II SA/Kr 1463/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi F. L. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie sygnatura akt II SAB/Kr 40/13 przez Dyrektora [...] w K. I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. wymierza Dyrektorowi [...] w K. grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); III. zasądza od Dyrektora [...] w K. na rzecz skarżącego F. L. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. o sygn. akt. II SAB/Kr 40/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (ZIKiT) do załatwienia wniosku F. L. z dnia 31 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych). W dniu 13 września 2013 r. F. L. wezwał Dyrektora ZIKiT do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2012 r. sygn. akt. II SAB/Kr 40/12. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor ZIKiT pismem z dnia 30 września 2013 r. poinformował F. L., że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie udało się ustalić imienia i nazwiska osoby, której wydano abonament o numerze [...], niemniej jednak ustalono, że prawdopodobnie przedmiotowy abonament przekazano do Urzędu Miasta. F. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 40/13 zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie na podstawie art. 154 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie Dyrektorowi ZIKiT na podstawie art. 154 § 1 ww. ustawy maksymalnej grzywny w wysokości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że z pisma Dyrektora ZIKiT z 29 lipca 2013 r. nr [...] do dnia 29 lipca 2013 r. Dyrektor ZIKiT w zasobach jednostki nie odnalazł dokumentacji pozwalającej na ustalenie, jakim innym, nie wymienionym we wniosku z 10 marca 2011 r. podmiotom Dyrektor ZIKiT przydzielił abonamenty [...] i że mając powyższe na względzie wysuwa on wniosek, iż do takiego przydzielenia nie doszło. Tymczasem w znajdującym się w aktach piśmie z dnia 30 września 2013 r. nr [...] Dyrektor ZIKiT stwierdził, że abonament postojowy roczny służbowy [...] na 2011 r. o numerze [...] najprawdopodobniej przekazano Urzędowi Miasta celem wykorzystania w sytuacjach zaistnienia zwolnienia z opłat za parkowanie, określonych w ustawie o drogach publicznych. Z kolei Prezydent Miasta w piśmie z 3 października 2011 r. zaprzeczył, aby otrzymał do dyspozycji abonamenty postojowe [...] (poza jedynym wydanym dla niego jako zarządcy dróg) i poinformował, że dysponentem abonamentów postojowych jest Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Skarżący podniósł, że w świetle zgromadzonych dowodów niezasadne są twierdzenia organu o braku możliwości przypisania numeru abonamentu do ściśle określonego podmiotu. ZIKiT prowadzi ewidencję tych abonamentów poprzez przypisanie konkretnego numeru identyfikatora do podmiotu, któremu abonament taki został wydany. Skoro zaś ewidencję prowadzi, to jednocześnie jest w posiadaniu informacji, komu konkretnie abonament o numerze [...] został przydzielony. Skarżący podniósł, że z § 25 ust. 5 pkt 6 regulaminu z 2010 r. (Zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia "Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury i Transportu w K." wraz ze stanowiącym do niego załącznik regulaminem oraz Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie zatwierdzenia "Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury i Transportu w K." wraz ze stanowiącym do niego załącznik regulaminem) wynika, że do zakresu działania Biura Strefy Płatnego Parkowania należy m.in. przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym wydanych abonamentów. Analogiczne uregulowanie znajduje się w regulaminie z 2012 r. w § 21 ust. 5 pkt 2 lit. e). W ocenie skarżącego Dyrektor ZIKiT notorycznie lekceważy obowiązek udostępniania informacji publicznej, o czym mogą świadczyć prawomocne wyroki wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: sygn. akt II SAB/Kr 48/12, sygn. akt II SAB/Kr 50/12, sygn. akt II SAB/Kr 131/11, sygn. akt II SAB/Kr 40/13. W wyroku o sygn. akt II SAB/Kr 131/11 Sąd wymierzył Dyrektorowi ZIKiT grzywnę w wysokości 1.000 złotych, a w wyroku