II SA/Kr 1462/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skarg L. P. oraz K. J., F. J. i W. J. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności skargi oddala Postępowanie administracyjne w sprawie realizacji inwestycji - budynku mieszkalnego dwurodzinnego z dwoma garażami w dobudowie, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. , toczy się od 1990 r. Przedmiotowy budynek mieszkalny z dwoma garażami w dobudowie został wybudowany w latach 1989-1990 w okresie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 26 czerwca 1987 r., znak: [...] wydanej przez Urząd Dzielnicowy K. –P. Wydział Urbanistyki, Architektury, Nadzoru Budowlanego i Ochrony Środowiska, zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. – P., Decyzją nr [...] z dnia 31 stycznia 1994 r. znak [...] , [...] i [...] , Prezydent Miasta K. orzekł o utracie ważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 26 czerwca 1987r. Decyzja nr [...] została utrzymana w mocy decyzją Wojewody K. z dnia 5 kwietnia 1994 r. znak: [...] W sprawie wydanych zostało wiele decyzji przez organy nadzoru budowlanego i dwa orzeczenia tut. Sądu (sprawy II SA/Kr 1278/01 i II SA/Kr 747/14). Ostatnia decyzja pochodzi od Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. który decyzja z dnia 24 września 2015 r. który działając na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38 z 1974 r., póz. 229 z póz. zm., po rozpatrzeniu odwołania P. F.J. , P. K.J. , P. W.J. i P. Li.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki nr [...] z dnia 10 sierpnia 201 Ir znak: [...] którą nie nałożono na: U. i H.K. ,, D. i K.P. i A.P. współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w K. na dz. nr [...] i [...] obr. [...] obowiązku wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, związanych z budową: Budynku mieszkalnego dwurodzinnego w zabudowie bliźniaczej z dwoma garażami w dobudowie wraz z infrastrukturą techniczną, usytuowanego na dziatkach nr [...] i [...] obr. P. przy ul. [...] w K. wybudowanego w latach 1989-1990 oraz orzeczono, że ww. obiekt budowlany wykonany przed 01.01.1995r., w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 26.06.1987r. znak: [...] , wydanej przez Urząd Dzielnicowy K. –P. , zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. –P. został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem ". W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., który stanowi, iż " w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzją nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami". Na wstępie organ wskazał na zapadłe w niniejszej sprawie wyroki sądów administracyjnych, a w szczególności wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 747/14, przesądziły, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jak bowiem zostało wskazane w w/w wyroku WSA w Krakowie, organ rozstrzygając sprawę winien kompleksowo orzec o likwidacji skutków samowoli na podstawie art. 3 7, art. 40 lub art. 42 prawa budowlanego z 1974 r. ". Dlatego też PINB prawidłowo zastosował procedurę legalizacyjną przewidzianą w ustawie Prawo budowlane z 1974 r. Stosownie do art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ odwoławczy mając na uwadze istniejące orzecznictwo zauważa, że celem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym, natomiast z art. 37 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. niedopuszczalnych z uwagi na inne okoliczności tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, pogorszenie warunków zdrowotnych, pogorszenie użytkowych dla otoczenia. Jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., właściwy organ powinien dokonać sprawdzenia czy obiekt budowlany, a także teren nieruchomości wymaga doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. Dopiero po ewentualnym stwierdzeniu, że obiekt budowlany nie został zrealizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami wydaje decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Nałożenie takiego obowiązku jest natomiast zbędne w sytuacji braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40, organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Przechodząc do analizy stanu faktycznego przypomnieć należy, że początek przedmiotowej sprawie, toczącej się przed organami nadzoru budowlanego od kilkunastu lat, dała decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 31 stycznia 1994r., orzekająca utracie ważności decyzji pozwolenia na budowę budynku dwurodzinnego mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. na podstawie art. 32 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w związku z dokonanymi przez inwestora odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ zauważa, iż należy zgodzić się z stwierdzeniem organu I instancji, iż na przestrzeni szeregu lat zgromadzono w przedmiotowej sprawie obszerny materiał dowodowy. W ocenie PINB wszystkie roboty budowlane związane z realizacją budynku mieszkalnego przy ul. [...] zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną oraz zobowiązującym w dacie budowy Rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. "W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki". Organ wskazał, że w zakresie usytuowania przedmiotowego budynku mieszkalnego na działce nr [...] zastosowanie znajduje § 12 Rozporządzenia MAGTiOŚ, zgodnie z którym: § 12. 1. Budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. 2. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Opracowanie to potwierdziło ustalenia, iż odległość pomiędzy budynkiem na działce nr [...] i budynkiem na dz. nr [...] wynosi ponad 8m (8,46m) i spełnia wymagania obowiązujących w dacie realizacji inwestycji przepisów. Natomiast odległość pomiędzy budynkiem (segmentem) na działce nr [...] , a budynkiem na nieruchomości nr [...] (nr [...] ) wynosi mniej niż 8m (7,59 - 7,67m). Z pomiarów aktualizacyjnych wynika, że budynek na działkach [...] i [...] znajduje się w odległości 3,81 do 3,85 m od granicy z działką nr ew. [...] . Mając na uwadze powyższe, a także opinię Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej wyrażoną w piśmie z dnia 12 maja 1998 r. w której stwierdzono, iż "...Cytowane wyżej rozporządzenie dopuszczało lokalizację budynków mieszkalnych oraz garaży w odległościach określonych w Waszym piśmie. W tym stanie rzeczy — Komenda Rejonowa Państwowej Straży Pożarnej w K. nie wnosi zastrzeżeń z punktu ochrony przeciwpożarowej do ich lokalizacji", należy wskazać, że wskazane powyżej odległości spełniają wymogi określone w rozporządzeniu. Przechodząc dalej, w odniesieniu do sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu posesji dachu budynku przy ul. [...] w K. należy zauważyć, że w tej kwestii znajduje zastosowanie § 79 rozporządzenia - odprowadzanie wód opadowych z działki na teren sąsiedniej nieruchomości lub wzdłuż jej granicy w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed przenikaniem wód jest zabronione. Zakaz ten nie dotyczy naturalnego spływu wód opadowych. 2. Odprowadzanie wód zużytych, ścieków przemysłowych i nieczystości do rowów przydrożnych oraz do ziemi jest zabronione, jeżeli te wody, ścieki lub nieczystości nie odpowiadają przepisom o odprowadzaniu ścieków do wód powierzchniowych albo do ziemi. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż wody opadowe z przedmiotowej posesji oraz z dachu przedmiotowego budynku są odprowadzane rurami spustowymi poprzez studzienki do kanalizacji. Potwierdziły to wielokrotnie przeprowadzone przez pracowników organu I instancji oraz organu odwoławczego, wizje terenu. W aktach sprawy znajduje się ponadto ekspertyza w sprawie odprowadzania wód opadowych wzdłuż ogrodzenia między działką nr [...] , a działką nr [...] w K. sporządzona przez inż. J.J. przy współudziale inż. A.S. i inż. W.B. w marcu 1994 r., z której wynika, że zbędne jest wykonywanie jakichkolwiek zabezpieczeń działki nr [...] przed spływem wód opadowych z terenu działki nr [...] . Także we wcześniejszych decyzjach tut. Organu wskazywano, że pracownicy WINB w trakcie przeprowadzonych w dniu 22 stycznia 2001 r. oględzin stwierdzili, iż "przedmiotowa działka, na której znajduje się poddany oględzinom budynek jest uporządkowana, a teren wyplantowany. Ukształtowanie terenu nie powoduje naruszenia §79 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Wynika to z faktu, że teren na którym znajduje się przedmiotowy budynek posiada naturalne nachylenie od strony ul. [...] (P.P. P. ) w kierunku ul. [...] (P.P. J. ) oraz w kierunku prostopadłym od ul. [...] do ulicy [...] . Spływ wód opadowych na działki sąsiednie jest ograniczony od strony P.P. P. przez cokół ogrodzenia o wysokości 15 do 25 cm, zaś od strony P.P. J. przez ogrodzenie wykonane przez P.P. J. , którego podmurówka uwzględnia różnicę wysokości między działkami oraz poprzez wpuszczony w ziemię krawężnik betonowy. Ponadto