II SA/Kr 152/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Limanowej na uchwałę Nr XXVII-171/16 Rady Gminy Dobra z dnia 30 listopada 2016 r., w sprawie: przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dobra w 2017 r. skargę oddala. II SA/Kr 152/18 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Limanowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XXVII-171/16 Rady Gminy Dobra z 30 listopada 2016 roku w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dobra w 2017 roku, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. Uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa materialnego, a to art. 11a ust. 2 pkt 1,3,4,6 ustawy z 21 sierpnia 1997r o ochronie zwierząt (tekst jednolity Dz. U. 2017, póz. 1840) poprzez zaniechanie wskazanie w załączniku do uchwały konkretnego (wraz z podaniem dokładnej nazwy i adresu) schroniska dla zwierząt w którym gmina zapewnia miejsce dla bezdomnych zwierząt, konkretnego schroniska dla zwierząt dokonującego obligatoryjnej sterylizacji i kastracji zwierząt, konkretnego podmiotu zajmującego się odławianiem bezdomnych zwierząt, konkretnego podmiotu, który będzie realizował zadania związane z usypianiem ślepych miotów. W uzasadnieniu skarżący podał, że w załączniku do uchwały stanowiącym "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dobra w 2017 roku" Rada Gminy Dobra zawarła w artykule 3 postanowienia, z których jedynie ogólnie wynika, iż zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt jest realizowane poprzez umieszczenie bezdomnych zwierząt w schronisku w Nowym Targu na podstawie umowy zawartej przez gminę, bez podania nazwy i adresu konkretnego schroniska. Ponadto wskazano, iż na terenie gminy wprowadza się odławianie bezdomnych zwierząt i celem zapewnienia dalszej opieki nad odłowionymi bezdomnymi zwierzętami, gmina zawiera umowę z podmiotem prowadzącym działalność w tym zakresie, nie podając konkretnych danych podmiotów, który będzie realizował to zadanie. Ponadto w rozdziale 5 zawarto postanowienia z których jedynie ogólnie wynika, iż Gmina realizuje obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt na zasadach ustalonych w zawartej umowie bez podania nazwy i adresu konkretnego schroniska. W rozdziale 6 również jedynie ogólnie podano, iż usypianie ślepych miotów bezdomnych zwierząt realizuje lekarz weterynarii, bez określenia konkretnego schroniska, które miałoby ten obowiązek realizować. Przedmiotowa uchwała w zakresie w jakim nie konkretyzuje schroniska zapewniającego opiekę bezdomnym zwierzętom, podmiotu zajmującego się odławianiem bezdomnych zwierząt, schroniska dla zwierząt, które realizuje obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt, podmiotu realizującego obowiązek usypiania ślepych miotów, jest sprzeczna z prawem. Skarżący podkreślił, iż program uchwalany na podstawie art. 11 a ust. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy o ochronie zwierząt jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, takie stanowisko zgodne jest z aktualną linią orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych. Zauważył także, że zgodnie z obowiązująca linią orzeczniczą program opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt winien zawierać konkretne regulacje zapewniające faktyczną realizację ujętych w nim zadań, a nie tylko deklaracje oraz regulacje pozorujące przez radę gminy wykonanie programu. Radni powinni określić w programie konkretne schronisko dla zwierząt, z podaniem jego nazwy i adresu, a także skonkretyzować pozostałe podmioty wykonujące zadania na podstawie uchwały. Za taką oceną przemawiają sformułowania, którymi posługuje się art. 11a ustawy o ochronie zwierząt. Określenia takie: "zapewnienie", "wskazanie", niewątpliwie wskazują na konieczność skonkretyzowania miejsc i podmiotów, które takiej opieki i schronienia udzielają. Ustalenie w programie konkretnego schroniska, gospodarstwa rolnego, podmiotu zobowiązanego do udzielania pomocy weterynaryjnej bezdomnym zwierzętom, a także odławiającego bezdomne zwierzęta oraz usypiające ślepe mioty, gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, jak i wskazanie danych konkretnego lekarza weterynarii, zapewniającego całodobową opiekę weterynaryjną w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt, ma również istotne znaczenie informacyjne dla osób, które mogą się znaleźć w takiej sytuacji, która będzie wymagała skorzystania z pomocy wskazanych podmiotów. Powyższe ponadto ma służyć zapewnieniu skutecznej realizacji programu, dla którego ustawa przewiduje krótki bo roczny termin jego obowiązywania. Brak takich obligatoryjnych elementów stanowi o istotnej wadliwości aktu wydanego na podstawie art. 11 ustawy o ochronie zwierząt. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Dobra wniósł o jej oddalenie. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem, że już na etapie uchwalenia aktu Rada Gminy powinna wskazać konkretne podmioty, które będą realizować wyżej określone obowiązki. Sformułowania, na które powołuje się prokurator tj. "zapewnienie", "wskazanie" nie nasuwają konieczności wskazania konkretnego podmiotu, który zrealizuje obowiązki. Ustawodawca nałożył obowiązek zapewnienia miejsca w schronisku, przy czym nie nałożył obowiązku wskazania konkretnego schroniska. Gdyby bowiem była taka intencja ustawodawcy takie uregulowanie znajdowałoby się w zapisie przepisu ustawy. Rada Gminy wywiązała się z nałożonego obowiązku, gdyż zostały określone zasady odławiania, sterylizacji, kastracji i usypiania, jak również wskazano, iż w tym zakresie zostanie zawarta stosowana umowa z gabinetem weterynaryjnym. Ponadto nie jest możliwe z góry założenie i określenie konkretnego podmiotu, który będzie świadczył takie usługi. Wójt Gminy jako organ wykonawczy, nie ma podstaw prawnych, by zawierać takie umowy jeszcze przed podjęciem stosownej uchwały w tym zakresie. Organ wykonawczy zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma obowiązek wykonywać uchwały Rady Gminy, a nie Rada Gminy ma wykonywać akty Wójta. Rada Gminy nie może być związana stanowiskiem organu wykonawczego. Co więcej, wybór konkretnego podmiotu, który będzie realizował obowiązki wynikające z ustawy musi byt poprzedzony wyborem stosownej oferty. Natomiast może się zdarzyć taka sytuacja, iż nie wpłynie żadna oferta i zawarcie umowy z konkretnym podmiotem nie będzie możliwe. Rozumienie tak wąsko art. 11a ustawy o ochronie zwierząt prowadziłoby do uznania, że nie jest możliwe wówczas wywiązanie się z ustawowego obowiązku przez Radę Gminy. Ponadto ustawodawca narzucił termin podjęcia uchwały do 31 marca każdego roku. Gdyby organ wykonawczy miał zawierać umowę z podmiotem realizującym obowiązki względem bezdomnych zwierząt, trudnym byłoby określenie daty od kiedy taka umowa miałaby obowiązywać. Organ podkreślił, że cel nałożonych obowiązków został zrealizowany, a zatem nie ma podstaw, by inaczej rozumieć intencję ustawodawcy. Ponadto organ zaznaczył, że przedmiotem żądania skargi jest stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Tymczasem zakwestionowane zostały konkretne zapisy i ewentualnie te konkretne zapisy mogą być poddane ocenie rozstrzygnięcia sądu. Brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, póz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części. W oparciu o at. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W niniejszej sprawie kontroli tutejszego Sądu podlegała uchwała Nr XXVII-171/16 Rady Gminy Dobra z 30 listopada 2016 roku w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dobra w 2017 roku wraz z załącznikiem do uchwały zawierającym ww. Program. Powyższa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Woj. Małopolskiego z w dniu 9 grudnia 2016 r. pod póz. 7435. Skarga jest niezasadna Na wstępie należy poczynić uwagi o charakterze ogólnym. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a w konsekwencji jest też aktem z zakresu administracji publicznej. Do cech aktów prawa miejscowego zalicza się: 1) oznaczenie adresata norm prawnych zawartych w takich aktach, pozostającego poza strukturą administracji. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mogą one regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych, przedsiębiorców). Akty prawa miejscowego są prawem dla wszystkich, którzy znajdą się w przewidzianej przez nie sytuacji. W praktyce oznacza to, że adresatami aktów prawa miejscowego są osoby będące mieszkańcami danej jednostki samorządu terytorialnego lub tylko przebywające na terenie jej działania; 2) terytorialny zasięg aktu prawa miejscowego. Obowiązują one tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z reguły ich zasięg pokrywa się z obszarem danej jednostki samorządu terytorialnego, ale mogą być jednak także stanowione dla mniejszych terenów; 3) normatywny charakter. Zawierają one wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się: mogą to być nakazy, zakazy lub uprawnienia. Akty o charakterze jedynie opisowym, ocennym czy też wyrażające jedynie postulaty - nie są aktami prawa miejscowego; 4) generalny i abstrakcyjnych charakter norm prawnych zawartych w takich aktach. Charakter generalny mają te normy, które definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez wymienienie z nazwy. Abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą być powtarzalne, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zachowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z 5.10. 