II SA/Kr 15/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Kraków na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 listopada 2018 r. znak: WS-VI.7534.3.54.2018.MD w przedmiocie zwrotu nieruchomości skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 listopada 2018 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 9a w zw. z art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.), - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania Gmina Kraków od decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]) Starosta Krakowski orzekł: w pkt. 1 o zwrocie nieruchomości ozn. jako dz. nr [...] o pow. 0,0233 ha (powstałej z podziału dz. nr [...] o pow. 0,0632 ha), położonej w obr[...], jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...], na rzecz D. Z.; w pkt. 2 o zobowiązaniu osoby wymienionej w punkcie 1 do zwrotu na rzecz Gminy Kraków kwoty 3.358,60 zł odpowiadającej zwaloryzowanej wysokości odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, pomniejszonego o kwotę równą różnicy wartości nieruchomości określonej na dzień zwrotu; w pkt. 3 o sposobie i terminie wpłaty należności określonej w punkcie 2. W dalszej kolejności wskazano, że organ I instancji na podstawie decyzji wywłaszczeniowej Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]), decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] wydanej przez Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. K. dnia 6 maja 1968 r. (znak: [...]), zeznań świadków: D. Z., K. H. , Z. Z., E. Z. oraz zdjęć lotniczych przedmiotowego terenu pozyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W., przedstawiających ww. teren w latach 1977, 1994, 1999 i 2003 określił konkretny cel oraz sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości po wywłaszczeniu. Zaznaczono, że powyższe ustalenia doprowadziły organ I instancji do wniosku o zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel jej wywłaszczenia, stosownie do treści art. 137 ust. 1 u.g.n., przy uwzględnieniu treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1785/02), co skutkowało obowiązkiem orzeczenia o jej zwrocie na rzecz wnioskodawczyni. Jednocześnie podano, że organ I instancji dokonał rozliczeń związanych ze zwrotem dz. nr [...], stosownie do treści przepisów art. 140-141 u.g.n., tj. organ I instancji dokonał waloryzacji kwoty odszkodowania ustalonego decyzją Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]), obliczając jej wysokość według stanu na dzień wywłaszczenia stosunkowo do powierzchni zwracanej nieruchomości w kwocie 6.555,60 zł. Ponadto podniesiono, że organ I instancji stwierdził, iż działania podjęte na terenie przedmiotowej nieruchomości związane były z realizacją inwestycji wskazanej w decyzji wywłaszczeniowej, a zatem zasadnym było uwzględnienie ich wartości przy określaniu kwoty, jaką wnioskodawczyni powinna zwrócić na rzecz dotychczasowego właściciela dz. nr [...], tj. Gminy Kraków, stosownie do treści art. 140 ust. 4 u.g.n. oraz wyrażanych na jego tle poglądów judykatury. Dodano, że wartość przedmiotowej nieruchomości na skutek działań podjętych na jej terenie po wywłaszczeniu w związku z realizacją celu wywłaszczenia określona została na dzień zwrotu na kwotę 155.373 zł, natomiast na datę utraty prawa na kwotę 158.570 zł, w oparciu o pozyskaną do akt sprawy opinię biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, tj. rzeczoznawcy majątkowego J. W., sporządzonej w formie operatu szacunkowego z dnia [...] września 2017 r., którego aktualność autor potwierdził na dzień [...] września 2018 r. Zaznaczono przy tym, że zmniejszenie wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek działań podjętych na jej terenie po wywłaszczeniu w związku z realizacją celu wywłaszczenia biegły w ww. operacie określił na kwotę 3.197 zł, a w związku z tym zwaloryzowane odszkodowanie podlegające zwrotowi, pomniejszone o kwotę równą różnicy wartości nieruchomości określonej według stanu z dnia wywłaszczenia oraz stanu na dzień zwrotu, wyniosło 3.358,60 zł. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Gmina Kraków, domagając się jej uchylenia. Strona odwołująca się zarzuciła, iż Starosta Krakowski podpierał swoje stanowisko wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1785/02), w którym znalazło się stwierdzenie, iż cel właściwy mający być zrealizowany po likwidacji prowizorium (garaż zbiorczy) nie został zrealizowany, co było okolicznością bezsporną. Podkreślono przy tym, iż obecnie jak i w dacie wydania tego rodzaju konstrukcje nie były i nie są dopuszczalne. Jednocześnie wskazano, że cel wywłaszczenia miał być określony precyzyjnie i nie występuje mnogość celów, czy też nie planuje się, że po okresie wykorzystania na jakiś cel nieruchomość zostanie użyta ponownie na inny. Stąd też podniesiono, że wbrew stanowisku wyrażonemu powyżej celem wywłaszczenia była jednak budowa kotłowni, a ściśle drogi dojazdowej do tej kotłowni. Podniesiono też, że nie można planów na przyszłość, po realizacji zasadniczej inwestycji i zakończeniu jej działania, utożsamiać z celem wywłaszczenia. W tym zakresie przytoczono stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 1115/17), zgodnie z którym decyzje związane z realizacją zamierzonego przedsięwzięcia i inne materiały, zwłaszcza pochodzące sprzed daty decyzji wywłaszczeniowej, w szczególności decyzje lokalizacyjne i plany realizacyjne o tyle mogą mieć znaczenie, o ile umożliwiają, czy też ułatwiają właściwe ustalenie i wyłożenie treści samej decyzji wywłaszczeniowej. Zdaniem strony odwołującej się w przedmiotowej sprawie nie budziło natomiast wątpliwości, iż cel w postaci budowy kotłowni był jasno określony i nie wymagał doprecyzowania. Podkreślono bowiem, że ze zgromadzonych przez Starostę Krakowskiego dowodów wynikało jasno, iż droga znajdująca się na działce będącej przedmiotem zwrotu powstała wraz z sąsiadującą kotłownią i stanowiła dojazd do tejże kotłowni. Zwrócono również uwagę, że okoliczności tych nie kwestionowała nawet wnioskodawczyni, która stwierdziła jedynie (rozprawa z dnia [...] sierpnia 2016 r.), iż nie był to dojazd jedyny. Wyjaśniono przy tym, że była to kotłownia, w której projektowaniu zaplanowano – po zaprzestaniu realizacji tego celu – możliwe odzyskanie części nakładów poprzez wykorzystanie jako garaż, nie zaś garaż, który miałby być czasowo użytkowany jako kotłownia. Tym samym wskazano, że charakter planowanej inwestycji został zatem błędnie odczytany. Zaznaczono także, że nawet gdyby uznać zapatrywanie sądu za wiążącą ocenę prawną, to stanowisko to utraciło już swą moc prawną z uwagi na daleko idącą zmianę stanu prawnego będącą skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. Ponadto podniesiono zarzuty w zakresie operatu szacunkowego, wskazując że przedmiotowa nieruchomość stanowiła użytek drogowy i jako taka powinna być przedmiotem wyceny. Zdaniem strony odwołującej się, za sprzeczną z prawem należało natomiast uznać propozycję szacowania różnicy między wartością w dacie wywłaszczenia i obecnie przy użyciu podejścia kosztowego, tj. wyceny nakładów, które są niezbędne do przywrócenia działce poprzedniego stanu. Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda Małopolski wskazał, że przedmiotem postępowania odwoławczego była kwestia zwrotu nieruchomości ozn. jako dz. nr [...] o pow. 233 m2, objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w obr. [...], jedn. ewid. [...], stanowiącej aktualnie własność Gminy Kraków, na rzecz D. Z. oraz rozliczeń finansowych związanych ze zwrotem tej nieruchomości, a w związku z tym również weryfikacja prawidłowości wydanej w tym zakresie decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]) i poprzedzającego jej wydanie postępowania wyjaśniającego przed tym organem. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zaznaczył, że ww. decyzja Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. została wydana wskutek uchylenia decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2013 r. (znak: [...]) uprzedniej decyzji Starosty Krakowskiego (znak: [...]) o odmowie zwrotu części dz. nr [...] o pow. 632 m2, objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...], odpowiadającej wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], obr. [...] b. gm. kat. [...], na rzecz D. Z. i ponownie przeprowadzonego postępowania. Następnie organ II instancji wymienił wydane w toku postępowania decyzje oraz powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że organy administracji publicznej były w przedmiotowej sprawie związane prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1785/02), którym uchylona została (w zakresie dotyczącym części dz. nr [...]) decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 7 czerwca 2002 r. (znak: [...]) oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 marca 2002 r. (znak: [...]). Organ odwoławczy podniósł również, że w decyzji z dnia 24 października 2013 r. (znak: [...]) zalecono organowi I instancji ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna w rozumieniu art. 137 ust. 1 u.g.n. na cel jej wywłaszczenia, a w razie potwierdzenia wystąpienia tej zbędności i w konsekwencji orzeczenia o zwrocie nieruchomości, podkreślono, że Starosta Krakowski powinien uzupełnić dokumentację, której szczegółowy opis został zawarty w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2013 r. (znak: [...]). W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył fragment uzasadnienia ww. decyzji własnej, w którym zwrócono uwagę na konieczność pozyskania do akt sprawy prawidłowo sporządzonej (tj. opatrzonej odpowiednimi pieczęciami i adnotacjami) kserokopii mapy do decyzji Prezydium Rady Narodowej m. K. o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 6 maja 1968 r., która pozwoliłaby na doprecyzowanie celu na jaki została wywłaszczona nieruchomość, będąca przedmiotem wniosku o zwrot, a w dalszej kolejności posłużyłaby do prawidłowych ustaleń, czy tak doprecyzowany cel wywłaszczenia na części parceli l. kat. [...], obr. [...] [...] odpowiadającej części dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] został zrealizowany w terminach ustawowych określonych w art. 137 u.g.n., przy uwzględnieniu – zasygnalizowanych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1785/02) – postanowień art. 139 i art. 140 u.g.n., w szczególności zaś art. 140 ust. 4 u.g.n. Podkreślono również, że w razie stwierdzenia zmiany sposobu zagospodarowania zwracanej działki, określenie zmiany jej wartości powinno nastąpić w oparciu o opinię biegłego, tj. operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda Małopolski analizując decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]) wydaną w oparciu o art. 136 ust. 3 u.g.n. oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organ I instancji wskazał, że jak wynikało z akt sprawy, parcela gr l. kat. [...] o pow. 532 m2, objęta księgą wieczystą nr [...], stanowiąca własność D. Z., została wywłaszczona orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]) na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy kotłowni dla osiedla [...], zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] wydanej przez Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 6 maja 1968 r. (znak: [...]) na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Wyjaśniono przy tym, że wywłaszczona parcela weszła wraz z innymi działkami w skład dz. nr [...], która uległa następnie podziałowi i w obecnej ewidencji gruntów odpowiadała części działek oznaczonych nr [...] i nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] stanowiących własność Gminy Kraków na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody Krakowskiego z dnia 12 marca 1992 r. Dodano także, że dz. nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na podstawie decyzji Zarządu Miasta z dnia 10 października 1994 r. Miejskiemu Przedsiębiorstwu [...] S.A. w K., a prawo to zostało wpisane do księgi wieczystej Nr [...] w dniu 7 kwietnia 1997 r. Z kolei w odniesieniu do dz. nr [...] o pow. 632 m2, objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] organ odwoławczy wskazał, że stanowiła ona aktualnie własność Gminy Kraków na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody Krakowskiego z dnia 2 czerwca 1995 r. (znak: [...]) uprzednio w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej [...], rozwiązanym decyzją Miejskiego Zarządu Terenami z dnia 1 sierpnia 1979 r. (znak: [...]). Zaznaczono też, że na terenie dz. nr [...] (z której podziału powstała dz. nr [...]) znajdowała się urządzona droga z kostki brukowej prowadząca przez jej środek od ul. Z. do dawnego budynku kotłowni. Wojewoda Małopolski podniósł również, że do akt przedmiotowej sprawy pozyskano także uwierzytelnioną kopię księgi wieczystej nr [...], którą objęta była parcela l. kat. [...] o pow. 532 m2, b. gm. kat. [...] stanowiąca własność D. Z., wywłaszczona decyzją Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]). Ponadto zwrócono uwagę, że Starosta Krakowski ustalił, iż D. Z. w dniu 18 września 2000 r. złożyła wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy podał też, że w związku z zaleceniem, zawartym w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2013 r. (znak: [...]), stosownie do którego należało dokonać podziału geodezyjnego działki w celu doprecyzowania części tej działki objętej roszczeniem w przedmiocie zwrotu, przeprowadzony został stosowny podział dz. nr [...] na działki nr [...], [...], [...], zgodnie z mapą z projektem podziału nieruchomości z dnia 25 sierpnia 2016 r., Lp. ks. Robót [...]. Na skutek powyższego wskazano, że przedmiot postępowania zakończonego decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]) stanowiła dz. nr [...] o pow. 0.0233 ha, która to nieruchomość była niezabudowana i pozostawała własnością Gminy Kraków. Nadmieniono przy tym, że na terenie dz. nr [...] znajdowała się urządzona droga z kostki brukowej prowadząca przez jej środek od ul. Z. do dawnego budynku kotłowni. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione dwie podstawowe przesłanki określone w art. 136 ust. 3 u.g.n. warunkujące zwrot nieruchomości, tj. że dz. nr [...] o pow. 0,0632 ha, położona w obr. [...], jedn. ewid. [...], objęta księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej 1. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...], została wywłaszczona oraz że wniosek o zwrot złożył poprzedni właściciel nieruchomości. Następnie odnosząc się do kolejnej przesłanki, której spełnienie implikuje zwrot wywłaszczonej nieruchomości na rzecz osób uprawnionych, tj. zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, Wojewoda Małopolski przytoczył treść art. 137 ust. 1 u.g.n. oraz sentencję wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11) wskazując, że dokonana analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła organ I instancji do wniosku o zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel jej wywłaszczenia, co skutkowało obowiązkiem orzeczenia o jej zwrocie na rzecz wnioskodawczyni. W tym zakresie podano bowiem, że organ I instancji na podstawie decyzji wywłaszczeniowej Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]), decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] wydanej przez Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 6 maja 1968 r. (znak: [...]), zeznań świadków: D. Z., K. H. , Z. Z., E. Z. oraz zdjęć lotniczych przedmiotowego terenu pozyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W., przedstawiających ww. teren w latach 1977, 1994, 1999 i 2003 określił, jak była zagospodarowana nieruchomość po wywłaszczaniu. Podkreślono zarazem, że jak wynikało z powołanej w orzeczeniu o wywłaszczeniu decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia 6 maja 1968 r. (znak: [...]), Prezydium Rady Narodowej m. K. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury ustalił lokalizację szczegółową kotłowni dla osiedla [...], jako prowizorium na okres 4-ch lat na terenie położonym w Krakowie [...] w granicach objętych planem zagospodarowania kotłowni w skali 1:500, który stanowił integralną część decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w podanych warunkach jakie miały być zachowane przy realizacji decyzji wprowadzono w pkt. 2 tej decyzji wymóg, iż budynek kotłowni należy zaprojektować w sposób umożliwiający jego wykorzystanie jako garaży zbiorczych po likwidacji kotłowni. Dodano także, że na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. (użytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości) zgodnie z decyzją Prezydium Rady Narodowej m. K. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 13 września 1969 r. (znak: [...]) decyzją z dnia 1 sierpnia 1979 r. Miejski Zarząd Gospodarki Terenami przejął od tej Spółdzielni m.in. wywłaszczoną działkę l. kat. [...]. Ponadto Wojewoda Małopolski zaznaczył, że Starosta Krakowski ustalił, iż pismem z dnia 2 sierpnia 1968 r. (znak: [...]) Prezydium Narodowe w K. zatwierdziło projekt wstępny kotłowni C.O. wykonany przez Centralny Związek Spółdzielczy Budownictwa Mieszkaniowego [...] w K., zawierając w nim warunek uwzględnienia w projekcie konstrukcyjnym docelowego przeznaczenia budynku na garaże halowe i wskazując, że zakończenie eksploatacji kotłowni nastąpi w 1972 r. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że stosownie do pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. z dnia 17 lutego 2009 r. (znak: [...]), przedmiotowa kotłownia zrealizowana była w IV kwartale 1969 r. i służyła 12 lat, a nie jak pierwotnie zakładano przez 4 lata, natomiast z pisma Przedsiębiorstwa [...] w K. z dnia 11 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) wynikało, że kotłownia znajdująca się przy ul. C. w K. została zlikwidowana w 1993 r., co potwierdzały załączone kserokopie dokumentów z likwidacji środków trwałych (kotłów) LT nr [...], [...], [...] i [...], a obecnie obiekt był wykorzystywany jako przepompownia sieciowa dla rejonu [...]. Podkreślono także, że ze wszystkich zdjęć lotniczych wynikało, iż na zawnioskowanej do zwrotu dz. nr [...] znajdowała się droga do wybudowanej na sąsiedniej działce kotłowni. Organ odwoławczy dodał, że przedmiotowe zagospodarowanie nieruchomości potwierdzały również zeznania świadków, z których wynikało, iż nie były podejmowane działania w celu przekształcania kotłowni na garaże zbiorcze. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że kwestia ta zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1785/02) miała determinujące znaczenie dla oceny zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia. W konsekwencji wskazano, że organ I instancji stwierdził, iż wobec niezrealizowania celu wywłaszczenia zasadny był zwrot przedmiotowej nieruchomości na rzecz D. Z.. Ponadto w ocenie Wojewody Małopolskiego, podnoszone przez odwołującą zarzuty dotyczące pominięcia przez organ I instancji rzeczywistego celu wywłaszczenia, jakim była kotłownia (przewidziana w decyzji wywłaszczeniowej Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r., znak: [...]) nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w kontekście zaistniałego stanu faktyczno-prawnego (uszczegółowienia celu decyzją lokalizacyjną) oraz wydanego i wiążącego organ administracyjny orzeczenia wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1785/02), według którego za bezsporne należało uznać, iż w stosunku do dz. nr [...] o pow. 0,0632 ha, położonej w obr. [...], jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej 1. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...], cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Organ odwoławczy przytoczył także fragment uzasadnienia ww. wyroku dotyczący celu wywłaszczenia oraz sposobu jego doprecyzowania, a następnie podniósł, że jego zdaniem organ I instancji prawidłowo dokonał uściślenia i doprecyzowania celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej, dokumentem opisującym cel zawarty w decyzji bardziej szczegółowo i stanowiącym integralną część tej decyzji wywłaszczeniowej. Dodatkowo Wojewoda Małopolski powołując się na treść art. 136 i art. 137 u.g.n. oraz poglądy doktryny wskazał, że podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w konkretnej sprawie jest decyzja wywłaszczeniowa (umowa sprzedaży) i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia, chyba że został on określony w sposób ogólnikowy, to w takim przypadku niezbędna jest prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów, co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym, w tym przez analizę przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analizę dokumentacji dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a w szczególności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, czyli dokumentacji ściśle związanej z inwestycją stanowiącą podstawę wywłaszczenia, której szczegółowa analiza jest niezbędna do precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia. Zdaniem organu odwoławczego, w tym kontekście nie sposób było również uznać za trafne odwołanie się Gminy Kraków do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), w którym przesądzono o bezprzedmiotowości roszczenia o zwrot w sytuacji, gdy cel wywłaszczenia zrealizowano przed 2004 r. W ocenie Wojewody Małopolskiego, jeśli bowiem, jak przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r. – cel nie został osiągnięty, to powyższa konstatacja zawarta w wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie mogła być uznana za relewantną dla tej sprawy. Wyjaśniono zatem, że w takiej sytuacji, organy orzekające w przedmiotowej sprawie w przypadku uznania jej za zbędną na cel wywłaszczenia zobowiązane były do orzeczenia o jej zwrocie na rzecz byłej właścicielki, która tym samym nabędzie prawo własności tej nieruchomości. Stąd też według organu odwoławczego, wobec podzielenia poglądu wyrażonego przez organ I instancji, należało orzec o utrzymaniu decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]). W dalszej kolejności organ II instancji przytoczył treść art. 139 i art. 140 ust. 1-4 u.g.n., a następnie wskazał, że organ I instancji dokonując rozliczeń finansowych związanych ze zwrotem nieruchomości pomiędzy D. Z. a Gminą Kraków w oparciu o decyzję wywłaszczeniową Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]) ustalił, iż z tytułu nabycia parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...] (na skutek której podziału powstała działka nr [...] o pow. 0,0632 ha, położona w obr. [...] jedn. ewid. [...], objęta księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...]) na rzecz Skarbu Państwa (aktualnie po komunalizacji własność Gminy Kraków), zostało wypłacone odszkodowanie w kwocie za grunt wynoszącej 28.555,20 zł, tj. 53,68 zł/m2, natomiast za pozostałe składniki 39.419 zł (za płot sztachetowy, płot z desek, bramę, krzewy). Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że przedmiotem zwrotu była nieruchomość ozn. jako dz. nr [...] o pow. 0,0632 ha, w granicach przejętej parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...] i w związku z tym do waloryzacji przyjęto kwotę 12.507,44 zł, która stanowiła odszkodowanie za grunt ustalone z tytułu wywłaszczenia nieruchomości w wysokości odpowiadającej zwracanej powierzchni (233 razy 53,68 zł/m2). Następnie wskazano, że tak otrzymaną kwotę odszkodowania zwaloryzowano i wskutek waloryzacji uzyskano kwotę 6.555,60 zł zwaloryzowanego odszkodowania, tj. organ I instancji dokonał waloryzacji kwoty odszkodowania ustalonego decyzją Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]). Jednocześnie podano, że organ I instancji stwierdził, iż działania podjęte na terenie przedmiotowej nieruchomości związane były z realizacją inwestycji wskazanej w decyzji wywłaszczeniowej, a zatem zasadnym było uwzględnienie ich wartości przy określaniu kwoty, jaką wnioskodawczyni powinna zwrócić na rzecz dotychczasowego właściciela dz. nr [...], tj. Gminy Kraków, stosownie do treści art. 140 ust. 4 u.g.n. Wyjaśniono także, że wartość przedmiotowej nieruchomości na skutek działań podjętych na jej terenie po wywłaszczeniu w związku z realizacją celu wywłaszczenia określona została na kwotę 155.373 zł w oparciu o pozyskaną do akt sprawy opinię biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, tj. rzeczoznawcy majątkowego J. W., sporządzonej w formie operatu szacunkowego z dnia [...] września 2017 r., którego aktualność autor potwierdził na 2018 r. (potwierdzonego w dniu [...] września). Podniesiono przy tym, że dokonując wyceny wartości nieruchomości według daty zwrotu, biegły stwierdził, iż działania mające na celu usunięcie infrastruktury wzniesionej zgodnie z celem wykonane po dacie wywłaszczenia nieruchomości stanowiły atrybut ujemny, co znalazło odzwierciedlenie w szczegółowej analizie wyceny, zaś zmniejszenie wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek działań podjętych na jej terenie po wywłaszczeniu w związku z realizacją celu wywłaszczenia określone zostało w ww. operacie na kwotę 3.197 zł. Tym samym wskazano, że zwaloryzowane odszkodowanie podlegające zwrotowi, pomniejszono o kwotę równą różnicy wartości nieruchomości określonej według stanu na dzień wywłaszczenia oraz według stanu na dzień zwrotu, wyniosło łącznie 3.358,60 zł, do zwrotu której zobowiązano D. Z.. Odnosząc się, w świetle powyższych uwag, do kwestii rozliczeń związanych ze zwrotem nieruchomości ozn. jako dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie nie budziła wątpliwości dokonana przez organ I instancji waloryzacja kwoty odszkodowania za grunt ustalony decyzją Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1968 r. (znak: [...]), z uwzględnieniem skutków ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz.U. z 1994 r. Nr 84, poz. 386 z późn. zm.), w wyniku której otrzymano kwotę 3.358,60 zł (według stanu na datę wydania decyzji organu I instancji), obliczoną stosunkowo do zwracanej powierzchni nieruchomości. Zaznaczono przy tym, że powyższej waloryzacji dokonano przy zastosowaniu wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych, zgodnie z art. 5 ust. 4 u.g.n., bowiem Prezes Głównego Urzędu Statystycznego nie ogłosił wskaźników zmian cen nieruchomości takich jak zwracana, a jedynie wskaźniki zmiany cen dla lokali mieszkalnych. Jednocześnie zdaniem Wojewody Małopolskiego powołującego się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał pomniejszenia zwaloryzowanego odszkodowania, uwzględniając przy tym operat szacunkowy autorstwa rzeczoznawcy majątkowego J. W., w którym określono wartość tego zmniejszenia. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że dla ustalenia stopnia zmniejszenia wartości nieruchomości po wywłaszczeniu niezbędne jest porównanie wartości nieruchomości z dnia wywłaszczenia oraz jej wartości z dnia zwrotu, np. poprzez ustalenie wartości nakładów koniecznych do uzyskania nieruchomości o cechach z dnia wywłaszczenia. Wyjaśniono też, że wynika to z faktu, iż przepis art. 140 ust. 4 u.g.n. stanowi, że przy określeniu wysokości tej różnicy uwzględnia się stan nieruchomości, tj. – stosownie do treści art. 4 pkt 17 u.g.n. – stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona – z tymi jednak wyjątkami, że nie uwzględnia się zmian w planie miejscowym, ani w otoczeniu nieruchomości od momentu wywłaszczenia. Jednocześnie zaznaczono, że dokonując oceny przydatności dowodowej sporządzonego na potrzeby postępowania operatu szacunkowego z dnia [...] września 2017 r. autorstwa J. W., należało zauważyć, iż na str. 5 operatu biegły wskazał, iż zgodnie z art. 140 ust. 4 u.g.n. zakresem tego opracowania objęto oszacowanie wartości prawa własności nieruchomości według aktualnego stanu (na dzień zwrotu nieruchomości) oraz według stanu na dzień wywłaszczenia. Ponadto podniesiono, że biegły wskazał, iż nie uwzględniono skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości oraz określił także, że doszło do zmiany wartości nieruchomości na skutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, jak wskazano na str. 3 operatu o różnicę wynikającą z jej zagospodarowania jako drogi dojazdowej. Organ odwoławczy podał też, że na potrzeby sporządzenia operatu z dnia [...] września 2017 r. biegły ustalił przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na dzień jej wywłaszczenia, wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego i studium uwarunkowań oraz zagospodarowania przestrzennego zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania, jako mieszkaniowe jednorodzinne (przedmiotowa nieruchomość stanowiła przydomowy ogród). Dodano także, że do analizy rynku nieruchomości według stanu na dzień wywłaszczenia i na dzień zwrotu przyjęto transakcje na rynku wtórnym nieruchomości przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś określenie wartości rynkowej gruntu nastąpiło w podejściu porównawczym – metodą korygowania ceny średniej, natomiast do określenia zmian wartości działki biegły zastosował podejście kosztowe, metodę kosztów zastąpienia, techniką szczegółową, w efekcie czego biegły ustalił, że wartość prawa własności nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr [...] uległa zmniejszeniu o kwotę 3.197 zł, które odpowiadało wartości nakładów koniecznych do uzyskania nieruchomości o cechach z dnia wywłaszczenia, tj. użytkowanej jako tereny zabudowy jednorodzinnej w przydomowy ogród. Tym samym zdaniem Wojewody Małopolskiego, biegły dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości zgodnie z art. 140 ust. 4 u.g.n. W ocenie organu odwoławczego, ww. opracowanie nie zawierało błędów, a zatem operat ten mógł zostać przyjęty jako podstawa do określenia aktualnej wartości przedmiotowej nieruchomości na potrzeby ustalenia ostatecznej wysokości zwaloryzowanego odszkodowania zwracanego z tytułu zwrotu przedmiotowej nieruchomości, stosownie do reguł określonych w art. 140 ust. 1, 2 i 4 u.g.n. Według organu II instancji, wymienione powyżej okoliczności dowodziły, iż dokonaną w ten sposób wycenę ocenić należało w sposób pozytywny, wobec czego mogła ona stanowić dowód w sprawie i być wykorzystana dla potrzeb przedmiotowego postępowania administracyjnego. Dodatkowo w ocenie organu odwoławczego uwagi zawarte w odwołaniu dotyczące drogowego charakteru przedmiotowej nieruchomości zgodnie z jej aktualnym wykorzystaniem, należało uznać za nierelewantne. Wyjaśniono bowiem, że w świetle obowiązujących unormowań zawartych w art. 140 ust. 4 u.g.n., należy mieć na względzie, iż stosownie do wymogów wymienionego przepisu dokonanie oszacowania powinno nastąpić bez uwzględniania uwarunkowań planistycznych, gdyż istotą normy określonej w art. 149 u.g.n. było wyłączenie roszczeń poprzedniego właściciela o przywrócenie nieruchomości do stanu z daty wywłaszczenia, jednakże nie oznaczało to, iż zmiany w sposobie zagospodarowania nie powinny być w ogóle uwzględnione przy dokonywaniu rozliczeń z tytułu zwrotu. Wojewoda Małopolski podzielił w tym zakresie stanowisko organu I instancji, iż pokrycie nieruchomości płytami (bloczkami) betonowymi o znacznym stopniu zużycia nie mogło być postrzegane jako zwiększające wartość takiej nieruchomości. Zaznaczono przy tym, że oszacowanie wartości nakładów koniecznych do uzyskania nieruchomości o cechach z dnia wywłaszczenia nie mogło być zatem uznane jako naruszające art. 139 u.g.n., lecz jako zadośćuczynienie normie określonej w art. 140 ust 4 u.g.n. Według Wojewody Małopolskiego, niezasadna byłaby bowiem konstatacja, że okoliczność wzniesienia w ramach celu wywłaszczenia infrastruktury drogowej na przedmiotowej działce przesądzała o sposobie, w jaki działkę tę będzie wykorzystywał beneficjent z tytułu zwrotu (były właściciel), istotnym i uwzględnionym w opinii biegłego elementem pozostawała kwestia wyceny działań ukierunkowanych właśnie na usunięcie tej infrastruktury, która związana była z realizacją funkcji drogowej i w tym zakresie miała wpływ na ustalenie niższej wartości nieruchomości w chwili zwrotu, w stosunku do jej wartości w dacie wywłaszczenia. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego wskazany zarzut Gminy Kraków nie zasługiwał na uwzględnienie. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Gmina Miejska Kraków, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. zasad postępowania, tj. art. 7, art. 8 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; 2. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie; 3. art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n., poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu; 4. art. 139 i art. 140 u.g.n., poprzez błędne przyjęcie, że wartość zwracanej nieruchomości, a tym samym wysokość należnego Gminie odszkodowania należy oszacować z uwzględnieniem wyceny kosztów nakładów koniecznych do przywrócenia działki do stanu sprzed wywłaszczenia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi trzeba zacząć od tego, że w kontrolowanej sprawie został wydany prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1785/02, w którym Sąd ocenił, które okoliczności w sprawie są bezsporne a nadto w jakim zakresie należy uzupełnić postępowanie dowodowe w przedmiocie ustalenia jednoznacznego celu wywłaszczenia. Zdaniem WSA w Krakowie zawartym w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r. bezsporne w sprawie są następujące okoliczności: " - Parcela gr l kat [...], o pow 532m2, obj Kw[...] stanowiła własność D. Z., kiedy to została wywłaszczona orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 8 listopada 1981 r, na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy kotłowni dla osiedla [...], zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej Nr [...] wydanej przez WBUiA Prez. R.N. m K. dnia 6 maja 1968 r, Nr [...], na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury P. R. N. m K. z dnia 6 maja 1968 r, Nr [...], na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Wywłaszczona parcela weszła wraz z innymi działkami w skład działki nr [...], która uległa następnie podziałowi i w obecnej ewidencji gruntów odpowiada części działek ozn. nr [...] i nr [...] obr [...] jedn. ewid. [...] stanowiących własność Gminy Kraków na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody Krakowskiego z dnia 12. 03 1992 r. Działka nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na podstawie decyzji Zarządu Miasta K. z dnia 10 10. 1994 r Miejskiemu Przedsiębiorstwu [...] S.A. w K., a prawo to zostało wpisane do Kw Nr [...] w dniu 7. kwietnia 1997 r. Bezsporną jest również okoliczność, że kotłownia została zlikwidowana, a w dawnym jej budynku usytuowanym przy zbiegu ul Z. i C. prowadzi działalność komercyjną podmiot nie związany z celem wywłaszczenia (sala ćwiczeń). Na terenie działki nr [...] znajduje się urządzona droga z kostki brukowej prowadząca przez jej środek od ul Z. do dawnego budynku kotłowni Od strony wschodniej działka ta jest ogrodzona trwałym ogrodzeniem na podmurówce". Jednocześnie w prezentowanym wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. zaprezentowano ocenę prawną zgodnie z którą: "W decyzji o wywłaszczeniu określono cel " budowa kotłowni /.../ zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej Nr [...] wydaną przez WBUiA PRN m. K. z dnia 6 maja 1968 r Nr [...] Dla sprecyzowania celu wywłaszczenia należało zatem sięgnąć do wskazanej w decyzji wywłaszczeniowej, decyzji o lokalizacji szczegółowej. Jak się okazuje kotłownia była planowana jako prowizorium na okres 4 lat. Docelowo budynek kotłowni po jej likwidacji miał być wykorzystany jako garaż zbiorczy, co wynika 2 pkt. warunków decyzji o lokalizacji szczegółowej. Kotłownia została zlikwidowana, acz nie ustalono kiedy ten fakt miał miejsce. Cel właściwy mający być zrealizowany po likwidacji prowizorium (garaż zbiorczy) nie został zrealizowany, co jest okolicznością bezsporną. Brak w aktach ustaleń, czy Spółdzielnia [...] jako adresat decyzji o lokalizacji szczegółowej wymieniona w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie użytkownik wieczysty wywłaszczonego tego terenu, podejmowała jakiekolwiek działania prawne i faktyczne zmierzające do realizacji tego celu, jak chociażby na etapie projektowania zgodnie z warunkami decyzji o lokalizacji szczegółowej wedle, których budynek kotłowni od początku miał być zaprojektowany do wykorzystania jako garaż zbiorczy. Rezygnacja przez Spółdzielnię [...] z użytkowania wieczystego przedmiotowego terenu może oznaczać, że stał się on zbędny dla realizacji celu wywłaszczenia definitywnego (garaże zbiorcze)". W ocenie obecnie orzekającego składu Sądu kontrolowana decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest zgodna z prawem a nadto w akcie swej subsumcji prawidłowo ustosunkowała się do oceny i zaleceń wynikających z treści ww. wyroku WSA w Krakowie o czym będzie mowa odpowiednio poniżej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Wskazywana przez stronę skarżącą zmiana stanu prawnego nie miała znaczenia z przyczyn o których poniżej, dla wiążącego charakteru ocen prawnych ww. wyroku w kontrolowanej sprawie. Skład orzekający obecnie w pełni podziela dodatkowe relewantne ustalenia stanu faktycznego i prawnego poczynione dla potrzeb kontrolowanej sprawy przez kontrolowane organy. Dla wyniku kontrolowanej sprawy nie ma znaczenia sporadyczne, błędne wskazanie - posiadające przy tym wymiar oczywistej pomyłki - przez organ II instancji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że działka nr [...] przewidziana na zwrotu posiada 0,0632 ha – zamiast, jak to jest prawidłowo, 0, 0233 ha. W kontrolowanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 13 listopada 2018 r. (znak: [...]), wydana po rozpatrzeniu odwołania Gminy Kraków i utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]), którą Starosta Krakowski orzekł: w pkt. 1 o zwrocie nieruchomości ozn. jako dz. nr [...] o pow. 0,0233 ha (powstałej z podziału dz. nr [...] o pow. 0,0632 ha), położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...] [...]) b. gm. kat. [...], na rzecz D. Z.; w pkt. 2 o zobowiązaniu osoby wymienionej w punkcie 1 do zwrotu na rzecz Gminy Kraków kwoty 3.358,60 zł odpowiadającej zwaloryzowanej wysokości odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, pomniejszonego o kwotę równą różnicy wartości nieruchomości określonej na dzień zwrotu; w pkt. 3 o sposobie i terminie wpłaty należności określonej w punkcie 2. A zatem w kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że zwrotowi podlega nieruchomość ozn. jako dz. nr [...] o pow. 0,0233 ha (powstała z podziału dz. nr [...] o pow. 0,0632 ha). W kontrolowanej sprawie jest ponadto bezsprzeczne, że D. Z. w dniu 18 września 2000 r. złożyła wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości. W związku z zaleceniem, zawartym w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2013 r. (znak: [...]), stosownie do którego należało dokonać podziału geodezyjnego działki w celu doprecyzowania części tej działki objętej roszczeniem w przedmiocie zwrotu, przeprowadzony został stosowny podział dz. nr [...] na działki nr [...], [...], [...], zgodnie z mapą z projektem podziału nieruchomości z dnia 25 sierpnia 2016 r., Lp. ks. Robót [...]. Z powyższego jednoznacznie wynika, że przedmiot kontrolowanego postępowania stanowiła dz. nr [...] o pow. 0.0233 ha, która to nieruchomość była niezabudowana i pozostawała własnością Gminy Kraków. Zgodnie z treścią art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz.U.2018.2204 t.j.: "1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. 