II SA/Kr 1502/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Joanna Mitis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. G. i B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 i art. 104 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z PINB w T. z dnia [...] lutego 2008r. znak: [...] w sprawie prowadzenia robót budowlanych polegających na pokryciu dachu dachówką ceramiczną, wstawieniu okien w otworach okiennych, zamontowaniu drzwi w dwóch otworach drzwiowych, wykonywanych przez M. K. – B. przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr "1" w W.. W uzasadnieniu PINB podał, że pismem z dnia 12 czerwca 2008r. B. G. i J. G. złożyli wniosek o wznowienie postępowań administracyjnych prowadzonych przez PINB w T. w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami: z dnia [...] lutego 2008r. znak: [...], z dnia [...] lutego 2008r. znak: [...], z dnia 22 lutego 2008r. znak: [...], ponieważ, jako strony postępowania bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniach zakończonych w/w decyzjami. Organ wskazał, że niniejszym postępowaniem objęto sprawę z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 22 lutego 2008r. znak: [...], którą to decyzją nie nałożono na inwestora obowiązku wykonania czynności i robót budowlanych polegających na dokończeniu pokrycia dachu dachówką ceramiczną wstawieniu okien w otworach okiennych, zamontowaniu drzwi w dwóch otworach drzwiowych, przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr "1" w W.. Roboty te zostały wykonane po wstrzymaniu przez Wójta Gminy T. postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2002r. wykonania decyzji tego samego organu, Nr [...] z dnia 19 kwietnia 2001 r. zmieniającej decyzję Starosty T. Nr [...] z dnia 18 sierpnia 2000r. i w ocenie organów zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. PINB wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 10 maja 2004r. odmówił B. i J. G. i A. N. wydania nakazu wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z basenem przydomowym, zlokalizowanego na działce nr "2" w W.. Postanowienie to zostało zaskarżone i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 21 lipca 2004r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałej części utrzymał skarżone postanowienie w mocy. W wyniku skargi J. G. i A. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Kr 1318/04 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że prowadzenie przez inwestora robót budowlanych po wstrzymaniu wykonania pozwolenia na budowę, polegających na dokończeniu pokrycia dachu dachówką ceramiczną wstawieniu okien w otworach okiennych i wstawieniem dwóch drzwi zewnętrznych, obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, a wykonane roboty zostały błędnie zakwalifikowane jako roboty zabezpieczające. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy PINB uwzględnił też wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Kr 687/06 i wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] marca 2007r. sygn. akt.[...]. PINB, prowadząc ponownie postępowanie, załatwił pisma B. i J. G. i A. N. w trybie przepisów o skargach i wnioskach, jednak nie uznał ich za strony postępowania. Pismami z dnia 19 lutego 2008r., z dnia 17 marca 2008r. oraz z dnia 18 marca 2008r, udzielił skarżącym odpowiedzi. PINB wskazał, że decyzja z dnia 22 lutego 2008r. znak: [...] stała się ostateczna z dniem 12 marca 2008r., czego dowodem są zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji przez strony postępowania. W/w pismem z dnia 18 marca 2008r. poinformowano B. i J. G., że postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na dokończeniu pokrycia dachu dachówką ceramiczną wstawieniu okien w otworach okiennych, zamontowaniu drzwi w dwóch otworach drzwiowych oraz w sprawie robót budowlanych polegających na wstawieniu drzwi garażowych w dwóch otworach wcześniej zabitych deskami zostały zakończone ostatecznymi decyzjami PINB w T.: z dnia 22 lutego 2008r. znak: [...] i z dnia 22 lutego 2008 roku znak: [...]. Pismo to zostało odebrane przez B. i J. G. w dniu 21 marca 2008r. PINB uznał, że B. i J. G. dowiedzieli się o wydaniu ostatecznej decyzji z dnia 22 lutego 2008r. dnia 21 marca 2008r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony 16 czerwca 2008r. W ocenie organu nie było zasadne twierdzenie wnioskodawców, że dowiedzieli się o decyzji dopiero 12 maja 2008r. po otrzymaniu zawiadomienia od WINB w K.. Dlatego też PINB uznał, że został przekroczony termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli B. G. i J. G., zarzucając naruszenie art. 145 § 1pkt 4 kpa oraz art. 40 § 2 kpa. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że z akt sprawy jednoznacznie wynikało, iż odwołujący się byli reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego A. T., a pełnomocnictwo to nie zostało cofnięte. Odwołujący się podnieśli, że żadne pismo w przedmiotowej sprawie nie było doręczone pełnomocnikowi, to zaś uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odwołujący się zaprzeczyli jakoby otrzymali pisma z daty 18 marca 2008r, gdyż podpisana jako potwierdzająca odbiór tych pism J. W. nie była i nie jest ich pełnomocnikiem. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 31 lipca 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i uznał, że organ l instancji uczynił zadość przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i dlatego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. WINB podzielił ustalenia organu l instancji leżące u podstaw wydanej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest badanie prawidłowości skierowania przez PINB w T. pisma z dnia 18 marca 2008r. bezpośrednio do stron. Wskazał też, że już w piśmie z dnia 19 lutego 2008r, które zostało doręczone do rąk B. G. informował o zamiarze wydania decyzji w sprawie prowadzonej pod sygn. [...], oraz poinformował, że o rozstrzygnięciu sprawy poinformuje strony po zakończeniu postępowania. Wprawdzie pisma wydane zostały w trybie skargowym, lecz nawet gdyby przyjąć, iż zostały wadliwie skierowane bezpośrednio do stron, to nie zmienia to faktu, że "o decyzji" strony dowiedziały się z pisma PINB z dnia 18 marca 2008r, którego treść jest jasna i brzmi jednoznacznie. Odnośnie zarzutu doręczenia pisma do rąk J. W. WINB wskazał, na art. 43 kpa, który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Żaden przepis kpa nie precyzuje, kogo należy uznać za "domownika", zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem stron, że fakt zameldowania J. W. w innym miejscu ma tu jakiekolwiek znaczenie. J. W. (matka B. G.) w piśmie z dnia 20 czerwca 2009r. potwierdziła, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma PINB z dnia 18 marca 2008r. widnieje jej własnoręczny podpis (k. 93 akt WINB). WINB wskazał, że J. W. odebrała również inne pisma skierowane do B. i J. G. (k. 19, 20 akt PINB). Chociaż J. W. nie pamięta, czy pismo odebrane dnia 21 marca 2008r. komuś przekazała, to jednak B. i J. G. nie kwestionują tego, że pisma zawarte w przesyłce zostały im przekazane, zaś dla skuteczności doręczenia znaczenie ma sam fakt podjęcia się przez daną osobę doręczenia pisma stronom. WINB przyjął że pismo z dnia 18 marca 2008r. dotarło do rąk adresatów w ciągu "kilku dni", o których mowa w w/w piśmie J. W. z dnia 20 czerwca 2009r, co oznacza, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął miesiąc i (najwyżej) kilka dni od dnia doręczenia. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem art. 148 kpa, a dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, kiedy strony zrozumiały treść pisma pod względem jego skutków prawnych. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli B. i J. G., zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 w związku z art. 7 i 10 kpa, a także art. 43 kpa. Zdaniem skarżących WINB nie zbadał wszechstronnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, lecz ograniczył się do przedstawienia przebiegu sprawy, nie badając rzetelnie zarzutów odwołania. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu l instancji, leżące u podstaw wydanej decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, jednakże nie wskazał konkretnie tych ustaleń, gdyż w uzasadnieniu powołuje się przede wszystkim na interpretację przepisów, ale w oderwaniu od konkretnego stanu rozpatrywanej sprawy. Skarżący podnieśli, że przyjęcie, iż J. W. jest dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa było bezpodstawne. Podkreślili, że obydwoje są stroną postępowania i bez własnej winy nie brali w nim udziału. Zdaniem skarżących wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem wymogów określonych w art. 148 § 2 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący zaprzeczyli jakoby nie kwestionowali, że pisma zawarte w przesyłce, czyli w piśmie odebranym przez J. W., zostały im przekazane. Podkreślili, że w aktach znajduje się wystarczająca ilość pism wskazujących na to, że takiego pisma za pośrednictwem J. W. nie otrzymali. Dlatego w ocenie skarżących nie można przyjąć, że wniosek o wznowienie postępowania został przez nich złożony z naruszeniem terminu z art. 148 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego do sądu aktu z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, obowiązującymi w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Podstawę uwzględnienia skargi stanowią stwierdzone przez sąd wady postępowania polegające na naruszeniu prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, naruszeniu przepisów stanowiącym podstawę wznowienia postępowania, oraz inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną przez B. i J. G. decyzję, sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi nie mogą odnieść rezultatu w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził także uchybień, które byłby obowiązany brać pod uwagę z urzędu z uwagi na niezwiązanie granicami skargi. Przede wszystkim należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest jednym nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, stwarzającym możliwość przeprowadzenia kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Byt postępowania wznowieniowego, jak każdego z postępowań nadzwyczajnych jest zależny od bytu postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji. Jednym z istotnych elementów zależności postępowania wznowieniowego od postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest tożsamość stron postępowania, przy czym legitymacja do złożenia podania o wznowienie przysługuje nie tylko stronie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, ale także każdemu podmiotowi, który twierdzi, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje różne terminy do wniesienia podania wznowienie postępowania, w zależności od przesłanki wznowienia. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu, tj. w przypadku kiedy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy - w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o wydaniu decyzji. W art. 148 § 2 kpa mowa jest o dniu, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc o dacie powzięcia wiadomości o jej istnieniu, a nie o doręczeniu jej stronie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2006 r. II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, póz. 133 :"Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja". Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 kpa. Na mocy tego przepisu organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania ( § 1), stanowiące podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2), względnie decyzję o odmowie wznowienia postępowania ( §3). Decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ wydaje wówczas, gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych, oraz gdy strona złożyła podanie o wznowienie z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2 kpa. Organ obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak orzekł NSA w wyroku z 8.12.1995 r. SA/Wr 1164/95: "Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art.149 § 3 kpa)", (w: B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 7 wydanie, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, komentarz do art. 148 ustawy). Podkreślenia wreszcie wymaga, że zgodnie z zaakceptowanym w orzecznictwie poglądem, zachowanie terminu z art. 148 kpa musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze (tak M.Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2009, wyd. III, kom. do art. 148 kpa, oraz podana tam literatura i orzecznictwo). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, należy stwierdzić, że organy prawidłowo ustaliły okoliczności konieczne dla oceny, czy w świetle powołanych wyżej przepisów skarżący zachowali ustawowy termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 22 lutego 2008 r. znak [...] i prawidłowo zastosowały przepis art. 149 § 3 kpa wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Podkreślić należy w nawiązaniu do uwag przytoczonych wyżej, że w przypadku, kiedy mamy do czynienia z podstawą wznowienia z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa nie może być mowy o utożsamieniu daty powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji z datą doręczenia decyzji. Istotą bowiem podstawy wznowieniowej określonej w tym przepisie jest brak udziału strony w postępowaniu, tj. sytuacja, w której strona nie brała udziału w istotnych czynnościach przygotowawczych organu, jak i taka, kiedy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu. Dlatego zgodnie z § 2 art. 148 kpa początkiem biegu terminu miesięcznego jest dzień, w którym strona uzyskała wiedzę o wydanej w sprawie decyzji, niezależnie od źródła owej wiedzy. Nie ulega w sprawie wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. pismem z dnia 18 marca 2008 r. poinformował skarżących o wydaniu w dniu 22 lutego 2008 r. decyzji w sprawie znak : [...]. Przedmiotem tej decyzji było prowadzenie przez M. K. robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr "1" w W. (w stanie prawnym i faktycznym opisanym w sentencji zaskarżonej decyzji). Pismo to zostało ekspediowane do skarżących pod adres : [...], będący adresem ich zamieszkania, przesyłką poleconą i odebrane w dniu 21 marca 2008 r. przez J. W., z adnotacją doręczyciela: "matka". Zawierało ono skierowaną do B. i J. G. informację o decyzji wydanej w postępowaniu, którego wznowienia domagają się skarżący. Organ wprost zawiadomił skarżących o wydaniu decyzji w dniu 22 lutego 2008 r. (str. 1 pisma, k. 15 akt adm. organu l inst.). Skarżący w toku postępowania, oraz w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podnosili, że doręczenia pisma organu z dnia 18 marca 2008 r. nie można uznać za skuteczne, ponieważ nigdy nie ustanawiali swoim pełnomocnikiem J. W., ani nie jest ona domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa, ponieważ zameldowana jest w innej miejscowości. Chociaż więc w sprawie nie mamy do czynienia z problemem ustalenia daty doręczenia skarżącym decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia domagali się skarżący (tj. decyzji PINB z 22. 