starosty W. z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...], wniósł w terminie S.P. , domagając się w nim uchylenia zaskarżonego postanowienia i zobowiązania Starosty W. w terminie 7 dni od daty uwzględnienia zażalenia do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów uzupełniających. W uzasadnieniu podkreślał, że przedmiot powyższej sprawy jest już tematem rozpatrzenia przez organ odwoławczy, w związku z odwołaniem z dnia 30 grudnia 2011 r. od decyzji Starosty W. z dnia 16 grudnia 2011r., [...]. Ponadto, z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze, zaskarżone postanowienie należy uznać za bezprzedmiotowe. Skarżący zwracał uwagę, że sprawa ta toczy się już ponad 6 lat. Zakwestionował także lokalizację punktu pomiarowego w dniu 4 listopada 2009 r. z uwagi na nieuwzględnienia obiektu budowlanego małej architektury przez organ wykonujący pomiary akustyczne, tj. murowanej kapliczki usytuowanej w odległości około 1 m od granicy własności skarżącego przed punktem pomiarowym. Po rozpoznaniu powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], powołując w podstawie prawnej art. 61a w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Orzekając w ten sposób nawiązało do treści zaskarżonego postanowienia oraz złożonego zażalenia oraz wskazało na następujące okoliczności. Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie zaś z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.). Przeszkody, o których mowa wyżej mogą mieć charakter przedmiotowy, a jedną z nich jest tzw. powaga rzeczy osądzonej, czyli uprzednie rozpatrzenie sprawy w stosownym trybie administracyjnym przez organ administracji publicznej. W stanie faktycznym sprawy przeprowadzona kontrola punktu skupu złomu w T. nr [...] wykazała, że prowadzona jest ewidencja czasu pracy źródeł emisji hałasu zgodnie z decyzją Starosty W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nie są przekraczane limity czasu pracy urządzeń generujących hałas podczas załadunku złomu, ustalone podczas pomiarów akustycznych wykonanych przez WIOS w K. Co szczególnie istotne, przedmiotowa kontrola dotyczyła wcześniejszego wniosku S.P. o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia 16 grudnia 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie. Skarżący zwraca uwagę, że w sprawie tej złożył odwołanie od decyzji i uznaje postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. za bezprzedmiotowe. Zaskarżone przez niego postanowienie jest jednak prawidłowe, ponieważ wydane jest w związku z kolejnym wnioskiem w sprawie stanowiącej już przedmiot rozpoznania w innym postępowaniu. Składanie kolejnych wniosków w sprawie już rozpoznawanej sprawia, że co do nowego wniosku należy odmówić wszczęcia postępowania. Podnoszone w zażaleniu zarzuty dotyczące usytuowania punktu pomiarowego powinny być zaś zgłaszane w już prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto, jeżeli w ocenie skarżącego, istniały w czasie orzekania dowody lub okoliczności nieznane organowi, który wydał decyzję, a istotne dla sprawy można ewentualnie żądać wznowienia postępowania. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie skargę z daty 28 września 2012 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...] S.P. , domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego postanowienia organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Uzupełniając skargę w piśmie z daty 29 września 2012 r. S.P. podnosił, że wnioskiem z dnia 10 października 2012 r. zwrócił się do Starosty W. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji z art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska dla F.H. [...]", zlokalizowanej na działce nr [...] w T. . Do wniosku dołączył dowody potwierdzające faktyczne czasy pracy stałych źródeł hałasu różniące się od tych ustalonych i drastycznie zaniżonych w ostatnio wykonanych pomiarach akustycznych, tj. w dniu 4 listopada 2009 r. przez WIOŚ w K. , stanowiące podstawę codziennego funkcjonowania zakładu. Ponadto niniejsze dowody ujawniły faktyczną ilość stałych źródeł hałasu funkcjonujących na przedmiotowej instalacji od śladowej ich ilości uwzględnionych w ostatnich pomiarach akustycznych przez organ, pomimo wiedzy o nich. Wniosek z dnia 10 października 2012 r. dotyczył "przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów (...)" w celu zakwestionowania wyniku ostatnio dokonanej kontroli zakładu i pomiarów akustycznych wykonanych przez WIOŚ w K. w dniu 4 listopada 2009 r. Wszystkie kontrole wraz z pomiarami akustycznymi wykonane przez WIOŚ w K. , tj. w 2004 r., 2006 r. i 2009 r. dokonywane były z rażącym naruszeniem obowiązującej metodyki pomiarów akustycznych, rażącej obrazy dowodów zgromadzonych w sprawie potwierdzających faktyczne czasy pracy stałych źródeł hałasu stanowiących podstawę funkcjonowania zakładu oraz faktyczną ich ilość , co uczyniono celowo po to, aby ekspozycja wyliczonego równoważnego poziomu dźwięku dB (A) nie przekroczyła dopuszczalnej normy hałasu dla przedmiotowego obszaru. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...] Starosta W. umorzył postępowanie administracyjne z wniosku z dnia 10 października 2012 r w sprawie przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów, a co za tym idzie wydania lub odmowy wydania decyzji z art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję wbrew nowym okolicznościom potwierdzonym przez dołączone dowody i obowiązującym regulacjom prawnym. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 582/12, po rozpoznaniu skargi S.P. , Sąd uchylił obydwie wadliwe decyzje i w ocenie prawnej wiążącej obydwa organy na podstawie art. 153 p.p.s.a. potwierdził konieczność przeprowadzenia dowodów uzupełniających (...) i w zależności od jego wyniku obowiązek wydania lub odmowy wydania decyzji z art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska. Wyrok jest prawomocny. Tymczasem Starosta W. w trakcie toczącego się powyżej wskazanego postępowania zakończonego powyższym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 582/12, wydaje postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów dla F.H. "[...] ". Niniejsza sprawa ma ogromne znaczenie dla skarżącego i jego rodziny ze względu na fakt, że niezmiernie wysoka, ponadnormatywna immisję hałasu generowanego do środowiska jest przyczyną ciągle pogarszającego się ich zdrowia oraz całkowicie odebrała możliwość jakiegokolwiek korzystania z ich własności w warunkach zadowalających na potrzeby wykonywania codziennej pracy na jej terenie. Zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji zamiast uchylić postanowienie Starosty W. z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r., znak [...], utrzymał je w mocy z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a przede wszystkim art. 153 p.p.s.a., będąc świadomym toczącego się postępowania sądowego w tożsamej sprawie ze skargi z dnia 5 marca 2012 r. i funkcjonowania już w obrocie prawnym Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 582/12. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zakurzonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2 , przewidziane w art. 123 § 1-2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, kontrola ta ma charakter ograniczony i nie obejmuje niezwiązanych z nim bezpośrednio kwestii materialnoprawnych. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania, jak również fakty wynikające z akt spraw II SA/Kr 582/12 i II SA/Kr 999/11 należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane postanowienia nie stanowią rozstrzygnięć co do istoty sprawy, lecz orzeczenia tamujące wszczęcie postępowania administracyjnego. Artykuł 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) zawiera podstawę prawną do uregulowania aktem administracyjnym sytuacji, w których określona działalność powoduje przekroczenie poza zakładem dopuszczalnych norm natężenia hałasu, ustalonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zgodnie z treścią powyższego przepisu, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W kolejnych jednostkach redakcyjnych art. 115a uregulowano następujące kwestie : - w ust. 2 wskazano przypadki, w których nie wydaje się decyzji w stanach faktycznych objętych hipotezą ust. 1 ; - w ust. 3 ustalono sposób określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem ; w ust. 4 podano na zasadzie otwartego katalogu wymagania, które mogą zostać określone w decyzji wydanej na podstawie ust. 1 w celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu; - w ust. 5 zastrzeżono, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu; w ust. 7 określono przypadki, w których decyzja z ust. 1 może ulec zmianie. Z powyższych regulacji wynika w po pierwsze, że wszczęcie postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu następuje z urzędu, po wtóre , że źródłem informacji uzasadniających powyższe są pomiary własne organu, pomiary dokonane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiary podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia – a zatem takie informacje, które zostają zebrane przed wszyciem postępowania , w toku czynności kontrolnych. Różnego typku kontrole organów ochrony środowiska, czy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w ramach których prowadzi się pomiary hałasu pozostają poza postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym, zaś podejmowane są własnej inicjatywy organu, albo w związku z monitami różnych osób. Wyniki kontroli nie stanowią podstawy do wydania decyzji administracyjnej, natomiast mogą być przesłanką do wszczęcie postępowania z urzędu, po przeprowadzeniu którego zapadnie określona decyzja. Co do spraw znajdujących podstawę prawną w art. 115a ust. 1, nie jest wykluczonym, by niezależnie od pomiarów wymienionych w treści tego przepisu, a uzyskanych przed wszczęciem postępowania, dowód z pomiarów hałasu został przeprowadzony w toku postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, zgodnie z zasadami procesowymi regulowanymi w K.p.a. Z materiałów przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę, jak również ustaleń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z 21 czerwca 2012 r. , sygn. akt II SA/Kr 