II SA/Kr 146/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] w K. decyzją nr [....] z dnia 30 czerwca 2015 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. nr 198, poz. 2043) oraz art. 104 kpa, nakazał H.S. i innym ...., oraz L.J. rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr nr [....] w miejscowości S. przy ul. [....] . W uzasadnieniu PINB podał, że 11 marca 2010 r. wpłynęło pismo z urzędu miejskiego w S. informujące o pogarszającym się stanie technicznym budynku przy ul. [....] w S. na działce nr ewid. [....] . W piśmie tym zwrócono się o podjęcie niezwłocznych działań mających na celu zapobieżenie katastrofie budowlanej. W dniu 9 kwietnia 2010 r. inspektorzy organu przeprowadzili kontrolę na terenie ww. obiektu budowlanego, ustalając, że budynek zlokalizowany jest na dwóch działkach o numerach [....] oraz. [....] , a granica tych działek przebiega przez środek sieni dzielącej obiekt na dwie części. Inspektorzy ustalili, że działka nr ewid. [....] jest własnością H.S. , a część budynku znajdująca się na działce [....] jest w stanie katastrofy budowlanej. Pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Gmina S. poinformowała PINB, że wystąpiła do sądu z wnioskiem o zasiedzenie działki nr [....] i zwróciła się o uznanie jej jako zarządcę – użytkownika działki [....] w S. w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. organ nadzoru budowlanego zobowiązał Gminę S. , jako zarządcę obiektu, do przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku. Wraz z pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. Gmina S. przesłała PINB opracowanie pt. "Ekspertyza techniczna budynku usytuowanego na działkach nr ewid. Nr nr [....][....] przy ul. [....] w S". Zawiadomieniem z dnia 16 lipca 2012 r. poinformowano strony o wszczęciu postępowania w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego budynku, a podczas przeprowadzonych 17 sierpnia 2012 r. oględzin stwierdzono, że "ze względu na stan techniczny i dalszą degradację budynku zamieszkiwanie w tym budynku stanowi realne zagrożenie dla życia i zdrowie ludzi". Mając na uwadze powyższe, w dniu 17 października 2012 r. PINB wydał decyzję nr [....] , znak: [....] , którą nałożył na H.S. , A.H. oraz S.K. obowiązek opróżnienia pomieszczeń części budynku mieszkalnego znajdującego się na działce 1027 do dnia 20 listopada 2012. Ponadto PINB nakazał zabezpieczyć budynek przed dostępem osób niepowołanych. Kontrola przeprowadzona [....] 2013 r. wykazała, że decyzja z dnia 17 października 2012 r. nie została wykonana. Organ I instancji podjął kroki zmierzające do ustalenia spadkobierców J.J. , widniejącej w wypisie z rejestru gruntów jako władająca działką nr [....] , a następnie poinformował nowe strony o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego i w dniu 30 czerwca 2015 r. wydał opisaną wyżej decyzję o nakazie rozbiórki. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.C. , D.J. , i inni....., zarzucając naruszenie: 1) art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny, powierzchowny, niepozwalający na dokonanie kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, tj. ustalenie podmiotu, który jest właścicielem (ewentualnie współwłaścicielem) nieruchomości, w skład której wchodzi działka oznaczona numerem [....] , położona przy ul. [....] w S. ; 2) art. 28 kpa poprzez uznanie, że odwołujący się są stronami postępowania, choć brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu, aby byli oni współwłaścicielami nieruchomości, w skład której wchodzi działka oznaczona numerem [....] położona przy ul. [....] w S. ; 3) art. 77 § 1 kpa. poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, a w szczególności tego, że: – gmina S. potwierdziła, że jest "zarządcą - użytkownikiem działki nr [....] w S. "; – to gmina S. zrealizowała zobowiązanie do dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku znajdującego się przy ul. [....] w S. ; 4) art. 107 § 3 kpa poprzez: – sporządzenie wadliwego, wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia skarżonej decyzji w zakresie podmiotów, do których skierowana jest zaskarżona decyzja (p. [....] ) w kontekście ustalenia, że jedna połowa budynku na działce nr [....] należała wówczas do spadkobierców po I.K. , tj. H.S. i innych; – sporządzenie wadliwego, niepełnego uzasadnienia faktycznego, poprzez brak szczegółowego wskazania, jaki to "tytuł prawny J.J. do nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr [....] [tak w decyzji] można wywodzić z zalegających w aktach dokumentów - tłumaczeń z języka rosyjskiego wypisów wykazu hipotecznego z 1908 r.", kiedy to ustalenie tego tytułu prawnego stanowiło kluczową okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy; – sporządzenie wadliwego, niepełnego uzasadnienia faktycznego, poprzez brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ uznał, że "potencjalnymi spadkobiercami" J.J. są tylko niektóre z osób wskazanych przez skarżących w piśmie z dnia 28 kwietnia 2015 r.; 5) art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych poprzez wydanie decyzji wobec osób, które nie są właścicielami ani też zarządcami nieruchomości, w skład której wchodzi działka oznaczona numerem [....] , przy ul. [....] w S. ; 6) art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez uznanie, że ujawnienie w wypisie rejestru gruntów władania działką przez daną osobę stanowi jednocześnie o tym, że dana osoba jest właścicielem nieruchomości (podmiotem, do którego może zostać skierowana decyzja nakazująca, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego) ; 7) art. 922 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że wskutek dziedziczenia po posiadaniu samoistnym nieruchomości spadkobiercy stali się współwłaścicielami tej nieruchomości. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [....] z dnia 26 listopada 2015 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchylił w całości decyzję z dnia 30 czerwca 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony przez PINB nie dawał możliwości ustalenia danych ostatnich znanych właścicieli działki nr [....] , gdyż nie ma potwierdzenia, że zmarła J.J. była właścicielką działki [....] (vide: wniosek o zasiedzenie nieruchomości), w związku z tym adresaci skarżonej decyzji nie zostali prawidłowo wskazani. Ponadto MWINB, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 188413, stwierdził, że za zarządcę części budynku może być uznana Gmina S. , gdyż "zachowuje się podobnie jak właściciel i wykonuje uprawnienia właścicielskie zmierzające do utrzymania nieruchomości we właściwym stanie technicznym". Organ wskazał, iż właścicielem działki nr ewid. [....] jest H.S. , natomiast zarządcą działki nr ewid. [....] jest Gmina S. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję MWINB w K. wniosła Gmina S. , która zarzuciła, że zaskarżona decyzja opiera się ona na błędnej wykładni art. 67 Prawa budowlanego oraz przyjęciu, że jedyną możliwością niezwłocznego zapobieżenia zagrożeniu, jakie stanowi sporna budowla, jest wydanie decyzji nakazującej jej rozbiórkę, której adresatem byłaby Gmina S. Strona skarżąca podniosła, że organy nadzoru budowlanego, mając informację, iż brak jest stwierdzenia przez sąd powszechny kręgu spadkobierców w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po J.J. , winny zainicjować postępowanie w tym zakresie, tak aby można było wydać i doręczyć decyzję prawidłowemu kręgowi podmiotów. Gmina S. podniosła, że obowiązki kierowane na podstawie art. 67 Prawa budowlanego winny być kierowane do podmiotów mających związek z zaistnieniem stanu faktycznego uzasadniającego stosowanie tej normy prawnej, a przede wszystkim mających w przeszłości prawny obowiązek zapobieżenia stanowi, który obecnie uzasadnia wydanie decyzji o rozbiórce. Zdaniem Gminy, w przedmiotowej sprawie chodzi o właścicieli i ich następców prawnych. Strona skarżąca podniosła, że nie jest władającą nieruchomością, skoro wystąpiła z nieskutecznym wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia prawa własności oraz dopatrzyła się sprzeczności między stwierdzeniem, że pomimo, iż J.J. była władającą nieruchomością przed śmiercią, to jej spadkobiercy nie stali się automatycznie władającymi ze względu na nieskuteczny wniosek o stwierdzenie zasiedzenia. Zdaniem strony skarżącej, organ nie wykazał źródła prawnych uprawnień Gminy do władania nieruchomością, a nie można tego źródła upatrywać w zamanifestowaniu chęci objęcia nieruchomości we władanie. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że w przypadku trudności w ustaleniu aktualnego kręgu właścicieli spornej nieruchomości, organy nadzoru budowlanego winny rozważyć zastosowanie art. 69 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie prowadzić do faktycznego przerzucenia swoich powinności na Gminę. Natomiast w razie, gdy organy stwierdzają konieczność niezwłocznej rozbiórki, czy też innych prac, to na nich spoczywa obowiązek działania, w sytuacji niemożności wystąpienia do właścicieli. W odpowiedzi na skargę MWINB w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Mając powyższe zasady na uwadze, Sąd uznał, że skarga Gminy S. nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Kontrolowane postępowanie administracyjne było prowadzone na podstawie przepisu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Przepis ten jednoznacznie przewiduje, że adresatem decyzji wydanej na tej podstawie może być wyłącznie właściciel obiektu lub jego zarządca i tylko na te właśnie podmioty organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek dokonania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie powołanego przepisu. Zatem kwestia ustalenia, kto jest właścicielem lub zarządcą przedmiotowego obiektu stanowi niewątpliwie kluczowe ustalenie w tego rodzaju postępowaniu administracyjnym. Ponadto należy pamiętać, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, a więc zadaniem Sądu było dokonanie oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Oceniając prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 kpa, wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się więc na dwóch kumulatywnych przesłankach: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych; 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Wymagane jest bowiem dodatkowo jednoczesne wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Stąd, wydanie decyzji określonej art. 138 § 2 kpa stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i dopuszczalne jest wyjątkowo i to tylko wtedy, gdy zaistnieją ustawowe przesłanki do jej wydania, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 kpa, a doprecyzowaną w art. 127 kpa, zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne bowiem wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji I instancji. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania jedynie wtedy, gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego, obszernego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które to postępowanie dowodowe ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014). Tym samym przesłanki z art. 138 § 2 kpa nawiązują do nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że wprawdzie organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak, na podstawie art. 136 kpa może uzupełnić materiał dowodowy w niezbędnym zakresie. Oznacza to, że przesłanki określone w art. 138 § 2 kpa nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 kpa umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa uznać należy za równoznaczne z naruszenie tego przepisu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1065/09, LEX nr 746056; wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 302/11, LEX nr 821552). Ponadto przepis art. 138 § 2 kpa nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena. Przyjąć zatem należy, że zastosowanie art. 138 § 2 kpa wymaga nie tylko wykazania przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia okoliczności mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ale także wykazania wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie oraz potwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie mieści się w graniach wyznaczonych treścią art. 136 kpa, tj. że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 kpa organ jest zobowiązany do wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast ocenie sądu kontrolującego prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, podlegają jego motywy wskazane w uzasadnieniu wydanej decyzji. W świetle przedstawionych powyżej rozważań, Sąd uznał, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zaistniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 kpa. W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych i zgromadzonego materiału dowodowego wyraźnie potwierdza, że decyzja organu I instancji została wydana bez prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a przede wszystkim bez właściwego przesądzenia, kto powinien być adresatem decyzji wydanej w trybie art. 67 Prawa budowlanego. Tego rodzaju braki niewątpliwie uniemożliwiały MWINB w K. skorzystanie z możliwości uzupełnienia postępowania i jego nowej oceny, gdyż ustalanie dopiero na etapie postępowania odwoławczego tak istotnej kwestii jak adresat decyzji prowadziłoby w sposób oczywisty do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartej w art. 15 kpa. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że w zaistniałej sytuacji zachodziła konieczność ustalenia adresata rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 67 Prawa budowlanego. Sąd podzielił stanowisko MWINB, że kwestia ta nie została prawidłowo wyjaśniona przez organ I instancji. Zwrócić bowiem należy uwagą, że J.,J. zmarła [....] 1985 r., a osoba ta w ewidencji gruntów i budynków wpisana była jedynie jako władająca. Zatem postępowanie spadkowe po J.J. nie rozstrzygnie kwestii właściwego adresata decyzji wydanej na podstawie art. 67 Prawa budowlanego, gdyż potrzebne jest do tego ustalenie właściciela, względnie zarządcy spornej nieruchomości. Słuszne było też stanowisko organu odwoławczego, który wskazywał, że Gmina S. wyraźnie twierdziła, iż należy uznać ją za zarządcę na tej podstawie, że przeprowadziła remonty spornej kamienicy w latach 80-tych XX wieku oraz wynajmowała ją lokatorom. Ponadto Gmina S. zainicjowała kontrolowane postępowanie administracyjne, a następnie przedłożyła stosowną ekspertyzę. Zasadnie zatem MWINB wytknął organowi I instancji, że odnośnie statusu Gminy S. jego stanowisko było chwiejne i ulegało zmianom w zależności od treści oświadczeń składanych przez Gminę. Podkreślić trzeba, że wszelkie modyfikacje kręgu stron powinny być dokonywane przez organ prowadzący postępowanie na podstawie jednoznacznych ustaleń, a nie niczym nie popartych twierdzeń. Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała art. 138 § 2 kpa, gdyż brak wystarczających ustaleń co do adresata obowiązku nakładanego na podstawie art. 67 Prawa budowlanego mógł stanowić podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Niezasadnie więc w skardze zarzucono naruszenie art. 67 Prawa budowlanego. Wyjaśnić trzeba też, że zarzuty podnoszone przez Gminę S. , a dotyczące prawidłowości decyzji wydanych po dacie zaskarżonej decyzji nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie i tym samym nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji MWINB w K. Skoro więc sam brak wystarczających ustaleń co do adresata obowiązku nakładanego na podstawie art. 67 Prawa budowlanego uzasadniał uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, to ewentualne inne braki w materiale dowodowym również będą mogły zostać usunięte przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.