02.2008 r.), to problem dotyczy kwestii skuteczności doręczenia skarżącym pisma organu z dnia 18 marca 2008 r. zawierającego informację o wydaniu decyzji, bowiem od daty doręczenia tego pisma rozpoczął zdaniem organu bieg terminu miesięcznego do złożenia podania o wznowienie postępowania. Należy więc odpowiedzieć na pytanie, od kiedy skarżący byli w posiadaniu informacji o wydaniu w dniu 22. 02. 2008 r. decyzji w przedmiocie robót budowlanych prowadzonych przez M. K.. Skoro J. W. -matka skarżącej - odebrała w dniu 21 marca 2008 r. pismo organu z dnia 18 marca 2008 r., oznacza to, że podjęła się ona doręczenia przesyłki adresatowi. Brak takiego zobowiązania mógłby wynikać jedynie z odmowy przyjęcia przesyłki. Skarżący nie udowodnili, że przesyłka ta nie została im przekazana, zaś twierdzenie o dacie powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji z 22.02.2008 r. dopiero w dniach 29-30 maja 2008 r. nie zostało poparte żadnymi dowodami, oprócz samego tylko twierdzenia. Nie mogą więc odnieść rezultatu zarzuty skargi polegające na kwestionowaniu powzięcia przez skarżących wiadomości o istnieniu decyzji z 22.02.2008 r., z powodu zameldowania matki skarżącej w innej miejscowości, braku upoważnienia przez skarżących J. W. do odbioru przesyłek w miejscu zamieszkania skarżących, jak i braku zobowiązania się J. W. do przekazania pisma skarżącym. Przede wszystkim instytucja doręczenia zastępczego uregulowania w art. 43 kpa nie wymaga legitymowania się przez osoby odbierające przesyłkę żadnym upoważnieniem od jej adresata. Nie ma też znaczenia okoliczność, iż osoba odbierająca przesyłkę w miejscu zamieszkania adresata jest zameldowana pod innym adresem. Brak również przepisu prawa, który nakazywałby potwierdzenie na piśmie faktu podjęcia się doręczenia przesyłki adresatowi. Brak też podstaw do dalszego dociekania przez doręczyciela, czy dorosła osoba przebywająca w domu adresatów i oświadczająca, że jest matką któregoś z adresatów będących małżeństwem, nie odmawiająca przyjęcia przesyłki i potwierdzająca ten fakt własnym podpisem, jest tą osoba, o której mowa w art. 43 kpa. Skarżący nie wskazali też, aby J. W. cierpiała na schorzenia wykluczające możliwość rozeznanie w otaczającej rzeczywistości, względnie aby pozostawali w nieprawidłowych stosunkach rodzinnych z J. W., (por. postanowienie NSA z 8.11.2007 r., II GSK 192/07, LEX nr 494066, wyrok WSA w warszawie z 6.12.2007 r., II SA/Wa 1537/07. LEX nr 443703). Podkreślenia wymaga, że jak wynika z akt administracyjnych, fakt odbioru przesyłki poleconej w miejscu zamieszkania skarżących przez J. W. w dniu 21.03.2008 r. nie był zdarzeniem odosobnionym, skoro odebrała ona także pisma PINB z dnia 18 czerwca 2008 r. adresowane do skarżących, w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją (dowód: k. 18, 19 i 20 akt PINB). Organ, który jest uprawniony do swobodnej oceny dowodów wskazujących na okoliczności dotyczące zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie prawidłowo ocenił, że brak w sprawie dowodów wskazujących na powzięcie przez skarżących wiadomości o wydanej decyzji w dacie późniejszej, niż data doręczenia pisma z dnia 18.03.2008 r. Nie w pełni precyzyjne natomiast stwierdzenie organu, że fakt ten mógł mieć miejsce w ciągu "kilku dni" od daty doręczenia pisma tj. od dnia 21.03. 2008 r. nie mogło mieć wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, mając na uwadze datę wniesienia podania o wznowienie, tj. 16 czerwca 2008 r. Skoro kluczową kwestią w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją było ustalenie, czy skarżący zachowali termin z art. 148 § 2 kpa, to tak też należy rozumieć użycie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sformułowania, iż "przedmiotem niniejszego postępowania nie jest badanie prawidłowości skierowania przez PINB pisma z dnia 18.03.2008 r. znak (...) bezpośrednio do stron". Istota bowiem sprawy polegała na ustaleniu kiedy o decyzji z dnia 22 lutego 2008 r. dowiedzieli się skarżący. Nie może więc mieć znaczenia dla ustalenia początkowej daty biegu terminu z art. 148 § 2 kpa okoliczność, że pełnomocnik skarżących w terminie późniejszym również został poinformowany o wydaniu decyzji z dnia 22.02.2008 r. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi, skutkujące uchyleniem zaskarżonego aktu następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit b) ustawy), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik spraw(art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) ustawy). W przypadku, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy), jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt. 3 ustawy). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała żadnej z powyższych wad. Art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec nieuwzględnienia skargi B. i J. G., na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji.