II SA/Kr 1465/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję Wojewody z dnia 20 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę skargę oddala. Starosta N. decyzją Nr [...] z dn. [...] maja 2012 r. znak: [...] udzielił R.K. Firma [...] pozwolenia na rozbiórkę budynku usługowego usytuowanego przy ul [...] na działkach ewid. nr: [...] ,[...] w miejscowości M. , zgodnie z załączonym projektem rozbiórki. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę wyżej wymienionego obiektu, załączając wymagane ustawą Prawo budowlane dokumenty. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono jak w sentencji. Odwołanie od tej decyzji złożyła T.G. , zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 10 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i wskazując, że wobec prowadzonego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowania z jej wniosku w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku, organ I instancji winien był zawiesić postępowanie do czasu ostatecznego zakończenia sprawy przez PINB, którego rozstrzygnięcie jest niewątpliwie zagadnieniem wstępnym wobec przedmiotowego postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę a także naruszenie art. 10 § 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego Mając to na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawna wskazano art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i ust. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia nie wymaga rozbiórka budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości, oraz obiektów i urządzeń budowlanych na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. Rozbiórka przedmiotowego budynku na działkach nr [...] ,[...] położonych w M. wymagała uzyskania pozwolenia w oparciu o art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem jest on usytuowany w granicach zabytkowego zespołu urbanistycznego miasta M. , wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 18.03.1983 r. a także bezpośrednio przy granicy działki nr [...] obr. [...] w M. , oraz przekracza wysokość 8 m. Nie zachodzą zatem przesłanki z art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego do wyłączenia rozbiórki przedmiotowego obiektu z obowiązku uzyskania pozwolenia. Natomiast fakt, iż przedmiotowy obiekt znajduje się w granicach zabytkowego zespołu urbanistycznego miasta M. , skutkuje tym, iż jego rozbiórka wymagała pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji wnioskodawca - Pan R.K. dołączył stosowną decyzję pozwolenia w tym względzie wydaną z upoważnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Nr [...] z dnia 12 kwietnia 2012 r. znak:[...] , która stała się ostateczna z dniem 27 kwietnia 2012 r. Pozwolenie to dotyczy rozbiórki współczesnego budynku usługowego, znajdującego się w granicach zabytkowego zespołu urbanistycznego miasta, który sam nie jest wpisany do rejestru zabytków. Inwestor przedstawił także projekt budowlany rozbiórki budynku usytuowanego przy ul. [...] w M. opracowany przez osobę legitymującą się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, która złożyła oświadczenie o wykonaniu projektu rozbiórki zgodnie z obowiązującymi przepisami i przedłożyła informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: zgodę właściciela obiektu, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. W związku ze spełnieniem przez wnioskodawcę wymagań określonych w ww. przepisie, nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż w trakcie prowadzonego przed organem I instancji postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę, w piśmie z dnia 23 kwietnia 2012 r. wydanym na podstawie art. 61 § 4 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w sprawie oraz wypełniając dyspozycję art. 10 K.p.a. poinformowano strony o możliwości zapoznania się z zamierzeniami wnioskodawcy oraz zgłoszenia ewentualnych uwag, zastrzeżeń i wniosków w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Żadna ze stron nie skorzystała z tej możliwości. Następnie została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na rozbiórkę w dniu 10 maja 2012 r. Po 23 kwietnia 2012 r. czyli od dnia wydania ww. zawiadomienia zgromadzony materiał dowodowy nie był uzupełniany. Dlatego zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. jest nieuzasadniony. Także nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 97 § l pkt 4 K.p.a. Postępowanie prowadzone przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego z wniosku Pani T.G. w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowego obiektu, zostało zakończone nieostateczną decyzją PINB z dnia 27 czerwca 2012 r. znak: [...] nakazującą właścicielowi obiektu Panu R.K. usunąć stwierdzone nieprawidłowości w budynku usługowym zlokalizowanym na działkach nr [...] i [...] w M. przy ulicy [...], poprzez naprawę pokrycia dachu z warstwami termiczno-izolacyjnymi z dostosowaniem pokrycia dachu, okapu oraz konstrukcji dachu do odpowiedniej klasy odporności ogniowej, naprawę okładzin ścian i posadzek, naprawę systemu odprowadzającego wody opadowe z dachu, zamurowanie otworów okiennych od strony działki nr [...]. oraz zabezpieczenie pozostałych otworów okiennych kurtynami okiennymi o odporności ogniowej E30. W tej sytuacji, właściciel obiektu zdecydował się na jego rozbiórkę i wystąpił do Starosty N. ze stosownym wnioskiem, przedkładając wszystkie wymagane przepisami dokumenty. Właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami określonymi w Prawie budowlanym, zapewnić bezpieczne użytkowanie obiektu, ale też ma prawo jego wyburzenia, szczególnie wtedy gdy obiekt ten jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W żaden sposób nie można się zgodzić z zarzutem zawartym w odwołaniu, że postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę powinno być zawieszone do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w sprawie stanu technicznego przedmiotowego obiektu. Z chwilą wyburzenia obiektu będącego w nieodpowiednim stanie technicznym, znika problem jego bezpiecznego użytkowania i ewentualnego zagrożenia dla zabudowy sąsiedniej. W tych okolicznościach, zupełnie niezrozumiały jest sprzeciw tej osoby wobec decyzji inwestora o rozbiórce obiektu będącego przedmiotem sporu od wielu lat. Odrębnym zagadnieniem jest sprawa wykonania robót rozbiórkowych w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt rozbiórki wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, zawiera opis techniczny dotyczący kolejności prac rozbiórkowych, zabezpieczenia między innymi budynku sąsiedniego przy ul. [...], poprzez zamocowanie osłony zabezpieczającej ten budynek przed spadającym gruzem w trakcie rozbiórki. W piwnicy projektuje się pozostawić ścianę od strony budynku przy ul. [...], jako zabezpieczenie piwnicy w tym budynku. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dniu 20 września 2012 r. złożyła T.G. zarzucając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 97 § l pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sytuacji, kiedy organ orzekający w sprawie powinien zawiesić postępowania z uwagi na toczące się postępowania administracyjne, w którym miało zapaść rozstrzygnięcie o charakterze prejudycjalnym. W skardze zarzucono ponadto naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia i w związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów pomocy prawnej według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są przed wydaniem decyzji umożliwić stronom postępowania wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie organ l instancji obowiązku tego nie wykonał. Skarżącą poinformowano jedynie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Organ l instancji nie wykonał nałożonego na niego obowiązku powiadomienia strony postępowania o zebraniu kompletnego materiału dowodowego, który pozwala wydanie decyzji w sprawie. Na powyższą okoliczność wskazuje szczególnie fakt, iż w dniu powiadomienia jej o wszczęciu postępowania administracyjnego znajdująca się aktach postępowania decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. nie była decyzją ostateczna, wobec czego strona de facto nie mogła wypowiedzieć się do ostatecznego kształtu zebranych w sprawie dowodów. Mając na uwadze, iż dopiero całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego umożliwia stronie zajęcie stanowiska i ustosunkowanie się do kierowanego do organu wniosku, organ I instancji pozbawił stronę faktycznego udziału w prowadzonym postępowaniu. Podkreślić przy tym należy, że nie bez znaczenia pozostaje specyfika wydanej decyzji. W przypadku decyzji udzielających pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych bez uprzedniego zapoznania się z wszystkimi zebranymi przez organ administracji publicznej dowodami, strona nie ma możliwości zająć rzetelnego stanowiska w sprawie. W szczególności nie jest to możliwe z uwagi na fakt, iż zapoznanie się z kompletnym projektem budowlanym jest możliwe jedynie w siedzibie organu, ponieważ projekt ten nie jest doręczany stronie wraz z decyzją. Organ l instancji naruszył swoim postępowaniem art. 10 § 1 k.p.a., strona nie miała bowiem możliwości zapoznania się z treścią kompletnego projektu rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych, a więc nie miała możliwości odnieść się do zawartych w nim rozwiązań projektowych. Dalej skarżąca wskazał, iż stosunku do obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszej decyzji, prowadzone jest przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. postępowanie w sprawie jego stanu technicznego. Mając na uwadze, że jest to postępowanie od którego rozstrzygnięcia zależy możliwość procedowania w niniejszej sprawie organ l instancji powinien był zawiesić postępowanie do czasu ostatecznego zakończenia sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. . Zgodnie bowiem z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ ma obowiązek zawiesić postępowanie w