o sygn. akt II SAB/Kr 40/13 grzywnę w wysokości 500 złotych, w obu przypadkach stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyżej wymienione wyroki najwyraźniej nie spełniły swojej funkcji dyscyplinującej, wobec powyższego wniosek o wymierzenie tym razem Dyrektorowi ZIKiT grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisami art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wysokości jest w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniósł o jej oddalenie. Organ stanął na stanowisku, że w zakresie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2012 r. sygn. akt. II SAB/Kr 40/12 nie doszło do bezczynności. Wskazano, że pismem z dnia 30 września 2013 r. Dyrektor ZIKiT udzielił Panu F. L. informacji w przedmiocie wniosku z dnia 31 sierpnia 2011 r. W powołanej odpowiedzi Dyrektor ZIKiT udzielił wyczerpującej informacji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Jak informowano F. L. wskazany przez niego abonament o numerze [...] przekazany został do Urzędu Miasta celem wykorzystania w przypadkach zwolnienia z opłat za parkowanie, określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260). Tym samym Dyrektor ZIKiT zrealizował obowiązek wynikający z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 40/12. Podniesiono, że zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. podstawą do zastosowania tego przepisu jest fakt niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zdaniem tutejszego organu obowiązek udostępnienia informacji żądanej przez F. L. został wypełniony poprzez udzielenie odpowiedzi pismem z dnia 13 września 2013 r., a nawet wcześniej już w dniu 14 listopada 2011 r. i 5 grudnia 2011 r. Przedmiotowe odpowiedzi były zgodne z istniejącym stanem faktycznym i zakresem posiadanych przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. informacji. Dodatkowo przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2009 r. sygn. akt. II SA/Ol 489/09, w który stwierdzono, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Zakamycze 2005; podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 703/2011). Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że jednostka nie ewidencjonuje posiadanych oraz wydawanych abonamentów, co wielokrotnie wyjaśniano F. L., udzielona w dniu 13 września 2013 r. odpowiedź na wniosek skarżącego jest wyczerpująca w zakresie wiedzy jaką dysponuje jednostka. Odnosząc się natomiast do powołanych przez F. L. dowodów przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 78/2011 w którym sąd uznał, że "...sąd nie ma podstaw do kontrolowania decyzji organu wydanej po wyroku uchylającym poprzedni akt administracyjny. W świetle art. 153 P.p.s.a., organ orzekając ponownie w sprawie na skutek wyroku sądu, ma obowiązek zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku. Są one bowiem dla tego organu wiążące. Ocena, czy wytyczne sądu przy wydawaniu rozstrzygnięcia - po wyroku - zostały wzięte pod uwagę, nie może mieć jednak miejsca w postępowaniu zainicjowanym skargą na niewykonanie wyroku sądu. W tym trybie sąd ocenia jedynie działanie organu w dążeniu do załatwienia sprawy, kontroluje więc, czy organ ten nie pozostaje w bezczynności. Zatem w ocenie jednostki powołane przez Pana F. L. dowody nie mogą mieć wpływu na czynność materialno-techniczną jaką jest udzielenie informacji publicznej w wykonaniu wniosku z dnia 31 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a." w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W kontrolowanej sprawie F. L. domagał się wymierzenia grzywny Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (dalej w skrócie "Dyrektor ZIKiT") za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt. II SAB/Kr 40/13. Wyrokiem tym uwzględniającego skargę na bezczynność wymienionego organu, zobowiązując Dyrektora ZIKiT do udzielenia, w terminie 14 dni, odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2011 r. Wniesienie skargi w tej sprawie, poprzedzone zostało pisemnym wezwaniem przez skarżącego skierowanym do Dyrektora ZIKiT - do wykonania wskazanego wyżej wyroku (pismo z dnia 13 września 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. (sygn. akt II SAB/Kr 40/13) zobowiązał Dyrektora ZIKiT do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 31 sierpnia 2011 r. Wniosek ten zawierał żądanie podania informacji dotyczącej podmiotu, któremu przydzielony został abonament postojowy [...] nr [...]