II SA/Kr 1426/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2025 r., znak: SKO.ZP/415/106/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego K. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2025 r. nr SKO.ZP/415/106/2025, po rozpatrzeniu odwołania K. P., utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta Trzebini z dnia 17 lutego 2025 r. znak BAU.6730.133.2024.DW ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę, przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania poddasza w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działkach nr [...] i nr [...] położonych w gminie T. obr. M. . Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach. Organ I instancji, w wyniku rozpatrzenia wniosku B. O. ustalił warunki zabudowy dla opisanego powyżej przedsięwzięcia, uznając, że spełnia ono warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej jako u.p.z.p.). W toku postępowania wpłynął wniosek inwestora o zwiększenie dopuszczalnego maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy oraz naziemnej intensywności zabudowy do poziomu 0,9, który to wniosek po przeanalizowaniu został zaakceptowany przez organ. K. P. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zakwestionował w nim usytuowanie tarasu w odległości mniejszej niż 2,5 m od jego działki. Ponadto zarzucił, że pierwotny wniosek nie obejmował rozbudowy budynku, a jedynie jego przebudowę i zmianę sposobu użytkowania poddasza, a skarżący nie został powiadomiony o zmianach zakresu wniosku. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że stan faktyczny został ustalony na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną. Obszar analizy wyznaczono zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w odległości 54 m od granicy działki, na której planowana jest inwestycja. W jego granicach znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz drogi i obiekty infrastruktury technicznej. Występują budynki gospodarcze towarzyszące zabudowie jednorodzinnej, a także działki użytkowane rolniczo. W związku z tym wskazano, że planowana inwestycja, obejmująca rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego będzie stanowiła kontynuację funkcji zastanej w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym istnieją działki dostępne z tej samej drogi publicznej, spełniające kryteria, o których mowa w art. 61 ust. pkt 1 u.p.z.p. Pozytywną weryfikację przeszły również poszczególne parametry zabudowy wyznaczone przez organ I instancji. Z analizy wynika, że brak jest podstaw do wyznaczania linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, linia ta bowiem na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji nie ulegnie zmianie. Jeżeli chodzi o maksymalną intensywność zabudowy oraz maksymalną nadziemną intensywność zabudowy, to ustalono, że występujące w obszarze analizowanym wskaźniki są zróżnicowane i wynoszą od 0,17 do 0,96, co daje średnią w wysokości 0,53 dot. obu wskaźników. Wniosek przewiduje inwestycję generującą omawiany wskaźnik w przedziale od 0,29 (wartość dotychczasowa) do 0,48. W analizie wskazano, że zasadne jest uwzględnienie w przypadku planowanej inwestycji wartości średnich omawianego parametru, z uwzględnieniem dopuszczalnej przez rozporządzenie tolerancji wynoszącej 20%. Oznacza to dopuszczenie realizacji inwestycji o intensywności zabudowy oraz nadziemnej intensywności zabudowy na poziomie maksymalnym 0,64 (średnia z obszaru +20%, z jednoczesnym uwzględnieniem treści wniosku), minimalny wskaźnik ustalając zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, czyli na poziomie 0,17. Takie ustalenie jest zgodne z rozporządzeniem oraz pozwoli wkomponować projektowane budynki w istniejący układ urbanistyczny pozwalając na spójne uzupełnienie tkanki urbanistycznej obszaru. Z zestawienia zawartego w analizie wynika, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi ok. 31% dla wszystkich budynków. W decyzji błędnie wskazano, że ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. W rzeczywistości przyjęte ustalenia stanowią odstępstwo od reguły nakazującej ustalenie tego parametru w nawiązaniu do średniej, nie jest też możliwe ustalenie parametru jednocześnie na zasadzie ogólnej i przy zastosowaniu odstępstwa. Prawidłową podstawę prawną tego ustalenia stanowi zatem § 5 ust. 2 rozporządzenia. Uchybienie to nie wpływa jednak na prawidłowość przyjętych ustaleń. Uzasadniając przyjęte odstępstwo, polegające na dopuszczeniu omawianego wskaźnika na poziomie do 48% wskazano na niewielką powierzchnię terenu inwestycji w stosunku do innych działek w obszarze analogicznym (teren inwestycji ma powierzchnię 289 m2, przy czym obecnie zabudowane jest 127 m2), program inwestycji, który przewiduje zwiększenie powierzchni zabudowy o 10 m2, co przy tak nieznacznej powierzchni terenu inwestycji generuje znaczne podwyższenie wskaźnika, nie powoduje jednak istotnej zmiany dla ładu przestrzennego zastanego w okolicy. Analiza potwierdza, że powierzchnie działek w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane, niektóre z nich są nawet trzykrotnie większe od działki objętej wnioskiem. Kolegium dostrzega w tej sytuacji potrzebę