2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część". Równocześnie podkreślenia wymaga fakt, że Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 orzekł, iż: " Art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, Nr 106, poz. 675, Nr 143, poz. 963, Nr 155, poz. 1043, Nr 197, poz. 1307 i Nr 200, poz. 1323, z 2011 r. Nr 64, poz. 341, Nr 106, poz. 622, Nr 115, poz. 673, Nr 129, poz. 732 Nr 130, poz. 762, Nr 135, poz. 789, Nr 163, poz. 981, Nr 187, poz. 1110 i Nr 224, poz. 1337, 2012 r. poz. 908, 951, 1256, 1429 i 1529, z 2013 r. poz. 829 i 1238 oraz z 2014 r. poz. 40) w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z sentencją ww. wyroku, nie podlegają zwrotowi na rzecz byłych właścicieli i ich spadkobierców te nieruchomości, na których zrealizowano przed 2004 r. i przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, bez możliwości badania, czy realizacja ta nastąpiła po upływie 10 lat od chwili wywłaszczenia. Równocześnie podkreślenia wymaga fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1048/14, odnoszącym się do ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdził, iż: "Skoro Trybunał uznał, że w odniesieniu do nieruchomości wywłaszczonych przed 27 maja 1990 r. na których w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej właśnie z powodu braku dostatecznego uzasadnienia dla retroaktywnego działania prawa, to nie ma, zdaniem Sądu przeszkód, aby rozważania Trybunału odnieść także do terminu określonego w art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zwrot nieruchomości wywłaszczonej przed 27 maja 1990 r. z tego powodu, że realizację celu wywłaszczenia podjęto po upływie 7 lat od daty wywłaszczenia (a cel ten zrealizowano przed 22 września 2004 r.) jest także wynikiem retroaktywnego działania prawa." Sąd obecnie orzekający podziela pogląd prawny zaprezentowany w ww. wyroku WSA w Krakowie i w jego ocenie kontrolowane organy trafnie i zgodnie z prawem odpowiednio uwzględniły go podczas aktu stosowania prawa. Sąd podziela stanowisko kontrolowanych organów jako znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, że dokonane w sprawie przez organy ustalenia dowodzą, iż pierwsze dwie przesłanki zwrotu zostały spełnione, bowiem obecnie osobą uprawnioną do domagania się zwrotu części działki nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...], w granicach parceli katastralnej l. kat. [...] poł. obr. [...]) b. gm. kat. [...] jest D. Z., która skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Z kolei wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej 1. kat. [...] poł. w obr. [...]) b. gm. kat. [...] nastąpiło na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu z dnia 8 listopada 1968 r., nr [...] wydanego w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W kontrolowanej sprawie osią sporu jest zgodność z prawem ustalenia celu wywłaszczenia i zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko kontrolowanych organów, że ten cel został wskazany w ocenie prawnej zawartej w ww. wyroku WSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., gdyż Sąd ten wyraźnie stwierdził, że "Cel właściwy mający być zrealizowany po likwidacji prowizorium (garaż zbiorczy) nie został zrealizowany, co jest okolicznością bezsporną". Pomimo tej Konstancji Sąd jednak ocenił, że w ramach ochrony zasady prawdy materialnej organy powinny wyjaśnić, czy Spółdzielnia [...] jako adresat decyzji o lokalizacji szczegółowej wymieniona w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie użytkownik wieczysty wywłaszczonego tego terenu, podejmowała jakiekolwiek działania prawne i faktyczne zmierzające do realizacji tego celu, jak chociażby na etapie projektowania zgodnie z warunkami decyzji o lokalizacji szczegółowej wedle, których budynek kotłowni od początku miał być zaprojektowany do wykorzystania jako garaż zbiorczy. Zdaniem obecnie orzekającego składu ocena Sądu nie straciła swojej aktualności w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I P 38/11, i w tym zakresie Sąd ocenia pozytywnie i podziela bez niepotrzebnych powtórzeń argumentację kontrolowanych organów, a nadto zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r. kontrolowane organy przeprowadziły zgodne z prawem postępowanie wyjaśniające, w ramach którego zgodnie z prawem stwierdziły, że finalny "właściwy" cel wywłaszczenia, którym jest garaż zbiorczy nie został wcale zrealizowany. Jak wskazano powyżej nieruchomość oznaczona jako parcela katastralna l kat. [...] poł. w obr. [...]) b. gm. kat. [...] została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu z dnia 8 listopada 1968 r. nr [...] wydanego w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, z przeznaczeniem na cele budowy kotłowni dla osiedla [...], zgodnie z decyzją nr [...] o lokalizacji szczegółowej wydaną przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 6 maja 1968 r., nr [...], na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K.. Zgodnie ze sporządzoną w dniu 29 października 2015 r. przez geodetę uprawnionego mgr inż. M. K. kompilacją aktualnej mapy ewidencyjnej z planem realizacyjnym kotłowni dla osiedla "[...]" oraz z mapą obrębu [...] ustalono, iż zawnioskowana do zwrotu nieruchomość znajdowała się w granicach terenu objętego ww. wywłaszczeniem. W związku z powyższym do akt sprawy pozyskano ww. decyzję lokalizacyjną wraz z załącznikiem graficznym. Zgodnie z jej treścią ustala się lokalizację szczegółową kotłowni dla osiedla [...] jako prowizorium na okres 4-ch lat na terenie położonym w Krakowie dzielnicy "[...]" w granicach objętych planem zagospodarowania kotłowni w skali 1:500, który stanowi integralną część niniejszej decyzji. Przy realizacji powinny być zachowane następujące warunki: 1) podane w opiniach i uzgodnieniach uzyskanych od zainteresowanych instytucji, 2) budynek kotłowni należy zaprojektować w sposób umożliwiający jego wykorzystanie jako garaży zbiorczych po likwidacji kotłowni." Od ww. decyzji lokalizacyjnej (dokładnie od warunku zawartego w punkcie 2.) odwołała się Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Pismem nr [...](brak daty). Prezydium Rady Narodowej m. K. nawiązując do złożonego odwołania zwraca uwagę, że proponowane rozwiązanie ma na celu maksymalne wykorzystanie w interesie społecznym poniesionych nakładów na kotłownię prowizoryczną z równoczesnym zapewnieniem późniejszego użytkowania terenu i obiektu jako garaże osiedlowe co leży zarówno w interesie Spółdzielni jak i prawidłowego funkcjonowania osiedla posiadającego garaże, których deficyt stale się powiększa. W ww. piśmie wyjaśniono, iż wobec ustaleń dokonanych w dniu 26 czerwca 1968 r. na konferencji roboczej w B.Proj. "[...]" w której wzięli udział mgr inż. P. oraz przedstawiciel Spółdzielni Mieszkaniowej [...] sprawa przekazania wspomnianego wyżej odwołania jest nieaktualna. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2013 r. nr [...], uchylającej decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 17 września 2012 r. nr [...], geodetą uprawniony naniósł granice zawnioskowanej do zwrotu parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...] na pozyskany do akt sprawy załącznik graficzny do decyzji nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 6 maja 1968 r. Na podstawie pozyskanego opracowania ustalono, iż zawnioskowana do zwrotu parcela katastralna w całości znajdowała się w granicach lokalizacji szczegółowej. Natomiast w części odpowiadającej działce nr [...], poł. w obr [...] jedn. ewid. [...], przedmiotowa parcela miała zostać zagospodarowana jako teren zieleni ogólnodostępnej oraz drogę dojazdową. Ponadto, analizując dołączoną do akt sprawy dokumentację związaną z budową kotłowni dla osiedla [...] pozyskaną z archiwum Spółdzielni Mieszkaniowej [...] ustalono, iż Prezydium Rady Narodowej m. K. zatwierdziło, pismem z dnia 2 sierpnia 1968 r. nr [...], projekt wstępny kotłowni C.O. wykonany przez Centralny Związek Spółdzielczy Budownictwa Mieszkaniowego [...] w K., zawierając w nim warunek uwzględnienia w projekcie konstrukcyjnym docelowego przeznaczenia budynku na garaże halowe i wskazując, że zakończenie eksploatacji kotłowni nastąpi w roku 1972. Do akt sprawy został również dołączony Opis Projektu Technicznego ww. kotłowni, zatwierdzony przez Zespół Orzekający przy [...]" w dniu 9 sierpnia 1968 r. jednoznacznie wskazujący, iż wytyczne Prezydium Rady Narodowej m. K. zostały szczegółowo w nim uwzględnione, m. in. co do możliwości rozbudowy i adaptacji budynku kotłowni na garaże halowe. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się również decyzja Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 13 września 1969 r. nr [...], na podstawie której oddaje się w użytkowanie wieczyste na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]: w K. nieruchomości państwowe położone w gm. kat, [...], m. in. parcelę l. kat. [...] o pow. 532 m2. W uzasadnieniu niniejszej decyzji wskazano, iż na wymienionych nieruchomościach rozpoczęta została w czwartym kwartale 1968 r. budowa kotłowni dla osiedla [...], realizowanego przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w K., a użytkowanie wieczyste ustanawia się celem dokończenia budowy budynku kotłowni dla osiedla [...] jako prowizorium na okres czterech lat, natomiast po upływie tego okresu budynek ten po dokonaniu adaptacji wykorzystany będzie jako garaże zbiorcze. Pismem z dnia 17 lutego 2009 r. nr [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] poinformowała, iż przedmiotowa kotłownia zrealizowana była w IV kwartale 1969 r. i służyła przez 12 lat, a nie jak pierwotnie zakładano przez 4 lata. Natomiast w roku 1980 została przekazana na własność Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w K. wraz z całą dokumentacją techniczną, co potwierdza również Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w K. w piśmie z dnia 24 lutego 2009 r., nr [...], dołączając do akt sprawy protokół zdawczo-odbiorczy [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. Następnie pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r., nr [...] MPEC w K. poinformowało, że kotłownia znajdująca się przy ul. C. w K. została zlikwidowana w 1993 r., co potwierdzają załączone kserokopie dokumentów z likwidacji środków trwałych (kotłów) LT nr: [...], [...], [...], [...] i [...]. Z niniejszego pisma wynika również, iż obecnie obiekt ten wykorzystywany jest jako przepompownia sieciowa dla rejonu [...], obejmującego osiedla: [...] i [...] oraz rejon ulic: B. i A. w Krakowie. Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. Urząd zwrócił się do Urzędu Miasta K. Wydziału Skarbu Miasta o udzielenie informacji, czy będąca przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomość oznaczona jako część działki nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] obciążona jest prawami obligacyjnymi bądź rzeczowymi na rzecz osób trzecich, w celu poprawnego ustalenia stron postępowania. W odpowiedzi Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. pismem z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] poinformował, iż brak jest tego rodzaju umów. Sąd wziął także pod uwagę, że dla ustalenia, sposobu zagospodarowania nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot po dacie wywłaszczenia prawidłowo przeprowadzono dowód ze zdjęć lotniczych przedmiotowego terenu pozyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W.. Zdjęcia przedstawiają przedmiotowy teren w latach: 1970, 1975, 1982. Na wymienione fotografie geodeta uprawniony mgr inż. M. K. naniósł granice zawnioskowanej do zwrotu parceli katastralnej l. kat. [...], obr. [...]) b. gm. kat. [...]. W części odpowiadającej działce nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], zawnioskowana do zwrotu parcela katastralna l. kat. [...] tobr. [...]) b. gm. kat [...] na wszystkich fotografiach stanowi jedną z dróg dojazdowych do wybudowanej na sąsiedniej działce kotłowni. W ocenie Sądu kontrolowany organ prowadzący postępowanie w kontrolowanej sprawie zgodnie z prawem i zasadą prawdy materialnej uznał dodatkowo, iż dla pełnego rozpatrzenia zgłoszonego roszczenia i stwierdzenia, czy w stosunku do wywłaszczonej nieruchomości zaistniały przesłanki zbędności, w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy dopuścić jako dowód w sprawie zeznania osób posiadających wiedzę na temat sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości w dacie wywłaszczenia i w latach późniejszych. W dniu 30 kwietnia 2010 r. zeznania złożyły: D. Z. i K. H. , które przed przystąpieniem do składania zeznań, uprzedzone zostały o odpowiedzialności z art. 233 § 1 Kodeksu Karnego za fałszywe zeznania oraz o tym, że zgodnie z art. 83 § 2 i 3 k.p.a. mają prawo do odmowy składania zeznań i odmowy udzielenia odpowiedzi na zadawane pytania. D. Z. zeznała, że posiada wiedzę na temat przedmiotu postępowania stąd, że od 1958 r. mieszka przy ul. W.. Według jej zeznań w 1968 r. rozpoczęto budowę kotłowni, a już w okresie grzewczym 1969-1970 na pewno działała, w tym samym roku powstała również droga na wnioskowanej do zwrotu nieruchomości. Eksploatacja kotłowni trwała, aż do lat 80-tych XX w. i w tym okresie ww. droga była również wykorzystywana jako dojazd do kotłowni, garaży na tyłach 7 budynków usytuowanych przy ul. W. oraz jako droga przeciwpożarowa. Świadek natomiast nie posiada wiedzy na temat prowadzonych działań związanych z przekształceniem kotłowni na garaże zbiorcze. Natomiast K. H. , która występowała jako przedstawiciel Spółdzielni Mieszkaniowej [...] zeznała, iż jej wiedza w kontrolowanej sprawie wynika jedynie z dokumentów archiwalnych, które zostały przekazane do tutejszego urzędu. Dołączyła również do akt sprawy kopię dokumentów świadczących o przekazaniu ww. kotłowni Miejskiemu Przedsiębiorstwu [...] S.A. Świadek zeznała również, iż z posiadanej przez nią wiedzy kotłownia nigdy nie została przekształcona na garaże zbiorcze. Dodatkowo w dniu 31 maja 2011 r. zeznania złożyli: Z. Z., B. P. oraz E. Z., którzy również przed przystąpieniem do składania zeznań, uprzedzeni zostali o odpowiedzialności z art. 233 § 1 Kodeksu Karnego za fałszywe zeznania oraz o tym, że zgodnie z art. 83 § 2 i 3 Kpa mają prawo do odmowy składania zeznań i odmowy udzielenia odpowiedzi na zadawane pytania. Z. Z. zeznał, iż posiada wiedzę na temat przedmiotu postępowania, ponieważ mieszka przy ul. C. Na pytanie dotyczące zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości w latach 1968-1978 świadek odpowiedział, iż była to droga polna, która została potem utwardzona lecz nie pamięta dokładnie w jakim okresie. Zeznający nie posiada również wiedzy na temat przekształcenia kotłowni znajdującej się na sąsiedniej działce w garaże zbiorcze oraz nie przypomina sobie aby przedmiotową drogą wyjeżdżały ciężarówki z kotłowni. Natomiast B. P. zeznała, że od 1953 do lat 70-tych XX w. mieszkała przy ul. Z., ale nie posiada wiedzy na temat zagospodarowania działki nr [...] wiatach 1968-1980. Z kolei Pani E. Z. zeznała, iż mieszkała przy ul. Z. i z tego co pamięta w latach 1968-1978 jeździły tą drogą samochody lecz nie pamięta jaka była nawierzchnia tego wjazdu. Świadek zeznała również, iż nie były podejmowane działania w celu przekształcenia kotłowni znajdującej się na sąsiedniej działce na garaże zbiorcze. Zeznania te nie przeczą tezie organu, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Sąd wziął także pod uwagę, że w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, w dniu [...] sierpnia 2014 r. przeprowadzono również rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami nieruchomości, podczas której stwierdzono, iż zawnioskowana do zwrotu nieruchomość ma kształt nieregularny. Jej wschodnia granica biegnie po ogrodzeniu działki nr [...], nr [...] oraz fragmencie ogrodzenia działki nr [...]. Natomiast granica zachodnia biegnie równolegle do ogrodzenia działki nr [...], a po części po ścianie znajdującego się na ww. działce budynku. Granica północna biegnie od narożnika ogrodzenia działki nr [...] poprzez teren niezagospodarowany, drogę wyłożoną płytkami betonowymi oraz chodnik betonowy i dochodzi do północnej części ogrodzenia działki nr [...]. Z kolei granica południowa biegnie od; narożnika budynku znajdującego się na działce nr [...] przez teren zielony, przecina ogrodzenie ww. nieruchomości, a następnie drogę z płyt betonowych, teren zielony i dochodzi do ogrodzenia działki nr [...]