. We wskazanym, prawomocnym wyroku Sądu uznano, że Dyrektor ZIKiT dysponował informacją żądaną przez skarżącego i winien ją udostępnić. W kontrolowanej sprawie, sam Dyrektor ZIKiT-u twierdzi, iż nie pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku sądu albowiem pismem z dnia 30 września 2013 r. udzielił skarżącemu żądanej przez niego odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku z dnia 31 sierpnia 2011 r. w ten sposób, że nie ustalił imienia i nazwiska osoby, której wydano abonament o numerze [...] i prawdopodobnie ten abonament przekazano do Urzędu Miasta. Ocenie sądu podlega zatem ustalenie, czy wskazane wyżej pismo stanowi o należytym wykonaniu obowiązku nałożonego na organ wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 40/13. W ocenie Sądu Dyrektor ZIKiT nie wykonał wyroku z dnia 14 maja 2013 r. ponieważ nie udzielił stronie skarżącej jednoznacznej i pełnej informacji (odpowiedzi) co do podmiotu, któremu przydzielono abonament postojowy [...] nr [...]. W szczególności zauważyć należy, że z pisma Dyrektora ZIKiT i w istocie z wyjaśnienia zawartego także w odpowiedzi na skargę wynika, że temu organowi nie udało się w sposób jednoznaczny ustalić z imienia i nazwiska osoby, której wydano powyższy abonament. Prawdopodobnie przekazano go do Urzędu Miasta celem wykorzystania w przypadkach zwolnienia z opłat za parkowanie, określonych w ustawie o drogach publicznych. Dyrektor ZIKiT wskazuje także, że wobec przekazania abonamentu pocztą wewnętrzną, między jednostkami organizacyjnymi Miasta nie ma możliwości ustalenia komu druk został przekazany w Urzędzie Miasta. Taka argumentacja zobowiązanego do wykonania wyroku organu administracyjnego jest niezasadna i nie usprawiedliwia dotychczasowe działania tego organu w tej sprawie. W ocenie Sądu należy uznać za niewiarygodne twierdzenia organu, że prawdopodobnie sporny abonament przekazano do Urzędu Miasta celem wykorzystania w przypadkach zwolnienia z opłat za parkowanie, określonych w ustawie o drogach publicznych, zaś sposób tego przekazania (poczta wewnętrzna) wyklucza możliwość ustalenia komu druk ten został przekazany w Urzędzie Miasta. Odnosząc się do tego aspektu sprawy, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że podlega ocenie sądu administracyjnego wiarygodność informacji przekazanej przez organ stronie, która żąda udostępnienia informacji publicznej. Twierdzenie organu, że nie posiada żądanej informacji publicznej musi bowiem zostać należycie uwiarygodnione. Tylko taka sytuacja pozwoli uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej (np. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/2012; opub. LexPolonica nr 3906358). Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych do udostępnienia informacji powinno zawierać wskazanie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć w tym zakresie wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest natomiast zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada, a oceniając, czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać, winien między innymi ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją (tak tez w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/2009; opub. LexPolonica nr 2474778). Przyjęcie za stroną zobowiązaną, że przekazanie skarżącemu jakiejkolwiek, w tym nawet oczywiście niewiarygodnej informacji – stanowi realizację ciążącego na tym podmiocie obowiązku – to wówczas dostęp do informacji publicznej miałby charakter iluzoryczny, zaś osoba uprawniona do uzyskania informacji, byłaby faktycznie pozbawiona realnej ochrony prawnej (tak też w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2571/2012; publ. LexPolonica nr 5169309). W powołanym ostatnio wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przyczyny nieposiadania przez organ informacji publicznej, mieszczącej się w zakresie jego właściwości rzeczowej, pozostają bez wpływu na obowiązek realizacji wniosku o jej udostępnienie i ocenę działań organu pod kątem ewentualnej bezczynności. Jak podkreślono, nie stanowi wykonania ustawowego obowiązku powiadomienie skarżącego o nieposiadaniu żądanej informacji publicznej, która została wytworzona przez organ. Mając powyższe oceny na uwadze należy stwierdzić, iż budzi wątpliwości sądu hipotetyczne twierdzenie organu, iż sporny abonament prawdopodobnie został przekazany do Urzędu Miasta. Z regulaminu organizacyjnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. obowiązującego w dacie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 31 sierpnia 2011 r., stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 1 marca 2010 r. wynikało bowiem, że jednym z działów ZIKiT jest Biuro Strefy Płatnego Parkowania. § 25 ust. 5 pkt 6 ww. regulaminu stanowił, że do zakresu działania Biura Strefy Płatnego Parkowania należy przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym przesyłanych przez operatora druków ścisłego zarachowania oraz wydanych abonamentów. Z treści powołanego przepisu przyjmować należy, że odnosi się on do wszelkich wydanych przez ZIKiT abonamentów postojowych, bez względu na podmiot, który je uzyskał. Zauważyć przy tym trzeba, że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 131/11 odnoszącego się także do kwestii abonamentów postojowych wydawanych przez Dyrektora ZIKiT wynika, iż organ udostępnił stronie skarżącej w tamtej sprawie - informacje o abonamentach wydanych różnym służbom. Uznać zatem należy, iż wbrew twierdzeniom Dyrektora ZIKiT, podmiot ten przechowuje informacje o abonamentach wydanych różnym podmiotom. Nie jest zatem jasne i zrozumiałe dlaczego wyjątek w tym względzie stanowić ma interesujący skarżącego abonament o numerze [...]. Także jako niewiarygodną sąd ocenił argumentację, iż przekazanie abonamentu pocztą wewnętrzną wyklucza możliwość ustalenia komu druk ten został udostępniony. Abstrahując w tym miejscu od tego, iż w sprawie tej nie chodzi o wskazanie imienia i nazwiska konkretnej osoby, która otrzymała abonament, należy podkreślić, że utworzony w ramach Działu Administracji ZIKiT – Punkt Obsługi Klienta winien prowadzić całość spraw związanych z obiegiem poczty przychodzącej i wychodzącej z ZIKiT (tak § 20 ust. 4 ww. regulaminu organizacyjnego ZIKiT). Analiza prowadzonej przez tę jednostkę ewidencji korespondencji (w tym wychodzącej) – winna prowadzić do jednoznacznego ustalenia faktu interesującego w tej sprawie skarżącego. Reasumując należy wskazać, że ZIKiT w K. jest jednostką rzeczowo właściwą w kwestii zarządzania Strefą Płatnego Parkowania w K. i związanymi z tą strefą abonamentami parkingowymi. Obowiązek przechowywania informacji o tych abonamentach, wynikał z wiążących tę jednostkę przepisów (regulaminu wewnętrznego). Z aktu tego wynikał też obowiązek ewidencjonowania korespondencji przychodzącej i wychodzącej z tej jednostki. Powyższe okoliczności powodują, iż odpowiedź organu zawarta w piśmie z dnia 30 września 2013 r. nie może być uznana za wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 40/13. Druga, (niezależna od wyżej wskazanych wniosków) to okoliczność, iż treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi jest oderwana od treści wniosku skarżącego dnia 31 sierpnia 2011 r. Wniosek ten dotyczył bowiem udostępnienia informacji o tym, "komu został udzielony abonament postojowy roczny służbowy [...] na rok 2011 o numerze [...]". Logiczna wykładania powyższego sformułowania wskazuje, że pytanie zawarte w tym wniosku nie dotyczyło wskazania konkretnej osoby, co do której przydziału abonamentu postojowego dokonywała jednostka organizacyjna otrzymująca większą ilość abonamentów. Jak podkreślono, na pytanie zawarte we wniosku skarżącego należało odpowiedzieć, wskazując jedynie jednostkę organizacyjną, której wydano sporny abonament, a nie wymieniając konkretną osobę zatrudnioną