uwzględnienia tego faktu i okoliczność, że tzw. granulacja zabudowy w równym stopniu wpływa na ład przestrzenny, co procentowy wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu. Uwzględnienie w tej sytuacji tylko procentowanego wskaźnika nie dałoby satysfakcjonujących wyników z punktu widzenia zachowania sposobu zagospodarowania w obszarze analizowanym. W analizie wyznaczono również parametr wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia, na minimalnym poziomie 48%. Ustalona wartość mieści się w granicach występujących w obszarze analizowanym (wskaźniki wynoszą od 4,33% do 75,37%) i nawiązuje do średniej z obszaru analizowanego, która wynosi 48%. Szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 10 m do 15 m, a zatem na zasadzie reguły ogólnej wyznaczonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia, gdyż średnia szerokość budynków w obszarze analizowanym wynosi ok. 12,4 m. Wysokość nadbudowywanego budynku ustalono w przedziale od 6 m do 9,5 m, na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia w nawiązaniu do budynków sąsiadujących z terenem inwestycji. Wysokość budynku nie będzie przekraczała wysokości zabudowy jednorodzinnej położonej w sąsiedztwie ani nad nią dominowała. W świetle § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, co uczyniono w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W ramach tych ustaleń, na podstawie § 10 rozporządzenia, ustalono w sposób wiążący wymaganą liczbę miejsc parkingowych w przeliczeniu na 1 lokal mieszkalny. Ustalono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. C. będącej drogą powiatową oraz ma zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że dobudowa tarasu od strony północnej budynku nie zmniejszy odległości od granicy działki w stosunku do stanu istniejącego, część budynku na terenie inwestycji jest już bowiem zbliżona do granicy działki w analogicznym stopniu. Za zasadny uznano zarzut braku powiadomienia stron o modyfikacji wniosku inwestora, jednak uchybienie to nie miało zdaniem Kolegium wpływu na treść rozstrzygnięcia, o czym świadczy fakt, że skarżący złożył odwołanie. W skardze od powyższej decyzji K. P. zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 poprzez brak powiadomienia stron o zmianach zakresu wniosku i dokumentacji projektowej wprowadzonych po wszczęciu postępowania, co uniemożliwiło skarżącemu dokonanie oceny, jak powyższe zmiany wpływają na jego nieruchomości i czy nie naruszą jego prawnie chronionych interesów, np. poprzez zacienienie jego nieruchomości. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024, poz.1130, dalej u.p.z.p) według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji. Podstawowym instrumentem kształtowania ładu przestrzennego są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego pozwalające w sposób kompleksowy i spójny kształtować ład przestrzenny na większym, spójnym architektonicznie i urbanistycznie obszarze. Ponadto preferencja miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika także z faktu, że odgórne zasady kształtowania ładu przestrzennego przez władzę publiczną stanowią ingerencję w chronione w aktach prawa powszechnie obowiązującego prawo własności. Ograniczenia prawa własności w drodze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego są ograniczeniami wynikającymi z aktów prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy warunki zabudowy kształtowane w akcie administracyjnym mają charakter norm indywidualnych i konkretnych. Z powyższego wynika, że kształtowanie ładu przestrzennego w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych ma charakter wyjątkowy – w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Dlatego też ustalone w takiej decyzji cechy, wskaźniki i parametry nowej zabudowy muszą mieć oparcie w analizie urbanistyczno-architektonicznej oraz muszą być wyznaczone w sposób konkretny i niebudzący wątpliwości. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z uwagi na użycie przez ustawodawcę słowa "łącznie" w powołanym przepisie, należy stwierdzić, że przy braku działki sąsiedniej, odpowiadającej opisanym powyżej wymaganiom, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, jak też niemożliwe jest wydanie decyzji, przy braku spełnienia któregokolwiek z pozostałych punktów tego przepisu. Zasadę dobrego sąsiedztwa wprowadza powołany powyżej art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno–estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Warto wskazać, że najistotniejsza z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - zasada kontynuacji funkcji oznacza, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy, ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 i następnych u.p.z.p. Nie ulega natomiast wątpliwości – a wynika to także z orzecznictwa sądów administracyjnych - że analiza architektoniczno – urbanistyczna jako dowód w sprawie podlega ocenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego. Jest to akt o charakterze związanym, którego wydanie wymaga skomplikowanego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w oparciu o konkretnie określoną regulację. Na postępowanie wyjaśniające, prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji w.z., składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W orzecznictwie sądowym utrwalone są poglądy na temat roli, znaczenia i standardów, jakim powinna odpowiadać analiza urbanistyczno-architektoniczna. Poglądy te Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela i przyjmuje jako własne. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2021 r., II SA/Po 80/21). Możliwość ustalenia innego niż średni wskaźnik, nie może wynikać z dowolnych twierdzeń analizy przewidujących możliwość odstąpienia od wskaźnika średniego. Treść analizy powinna wykazywać, że odstąpienie od wskaźnika średniego służy zachowaniu ładu przestrzennego. Tym samym, powody i przesłanki odstępstw od zasad wyznaczania parametrów powinny być precyzyjnie, szczegółowo i rzetelnie uzasadnione przez organ wydający decyzję. (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2021 r., II SA/Gl 803/21). Organ właściwy do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy określa wymogi nowej zabudowy, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, a w szczególności średnie wskaźniki wskazanych wymogów dla obszaru analizowanego. Jednocześnie rozporządzenie dozwala na pewne odstępstwa od średniej, m.in. co do wielkości powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. II SA/Gl 77/20). Szczegółowy tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz.U. z 2024, poz. 1116). Zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Sądowa kontrola wykazała, że skarżona decyzja jest wadliwa w zakresie ustalenia parametru wysokości dla zamierzenia inwestycyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Parametr wysokości dla przedmiotowego zamierzenia ustalono w przedziale od 6, 00 do 9, 5 m na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz.U. z 2024, poz. 1116). Wniosek o wydanie decyzji wz został bowiem złożony już po wejściu w życie nowego rozporządzenia z 2024 r. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia "wysokość zabudowy ustala się na podstawie wysokości zabudowy na dostępnych z tej samej drogi publicznej przylegających działkach sąsiednich". Zgodnie z definicją Słownika Języka Polskiego PWN "przylegać" oznacza m.in. "dotykać do czegoś bezpośrednio", "graniczyć z czymś". Zatem działki przyległe to działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie, graniczące ze sobą. Tymczasem w przedmiotowej sprawie po pierwsze, analiza szczątkowo tylko pokazuje parametr wysokości dla wybranych przez analizatora trzech działek, które - wbrew brzmieniu § 7 ust. 1 rozporządzenia - nie są działkami przylegającymi, lecz usytuowanymi w różnych miejscach i po przeciwnej stronie drogi publicznej. Niezrozumiałym jest dlaczego analizator dokładnie przedstawił dla działek z obszaru analizowanego wszystkie cechy, wskaźniki i parametry, z wyjątkiem parametru wysokości. Zauważyć ponadto należy, że rozpiętość parametru wysokości to 3, 5 m. Analizator uzasadnia takie wyznaczenie parametru w sposób następujący: "daje to większą swobodę projektową kształtowania parametru na etapie projektu budowlanego, gdzie konieczne będzie uwzględnienie przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Margines tolerancji odpowiadający wysokości jednego piętra powoduje, iż nie sposób przyjąć, aby parametr ten został wskazany w sposób konkretny. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest wskazania aktualnej wysokości budynku. Brak jest zatem w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia podstaw do ustalenia parametru wysokości w sposób wskazany w skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Nie jest przy tym wykluczone, że parametr ten może zostać ustalony w oparciu o § 7 ust. 2 rozporządzenia, przy czym musi to wynikać z analizy. To z kolei oznacza, że analiza parametru wysokości powinna być przeprowadzona dla wszystkich budynków w obszarze analizowanym z uwzględnieniem aktualnej wysokości budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Podkreślić jednak należy, że parametr ten powinien być wyznaczony w sposób konkretny. Ponownie rozpatrując sprawę organ uzupełni analizę o wartość parametru wysokości budynków w obszarze analizowanym, uwzględni aktualną wysokość budynku objętego wnioskiem, a następnie w zależności od wyników analizy ustali w sposób konkretny parametr wysokości w oparciu o § 7 rozporządzenia. Sąd nie uznał natomiast za zasadny zarzutu naruszenia art. 10 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego przez brak powiadomienia o zmianie wniosku Inwestora i jego poszerzenie o "rozbudowę". W aktach administracyjnych zalega bowiem zawiadomienie organu I instancji z dnia 28 stycznia 2025 r. o skierowaniu projektu decyzji do organów opiniujących, w którym to zawiadomieniu wskazano pełną i aktualną nazwę inwestycji (k. 87 a.a. organu I instancji). Zawiadomienie to zostało doręczone Skarżącemu dnia 7 lutego 2025 r. (k. 91 a.a. organu I instancji). W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W pkt II Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 p.p.s.a. zasądził na rzecz Skarżącego K. P. kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.