sytuacji kiedy możliwość rozstrzygnięcia zależy od wyniku sprawy prowadzonej przez inny organ administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. bez wątpienia takim zagadnieniem wstępnym wobec przedmiotowego postępowania jest. Do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie doszłoby, gdyby organ l instancji prawidłowo zawiadomił skarżącą o całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wtedy bowiem, po zapoznaniu się z aktami sprawy, strona miałaby możliwość poinformowania organu l instancji o konieczności zawieszenia postępowania z urzędu. Wskazano także, iż Starosta sformułował zbyt skrótowe i ogólne uzasadnienie wydanej przez siebie decyzji administracyjnej czym w znacznym stopniu ograniczył możliwość odtworzenia przesłanek jakimi się kierował orzekając w niniejszej sprawie, a co za tym idzie wpłynął również na możliwość wydania prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ II Instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organów administracji udzielających pozwolenia na rozbiórkę budynku. Zdaniem skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż nie zapewniono jej czynnego udział w postępowaniu - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji I instancyjnej a także nie zawieszono postępowania w przedmiocie rozbiórki budynku w sytuacji toczącego się jednocześnie postępowania w przedmiocie jego stanu technicznego. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia ponadto wymagań określonych przepisem 107 § 3 k.p.a. - co zdaniem skarżącej także stanowi istotną wadę postępowania. Stanowiska tego nie podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonej w sprawie dokumentacji przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, wskazać należy, iż skarżąc nie wykazała jak uchybienie to wpłynęło na wynik sprawy. Zgodnie natomiast a art. 145 § 1 pkt 1c sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania) jeżeli mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Nie powiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy administracyjnej i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji jest niewątpliwym uchybieniem procesowym organu administracji, ale stanowiło by podstawę do uchylenia decyzji jedynie w sytuacji, kiedy skarżąca wykazała by, że uchybienie to mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie lub, że na skutek tego uchybienia nie brała udziału w postępowaniu (przesłanka wznowieniowa). Okoliczności takie jednak w niniejszym postępowaniu nie zachodzą. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowym aktualnie dominującym jest pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. II GSK 431/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012 r. II SA/Lu 92/12). W żadnym razie nie powiadomienie skarżącej o możliwości wypowiedzenia się w sprawie nieuzupełnionego (w stosunku do stanu z dnia wszczęcia postępowania - o którym skarżąca była powiadomiona) postępowania, nie mogło mieć wpływu na rozstrzygniecie. Skarżąca nie wykazała także jakie to czynności mogła inicjować a które mogły by wpłynąć na inne niż to które zapadło rozstrzygnięcie organu I instancji. Fakt toczącego się jednocześnie przed organami nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie stanu technicznego budynku był w sprawie bez znaczenia (o czym szczegółowo poniżej) co czyni bezzasadnym zarzut skarżącej, że znajdująca się aktach postępowania decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. w przedmiocie stanu technicznego przedmiotowego budynku i nakazów kierowanych do jego właściciela, nie była decyzją ostateczna, wobec czego nie mogła ona wypowiedzieć się do zebranych w sprawie dowodów. Z tych samych względów – stwierdzone uchybienie przepisom postępowania nie wpłynęły na wynik sprawy – stwierdzić należy, iż zarzut skarżący odnoszący się do wadliwego uzasadnienia decyzji organu I instancji jest bezzasadny. Uzasadnienie to (jednozdaniowe) w sposób oczywisty sprzeczne jest z wymogami jakie stawia tej części decyzji organów administracji przepis art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie to jednakże mogłoby stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeżeli sąd stwierdziłby że wpływa ono lub mogło wpływać na rozstrzygnięcie. Okoliczności takiej sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dostrzega. Dotyczy ono bowiem orzeczenia organu I instancji. Organ II instancji właściwie uzasadnił wydaną przez siebie decyzję a więc kontrolowany przez sąd akt jest z formalnego punktu wiedzenia poprawny. Wadliwość decyzji organu I instancji nie jest podstawą do uchylenia decyzji II instancyjnej, jeżeli organ odwoławczy wadliwość tą eliminuje (czy też jej nie powtarza) i w sposób prawidłowy, w oparciu o kompletny materiał dowodowy orzeka w sprawie po raz drugi. Podkreślić należy, iż specyfiką zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpoznanie tej samej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy ponownie rozpoznaje tą samą sprawę a nie dokonuje tylko kontroli instancyjnej orzeczenia organu I instancji. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, iż sama niemożność dokładnego prześledzenia motywów jakimi kierował się organ I instancji z uwagi na zbyt skąpe uzasadnienie, nie daje podstaw do uchylenia decyzji przez organ odwoławczy do ponownego rozstrzygnięcia, jeżeli materiał dowodowy (ewentualnie po uzupełnieniu) pozwala na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji brak podstaw do uchylenia decyzji organu odwoławczego, kiedy w sposób prawidłowy orzeka co do istoty, jeżeli nawet nie mógł on dokładnie prześledzić motywów jakimi kierował się organ I instancji. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdzić należy, iż jest on całkowicie bezpodstawny. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne (inaczej: zagadnienie prejudycjalne, kwestia wstępna, kwestia wpadkowa) jest to zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie indywidualnej, dotyczy kwestii istotnych dla rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie, a ponadto: 1) dla jego rozstrzygnięcia właściwy jest inny organ lub sąd; 2) jest ono zagadnieniem o charakterze samoistnym, tzn. może stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed organem lub sądem; 3) ma charakter otwarty, tzn. nie zostało już wcześniej rozstrzygnięte ostatecznie przez inny organ lub prawomocnie przez sąd. Ponieważ wydanie decyzji w sprawie indywidualnej, w toku rozpoznawania której wyłoniło się zagadnienie wstępne, jest uwarunkowane "uprzednim" rozstrzygnięciem tego zagadnienia, zatem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez organ prowadzący postępowanie musi być poprzedzone rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (Robert Kędziora Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo: C.H.Beck Warszawa 2010). Tak zdefiniowane pojęcie zagadnienia wstępnego oznacza zatem, że bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym musi więc istnieć związek przyczynowy. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. Zwrócić należy przy tym uwagę iż zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Stąd też przepis ten nie może podlegać wykładni rozszerzającej (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05). Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu) będzie zatem zachodziła jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia tej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi aktami ścisłego związku. Nie każda zatem kwestia, która w przekonaniu strony, stanowi zagadnienie wstępne, takim zagadnieniem jest w istocie i obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego. Przechodząc do niniejszego postępowania, stwierdzić należy, iż sąd nie dostrzega związku pomiędzy postępowaniem w sprawie pozwolenia na rozbiórkę budynku a postępowaniem w którym nałożono na jego właściciela obowiązki związane z niewłaściwym stanem technicznym tego budynku i to takiego związku który uzasadniałby konieczność zawieszenia postępowania. Przeciwnie, postępowania te mają związek ze sobą jedynie taki, że dotyczą tego samego obiektu. Poza tym żaden związek pomiędzy nimi nie występuje (nie wykazuje go także skarżąca). Zawieszenie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę nie tylko nie było powinnością organów, ale wręcz zawieszenie takie stanowiłoby oczywistą obrazę przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy z chwilą wyburzenia obiektu będącego w nieodpowiednim stanie technicznym, znika problem jego bezpiecznego użytkowania i ewentualnego zagrożenia dla zabudowy sąsiedniej. Postępowanie w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę nie powinno być zatem w jakikolwiek wstrzymywane – tym bardzkiej, jeżeli budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W konsekwencji, nawet wniosek skarżącej o zwieszenie postępowania po jej zapoznaniu się z aktami sprawy i znajdująca się w nich nieostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z [...] czerwca 2012 r. (który jednakże nie został przez nią w postępowaniu administracyjnym złożony) byłby wnioskiem bezzasadnym – nie mógł zatem wpłynąć na wynik sprawy. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji sąd stwierdza, iż wydana ona została w sposób prawidłowy, na podstawie kompletnego materiału dowodowego który organ właściwie ocenił. Organ II instancji prawidłowo zastosował prawo materialne i poprawnie uzasadnił wydane przez siebie rozstrzygnięcie. Organ prawidłowo uznał, iż rozbiórka obiektu wymagała stosownego pozwolenia, właściwie oceni, iż wniosek o pozwolenie na rozbiórkę był kompletny (zawierał też projekt rozbiórki sporządzony przez uprawnioną osobę) a wnioskodawca załączył także wymaganą w sprawie decyzję konserwatorską. Brak było zatem podstaw prawnych by odmówić wnioskodawcy zgody na rozbiórkę przedmiotowego obiektu. W tym stanie rzeczy skarga jest bezzasadna. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.