II SA/Kr 1426/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W.-W. na decyzję Wojewody z dnia 2 września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej na decyzję Wojewody z dnia 2 września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Nadto pismem datowanym na 6 listopada 2013 r. złożyła odrębny wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. We wniosku podniosła, że organy wydające decyzję nie dokonały ustaleń, czy rejon w jakim ma być realizowana inwestycja jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Tymczasem zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji zlokalizowanej tuż nad działką położoną nad skarpą, pod którą przepływa potok górski o nieobwałowanych i niezabezpieczonych brzegach. W okresie gwałtownych opadów potok przybiera. Przedmiotowa inwestycja grozi osuwaniem skarpy, co z kolei grozi również osunięciem się nieruchomości skarżącej. Skarpa, jak wyjaśniła skarżąca, ciągnie się pod jej nieruchomością oraz pod nieruchomością inwestora. Skarżąca zaznaczyła, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda decyzją z dnia 1 marca 2013 r. uchylił wydaną uprzednio decyzję Starosty T. z dnia 4 października 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ww. decyzji Wojewoda wskazał m.in. na uwarunkowania wynikające z ustawy prawo wodne w zakresie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. W szczególności wskazał, że wnioski z załączonej do projektu opinii geotechnicznej nie zawierają informacji dotyczących wodnoprzepuszczalności podłoża, natomiast są niekorzystne dla wykonania skutecznie działającej studni chłonnej jakie stosuje się na ternach piaszczystych. Dowodziło to, że przyjęte rozwiązania techniczne dla przedmiotowej inwestycji zlokalizowanej na złożonym geologicznie terenie, z silnym oddziaływaniem potoków oraz bardzo wysoką średnią opadów w terenach górskich, są nieodpowiednie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ nie zbadał poprawności i skuteczności przyjętego rozwiązania odnośnie odprowadzania wód opadowych oraz wymogów formalnych z tym związanych. W ocenie skarżącej rodzi to poważne zagrożenie, że i tym razem realizacja inwestycji doprowadzi do nieodwracalnych skutków oraz spowoduje realne zagrożenie dla sąsiednich nieruchomości. Ponadto skarżąca wskazała, że w wykonanym projekcie budowlanym brak jest analizy zacienienia i przesłaniania tzw. "linijki słońca". Realizacja inwestycji bez zbadania tych uwarunkowań spowoduje trudne lub niemożliwe do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła także, że już obecnie można zauważyć negatywne oddziaływanie rozpoczętej inwestycji na stabilność terenu nad skarpą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z § 6 ww. przepisu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca wskazała, iż realizacja przedmiotowej inwestycji (polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego) może spowodować niebezpieczeństwo w postaci osuwania się skarpy i jej wypłukiwania, a tym samym osunięcie się nieruchomości skarżącej. Sąd doszedł do przekonania, że w tym konkretnym przypadku, jeśli w przyszłości wyeliminowana zostanie z obrotu prawnego ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, to odwrócenie ewentualnych szkód powstałych w wyniku wykonanych robót budowlanych może być znacznie utrudnione. Co prawda w orzecznictwie sądowoadministrayjnym przeważa pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie strona powołuje się na ewentualne zagrożenia związane z prowadzoną inwestycją, z reguły nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże w niniejszej sprawie zdaniem Sądu prawdopodobieństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków powoduje, że jedna z przesłanek instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego została spełniona. Na końcu wyjaśnić należy, że uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.