II SA/Kr 1454/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala Wójt Gminy G. postanowieniem z dnia 19 czerwca 2015 roku, znak [....] orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji Nr [....] Wójta Gminy G. z dnia 11 maja 2015 roku (znak: [....] ) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w ten sposób, że numery działek określone od wiersza 17 do wiersza 42 otrzymały brzmienie: " nr nr [....][....][....][....][....] ........ Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że omyłkowo niewłaściwy wykaz numerów działek został umieszczony w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie pierwotnego wniosku, który został skorygowany dopiero w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Z kolei wykaz działek wymienionych w postanowieniu o sprostowaniu oczywistej omyłki wynika z treści zawiadomienia i obwieszczenia o zakończeniu postępowania administracyjnego "Budowa wodociągu publicznego gminnego w R. gmina G. - rejon [....] " z dnia 9 kwietnia 2015 r.. W związku z powyższą omyłką należało, zdaniem organu, zapisy w decyzji skorygować do właściwego stanu prawnego, tj. właśnie do stanu uwzględnionego w zawiadomieniu i obwieszczeniu o zakończeniu postępowania administracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.W. zarzucając, że nie otrzymał pełnej dokumentacji, w konsekwencji czego nie może zbadać motywów wydania kolejnego postanowienia w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 22 września 2015 roku, znak [....] na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 113, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, jak również art. 1 ust. 1, art. 17, art. 18 ust. 1, art. 19 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) postanowiło uchylić zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że podstawą materialno-prawną kontrolowanego postanowienia Wójta Gminy G. z dnia 19 czerwca 2015 roku (znak: [....] ) był art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że sprostowanie służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Nie mogą podlegać sprostowaniu w opisanym wyżej trybie błędy i omyłki istotne czyli takie, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 581/06). W konsekwencji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1439/08, który to pogląd organ odwoławczy podzielił, niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki, której sprostowania można dokonać poprzez usunięcie w osnowie decyzji jednego numeru działki i wstawienie w to miejsce numeru odmiennego w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ odwoławczy zaznaczył, że oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał, że nie można podzielić stanowiska organu I instancji, że niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek ma charakter oczywistej omyłki, którą można sprostować w trybie art. 113 § 1 k.p.a.. Odnosząc się natomiast do treści sentencji wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że możliwość ograniczenia się wyłącznie do wyeliminowania wadliwego postanowienia z obrotu prawnego jest konsekwencją przewidzianego w art. 144 k.p.a. wymogu odpowiedniości stosowania do zażaleń przepisów o odwołaniach. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w jednym ze swych orzeczeń: "Organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia wydaje postanowienie, w którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez organ I instancji, albo uchyla to postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty kwestii będącej przedmiotem postanowienia, bądź też uchyla postanowienie w całości lub w części bez orzekania na nowo, co do istoty tej kwestii" (wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r. sygn. akt II SA 137/98). J.W. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając, że do dnia dzisiejszego nie wie, które działki Wójt Gminy G. zmodyfikował. Skarżący zarzucił, że nie otrzymał dokumentacji. Skarżący wyraził wątpliwości co kryje się pod kolejną decyzją, postanowieniem. Wskazał, że błędy pisarskie zdarzają się w Urzędzie przez 20 lat, a Urząd Gminy G. i Starostwo są przeciwko osobie skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wyjaśnienia szczegółowo opisane w zaskarżonym postanowieniu. SKO wskazało, że zarzuty skargi nie dotyczą zaskarżonego postanowienia SKO, lecz działalności Wójta Gminy G. i Urzędu Gminy w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1269 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 22 września 2015r. uchylające w całości zaskarżone postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 19 czerwca 2015 r.. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowaniu w trybie określonym w powołanym przepisie podlegają zatem jedynie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają ustawowej definicji tych pojęć. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt II SA 863/00, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się przy tym, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 § 1 k.p.a., gdyż przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Wady te charakteryzuje przy tym ich oczywistość. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy też omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Nie podlegają natomiast sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa – a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może więc prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Niedopuszczalne jest również obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w odniesieniu do okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że – jak trafnie podniosło SKO w odpowiedzi na skargę - zarzuty skargi (sporządzonej samodzielnie przez skarżącego) w istocie nie dotyczą zaskarżonego postanowienia SKO, lecz działalności Wójta Gminy G. i Urzędu Gminy w G. W skardze skarżący nie sformułował też żadnych wniosków. Należy w tym miejscu zauważyć, że stanowisko skarżącego nie zostało sprecyzowane, ani zmodyfikowane przez ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu – adwokata. Sąd, nie będąc związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.), w ramach swej kognicji zbadał, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania i stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest trafne i odpowiada prawu. Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania związane z możliwością zastosowania art. 113 k.p.a. należy wskazać, że w pełni zasadnie uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , że nie można podzielić stanowiska Wójta Gminy G., iż niewłaściwe wskazanie w decyzji o lokalizacji celu publicznego numerów działek ma charakter oczywistej omyłki, którą można sprostować w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 19 czerwca 2015 r. zostało wydane z naruszeniem art. 113 § 1 K.p.a., gdyż sprostowanie błędów w decyzji Nr [....] Wójta Gminy G. z dnia 11 maja 2015r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie numerów ewidencyjnych działek nie miało charakteru sprostowania oczywistej omyłki. Sprostowanie to stanowiło zmianę istotnego elementu rozstrzygnięcia. W związku z powyższym w pełni zasadnie SKO, uchylając postanowienie organu I instancji, wyeliminowało je z obrotu prawnego. Należy podzielić zaprezentowane przez SKO i poparte orzecznictwem stanowisko, że oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Nie można w decyzji czy to lokalizacyjnej, czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu - nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 K.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06, z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt IV SA 136/02 oraz z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2222/11). Co do sentencji zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, polegającej jedynie na wyeliminowaniu wadliwego postanowienia z obrotu prawnego, Sąd doszedł do przekonania, że, stanowiąc konsekwencję przewidzianego w art. 144 k.p.a. odpowiedniego stosowania do zażaleń przepisów o odwołaniach, jest ona prawidłowa. Na poparcie takiego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego: " Organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia wydaje postanowienie, w którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez organ I instancji, albo uchyla to postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty kwestii będącej przedmiotem postanowienia, bądź też uchyla postanowienie w całości lub w części bez orzekania na nowo, co do istoty tej kwestii. " (wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r. sygn. akt II SA 137/98). W niniejszym przypadku organ I instancji dokonał z urzędu sprostowania oczywistej omyłki. Skoro okazało się, że błędy w decyzji Nr [....] Wójta Gminy G. z dnia 11 maja 2015r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowią oczywistej omyłki i mogły być wyeliminowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a., zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe, gdyż eliminuje wadliwe postanowienie z obrotu prawnego i powoduje, że Wójt Gminy G. winien rozważyć inny, niż poprzez art. 113 § 1 k.p.a., sposób usunięcia wadliwości swojej decyzji Nr [....] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na koniec Sąd wskazuje, że na rozprawie w dniu [....] 2016 r. za nieobecnego skarżącego stawił się aplikant adwokacki, który podał, że staje z upoważnienia adwokata z urzędu skarżącego, jednakże nie przedłożył upoważnienia, bowiem adwokat z urzędu nie dostarczył stającemu aplikantowi upoważnienia do występowania w jego imieniu na tej rozprawie. Aplikant wniósł o warunkowe dopuszczenie do udziału w rozprawie i podał, że odnośnie skargi chciałby tylko podtrzymać stanowisko w niej zawarte. Chciałby także złożyć wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie do udziału w rozprawie 4 marca 2016 r. aplikanta adwokackiego. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 44 § 1 P.p.s.a. Sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa. W niniejszej sytuacji wniosek o tymczasowe dopuszczenie nie był podyktowany potrzebą podjęcia przez stającego aplikanta naglącej czynności, bowiem – jak sam wskazał – odnośnie skargi chciałby tylko podtrzymać stanowisko w niej zawarte. Wniosek zatem nie zasługiwał na uwzględnienie. Reasumując należy stwierdzić, że Sąd nie stwierdził żadnych uchybień skutkujących uwzględnieniem skargi. Z wszystkich wyżej wymienionych powodów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i dlatego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.