II SA/Kr 1446/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "K" Spółka z o.o. w K. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 971/13 I. stwierdza, że niewykonanie przez Prezydenta Miasta wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 971/13 miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. wymierza Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych) za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 971/13; III. zasądza od Prezydenta Miasta rzecz strony skarżącej "K" Spółki z o.o. w K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. [pic] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19.11.2013. sygn. II SA/Kr 971/13 po rozpoznaniu skargi "K" Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu I Instancji – Prezydenta Miasta [...]. Akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły na dziennik podawczy Prezydenta Miasta [...] w dniu 4 marca 2014r. (co przyznał pełnomocnik w odpowiedzi na skargę). Pierwsza czynność w sprawie podjęta została w dniu 17 kwietnia 2014r. i polegała na zwróceniu się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z prośbą zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w piśmie z dnia 06.05.2014 r. wskazał, że przedmiotowa spraw wymaga dłuższego rozpatrywania oraz uzyskania dodatkowych opinii, w związku z czym stosowne stanowisko zostanie wydane nie później niż do dnia 06.06.2014 r. Pismem z dnia 06.06.2014 r., znak: [...] Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu uzupełnił swoje stanowisko wyrażone w opinii z dnia 23.11.2012r., znak: [...]. Następnie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 25.08.2014 r. na podstawie art. 36, art. 123 ustawy z dnia 14 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wyznaczył nowy termin załatwienia do dnia 26.09.2014 r., równocześnie informując, że w przypadku nie ustąpienia tej przyczyny uniemożliwiającej zakończenie postępowania termin może być ponownie przesunięty. Prezydent Miasta w dniu 26.09.2014r. wydał decyzję Nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. "K" spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie, działająca przez pełnomocnika adw. R. P. w skardze złożonej do WSA w Krakowie, na zasadzie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. wniosła o: wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny w wysokości 10-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów z uwagi na jego bezczynność bądź też przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.11.2013r., sygn. akt: II SA/Kr 971/13 uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20.05.2013r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31.01.2013r., nr [...]. Strona skarżąca wniosła również o stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność bądź też przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.154 § 2 zd.2 p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W motywach stanowiska organ administracyjny opisał podejmowane w sprawie działania, które miały miejsce po wpłynięciu do organu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.11.2013r., sygn. akt: II SA/Kr 971/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 154 § 1 powoływanej już ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu, po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższy przepis jest podstawą wymierzenia grzywny organowi administracyjnemu, który nie wykonał wyroku sądowego. Tym samym, zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Tytułem wstępu wskazać także należy, iż warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści cytowanego przepisu. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca dopełniła tej czynności, kierując do organu, pismem z dnia 19 sierpnia 2014 roku stosowne wezwanie, a dopiero później skargę do sądu w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. W treści skargi jej autor wniósł o wymierzenie organowi – Prezydentowi Miasta grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.11.2013r., sygn. IISA/Kr 971/13. Bezsporne w sprawie jest to, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu wpłynęły do organu dnia 4 marca 2014 roku, zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 P.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Tymczasem - stosownie do przepisu art. 35 § 1 K.p.a. - organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym –w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Wskazać należy, że w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. Zwrócić uwagę należy, iż z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy. W wyroku z dnia 26 października 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt: II OSK 1956/12) stwierdził, iż przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Szczególnie negatywnie ocenić należy sytuacje, gdy organ przez kilka miesięcy nie podejmuje żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy, a podejmowane przez niego czynności mają charakter pozorowany. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Organ w sposób nieuzasadniony przekroczył terminy wyznaczone w Kodeksie postępowania administracyjnego przewidziane dla rozpoznania sprawy. Skoro zatem organ, w wyznaczonym przepisami Kodeksu terminie, sprawy nie załatwił, to wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 154 P.p.s.a. zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do przeprowadzenia w odpowiednim zakresie postępowania naprawczego, a przepisy procedury administracyjnej do uczynienia tego w odpowiednim terminie. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu miała miejsce bezczynności organu oraz przewlekłe prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym decyzje administracyjne, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że pierwsza czynność w sprawie podjęta została dopiero po upływie ponad 30 dni od otrzymania przez organ administracyjny akt sprawy, co jest sytuacją niedopuszczalną. Pierwsza z podjętych czynności w postępowaniu polegała na zwracaniu się do podległego hierarchicznie Prezydentowi organu – ZIKIT o zajęcie stanowiska w prawie. Dopiero po wezwaniu przez stronę skarżącą pismem z dnia 19.08.2014r. do załatwienia sprawy, Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 25.08.2014r. wyznaczył termin załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 26.09.2014r. Decyzja kończąca postępowanie została wydana po upływie około pięciu miesięcy, a przecież nie wykonywano w celu jej wydania żadnych czasochłonnych czynności w rodzaju przesłuchiwania świadków, dokonywania oględzin w terenie, nie pozyskiwano ekspertyz, ani też nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej. Oceniając prowadzone postępowanie należy stwierdzić, że gdyby organ skoncentrował postępowanie dowodowe a przede wszystkim rozpoczął je niezwłocznie po otrzymaniu akt wraz z wyrokiem WSA w Krakowie, to wydanie decyzji administracyjnej zapewne miałoby miejsce w rozsądnym terminie, który nie przekroczyłby terminu 30 dniowego przewidzianego w k.p.a. jako termin podstawowy dla wydania decyzji. W ocenie składu orzekającego, niewykonanie prawomocnego wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, bowiem taka sytuacja prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów państwa, świadczy o braku poszanowania prawa przez te organy, które same są zobowiązane do jego stosowania. W szczególności usprawiedliwieniem braku respektowania prawomocnego wyroku nie mogą być argumenty podniesione przez organ w odpowiedzi na skargę, a mianowicie szeroki zakres postępowania, konieczność zgromadzenia materiału dowodowego oraz wielość pism, czy skarg kierowanych przez skarżącego, a na które odpowiadać musi organ. Okoliczności te mogą jedynie wpływać na wysokość grzywny nałożonej na organ za niewykonanie prawomocnego wyroku, co nie jest sporne w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2013 roku, I OSK 2005/12 oraz z dnia 1 października 2010 roku, I OSK 1166/10 i inne). I tak, uwzględniając wskazane przez organ okoliczności, sąd uznał, że grzywna w kwocie 500 zł będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. Odnosząc się do twierdzeń strony przeciwnej do skarżącej, że na skutek wydania decyzji z dnia 26.09.2014r. organ nie pozostaje w bezczynności, należy stwierdzić, że stan niewykonania wyroku lub niezałatwienia sprawy po wyroku kasacyjnym musi istnieć w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego, zatem sąd oceniając zasadność skargi bierze pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie jest istotne z punktu widzenia dalszego prowadzenia sprawy sadowoadministracyjnej w granicach złożonej skargi na podstawie przepisu art. 154 p.p.s.a. Konkludując, sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, na mocy art. 154 § 2 P.p.s.a. stwierdzając, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa o wymierzeniu organowi grzywny w kwocie 500 zł, a opierając się na regulacji art. 154 § 1 i § 6 P.p.s.a. w punkcie drugim wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.