w tej jednostce. Tymczasem, jak wyżej przedstawiono, Dyrektor ZIKiT-u w piśmie z dnia 30 września 2013 r. wskazywał, że "nie ustalił z imienia i nazwiska osoby, której wydano powyższy abonament". Przedstawione stanowisko organu świadczy o tym, iż udzielona we wskazanym zakresie odpowiedź, nie może być oceniona jako prawidłowa i zgodna zarówno z wnioskiem skarżącego, jak również z wiążącymi w tej sprawie zapatrywaniami i ocenami orzekających sądów administracyjnych. Inaczej mówiąc, mimo niebudzącej wątpliwości treści wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2011 r. – organ odczytuje ją w sposób nie mający uzasadnienia w okolicznościach sprawy, zmierzając przy tym do udzielenia odpowiedzi na pytanie nie objęte tym wnioskiem, i z wniosku wcale nie wynikające. Proste bowiem odczytanie treści uzasadnień wydanych w sprawie wyroków, winno prowadzić organ do konstatacji, iż nie jest przedmiotem tej sprawy informowanie skarżącego o imieniu i nazwisku osoby, której wydano abonament nr 000030, lecz wystarczające będzie wskazanie jednostki organizacyjnej, której ten abonament przydzielono. Stanowisko to zostało – na przykładzie podobnej sporawy dotyczącej abonamentu o innym numerze, szeroko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2570/12. Jest jeszcze i trzecia istotna w sprawie okoliczność. Otóż jak wynika z akt sprawy, znajduje się w nich np. pismo Dyrektora ZIKiT z dnia 2 czerwca 2011 r., w którym precyzyjnie organ udzielił odpowiedzi wskazując, komu przekazano abonamenty postojowe z podaniem numerów tych abonamentów. Skoro więc można było w 2011 r. wskazać, że abonamenty o ściśle określonych numerach przekazano np. Inspekcji Zarządu Drogowego, Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej, Jednostce Wojskowej, Agencji Mienia Wojskowego, Wojskowej Komisji Lekarskiej, Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w K., Straży Miejskiej, Aresztowi Śledczemu – to pokazuje, że miało miejsce ewidencjonowanie przekazywania abonamentów o poszczególnych numerach ściśle określonym jednostkom. Ponadto tłumaczenie Dyrektora ZIKiT o przekazaniu abonamentu nr [...] prawdopodobnie Urzędowi Miasta nie znajduje potwierdzenia. Otóż aktach sprawy znajduje się pismo Dyrektora ZIKiT z dnia 29 lipca 2013 r. (niepotrzebnie o przeprowadzeniu dowodu z tego pisma wnioskował skarżący, skoro znajduje się ono w aktach sprawy), z którego wynika, że także abonament postojowy nr [...] został przekazany Urzędowi Miasta. Może to oznaczać, że informowanie o możliwym przekazywaniu poszczególnych abonamentów Urzędowi Miasta ma na celu sposób załatwienia wniosków skarżącego bez wnikania, czy rzeczywiście abonament o danym numerze został przekazany do Urzędu Miasta lub innej jednostce. Gdyby natomiast okazało się, że z powodu zaniechania np. czynności ewidencjonowania przekazywano abonamenty o poszczególnych numerach, to taka okoliczność powinna dodatkowo zmobilizować Dyrektora ZIKiT-u do ustalenia, komu dany abonament przekazano. Nie może zaniechanie organu lub nieprawidłowe wykonywanie przez organ zadania publicznego stanowić podstawy do nieprzestrzegania konstytucyjnej zasady dostępu do informacji publicznej. Wyżej wymienione okoliczności uzasadniają wymierzenie Dyrektorowi ZIKiT-u grzywny w wysokości 1000 zł. o czym sąd orzekł w pkt II wyroku. Podstawą tego rozstrzygnięcia jest cytowany na wstępie uzasadnienia art. 154 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. Ostatnio wskazany przepis stanowi, że grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zatem wysokość wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a. i została określona przy uwzględnieniu faktu, iż w pkt I wyroku sąd orzekł, że bezczynność w niewykonaniu wyroku z dnia 14 maja 2013 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 P.p.s.a.). Organ bowiem dość szybko zajął stanowisko co do, w jego ocenie, wykonania wyroku, które Sąd w tej sprawie nie podziela. Błędne stanowisko co do wykonania wyroku nie stanowi automatycznie rażącego naruszenia prawa. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.