. Na zawnioskowanym do zwrotu terenie, w centralnej jego części znajduje się droga dojazdowa prowadząca do budynku posadowionego na działce nr [...] oraz łącząca ul. Z. i ul. C. . Ponadto we wschodniej części opisywanej nieruchomości znajdują się zagospodarowane pasy zieleni oraz podjazdy do budynków. Z kolei wzdłuż zachodniej granicy (pomiędzy ścianą budynku znajdującego się na działce nr [...], a ogrodzeniem z siatki metalowej) znajduje się nieuporządkowany teren zielony oraz lampa oświetleniowa i słup. W dniu [...] sierpnia 2016 r. ponownie przeprowadzono rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami nieruchomości. Podczas rozprawy administracyjnej geodeta uprawniony przeprowadził czynności związane z podziałem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], poł. w obr[...], jedn. ewid. [...]. Obecnym stronom zostały okazane granice nowopowstałej działki, a do protokołu załączono szkic przedstawiający nowo wydzielaną nieruchomość. Ponadto w protokole, odnosząc się do zagospodarowania nieruchomości objętej roszczeniem o zwrot, wskazano, iż stanowi ona fragment drogi dojazdowej do ogródków przydomowych. Pomiędzy ww. drogą a granicą wschodnią znajduje się pas zieleni z ozdobnymi krzewami i drzewem owocowym oraz podjazd z kostki brukowej. Z kolei obszar pomiędzy ww. drogą a granicą zachodnią stanowi zaniedbany teren zielony, na którym znajduje się latarnia, fragment ogrodzenia z siatki metalowej wspartej na metalowych słupkach, betonowy murek oraz słup telefoniczny. Przedstawiciel Gminy Miejskiej Kraków zaznaczył przy sporządzaniu protokołu z oględzin przedmiotowej nieruchomości, iż fragment ww. drogi prowadzi nie tylko do ogródków przydomowych, ale również stanowi dojazd do obiektu zlokalizowanego na końcu, stanowiącego dawną kotłownię. Natomiast D. Z. - wnioskodawczym w kontrolowanej sprawie wskazuje, że przedmiotowa droga prowadzi od ul. Z. przez dwie posesje (przedmiot zwrotu), następnie przebiega wzdłuż pozostałych nieruchomości zakręcając w stronę zachodnią, łącząc się z ul. C. , czyli nie jest prawdą, że przedmiotowa droga jest jedyną drogą dojazdową. W ocenie Sądu zgromadzone w postępowaniu materiały i dowody, przedstawione i ocenione powyżej, wskazują, iż na części działki nr [...] poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...]; w granicach wywłaszczonej parceli katastralnej l. kat. [...] obr. [...]) b. gm. kat. [...], w terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jak również w okresie późniejszym nie zrealizowano celu (definitywnego) wywłaszczenia określonego jako garaże zbiorcze. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1785/02: "Cel właściwy mający być zrealizowany po likwidacji prowizorium (garaż zbiorczy) nie został zrealizowany, co jest okolicznością bezsporną. Brak w aktach ustaleń, czy Spółdzielnia [...] jako adresat decyzji o lokalizacji szczegółowej wymieniona w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie użytkownik wieczysty wywłaszczonego terenu, podejmowała jakiekolwiek działania prawne i faktyczne zmierzające do realizacji tego celu, jak chociażby na etapie projektowania zgodnie z warunkami decyzji o lokalizacji szczegółowej wedle, których budynek kotłowni od początku miał być zaprojektowany do wykorzystania jako garaż zbiorczy. Rezygnacja przez Spółdzielnię [...] z użytkowania wieczystego przedmiotowego terenu może oznaczać, że stał się on zbędny dla realizacji celu wywłaszczenia definitywnego (garaże zbiorcze)". Wobec powyższego, zgodne jest z prawem i oceną prawną zawartą w ww. wyroku WSA w Krakowie stwierdzenie, że wnioskowaną do zwrotu nieruchomość oznaczoną jako część działki nr [...] o pow. 0,0233 ha, poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] należy uznać za zbędną na cel określony w orzeczeniu o wywłaszczeniu z dnia 8 listopada 1968 r. nr [...], w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i orzec o jej zwrocie. Zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo zatem - zgodnie z wskazówkami zawartymi w ww. decyzji wywłaszczeniowej - dokonał uściślenia i doprecyzowania celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej, dokumentem opisującym cel zawarty w decyzji bardziej szczegółowo i stanowiącym integralną część tej decyzji wywłaszczeniowej. Stosownie do art. 136, jak i art. 137 u.g.n., posługując się pojęciem celu wywłaszczenia, utożsamia się go z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu będącej aktem administracyjnym wydanym w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Z tego właśnie względu podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w konkretnej sprawie jest decyzja wywłaszczeniowa (umowa sprzedaży) i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia. Jednakże często zdarzało się tak, iż cel ten jest określony w decyzji lub umowie sprzedaży w sposób ogólnikowy bądź też brakuje nawet określenia przeznaczenia nieruchomości, niezbędna jest w takich przypadkach prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów, co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym. Będzie to w szczególności analiza przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analiza dokumentacji i dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a w szczególności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego (T. Woś, Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010), czyli dokumentacji ściśle związanej z inwestycją stanowiącą podstawę wywłaszczenia, której szczegółowa analiza jest niezbędna do precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia. W tym kontekście nie sposób również uznać za trafne odwołanie się Gminy Kraków do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt I P 38/11, w którym mowa jest o bezprzedmiotowości roszczenia o zwrot w sytuacji, gdy cel wywłaszczenia zrealizowano przed 2004 r. Jeśli bowiem, jak przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 11 kwietnia 2006r. - cel nie został osiągnięty, to powyższa konstatacja zawarta w wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie może być uznana za relewantną dla tej sprawy. W ocenie Sądu w takiej sytuacji, organy orzekające w kontrolowanej sprawie w wobec uznania jej za zbędną na cel wywłaszczenia zobowiązane są do orzeczenia o jej zwrocie na rzecz byłej właścicielki, która tym samym nabędzie prawo własności tej nieruchomości. Stąd zdaniem Sądu organ II instancji zgodnie z prawem orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 20 marca 2018 r. nr [...] Podstawowy bowiem wniosek jaki wysnuł organ I instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego, na podstawie którego ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał jego subsumcji pod normę wynikającą z przepisu art. 137 u.g.n. z uwzględnieniem zapadłego wcześniej w tej samej sprawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1785/02, utrzymany w mocy przez organ II instancji jest zgodny z prawem i znajduje pełne uzasadnienie i odzwierciedlenie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. W związku z tym Sąd nie podziela żadnego z zarzutów skargi uznając wobec powyżej przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, że stan faktyczny został ustalony zgodnie z treścią art. 7, art. 8 art. 77 §1 k.p.a. i adekwatnie, relewantnie do wymogów stosowania art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n Kontrolowane organy w żaden sposób nie naruszyły art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n., gdyż w ocenie Sądu zgodnie z tymi przepisami prawidłowo ustaliły i przyjęły, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W ocenie Sądu kontrolowane organy nie naruszyły art. 139 i art. 140 u.g.n., gdyż prawidłowo i zgodnie z prawem ustaliły i przyjęły, że wartość zwracanej nieruchomości, a tym samym wysokość należnego Gminie odszkodowania należy oszacować z uwzględnieniem wyceny kosztów nakładów koniecznych do przywrócenia działki do stanu sprzed wywłaszczenia. Sąd w tym zakresie podziela bez niepotrzebnych powtórzeń prawidłowo uargumentowane stanowisko kontrolowanych organów. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.