582/12, wynika, że w związku z podaniem S.P. z 10 października 2012 r., w którym kwestionował pomiary WIOŚ z 4 listopada 2009 r. ( wspominane już w sprawie sygn. akt II SA/Kr 999/11) , po przeprowadzeniu kontroli z dnia 27 października 2011 r., Starosta W. wydał w dniu [...] grudnia 2011r., decyzję znak [...], o umorzeniu postępowanie w sprawie przekroczenia hałasu dopuszczalnego powodowanego działalnością Firmy Handlowej "[...]" S.S. , prowadzącej punkt skupu złomu w T. nr [...] Także S.P. podał w skardze, że jego wniosek z dnia 10 października 2012 r. dotyczył "przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów (...)" w celu zakwestionowania wyniku ostatnio dokonanej kontroli zakładu i pomiarów akustycznych wykonanych przez WIOŚ w K. w dniu 4 listopada 2009 r., przy czym takie ponowne pomiary w powyższym postępowaniu nie zostały przeprowadzone. Wniosek S.P., z daty 17 grudnia 2011 r. o przeprowadzenie ponownych pomiarów hałasu w związku z działalnością Firmy Handlowej [...]" - S.S., , prowadzącej punkt skupu złomu w T. nr [...] został złożony do Starosty W. w dniu 19 grudnia 2011r. , tj. już po wydaniu w pierwszej instancji decyzji z dnia 16 grudnia, znak [...]. Wniosek ten przesłano do wykonania pismem z dnia 27 grudnia 2011r., znak [...], Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w K. , który wcześniej wykonywał pomiary hałasu ( ostatnio 4 listopada 2009 r.), celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. pismem z 13 stycznia 2012 r., znak [...], poinformował organ ochrony środowiska, że pomiary akustyczne mogą być wykonane jedynie w przypadku zaistnienia nowych okoliczności dotyczących funkcjonowania. Zarówno to pismo, jak i pismo z 27 grudnia 2011r., znak [...], były doręczane do wiadomości S.P. , który nie zakwestionował trybu nadania biegu wnioskowi z daty 17 listopada 2011 r. mimo, że w sprawie zakończonej w pierwszej instancji decyzją z [...] grudnia znak [...] toczyło się już postępowanie odwoławcze, a organ drugiej instancji nie zlecał Staroście W. prowadzenia postępowania uzupełniającego na podstawie art. 136 k.p.a. W dniu [...] stycznia 2012 r., postanowieniem znak [...], Starosta W. na podstawie art. 61 a § 1 – 2 k.p.a., odmówił wszczęcie postępowania w sprawie ponownych pomiarów hałasu w związku z działalnością Firmy Handlowej [...]" S.S. prowadzącej punkt skupu złomu w T. nr [...]. Powyższe nastąpiło dzień po wydaniu przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...]. Nie zatem zależnie od tego, czy wniosek skarżącego daty 17 grudnia 2011 r. o przeprowadzenie ponownych pomiarów hałasu zmierzał do wszczęcia postępowania, czy wyłączenia miał charakter wniosku dowodowego - który jednak mógł zostać przeprowadzony po wszczęciu postępowania administracyjnego, postanowienie Starosty W. odpowiada prawu, albowiem po zakończeniu toku instancji w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 10 października 2011 r., podmiotowo i przedmiotowo tożsamej, zachodziły przesłanki do zastosowania art. 61a k.p.a. oraz odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn niż zgłoszenie żądania przez podmiot nie będący stroną. Wnosząc zażalenie w piśmie z daty 27 stycznia 2012 r. S.P. z jednej strony uznał wniosek z daty 17 listopada 2011r. za bezprzedmiotowy ( podając, że sprawa nim objęta będzie przedmiotem rozpoznania z uwagi na wniesione przez niego w dniu 30 grudnia 2011r. odwołanie od decyzji z 16 grudnia 2011r., znak [...]), z drugiej zaś strony żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i zobowiązania Starosty W. w terminie 7 dni od daty uwzględnienia zażalenia do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów uzupełniających. Zażalenie złożono zresztą w momencie, gdy odwołanie skarżącego zostało już rozpoznane decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...]. Z kolei zażalenie S.P. na postanowienie Starosty W. z dnia [...] stycznia 2012 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpoznało postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...] tj. już po tym, jak wyrokiem Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z 21 czerwca 2012 r. , sygn. akt II SA/Kr 582/12, uchylono decyzje w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 10 października 2011 r.. W tym wypadku ocena legalności zaskarżonego postanowienia jest analogiczna jak postanowienia organu pierwszej instancji. Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., albowiem wyrok Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z 21 czerwca 2012 r. , sygn. akt II SA/Kr 582/12, nie dotyczy w żaden sposób wniosku z daty 17 grudnia 2011 r., złożonego poza kontrolowaną w nim sprawa rozpoznana w toku w nim tokiem instancji, co potwierdzają jego rozstrzygnięcie, ustalenia i ocena prawne. Uwzględniając wyżej wskazane fakty, dostrzegając, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane bez dostatecznego wyjaśnienia charakteru pisma z dnia z daty 17 grudnia 2011 r., należy jednakże uznać, że orzeczenie zawarte w kontrolowanych aktach odpowiada prawu, zaś skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a