na terenie przedmiotowej nieruchomości znajdują się studzienki odwadniające. Wody opadowe z połaci dachowej są odprowadzane za pośrednictwem rynien i rur spustowych do kanalizacji miejskiej". W konsekwencji należy wskazać, iż sposób odprowadzania wód opadowych z terenu posesji oraz z dachu budynku przy ul. [...] w K. nie narusza mających zastosowanie w tej kwestii przepisów techniczno - budowlanych. Odnosząc się z kolei do wielokrotnie podnoszonej przez strony postępowania kwestii wybudowania dodatkowej kondygnacji piwnic, MWINB podkreśla, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że udokumentowane zostało istnienie wyłącznie jednej kondygnacji piwnic o wysokości ok. 2.00 m. Potwierdzenie tego faktu stanowi nie tylko inwentaryzacja przedmiotowego budynku opracowana przez inż. E.Z. , ale również oględziny dokonane przez pracowników organu I i II instancji, w trakcie których zostało stwierdzone, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem podpiwniczonym, a piwnica jest pomieszczeniem jednopoziomowym o wysokości 195-198 cm. Nie stwierdzono istnienia zejść do drugiej, niższej piwnicy. Ponadto organ I instancji ustalił, iż taras betonowy od strony południowej został rozebrany, co ustalono w trakcie oględzin w dniu 10.02.2004r. Jednocześnie kanał rewizyjny w garażu przy ul. [...] został zlikwidowany poprzez jego zamurowanie zgodnie z decyzją MWINB z dnia 2.04.2001r. co zostało potwierdzone przez inwestora pismem z dnia 18.04.2001 r. W tym miejscu organ podkreśla, że prowadząc postępowanie legalizacyjne w trybie Prawa budowlanego z 1974 r. organ nadzoru budowlanego jest w pierwszej kolejności zobowiązany do ustalenia czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. powodujące konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w stosunku do którego jest prowadzone postępowanie. Należy przy tym wskazać, że przewidziana w art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania przez organ nadzoru budowlanego decyzji (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., II OSK 346/11). Pierwszą z przesłanek powodujących konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. jest niezgodność z przepisami planistycznymi. W odniesieniu do tej kwestii należy podnieść, że organ I instancji ustalił, że z pism Biura Planowania Przestrzennego UMK z dnia 10 marca 2001r. oraz 18 marca 201 Ir. wynika, iż zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. z dnia 16.11.1994r.. działki ewidencyjne nr [...] i [...] znalazły się w obszarze mieszkaniowym [...]. Zgodnie z treścią przedmiotowej uchwały obszar mieszkaniowy M-4 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi o wysokości maksymalnej 8m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy. Organ I instancji prawidłowo wskazał, iż zapis ten jednoznacznie odnosi się do wysokości budynku, natomiast nie ogranicza liczby kondygnacji. W tym kontekście organ zauważył, iż zgodnie z przedłożonym do sprawy projektem technicznym zamiennym wysokość przedmiotowego budynku mieszkalnego wynosi 11,60 m. W konsekwencji PINB słusznie uznał, iż art.37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż realizacja przedmiotowego budynku nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w odniesieniu do drugiej z przesłanek przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego, którą stanowi pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, PINB ustalił, iż przedmiotowy budynek mieszkalny nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Kwestia ta była również przedmiotem uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 747/14 postanowieniem nr [...] z dnia 27 maja 2015 r. MWINB na podstawie art. 81c ust. l pkt l u.p.b. zobowiązał P.P. U. i H.K. P.P. D. i K.P. oraz P. A.P. - współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w K. do przedłożenia posiadanej dokumentacji powykonawczej wykonanych robót budowlanych związanych z budową: przedmiotowych budynków. Inwestorzy przedłożyli między innymi protokół z kontroli stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego z dnia 15 lipca 2015, a także protokoły kontroli: przewodów kominowych, stanu technicznego instalacji gazowej, stanu technicznego instalacji wód.-kań oraz stanu technicznego instalacji elektrycznej. Z powyższych protokołów wynika, iż przedmiotowy budynek mieszkalny jest w dobrym stanie technicznym. Inwestorzy przedłożyli ponadto oświadczenie osoby posiadającej stosowne uprawnienia .iż wszystkie roboty budowlane w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym w K. przy ul. [...] na działce [...] i [...] obr. [...] zostały wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Zatem w ocenie organu odwoławczego nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie organu odwoławczego z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji opracowanej przez osoby uprawnione, a w szczególności z "Ekspertyzy budynku przy ul. [...] w K. na działce nr [...] " opracowanej przez inż. E.Z. , wynika, że nie zachodzą przesłanki określone w art.40 Prawa budowlanego z 1974 r. Przedmiotowy budynek przy ul. [...] w K. został wybudowany zgodnie z przepisami i nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania zmian czy przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, zaś sam budynek jest zdatny do użytkowania. Odnosząc się do zarzutów i wniosków stron postępowania podniesionych w toku niniejszego postępowania, MWINB stwierdza iż większość z nich stanowią żądania i roszczenia nie znajdujące uzasadnienia w przepisach prawa. W ocenie MWINB usytuowanie budynku na działkach nr [...] i [...] w stosunku do granic działek [...] i [...] nie narusza przepisów techniczno-budowlanych (odległość od granic wynosi od 414 cm do 423 cm.). W ocenie MWINB budynek na działce nr [...] i [...] nie narusza praw właścicieli tych działek, mających oparcie w konkretnych przepisach techniczno-budowlanych i nie kreuje po stronie właścicieli tych działek uprawnień, wymagających nałożenia określonego obowiązku. Podobnie ilość kondygnacji piwnic w przedmiotowym budynku nie ma wpływu na prawidłowość zabudowy działek sąsiednich. Odnośnie wielokrotnie podnoszonej przez skarżących kwestii dwóch kondygnacji piwnic MWINB wypowiadał się już w decyzji z dnia 1 października 2004r. znak: [...] oraz decyzji z 1 marca 2007r. znak: [...] . MWINB podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w w/w decyzjach wskazując dodatkowo, iż zgodnie z § 4 ust. 2 Rozporządzenia MAGTiOŚ z 1980 r. "Piwnice, sutereny oraz poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia". Zatem brak wymaganej wysokości pomieszczeń piwnicznych skutkować może jedynie uznaniem, iż nie są to pomieszczenia użytkowe. Zauważyć również należy, że przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym z reguły nie zawierają regulacji dotyczących ilości kondygnacji podziemnych, chyba że wynika to z przepisów szczególnych (np. Prawo górnicze lub Prawo ochrony środowiska). Stan taki nie daje zatem podstaw do wydania nakazu wykonania określonych robót, jeśli wykonane roboty wykonane są zgodnie ze sztuką budowlaną. Jak zostało wskazane powyżej, nie zostało udokumentowane istnienie drugiej kondygnacji piwnic, zaś wszystkie roboty budowlane w przedmiotowym budynku mieszkalnym zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Natomiast zły stan techniczny ogrodzenia, spowodowany m.in. rozrastającymi się, posadzonymi przy nim drzewami (tujami) nie może być rozstrzygnięty w postępowaniu, którego przedmiotem jest legalność budynku mieszkalnego. Jak wynika z akt sprawy, inwestorem tego ogrodzenia byli P.P. K. i W.J. , a realizowane było w oparciu o odrębną decyzję o pozwoleniu na budowę. Obecnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego odrębnie regulują kwestie stanu technicznego ogrodzenia jako obiektu budowlanego (art. 66 u.p.b.), zatem stan techniczny ogrodzenia międzysąsiedzkiego nie może mieć wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia w sprawie legalności budynku przy ul. [...] . Odnośnie sugerowanej przez skarżących zmiany ukształtowania terenu MWINB stwierdza, co następuje. W opracowaniu wykonanym w toku uzupełniającego postępowania dowodowego p.n. "Pomiary geodezyjne na działkach [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ", sporządzonym w kwietniu 2012r przez [...] s.c. P.M. , M.O. i opracowanym przez geodetę uprawnionego M.W. stwierdzono "brak możliwości porównania stanu ukształtowania terenu sprzed budowy ze stanem obecnym". Brak jest podstaw by podważać zawartość opracowania, sporządzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Dokonana przez MWINB analiza zawartych w nim rysunków tj. wszystkich przekrojów terenu wskazuje, że nawet jeśli nastąpiło podwyższenie poziomu działek nr [...] i [...] w stosunku do działek sąsiednich, to taka okoliczność nie implikuje wprost wniosku, iż nastąpiła zmiana kierunku odprowadzenia wód opadowych - na działki sąsiednie i naruszenie przepisów techniczno-budowlanych. Przekroje ukształtowania terenu opracowane przez uprawnionego geodetę ( k- [...] ) wykazują, że pierwotny naturalny spadek terenu i spływ wód opadowych istniał w kierunku wschodnim (w stronę działek nr [...] ,[...] i nr [...] ), co wyraźnie ilustruje przekrój A5-B5 działki nr [...] Podobne wnioski zawiera znajdująca się w aktach I instancji "Ekspertyza" sporządzona w 1994r przez inż. J.J. . Natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 1980r., w szczególności § 79 stanowił: "Odprowadzanie -wód opadowych z terenu działki na teren sąsiedniej nieruchomości lub -wzdłuż jej granicy w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed przenikaniem wód jest zabronione. Zakaz ten nie dotyczy naturalnego spływu wód opadowych."). Aktualne wyprofilowanie i zagospodarowanie terenu działek [...] i [...] wskazuje jednoznacznie, że nie nastąpiła niekorzystna dla działek sąsiednich zmiana spływu kierunku wód opadowych, czy też zintensyfikowanie naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Podkreślić należy, że teren sąsiednich działek ( P.P. P. i J. ) jest odgrodzony od działek inwestorów betonową podmurówką bez przepustów, stanowiącą przeszkodę dla spływu wód opadowych po gruncie, dlatego też (również w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska) wszelkie wniesione zarzuty odnośnie spływu wód na działki sąsiednie należy uznać za nietrafne i nie mające odzwierciedlenia w stanie faktycznym, obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane i przepisach wykonawczych do tej ustawy. Nadto z materiału dowodowego wynika, że na działce znajdują się studzienki odwadniające, do których odprowadzane są wody opadowe z dachów i rynien przedmiotowego budynku. Ulica [...] została już zrealizowana i wyposażona w instalacje odwadniające, co potwierdzają aktualne mapy sytuacyjno-wysokościowe, zatem kwestia negatywnego wpływu inwestycji na realizację tej drogi przestała istnieć. Ustalony stan faktyczny nie narusza zatem obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane, regulujących kwestie odprowadzenia wód opadowych z obiektu i terenu działki inwestorów. Odnośnie sugerowanej przez P. W.J. odrębności garaży MWINB stwierdza, że garaże te były objęte pozwoleniem na budowę , w oparciu o które rozpoczęto roboty budowlane. Wg znajdujących się w aktach sprawy kopii projektu budowlanego stanowią całość pod względem technicznym wraz z budynkiem mieszkalnym; zarzuty w tej kwestii są chybione i nie mają wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Podkreślić również należy, że aktualnie obowiązujące przepisy nie ograniczają powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Graniczne parametry zabudowy wynikają jedynie z uregulowań przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, z których wynikają określone zakazy lub dopuszczenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu — w szczególności określenie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy. Przy czym nadmienić warto, że "zawarte w art. 37 ust. 1pkt 1 p.b. z 1974 r. sformułowanie, ujęte w czasie teraźniejszym, może być rozumiane jako wymóg dokonania oceny zgodności obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydawania decyzji. Organ powinien zatem badać zgodność budowy z przepisami budowlanymi z okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym z daty podejmowania decyzji. Przez przepisy o planowaniu przestrzennym należy obecnie rozumieć aktualnie obowiązujący plan miejscowy, a w razie jego braku, decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Skargi na tą decyzję złożyli L.P. , K.J., F.J. i W.J. W skargach zawarto zarzutu dotyczące prawidłowości ustaleń jakie dokonały organy administracji w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego P. stary jaki obowiązywał w dacie powstania inwestycji, który dopuszczał zabudowę 2 kondygnacyjną do wysokości 5 m., Ponadto zarzucono, iż wbrew ustaleniom organów inwestorzy w przedmiotowych budynkach wybudowali dodatkową, drugą kondygnację piwnic a także nielegalnie wybudowali ogrodzenie. W odpowiedzi ma skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja organu nadzoru budowlanego w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do nałożenia na inwestorów i właścicieli domów zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] wykonania czynności w celu doprowadzenia tych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Obiekty te wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę, które to pozwolenie orzeczeniem o utracie jego ważności zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Postępowanie w przedmiocie ich legalizacji organy prowadziły w oparciu o przepisy nieobowiązującej aktualnie ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) – dalej ustawa, a to w związku z okresem realizacji tych obiektów który przypadł na czas obowiązywania tej ustawy (art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 roku Nr 156 poz. 1118 z późniejszymi zmianami). O ocenie organów obiekty te nie naruszają przepisów o planowaniu przestrzennym a ich stan techniczny jest dobry. Nie zachodzi zatem podstawa do stosowania art. 40 ustawy tj. nakazania wykonania czynności w celu doprowadzenia tych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Stanowisko to podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Rozpoznając niniejszą skargę organy administracji były zatem związane z ustaleniami, wytycznymi i oceną prawną dokonanymi przez sąd w wyrokach zapadłych w sprawach II SA/Kr 1278/01 i II SA/Kr 747/14. W wyrokach tych przesądzono, iż w związku z decyzją o utracie jego ważności pozwolenia na budowę (w konsekwencji powstanie stanu samowoli budowlanej – wyrok w sprawie II SA/Kr 1278/01) likwidację skutków tej samowoli organy winny prowadzić w oparciu o art. 37 art. 40 i art. 42 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Ponadto przesądzone zostało, iż przewidziana w art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji. Organy administracji ponownie rozpoznając sprawę kwestię likwidacji samowoli budowlanej rozpoznawały w oparciu o przepisy art. 37 art. 40 i art. 42 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane, co przesądza o zastosowaniu się przez nie do zaleceń sądu. Oceniając natomiast zgodność inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi organy oceniały ją przez pryzmat Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki tj. przepisów obowiązujących na datę realizacji inwestycji wykazując, iż spełniała ona wymagania dotyczące wymaganej odległości zrealizowanych budynków od granic działek sąsiednich i znajdujących się na nich zabudowań tj. zgodnie z wymogami określonymi w § 12 tego rozporządzenie. Organ ustalił także, , że stan techniczny budynków jest dobry (vide protokół kontroli stanu technicznego z 15 lipca 2015 r.) a co za tym idzie wykazał, iż nie zachodzi potrzeba nałożenia na inwestorów i obecnych właścicieli nieruchomości obowiązku wykonania prac w celu doprowadzenia tych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Okoliczności te samoistnie nie przesądzają, jednak o prawidłowości rozstrzygnięcia które w istocie "legalizuje" samowolę budowlaną. Koniecznym, bowiem jest rozstrzygnięcie kwestii zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak mowa o tym wyżej w ocenie sądu w sprawie II SA/Kr 747/14 organy powinny stosować przepisy aktualne na datę wydania decyzji. Zdaniem organów natomiast inwestycja ta była zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. z 16 listopada 1994 r. tj. planu który nie obowiązywał w dacie realizacji samowoli budowlanej ani w dacie wydawania decyzji ale obowiązywał w okresie kiedy toczyło się postępowanie legalizacyjne. Rozstrzygając to zagadnienie, należy powołać się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA W-wa z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13 w którym to orzeczeniu wskazano, iż samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Powstaje w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i trwa przez cały czas jej prowadzenia aż do chwili jej likwidacji, a więc do chwili wydania nakazu rozbiórki lub legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie. Trybunał Konstytucyjny podkreślał, że pojęcie samowoli budowlanej nie odnosi się do zdarzenia polegającego na rozpoczęciu budowy bez pozwolenia budowlanego, ale obejmuje także ewentualną kontynuację takiej budowy aż do uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (lub decyzji ekwiwalentnej) albo do usunięcia materialnych skutków samowoli (orzeczenie TK z dnia 31 stycznia 1996 r., K 9/95, publ. OTK 1996/1/2). Skoro samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym, to stosowanie do likwidacji skutków tej samowoli przepisów o planowaniu przestrzennym, które weszły w życie w czasie jej trwania nie jest retroaktywnym działaniem prawa, lecz jego działaniem retrospektywnym (bezpośrednim działaniem nowego prawa), które uznaje się za dopuszczalne. Potwierdza to również wykładnia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., w rozumieniu którego "przepisy dotychczasowe", które należy stosować do likwidacji samowoli budowlanych powstałych przed 1 stycznia 1995 r. to przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a nie przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązujące przed tą datą. Przepis ten reguluje bowiem kwestie intertemporalne wyłącznie w zakresie stosowania przepisu art. 48 tej ustawy, a więc przepisu z zakresu prawa budowlanego. Należy jednak mieć na uwadze, że według przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. samowola budowlana nie zawsze wymagała przeprowadzenia działań legalizacyjnych. Przepis art. 37 ust. 1 tej ustawy należy bowiem interpretować z uwzględnieniem innych jej przepisów, a w szczególności regulujących tryb legalizacji samowoli budowlanej. Z treści art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika, że nakaz rozbiórki mógł być wydany na podstawie tego przepisu tylko w przypadku, gdy obiekt budowlany został zrealizowany bez pozwolenia na budowę i na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę lub był przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1) lub obiekt ten powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Jeżeli inwestor zrealizował obiekt bez pozwolenia na budowę, ale na terenie, na którym dopuszczalna była tego rodzaju zabudowa, to nie było podstaw do wydania nakazu rozbiórki, chyba, że zachodziła przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. W takim przypadku organ mógł prowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji tego obiektu na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Przepis ten stanowi, że w sytuacji wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ administracji wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Jednak przepis ten miał zastosowanie do sytuacji, gdy obiekt zrealizowano bez pozwolenia na budowę i niezgodnie z innymi przepisami niż przepisy o planowaniu przestrzennym (przykładowo z przepisami dotyczącymi warunków technicznych). Jeżeli natomiast obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę, ale zgodnie z przepisami zarówno z zakresu planowania przestrzennego, jak i innymi, to organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., ani na podstawie art. 40 i art. 42 ust. 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis przewidywał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie – jako decyzji kończącej postępowanie w sprawie likwidacji samowoli budowlanej - tylko w odniesieniu do obiektów, co do których wydano nakaz przewidziany w art. 40 tej ustawy. Analiza tych przepisów wskazuje, że w Prawie budowlanym z 1974 r. samowola budowlana mogła mieć charakter formalny i materialnoprawny. Samowola formalna oznaczała realizację obiektu bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. Do obiektów wybudowanych w ramach takiej samowoli nie miał zastosowania ani przepis art. 37 ust. 1, ani art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. i organ nie miał też podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o te przepisy i wydania decyzji w sprawie likwidacji samowoli budowlanej. Oznacza to, że w odniesieniu do niektórych samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych nie było potrzeby podejmowania żadnych działań legalizacyjnych, gdyż przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących samowolę. W odniesieniu do takich obiektów brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą warunki nakazania przymusowej rozbiórki z tego powodu, że na terenie, na którym znajduje się dany obiekt budowlany wprowadzono po wielu latach zakaz zabudowy lub zabudowy określonego rodzaju. Również w odniesieniu do obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę zrealizowanych w sposób niesprzeczny z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie budowy, ale z naruszeniem innych przepisów, głównie przepisów o warunkach technicznych (tzw. samowola materialnoprawna), należy uwzględnić przeznaczenie terenu od daty budowy, jeżeli zakaz zabudowy wprowadzono po wielu latach. Jeżeli przez długi czas dopuszczalna była na danym terenie zabudowa i organy nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji samowolnie wybudowanych tam obiektów to te okoliczności należy rozważyć przy podejmowaniu decyzji o rozbiórce. Wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, lecz w przedstawionych wyżej sytuacjach nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, to jednak w przypadku bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli podczas, gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez szereg lat bardziej korzystny dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę. Należy bowiem mieć na uwadze, że przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. ma nadal zastosowanie nie tylko do obiektów samowolnie wybudowanych w okresie obowiązywania tej ustawy, lecz również do obiektów wybudowanych w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1961 r. i 1928 r. W konsekwencji, rozstrzygając przedstawione zagadnienie prawne, należy przyjąć, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy (por. też wyrok WSA w Rzeszowie a dnia 20 grudnia 2013 r. II SA/Kr 769/13). Wskazać w tym miejscu należy, iż sądowi z urzędu wiadomo jest, iż aktualnie teren na którym przedmiotowa inwestycja była realizowana nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z ustaleń organów, w dacie budowy inwestycja ta była częściowo sprzeczna z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (co do ilości kondygnacji). W okresie kiedy organy prowadziły przedmiotowe postępowanie (zainicjowało je wydanie decyzji o utracie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę z 31 stycznia 1994 r.) obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K z 16 listopada 1994 r., zgodnie z którego zapisami przedmiotowa inwestycja nie była sprzeczna z przepisami o planowaniu przestrzennym - tak co do przeznaczenia jak i parametrów inwestycji. Plan ten nie odnosił się bowiem do liczby kondygnacji a jedynie do wysokości realizowanych obiektów. Fakt, iż postępowanie toczy się tak długo i nie zostało zakończone w okresie kiedy legalizacja samowoli budowlanej była jak najbardziej możliwa, nie może negatywnie wpływać na sposób zakończenia sprawy tj. wydania rozstrzygnięcia które w istocie legalizuje samowolę budowlaną w konsekwencji stwierdzonej przez organy zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, dobrego stanu technicznego budynków (obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani też niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia – art. 37 ust 2 stawy Prawo budowlane z 1974 r.) i zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi na datę zakończenia budowy. Przeciwne stanowisko prowadziło by do sytuacji ocenianej w wyżej przytoczonym orzeczeniu NSA jako nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Zarzuty zgłoszone w skardze są bezpodstawne. Kwestia ilości kondygnacji piwnic (aczkolwiek nie budzi wątpliwości sądu, iż ustalenia w tym zakresie jakie dokonały organy, iż jest to jedna kondygnacja - co wynika z dość obszernego materiału dowodowego) jest bez prawnego znaczenia, gdyż nawet budynek z wieloma kondygnacjami piwnic mógłby być zalegalizowany w trybie art. 37 i nast. ustawy Prawo budowlane z 1974 r. o ile spełniał by kryteria o których mowa w tym przepisie, którymi to kryteriami jak mowa o tym wyżej są brak sprzeczności z przepisami o planowaniu przestrzennym i dobry stan techniczny budynku tj. stan który nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia a także zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi z daty realizacji samowoli budowlanej. Jak mowa o tym wyżej kryteria te przedmiotowa inwestycja spełnia. Także inne podnoszone w skargach kwestie odnoszące się nie do legalności samych budynków realizowanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ale wyeliminowanej z obrotu prawnego orzeczeniem o utracie jej ważności, nie dotyczą przedmiotowej sprawy. Niniejsze postępowanie zakończone wydaniem ocenianej przez sąd decyzji, dotyczy wyłącznie budynków zlokalizowanych na działkach nr. [...] i [...] a nie innych obiektów (wiata, ogrodzenie) które na tych działkach się znajdują i ich ewentualnej legalności i zgodności przepisami technicznymi czy też braku legalności i niezgodności z przepisami. Obiekty te są lub mogą być objęte innymi postępowaniami administracyjnymi, co w żaden sposób nie wpływa na legalność skarżonej decyzji. Stwierdzając zatem, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.