II SA/Kr 1474/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. L. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala. Postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r., znak [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 80 ust.2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 20 i 3 r., poz. 1409 z późn. zm.) odmówił B.L. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji i wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego: zadaszenia podwórka posesji zlokalizowanej przy ul. [....] w K. (nr działki: [....] ). W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. prowadził pod znakiem: [....] postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki wiaty usytuowanej na podwórku posesji przy ul. [....] , działka nr [....] , zakończone wydaniem decyzji z dnia 12.06.1997 r., znak: [....] , nakazującej B.L. i K.L. "rozbiórkę wiaty - zadaszenia podwórka posesji przy ul. [....] na działce nr [....] w terminie do 31.08.1997 r.". Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [....] w K. z dnia 04.08.1997 r., znak: [....] . Na decyzję Wojewody [....] została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, która wyrokiem z dnia 28.10.2008 r., sygn. akt II SA/Kr 597/08 została oddalona. Organ nadzoru budowlanego jest związany własną, ostateczną decyzją z dnia 12.06.1997 r., znak: [....] , nakazującą B.L. i K.l. rozbiórkę wiaty - zadaszenia podwórka posesji przy ul. [....] na działce nr [....] w terminie do 31.08.1997 r. i ostateczną decyzją Wojewody [....] z dnia 04.08.1997 r., znak: [....] , utrzymującą przedmiotową decyzją w mocy, a co za tym idzie nie ma prawnej możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane obiektu budowlanego, co do którego w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja administracyjna orzekająca o obowiązku jego rozbiórki. Decyzja wydana w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną obarczona byłaby z mocy prawa wadą nieważności (art. 156 § 1 k.p.a. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu zażalenia B.l. od powyższego postanowienia postanowieniem z dnia 30 lipca 2014 r., nr [....] , znak [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 123 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca wprowadził w art. 61a § 1 k.p.a. dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Przesłanką do wydania niniejszego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przez organ I instancji było zaistnienie "innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania". B.L. złożyła wniosek o legalizację obiektu budowlanego - zadaszenia podwórka posesji zlokalizowanej na działce nr [....] przy ul. [....] w K. w dniu 2 lutego 2014 r. W tym momencie istniały już w obrocie prawnym decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 12 czerwca 1997 r., znak: [....] nakazująca B.l. i K.L. "rozbiórkę wiaty — zadaszenia podwórka posesji przy ul. [....] na działce nr [....] w terminie do 31.08.1997 r.", a także decyzja Wojewody [....] w K. z dnia 4 sierpnia 1997 r., znak: [....] . Z uwagi na tę okoliczność nie jest możliwe wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Stanowiłoby to istotne naruszenie procedury administracyjnej. MWINB w K. zauważył, że dla stwierdzenia czy zachodzi przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w postaci powagi rzeczy osądzonej istotne znaczenie ma tożsamość obu spraw - pierwszej, która została zakończona wydaną ostateczną decyzją i drugiej - wniosku o wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tego samego podmiotu oraz tego samego przedmiotu sprawy, a ponadto stan faktyczny i prawny powinien zostać niezmieniony (por. stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09). Organ II instancji dodał przy tym, że dla przyjęcia istnienia tożsamości spraw nie ma znaczenia zmiana nazwy lub struktury organu, który wydał pierwotną decyzję (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2010 r., III SA/Kr 942/08, ONSA WSA 2012, nr 3, póz. 38). Także zmiana stanu prawnego nie wpływa na zmianę przedmiotu sprawy jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. MWINB w K. stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość spraw. Postanowienie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B.L. , zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a przez to błędne przyjęcie, iż zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 12.06.1997 r. (znak:.....) oraz sprawy z wniosku skarżącej o legalizację samowoli budowlanej z dnia 26.02.2014 r.; 2. art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 85 k.p.a. - poprzez przyjęcie, bez przeprowadzenia jakiekolwiek dowodu (w tym zwłaszcza dowodu z oględzin), iż