II SA/Kr 1425/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel / spr. / Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] października 2010 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 24. 10. 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, póz. 229 ze zm.), w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 póz. 1118 ze zm.) nakazał M.C. rozbiórkę studni kopanej wybudowanej na działce nr 1 w miejscowości Ł. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że postępowanie w sprawie legalności wybudowanej studni kopanej na działce nr 1 w m. Ł., zostało wszczęte w związku z pismem J.B. Organ po ponownym rozpoznaniu sprawy ustalił, że na ww. działce w 1987 r. została wybudowana studnia z kręgów betonowych. M.C. nie przedłożyła żadnych dokumentów związanych z budową przedmiotowej studni. Studnia zlokalizowana jest w odległości 1,5 m od granicy działki, 12,60 m od zbiorników na ścieki fekalne z budynku mieszkalnego M.C. , 19,0 m od budynku inwentarskiego, 6,8 m od szopy drewnianej J.B. i 10,0 m od ustępu znajdującego się w tej szopie. Działka nr 1 zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w czasie budowy studni leżała w terenach budowlanych oznaczonych symbolem [...] tj. teren zabudowy mieszkalno-rolniczej. Organ l instancji powołał się na art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i stwierdził, że M.C. nie dopełniła obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem robót pozwolenia na budowę, a nadto naruszyła przepisy techniczno- budowlane obowiązujące w czasie budowy studni, jak również obecnie obowiązujące. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3. 07.1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 póz. 62) "na działce budowlanej minimalna odległość studni dostarczającej wodę do picia i na potrzeby gospodarcze, liczona od osi studni powinna wynosić co najmniej: do... zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu, silosów oraz podobnych szczelnych urządzeń 15 m". W przypadku studni M.C., odległość studni od zbiornika do gromadzenia nieczystości (fekalia) z budynku mieszkalnego wynosi 12,60 m. Nadto organ wskazał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 897/06, którym uchylone zostały poprzednie decyzje wydane w tej sprawie, organy zostały zobowiązane do sprawdzenia faktu, czy zbiorniki na fekalia znajdujące się w odległości 12,60 m od przedmiotowej studni, użytkowane są jako zbiorniki na nieczystości, czy jak podniosła skarżąca jako pojemniki do gromadzenia wody deszczowej. W związku z tym, organ l instancji 22 lipca 2010 r. dokonał na posesji M.C. ponownych oględzin, w trakcie których ustalono, że na posesji znajdują się dwie studnie, z których jedna nie posiada przyłącza wodociągowego, natomiast z drugiej studni widoczne jest podłączenie rur i przyłączy do budynku mieszkalnego (wg M.C. nie użytkowane). Sprawdzono dwa zbiorniki znajdujące się przed budynkiem od strony drogi. Zbiornik położony bliżej budynku posiada wlot i wylot z rur średnicy ok. 110 m. Wylot z tego zbiornika przebiega w kierunku drugiego zbiornika w pobliżu drogi, wlot natomiast nie jest ustalony, niemniej jednak znajduje się on od strony pomieszczenia kotłowni w budynku mieszkalnym, w której zlokalizowana jest umywalka i muszla klozetowa. Obecna na oględzinach M.C. oświadczyła, że muszla ma połączenie ze zbiornikiem co zostało sprawdzone w 1987 r. przez pracowników Urzędu Gminy B. Konkludując organ stwierdził, że lokalizacja studni wybudowanej przez M.C. bez pozwolenia na budowę, nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w czasie jej budowy, jednak narusza przepisy techniczno - budowlane, a zatem powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Odwołanie od ww. decyzji wniosła M.C. , domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji i umorzenia postępowania w l instancji. Równocześnie wniosła skargę na działalność organu l instancji. Odwołująca się podniosła, że nie jest prawdą, iż podczas przeprowadzanych oględzin były wykonywane jakiekolwiek pomiary odległości pomiędzy studnią a zbiornikami na nieczystości. Nie dokonywano także pomiarów rur wlotowych i wylotowych z ww. zbiorników. Zdaniem odwołującej się odległość pomiędzy studnią a zbiornikami jest znaczna i z pewnością wynosi ponad 15 m. Rzetelność i wiarygodność przeprowadzanych oględzin podważa także zawarte w decyzji sformułowanie: "zbiornik położony bliżej budynku posiada wlot i wylot z rur średnicy ok. 110 m". Wskazała, że trudno nawet polemizować z tym stwierdzeniem, gdyż jest niezrozumiałe. Podniosła, że na działce znajdują się dwa zbiorniki, tymczasem w decyzji brak jest informacji czy nieprzepisowa odległość 12,60 m dotyczy zbiornika dalej oddalonego od budynku czy tego znajdującego się bliżej i rzekomo połączonego rurą z kotłownią. Zaprzeczyła, że oświadczyła, że muszla znajdująca się w kotłowni w budynku mieszkalnym jest połączona ze zbiornikiem oraz, że było to sprawdzane w 1987 r. przez pracowników Urzędu Gminy B. Wskazała, że powodem niepodpisania przez nią protokołów oględzin było m. in. umieszczenie w nich fałszywych twierdzeń. Odwołująca się podniosła, że nawet zakładając, iż dopuszczalna odległość 15 m nie została zachowana, a muszla znajdująca się w kotłowni faktycznie jest połączona z jednym ze zbiorników to nie sposób wykazać, iż taki stan rzeczy powoduje najmniejsze nawet niebezpieczeństwo czy też pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych. Nie ustalono przecież, czy muszla jest połączona ze zbiornikiem będącym w mniejszej niż 15 m odległości od studni czy też z tym "dalszym". Ponadto wielokrotnie w czasie postępowania odwołująca się podkreślała, iż oba zbiorniki służą jedynie do zbierania wody deszczowej i w żadnym innym celu nie są wykorzystywane. Nadto podniosła także, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji o nakazie rozbiórki z uzasadnieniem, że lokalizacja studni narusza przepisy techniczno-budowlane, a zatem powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tak sformułowana teza została właśnie obalona przez WSA w Krakowie z 23. 10. 2007 r. we wskazanym wyżej wyroku jako niedopuszczalna i sprzeczna z przepisami prawa. Zarzuciła naruszenie zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 kpa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] czerwca 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24. 10. 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust.2 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ l instancji nie uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego i kpa. Wskazał, że 6 października 2009 r. został dołączony do akt skrócony odpis ze skorowidza działek, z którego wynika, że współwłaścicielką działki nr 2 obok J.B. jest również M.G. Posiada zatem posiada status strony w prowadzonym postępowaniu. Mimo to nie brała ona udziału w postępowaniu. Organ II instancji odwołał się do wyroku WSA z 23 października 2007 r. w którym wskazano, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów technicznych dotyczących sytuowania budynków, jakie obowiązywały w czasie dopuszczenia się samowoli przez inwestora, nie jest wystarczające, aby przyjąć, że to naruszenie automatycznie stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji stwierdził jedynie, że: "lokalizacja studni wybudowanej przez M.C, narusza jednak przepisy techniczno - budowlane, a zatem powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia", co w zestawieniu z wiążącym zaleceniem WSA w ww. wyroku oznacza faktyczny brak uzasadnienia podjętej decyzji. Organ II instancji uznał, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest informacji, czy działka ma możliwość podłączenia do wiejskiego wodociągu i kanalizacji, w jaki sposób opróżniany jest zbiornik, organ nie poczynił ustaleń, czy niezachowanie wymaganych odległości studni od zbiorników ma faktycznie wpływ na jakość wody i jej przydatność do spożycia. Z akt nie wynika nawet, ile osób korzysta ze studni (zamieszkujących w budynku Nr [...] w Ł. ), których zdrowie mogłoby być zagrożone. Organ l instancji nie wyjaśnił też czy M.C,. zamierza zlikwidować zbiorniki, skoro w odwołaniu od wcześniej wydanej decyzji stwierdziła, że "łatwiej było zasypać nieużywane zbiorniki na wodę deszczową niż nakazać jej rozbiórkę studni, co pozbawi gospodarstwa wody". Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku przeprowadzania (podczas oględzin w marcu i lipcu 2010 r.) pomiarów odległości między zbiornikami i studnią oraz którego zbiornika dotyczy pomiar organ II instancji wyjaśnił, że pomiary takie zostały dokonane podczas oględzin z udziałem stron w dniu 21 września 2005 r. a z załączonego do protokołu szkicu wyraźnie wynika, że odległość 12,60 m dotyczy odległości studni od zbiornika zlokalizowanego bliżej domu. Do tego pomiaru strony nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń. Odnośnie podanego w skarżonej decyzji stwierdzenia, że muszla klozetowa ma połączenie ze zbiornikiem, co zostało sprawdzone w 1987 r. organ II instancji podkreślił, że stwierdzenie to stanowi cytat z oświadczenia odwołującej się złożonego do protokołu z 22 lipca 2010 r. i przez nią podpisanego. Jako nieprawdziwy organ II instancji ocenił zarzut naruszenia przepisu art. 10 kpa, wskazując, że odwołująca się została zawiadomiona o możliwości zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na to pismo odwołująca złożyła pismo 6 sierpnia 2010 r. Nadto organ zwrócił uwagę na możliwości organów administracji publicznej w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, a także wskazał, że odwołująca się utrudniała prowadzenie postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła M.C. zarzucając, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 10, 77 oraz innych artykułów kpa. W uzasadnieniu podniosła, że organy obydwu instancji w żaden sposób nie uzasadniły, że studnia stanowi jakieś zagrożenie dla otoczenia. Skarżąca podniosła, że na studnię wybudowaną w 1987 r. nie potrzeba było zezwolenia. Wskazała na niewłaściwy przebieg kontroli przeprowadzanych przez inspektorów PINB. Zdaniem skarżącej protokół spisany 8 marca 2010 nie odpowiada prawdzie. W czasie oględzin inspektorzy PINB krzyczeli i oskarżali ją o nielegalnie pociągnięcie prądu do domu, jak również straszyli policją. Nie pozwolono jej wpisać do protokołu uwag. W dniu 22 lipca 2010 r. ponownie zostały przeprowadzone oględziny z udziałem M.G. jako świadka, którego poprosiła skarżąca. W toku oględzin skarżąca udostępniła studzienki, które zostały sfotografowane. Wskazała, że w trakcie kontroli była nagrywana przez inspektorów PINB, o czym nie została wcześniej powiadomiona. Inspektorzy żądali w trakcie kontroli dokumentów poświadczających odbiór instalacji sanitarnej studni oraz prądu, ale nie byli w stanie okazać dokumentów, z których wynikałoby ich uprawnienie. Podkreśliła, że nie podpisała protokołu, a jedynie uwagi jakie do niego wniosła. Mimo podjętych prób organy nie udostępniły jej protokołów. Zdaniem skarżącej postępowanie organów administracji było prowadzone tendencyjnie, z naruszeniem zasad bezstronności. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 kpa podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 7 i 77 § 1 kpa, a następnie do wykazania w uzasadnieniu prawidłowości przeprowadzonego postępowania, które doprowadziło do ustalenia rozstrzygnięcia - zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Trzeba podkreślić, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji obejmuje oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego także zbadanie czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Nadto trzeba zauważyć, że organy nadzoru budowlanego są obowiązane do szczególnie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w decyzjach o nakazie rozbiórki (por. wyrok WSA w Krakowie z 27.10. 2011 r. , sygn. akt II SA/Kr 1169/11, Lex 1027145). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy trzeba przede wszystkim zauważyć, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane w toku postępowania toczącego się po wydaniu przez WSA w Krakowie wyroku z 23. 10. 2007 r. , sygn. akt II SA/Kr 897/06, którym uchylono nakaz rozbiórki przedmiotowej studni na działce nr 1 w m. Ł., wydany przez PINB w B. w dniu 30. 03. 2004 r. oraz decyzję WINB w K. z [...] 05. 2006 r. Oznacza to, że kontrolowane przez Sąd w niniejszym postępowaniu decyzje organu l i II instancji zostały wydane w ramach szczególnego związania organów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w ww. orzeczeniu Sądu z 2007 r. stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Jako przesłanki wyroku z 23. 10. 2007 r. Sąd wskazał, że organy obu instancji nie wyjaśniły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie wykazały, że wybudowana niezgodnie z prawem studnia na działce nr 1 sprowadza niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dopiero bowiem wykazanie jednej z ww. okoliczności stanowi konieczną przesłankę orzekania na podstawie art. 37 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Samo wskazanie, iż przedmiotowa studnia jest usytuowania niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi nie jest bowiem wystarczające i nie stwarza automatycznie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. W takiej sytuacji Sąd zobowiązał w wyroku z 23. 10. 2007 r. organy do sprawdzenia czy zbiorniki na nieczystości (fekalia) sytuowane na działce nr 1, od których liczona jest przewidziana prawem odległość do przedmiotowej studni, faktycznie są użytkowane jako zbiorniki na nieczystości, a więc czy niezachowanie odległości od studni czerpanej wymaganej przepisem § 21 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3. 