II SA/Kr 1500/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2014 r. znak: [....] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych skargę oddala. Decyzją z dnia 21 lutego 2014 r. znak: [...] nr [...] po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] (po podziale działka nr ewid. [...]) w D. - po stwierdzeniu nieważności decyzji pozwolenia na budowę z dnia 15.02.2008 r. znak: [...] - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. orzekł, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej u.p.b.), który stanowi "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji (...) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania" w związku z art. 51 ust. 7 u.p.b., który to obliguje organ nadzoru budowlanego do podejmowania działań w stosunku do ot już zakończonych. Po rozpatrzeniu odwołania A. S. wniesionego od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 31 lipca 2014 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 u.p.b. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i przypomniał, że decyzją z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla inwestora – Z. P. pozwolenia na budowę na zamierzenie inwestycyjne pn. "Budynek mieszkalny jednorodzinny z wbudowanym garażem (z wewnętrznymi instalacjami (...))- na działce nr [...] w m. D. - gmina [...]". Zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r. Z. P. zawiadomił PINB o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku. PINB nie wniósł sprzeciwu. Następnie przed Wojewodą [...] z wniosku A. S. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 1 grudnia 2010 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], jednakże Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 marca 2011 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i stwierdził nieważność decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...]. Organ II instancji podkreślił, że inwestor zrealizował inwestycję na podstawie ważnego pozwolenia na budowę. Zatem nie można uznać, iż popełnił samowolę budowlaną w rozumieniu przepisów art. 48 u.p.b. Organ I instancji prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie tryb postępowania określony w art. 51 u.p.b. Przepisy art. 50-51 u.p.b. regulują tryb i zasady tzw. postępowania naprawczego. Zasadniczym celem tego postępowania jest zbadanie przez organ nadzoru budowlanego czy wykonane, w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 ww. ustawy, roboty budowlane spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej oraz w sytuacji stwierdzenia uchybień w tym zakresie zobligowanie inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do doprowadzenia w/w robót do stanu zgodnego z ww. wymogami. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, że "przedmiotowy obiekt został wykonany zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi". Przypomniano, że nieważność decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] (po podziale [...]) stwierdzono z uwagi na fakt, iż nie były zachowanie wymagane przepisami odległości od zabudowań położonych na działce sąsiedniej tj. do garażu dwustanowiskowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w D.. Odległość między budynkami wynosi obecnie około 4,7 m w sytuacji, gdy powinna wynosić min. 8 m. Wobec tego budynku na działce nr ewid. [...] (stanowiącego własność A. S.) prowadzone było postępowanie legalizacyjne oparte o przepisy art. 48 u.p.b. Decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2013 r. znak: [...] nakazano inwestorowi wykonanie rozbiórki budynku garażu. Decyzją nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r. znak: [...] organ odwoławczy utrzymał decyzję PINB w mocy. Zatem nakaz rozbiórki orzeczony w stosunku do budynku usytuowanego na działce nr ewid. [...] jest ostateczny, a skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona na tę decyzję została odrzucona postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1094/13. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2745/13 NSA oddalił skargę kasacyjną A. S. na postanowienie WSA w Krakowie. Ponadto A. S. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji WINB nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r. znak: [...]. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2014 r. znak: [...] GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji WINB j.w. Decyzją z dnia 15 maja 2014r. znak: [...] GINB swoją decyzję utrzymał w mocy po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zauważył, że na skutek orzeczenia nakazu rozbiórki wobec budynku położonego na działce nr ewid. [...] w D. nieprawidłowości w zakresie przepisów techniczno-budowlanych w odniesieniu do budynku położonego na działce nr ewid. [...] zostały wyeliminowane , a orzeczony nakaz rozbiórki jest ostateczny. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S., zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to: a. przepisu art. 7 i 77§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a także dokonanie lakonicznej i pobieżnej jego oceny, b. przepisu art. 8 k.p.a. poprzez przedwczesne przesądzanie o nielegalności budynku skarżącego na działce [...], podczas gdy w chwili wydania i doręczenia zaskarżonej decyzji, postępowanie nie zostało zakończone, c. przepisu art. 107 § 3 k.p.a. i wydanie decyzji pozbawionej należytego uzasadnienia faktycznego, d. przepisu art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji, e. przepisu art. 131 k.p.a. poprzez niezawiadomienie przez organ I instancji stron o wniesieniu odwołania, f. przepisu art. 133 k.p.a. poprzez niezachowanie 7-dniowego terminu przez organ I instancji do przesłania odwołania skarżącego wraz z aktami sprawy do organu II instancji. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zastrzeżeń Sądu nie budzą ani ustalenia faktyczne, ani przebieg postępowania, ani też zastosowanie przepisów prawa materialnego. Przedmiotowy budynek mieszkalny wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę. Dopiero po przyjęciu obiektu do użytkowania doszło do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji prawidłowo zastosowano tryb, o którym mowa w art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane. Na potwierdzenie tego stanowiska można powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2286/12 (LEX nr 1447263): "W sytuacji, gdy stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, czy też je uchylono, po wykonaniu obiektu budowlanego (zakończeniu robót budowlanych), powstaje stan, w którym wykonane roboty budowlane w całości lub w części nie mają oparcia w legalnie istniejącej dokumentacji. Taka sytuacja oznacza zaś, że może być stosowany odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., który pozwala, po nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, dokonanie następnie ustaleń, ocen i rozstrzygnięć, o których mowa w art. 51 ust. 4 i 6 p.b. To, czy będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3, czy art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b., zależy od okoliczności rozpoznawanej sprawy". Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku wypowiedział się na temat istoty postępowania prowadzonego w tym właśnie trybie: "Zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym, o którym mowa w art. 50 i 51 p.b., polega na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany), w przypadkach wskazanych w art. 50 p.b., doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń, znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego, a polegający na tym, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym albo prawidłowo dokonanym zgłoszeniem. Również w innych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzał, że nie jest możliwe traktowanie, jako samowoli budowlanej i prowadzenie postępowania w trybie art. 48 u.p.b. w odniesieniu do robót budowlanych prowadzonych na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które dopiero później zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Można przywołać tu choćby postanowienie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. II OW 133/12, LEX nr 1325619 ("Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ma ten skutek, że robót budowlanych wykonanych do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie można oceniać jako samowoli budowlanej i w takiej sytuacji ma zastosowanie postępowanie naprawcze uregulowane w art. 51 p.b. Tylko w tym trybie możliwa jest naprawa wad, które legły u podstaw stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a w dalszej kolejności uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych") czy wyrok z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. II OSK 560/11, LEX nr 1219253 ("W przypadku zrealizowania inwestycji w oparciu o ostateczną decyzję o pozwolenie na budowę, która następnie została unieważniona, postępowanie przed organami nadzoru budowlanego powinno być prowadzone w trybie przepisów art. 50 ust. 1 i art. 51 p.b. Inwestorowi nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 p.b."). Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę było rażące naruszenie prawa polegające na niezachowaniu wymaganych przepisami odległości od zabudowań położonych na działce nr [...], należącej do A. S.. Odległość pomiędzy budynkami wynosiła 4,7 m, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami winna wynosić 8 m. Ta właśnie nieprawidłowość musiała zostać wyeliminowana w postępowaniu naprawczym, prowadzonym wobec budynku mieszkalnego na podstawie art. 50 - 51 u.p.b. Stąd też prawidłowe było stwierdzenie, zawarte w wydanej w niniejszej sprawie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 października 2010 r., znak [...], a dotyczące ścisłego związku pomiędzy postępowaniem toczącym się w trybie art. 50 - 51 u.p.b. w odniesieniu do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] i postępowaniem w trybie art. 48 u.p.b. dotyczącym budynku garażu znajdującego się na działce nr [...]. Na skutek orzeczenia nakazu rozbiórki wobec budynku położonego na działce [...] w D. nieprawidłowości w zakresie przepisów techniczno budowlanych w odniesieniu do budynku położonego na działce nr [...] zostały wyeliminowane. Z uwagi na to, że nie stwierdzono innych niezgodności z obowiązującymi przepisami prawidłowe było orzeczenie o braku konieczności nałożenia na inwestora obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z prawem. Wprawdzie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. przewiduje jedynie możliwość nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jednakże w niniejszej sprawie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem było konsekwencją wydania decyzji o nakazie rozbiórki garażu, a zatem nie była to okoliczność w jakikolwiek sposób zależna od działań inwestora. W zaistniałym w dacie orzekania stanie faktycznym prawidłowo ustalono, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Wbrew zarzutom skargi decyzja będąca przedmiotem kontroli sądowoadministraycjnej była wynikiem prawidłowego zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. W tym miejscu należy podkreślić, że nakaz rozbiórki garażu pozostaje w obrocie prawnym, jako decyzja ostateczna. Skarga na tę decyzję wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została prawomocnie odrzucona. Skarżący A. S. dwukrotnie w trakcie postępowania administracyjnego wnosił o jego zawieszenie do czasu rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie nakazania mu rozbiórki garażu. Organy nadzoru budowlanego dwukrotnie odmówiły uwzględnienia tego wniosku. Na etapie postępowania sądowego skarżący również domagał się zawieszenia postępowania z uwagi na prejudycjalne (jego zdaniem) znaczenie postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. VII SA/Wa 1431/14 z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej. Ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Organ administracyjny rozstrzygając sprawę orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania - a w dacie wydania zaskarżonej decyzji (i nadal) rozstrzygnięcie dotyczące nakazu rozbiórki garażu pozostawało w obrocie prawnym. Potencjalna możliwość wyeliminowania takiej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym nie stanowi zagadnienia wstępnego. Przyjęcie stanowiska przeciwnego dawałoby stronom możliwość blokowania postępowań administracyjnych na wiele lat, bowiem wymagałoby wstrzymania prowadzenia takiego postępowania do czasu zakończenia takiego postępowania nadzwyczajnego nie tylko przez organy administracji obu instancji, lecz także do czasu zakończenia dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego. Fakt wniesienia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki garażu nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania naprawczego toczącego się wobec budynku mieszkalnego, bowiem nie uniemożliwia wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. Takie też stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. II SA/Gd 486/13 (LEX nr 1470132): "Sama bowiem możliwość stwierdzenia nieważności decyzji czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., niezależnie od tego na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może kierować się przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej, a w obrocie pozostaje ostateczna decyzja (...) (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 363/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2415/11)". W tym kontekście nie można zgodzić się ze skarżącym, iż doszło do naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. "poprzez przedwczesne przesądzanie o nielegalności budynku skarżącego na działce [...], podczas gdy w chwili wydania i doręczenia zaskarżonej decyzji postępowanie nie zostało zakończone". Sytuacja, o której pisze skarżący miała miejsce w dacie wydawania pierwszej decyzji w niniejszej sprawie, która następnie została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 22 października 2012 r. W orzeczeniu tym organ odwoławczy Stwierdził, że brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a wydana decyzja jest przedwczesna z uwagi na niezakończenie postępowania toczącego się w trybie art. 48 u.p.b. dotyczącego garażu. Jednakże postępowanie to zostało zakończone decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z przymiotu ostateczności (art. 16 § 1 k.p.a.). W tej właśnie decyzji uprawnione do tego organy administracji publicznej przesądziły o nielegalności budynku skarżącego na działce [...], a decyzja ta w niniejszym postępowaniu musiała zostać wzięta pod uwagę, jako istotny element stanu faktycznego. W ocenie Sądu bezzasadne są również inne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy nadzoru budowlanego przepisów postępowania. Skarżący twierdzi, że "w niniejszej sprawie organ w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego", co stanowi oczywistą nieprawdę. Organy prowadzące postępowania w sposób wyczerpujący zebrały i rozważyły materiał dowodowy, uwzględniając okoliczności istotne z punktu widzenia procedury przewidzianej w art. 50 - 51 u.p.b. W sprawie przeprowadzono dwukrotnie oględziny, co pozwoliło na dokładne ustalenie przedmiotu postępowania. Uwzględniono również liczne dowody z dokumentów, w szczególności z decyzji administracyjnych dotyczących budynku będącego przedmiotem postępowania oraz budynku garażu. Były one istotne dla ustalenia jaki jest stan faktyczny i prawny budynku będącego przedmiotem postępowania oraz budynku stanowiącego własność A. S.. Z tego też względu bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji. Zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. zostało przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przesłane stronom dnia 29 listopada 2013 r. Skarżący podnosi, że po tym terminie zostało przeprowadzonych szereg czynności w sprawie, między innymi on sam wystosował pismo z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie zawieszenia postępowania. Po dokonaniu tych czynności organ I instancji nie zawiadamiał ponownie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, lecz wydał decyzję w dniu 21 lutego 2014 r. Odpowiadając na ten zarzut należy wyjaśnić, że "szereg czynności", to przesłanie za pośrednictwem poczty elektronicznej przez Z. P. kopii postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. II OSK 2745/13 oddalającego skargę kasacyjną A. S. na postanowienie WSA w Krakowie odrzucające jego skargę na decyzję o nakazie rozbiórki garażu (które niewątpliwie zostało doręczone A. S. przez NSA) oraz wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania, rozpoznany postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r., doręczonym stronom postępowania. Wobec powyższego nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że pozbawiono go prawa do udziału w każdym etapie postępowania. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 131 k.p.a. poprzez niezawiadomienie przez organ I instancji stron o wniesieniu odwołania. Przede wszystkim to sam skarżący był stroną, która wniosła odwołanie, a zatem niewątpliwie posiadał on wiedzę, iż taki środek zaskarżenia został wniesiony. Dodatkowo jak wynika z pisma z dnia 8 kwietnia 2014 r. organ I instancji przesyłając akta sprawy wraz z odwołaniem Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. informował o tym strony. Natomiast art. 133 k.p.a. faktycznie został w niniejszej sprawie naruszony. Odwołanie wpłynęło do PINB dnia 31 marca 2014 r., postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r. nastąpiło sprostowanie oczywistej omyłki w treści decyzji, a przekazanie akt sprawy organowi II instancji miało miejsce w dniu następnym. Dwudniowe przekroczenie terminu wskazanego w art. 133 k.p.a. nie miało jednak żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a więc nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższe należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zaś skarga, jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).