wiata będąca przedmiotem decyzji o rozbiórce z dnia 12.06.1997 r. jest tą samą budowlą, której dotyczy wniosek o legalizację z dnia 26.02.2014 r. 3. art. 80 k.p.a. - poprzez poczynienie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, a przez to przyjęcie, iż zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 12.06.1997 r. (znak:.....) oraz sprawy z wniosku skarżącej o legalizację samowoli budowlanej z dnia 26.02.2014 r.; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28.05.2014 r. i przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia w całości; 5. art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie a przez to bezzasadne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki dla odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego, z uwagi na możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w efekcie takiego postępowania, jak też błędne przyjęcie, iż ostateczna decyzja w przedmiocie rozbiórki stanowi przesłankę negatywną prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, 6. art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż postępowanie (oraz decyzja ostateczna) w przedmiocie rozbiórki jest tożsame z postępowaniem w przedmiocie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, a przez to błędne przyjęcie, iż ostateczna decyzja w przedmiocie rozbiórki stanowi przesłankę negatywną prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, Ponadto "z daleko posuniętej ostrożności" zarzucono naruszenie 7. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7 oraz 8 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i niepotraktowanie wniosku z dnia 26.02.2014 r. jako dotyczącego uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [....] z dnia 4.08.1997 r. (znak:....), a przez to nieuwzględnienie jej słusznego interesu, jak też zaprzeczenie zasadzie budowania zaufania obywateli do państwa. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia w całości jak i postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki a także przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Artykuł 61a § 1 k.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie jednostki dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Przyczyną odmowy wszczęcia postępowania na podstawie powołanego przepisu było ustalenie, że w tej samej sprawie została już wydana decyzja ostateczna - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12.06.1997 r., znak: [....] nakazał rozbiórkę wiaty, Wojewoda [....] decyzją z dnia 04.08.1997 r., znak: [....] utrzymał ją w mocy, a Wojewódzki Sądu Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28.10.2008 r., sygn. akt II SA/Kr 597/08 oddalił skargę na decyzję Wojewody. Strona skarżąca podnosi, że nie zachodzi tożsamość pomiędzy sprawą zakończoną decyzją o rozbiórce a jej obecnym wnioskiem o legalizację wiaty. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu dotyczącego ustaleń faktycznych. Strona skarżąca podnosi bowiem, że organ nie przeprowadził jakiekolwiek dowodu (w tym zwłaszcza dowodu z oględzin) że wiata będąca przedmiotem decyzji o rozbiórce z dnia 12.06.1997 r. jest tą samą budowlą, której dotyczy wniosek o legalizację z dnia 26.02.2014 r. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. W świetle wniosku B.L. o wszczęcie postępowania legalizacyjnego nie ulega wątpliwości, że chodzi o ten sam obiekt budowlany, którego wcześniej dotyczyła decyzja o rozbiórce. Skarżąca we wniosku tym wskazała wprost: "Wnoszę także o wstrzymanie czynności - oględzin przedmiotowej nieruchomości, jakie mają się odbyć w dniu 28.02.204 r., w związku z postępowaniem o nakazanie rozbiórki wyżej opisanego obiektu budowlanego (znak: [....] [....] " . Podniosła również, że " chodzi o legalizację obiektu wybudowanego w 1996 roku ". Skoro już z treści wniosku wynika, że chodzi o tę samą wiatę, co do której wcześniej wydano decyzję rozbiórkową znak [....] , to organ nadzoru budowlanego, będąc związany wnioskiem, nie miał obowiązku prowadzić na tę okoliczność żadnych dodatkowych dowodów. Skoro nie ulega wątpliwości, że przedmiotem wniosku skarżącej o zalegalizowanie był ten sam obiekt budowlany, który wcześniej został objęty ostateczną decyzją o rozbiórce, należy rozważyć, czy pomiędzy tymi sprawami zachodzi związek tego rodzaju, że nie jest możliwe wszczęcie postępowania legalizacyjnego. Skarżąca wywodzi, że pomiędzy sprawą rozbiórki wiaty a wnioskiem o jej zalegalizowanie nie zachodzi tożsamość z uwagi na zmianę stanu prawnego. W kwestii tożsamości spraw administracyjnych wypowiedział się Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 maja 2005 r., sygn. II SA/Kr 2031/01 (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Sąd stwierdził: "sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach prawa materialnego i zaktualizowana na skutek zaistnienia określonych okoliczności faktycznych możliwość autorytatywnej konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. T. Woś: Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu posterowania administracyjnego, AUW No 1022, Prawo CLXVIII, Wrocław 1990, s. 334; T. Kiełkowski: Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 32 i n.). Elementy faktyczne i prawne, które tworzą tę sprawę i jednocześnie wyznaczają jej tożsamość, mogą ulegać różnym zmianom w toku procesu jurysdykcyjnego, wobec czego do jej pełnego ukształtowania dochodzi dopiero w momencie wydania ostatecznej decyzji (por. J. Zimmermann: Problem "beneficium novorum" w postępowaniu administracyjnym, PiP 1987, z. 5, s. 64-65). Z drugiej strony - i to również warto tu zauważyć - zmiany przepisów oraz zdarzenia faktyczne, które mają miejsce po wydaniu aktu jurysdykcji, są już poza granicami rozstrzygniętej sprawy (por. J. Świątkiewicz: Nowe okoliczności w sprawie jako przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 1963, z. 4, s. 649; B. Adamiak: Wznowienie postępowania administracyjnego, AUW No 1093, Przegląd Prawa i Administracji XXVI, Wrocław 1990, s. 46). Nie oznacza to jednak, że zawsze kreują nową sprawę administracyjną i stanowią o możliwości podjęcia nowej decyzji stosowania prawa (por. T. Kiełkowski: Sprawa administracyjna w ujęciu dynamicznym, Casus 2001, nr 21, s. 25). Sprawa administracyjna traci swój prawny byt, w założeniu definitywnie, z chwilą, gdy będąca jej istotą możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego zostaje zrealizowana, a jej miejsce w obrocie prawnym zajmuje decyzja ostateczna, której trwałość jest chroniona zasadą wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. Zasada ta, choć literalnie odnosi się do samej decyzji, implikuje w istocie trwałość autorytatywnie skonkretyzowanej normy indywidualnej i oznacza, że w normę tę nie można ingerować bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Zmiana prawnych elementów, które uprzednio kształtowały rozstrzygniętą już sprawę administracyjną, sama przez się nie ma tu, zatem żadnego znaczenia; aby powstała nowa sprawa administracyjna, konieczne jest bowiem nie tylko zaistnienie tej zmiany, ale także - a raczej przede wszystkim - związanie z nią wspomnianego upoważnienia (por. J. Filipek: Granice między normami prawa materialnego a normami postępowania w prawie administracyjnym [w: Administracja publiczna w państwie prawa. Księga jubileuszowa dla profesora Jana Jendrośki, AUW No 2154, Prawo CCLXVI, Wrocław 1999, s. 101)". Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Kwestia legalności budowy przedmiotowej wiaty była już przedmiotem oceny w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie to zakończyło się nakazem rozbiórki obiektu budowlanego. Organ prowadzący postępowanie doszedł, bowiem do wniosku, że wiata jest wynikiem samowoli budowlanej i w związku z tym był zobligowany do wydania nakazu rozbiórki. Decyzja PINB z dnia 12.06.1997 r., znak: [....] , utrzymana w mocy decyzją Wojewody [....] z dnia 4.08.1997 r., znak: [....] stanowiła wyraz konkretyzacji obowiązującej wówczas normy administracyjnoprawnej i w sposób wiążący określiła obowiązki inwestorów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2045/11 (LEX nr 1136661) każda decyzja zawiera dorozumianą klauzulę, zgodnie z którą wiąże tylko tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne, które stanowiły podstawę decyzji. Ponieważ decyzja administracyjna zawiera regulację powinnego zachowania się dla konkretnego stanu faktycznego, gdy stan ten przestaje istnieć, ta regulacja staje się bezprzedmiotowa. Tak więc ostateczna decyzja, pozostając w obrocie prawnym, nie traci mocy wiążącej nawet w przypadku zmiany przepisów prawa, stanowiących podstawę do jej wydania. Innymi słowy bez względu na upływ czasu od jej wydania oraz ewentualne zmiany przepisów prawa budowlanego dopóki decyzja nakazująca rozbiórkę nie zostanie wykonana, obowiązek jej wykonania ciąży na osobach określonych w decyzji, a sama decyzja - pozostając w obrocie prawnym - stanowi wyraz wiążącej oceny określonego w decyzji stanu faktycznego z punktu widzenia obowiązujących w czasie jej wydawania przepisów prawa. Jak wynika z powyższego kwestia legalności przedmiotowej wiaty została już ostatecznie rozstrzygnięta w sposób negatywny. Fakt, że kilka lat po wydaniu decyzji o rozbiórce weszły w życie przepisy umożliwiające w określonych przypadkach legalizację samowoli nie pozwala na ponowną ocenę legalności tych samych robót budowlanych. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącą, że postępowanie w sprawie rozbiórki prowadzone jest na podstawie art. 48 prawa budowlanego, a postępowanie w sprawie zalegalizowania samowoli budowlanej - na podstawie art. 49 i art. 49b prawa budowlanego. W obecnym stanie prawnym stwierdzenie istnienia samowoli budowlanej obliguje organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania legalizacyjnej na podstawie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego i dopiero w razie braku możliwości legalizacji (obiektywnego - spowodowanego np. niezgodnością obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź też wywołanego biernością inwestora w postępowaniu legalizacyjnym np. poprzez niewykonanie nałożonych na niego obowiązków) wydaje się nakaz rozbiórki. Postępowanie legalizacyjne jest więc obecnie koniecznym etapem postępowania w sprawie samowoli budowlanej, które to postępowanie może zakończyć się bądź to legalizacją samowoli, bądź też decyzją o nakazie rozbiórki. W żadnym, więc wypadku nie można przyjąć, że są to dwa odrębne postępowania. Powołane w skardze orzeczenie NSA sygn. II OSK 2398/11 było wydane w całkowicie odmiennym stanie faktycznym i prawnym i nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd w omawianym wyroku stwierdził: "Nowelizacja ustawy o EURO 2012, mająca miejsca w dniu 28 sierpnia 2009 r. (ustawa o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 161, poz. 1281), zmieniła treść decyzji lokalizacyjnej, poszerzając jej skutki prawne. W ramach przepisów ustawy w wersji pierwotnej (z dnia 7 września 2007 r.), decyzja lokalizacyjna nie wywoływała skutków w zakresie wywłaszczenia, które realizowane było w drodze odrębnej decyzji. Nowelizacja ustawy wprowadziła regulację, w ramach której decyzja lokalizacyjna powoduje, iż nieruchomości, których ona dotyczy, przechodzą na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Kolejna decyzja wywłaszczeniowa nie jest zatem nie tylko potrzebna, ale także nie jest w ogóle przewidziana. W konsekwencji, w dacie podejmowania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 30 czerwca 2010 r. na gruncie znowelizowanej ustawy, nie była podjęta decyzja wywłaszczeniowa i nie było już możliwości jej podjęcia, bowiem wywłaszczenie realizowało się w ramach skutków decyzji lokalizacyjnej podejmowanej na gruncie znowelizowanej ustawy (art. 24a ust. 3 tej ustawy). Niepodjęcie nowej decyzji prowadziłoby, zatem do braku możliwości wywłaszczenia na gruncie ustawy o EURO 2012, niwecząc w ten sposób jej podstawowy cel." Biorąc pod uwagę różnice w przedmiocie spraw oraz specyficzną regulację prawną związaną z tzw. specustawą nie można powyższych rozważań odnieść do niniejszej sprawy. Reasumując należy podzielić stanowisko organów nadzoru budowlanego, że zachodzi tożsamość spraw administracyjnych uniemożliwiająca wszczęcie i prowadzenie postępowania zgodnie z wnioskiem skarżącej. Zarzut naruszenia art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 16 § 1 jest więc nieuzasadniony. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie znajdują uzasadnienia. Jedyną okolicznością faktyczną, na której oparto zaskarżone postanowienie jest stwierdzenie, że przedmiotem wniosku o legalizację jest ten sam obiekt budowlany, co do którego w obrocie prawnym pozostaje decyzja o nakazie rozbiórki. Okoliczność ta - jak już wyżej stwierdzono - wynika wprost z wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania była wynikiem oceny prawnej dotyczącej tożsamości spraw, nie zaś błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Organy administracji nie prowadziły żadnych dowodów, co nie byłoby zresztą możliwe przed wszczęciem postępowania. Samo ustalenie tożsamości spraw dało podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 oraz art. 80 k.p.a., bowiem organ nie pominął żadnych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Oczywiście bezzasadny jest też zarzut "niepotraktowania wniosku wnioskodawczyni z dnia 26.02.2014 r. jako wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji Wojewody [....] z dnia 4.08.1997 r. (znak:....), a przez to nieuwzględnienie jej słusznego interesu, jak też zaprzeczenie zasadzie budowania zaufania obywateli do państwa". Treść wniosku jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do jego zakresu. Ponadto wnioskodawczyni miała fachowego pełnomocnika i dlatego tym bardziej nie ma podstawy by doszukiwać się we wniosku treści, które nie są w nim wprost wskazane. Należy podkreślić, że nie jest rolą organu administracji poszukiwanie wszelkich trybów, w jakich możliwe byłoby wyeliminowanie niekorzystnej dla strony decyzji ostatecznej. Biorąc powyższe pod uwagę należało oddalić skargę wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270)