07.1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 póz. 62), jak również przepisem § 31 ust. 1 pkt 3 obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12. 04. 2002 r. (Dz. U. nr 75, póz. 690 ze zm.) może wpływać na niebezpieczeństwo dla ludzi lub niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych lub zdrowotnych. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l Instancji we wskazanym aspekcie wykazała, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem dyspozycji z art. 153 p.p.s.a oraz z naruszeniem innych ww. przepisów postępowania obligujących organ II instancji do jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W ocenie Sądu należy się bowiem zgodzić z organem odwoławczym, że organ l instancji prowadząc ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie nie wykazał czy zbiorniki na nieczystości znajdujące się działce nr 1 są faktycznie użytkowane jako zbiorniki na nieczystości (fekalia) czy też - jak wskazała M.C., podczas oględzin przeprowadzonych przez organ l instancji w dniu 22 lipca 2010 r. oraz w odwołaniu - nie są do tego celu użytkowane, a służą jedynie jako zbiorniki na deszczówkę. Należy podkreślić, że przeznaczenie przedmiotowych zbiorników nie zostało wyjaśnione mimo, iż ma ono zasadnicze znaczenie dla sprawy. Organ podjął co prawda próbę skontrolowania przepływu wody z muszli klozetowej znajdującej się w kotłowni budynku mieszkalnego sytuowanego na działce nr 1 do jednego ze zbiorników posiadającego wlot i wylot, ale nie wykazał, że istnieje połączenie między muszlą klozetową i zbiornikiem, a nawet gdyby organ stwierdził takie połączenie, to przede wszystkim należało wyjaśnić kwestię użytkowania przedmiotach zbiorników. Organ l instancji nie wykazał także w żaden inny sposób, że usytuowanie przedmiotowej studni w stosunku do ww. zbiorników stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, a w szczególności niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Brak bowiem ustaleń wskazujących jaka jest jakość wody czerpanej z przedmiotowej studni oraz jej przydatność do spożycia. Nie ustalono również do jakich celów i przez kogo używana jest woda z przedmiotowej studni oraz czy istnieje możliwość podłączenia działki skarżącej do wiejskich wodociągów i kanalizacji. Wreszcie organ l instancji nie odniósł się do oświadczenia M.C. , która w odwołaniu od decyzji uchylonej przez WSA wyrokiem z 23.10 2007 r. oświadczyła, że "łatwiej byłoby zasypać nieużytkowane zbiorniki niż nakazać jej rozbiórkę studni", co zostało przytoczone przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z 23. 10. 2007 r. Mając na uwadze powyższe należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który w ocenie Sądu zastosował przepis art. 138 § 2 kpa. uznając, że decyzja organu l instancji wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i oraz art. 107 § 3 kpa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak bowiem wyżej wskazano niewyjaśnione w sprawie kwestie mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że także skarżąca zarzuca, iż w nie został wyjaśniony prawidłowo stan faktyczny sprawy do czego organy administracji publicznej są zobowiązane przepisami art. 7 ,8 , 77 § 1 kpa, podkreślając, że nie wykazano, iż korzystanie z przedmiotowej studni stanowi jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia ludzi. W tej sytuacji zarzuty skargi skierowane w odniesieniu do kasacyjnej decyzji organu odwoławczego - który właśnie ze względu na ww. uchybienia uchylił decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ l instancji - nie mogą być uwzględnione z przyczyn przytoczonych wyżej. Należy podkreślić, że zakres ustaleń, których nie dokonał organ l instancji ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i dlatego uwzględniają także zasadę dwuinstancyjność - wyrażoną w art. 15 kpa – należało uznać skargę za niezasadną. Co do pozostałych zarzutów - w tym zarzutów, w tym zarzutu stronniczości i tendencyjnego prowadzenia postępowania należy je uznać za subiektywne. Nadto należy zauważyć, że kolejnym argumentem za uchyleniem decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji jest pominięcie przez organ l instancji M.G. , która jak wynika z załączonego do akt administracyjnych sprawy rejestry gruntów jest współwłaścicielką - razem z J.B. - działki nr 2 sąsiadującej z działką nr 1 . Mając na uwadze powyższy fakt należy uznać, że M.G. będąca stroną przedmiotowej sprawy była pozbawiona możliwości wzięcia w niej udziału. W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.