2017 r. sygn. akt II SA/kr 902/17; wyrok WSA w Krakowie z 8. 02. 2011 r, sygn. akt II SA/Kr 1501/10). Uchwała w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt wprawdzie nie w sposób oczywisty, ale spełnia te kryteria. Mając na uwadze trzeba nadto zważyć,, że zaskarżona uchwała nie jest typowym aktem normatywnym, ale należy do kategorii - wyróżnianych w doktrynie "swoistych źródeł prawa administracyjnego", obejmującej m. in. akty planowania. Dotyczą one działań administracji publicznej przewidywanych w przyszłości - determinują te zachowania, określają zakres i okoliczności, w jakich będą miały być podjęte; posługują się specyficznymi normami, w stosunku do których w przeszłości i niekiedy obecnie wyrażane są wątpliwości, czy są to normy prawne (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 45). "Źródła prawa, o których mowa, pod pewnymi względami upodobniają się też do aktów stosowania, konkretyzacji prawa, co powoduje, że ich ocena musi być zindywidualizowana i że nie można przy niej całkowicie pomijać kontekstu faktualnego, a nawet, ilekroć idzie o akt już obowiązujący i stosowany, przyjętej jego interpretacji oraz sposobu i skutków jego funkcjonowania. Z drugiej strony, legalnościowe kryterium tej kontroli wydatnie ogranicza możliwość wnikania w treść odnośnych źródeł prawa - przyjęte w nich założenia czy rozwiązania poddają się bowiem przede wszystkim ocenie teleologicznej, w dużo mniejszym zaś stopniu - prawnej" ( wyrok WSA w Krakowie z 5. 10. 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 902/17). Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy .z 8. 03. 1990 o samorządzie gminnym (Dz, 2017. 1875) do kompetencji rady gminy należy stanowienie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji tego organu. Natomiast w myśl art. 11 ust. 1 ustawy 21. 08. 1997 o ochronie zwierząt (Dz.U. 2013. 856, dalej w skrócie u.o.z.). zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gminy. Rada gminy wypełniając powyższy obowiązek, winna corocznie do 31 marca, w drodze uchwały, określić program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program ten powinien obejmować zagadnienia wymienione w art. 11a ust. 2 u.o.z., do których należą w szczególności: zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt, opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie, odławianie bezdomnych zwierząt, obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt, usypianie ślepych miotów, wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich oraz zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Program ten może także obejmować plan znakowania zwierząt w gminie (ust. 3). W programie rada gminy musi zamieścić wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób ich wydatkowania, które w całości ponosi gmina (ust. 5). Mając na uwadze przywołane regulacje stwierdzić należy, że organ stanowiący gminy podejmując uchwałę w przedmiocie programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i zapobiegania bezdomności zwierząt, nie może pominąć żadnego z elementów wskazanych ww. przepisach. Rada gminy jest bowiem zobowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego poprzez uregulowanie wszystkich kwestii uznanych przez ustawodawcę za istotne. W orzecznictwie podkreśla się, że wykładnia cełowościowa przepisu art. 11a u.o.z., w powiązaniu z art. 11 u.o.z prowadzi do wniosku, że dla skutecznej realizacji określonych w nich zadań własnych gminy, właściwym jest skonkretyzowanie sposobu realizacji tych zadań. Uchwała podejmowana na podstawie art. 11a u.o.z. powinna zatem zawierać elementy wskazane w art. 11a ust. 2 pkt 1 - 8 jako elementy obligatoryjne ze skonkretyzowaniem ich treści. Program winien wskazywać sposób postępowania w określonych sytuacjach, konkretne podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych zadań, jak również wielkość środków finansowych przeznaczonych na jego realizację i sposób ich wydatkowania jeżeli takie wymagania wynikając z ustawy o ochronie zwierząt. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy należy uznać, że uchwaleniu przez Radę Gminy Dobra uchwały Nr XXVII-171/16 z 30 listopada 2016 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dobra w 2017 roku nie doszło do przekroczenia upoważnienia ustawowego, a sama uchwała nie narusza prawa w stopniu uzasadniający stwierdzeniem jej nieważności w całości lub w części. Dokonując zatem oceny rozpoznawanej j uchwały w kontekście przedstawionych wyżej regulacji i uwag, Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie nie podzielił zarzutu Prokuratora Rejonowego w Limanowej co do naruszenia zaskarżonym aktem przepisu art. 11 a ust. 2 punkt 1,3, 4 i 6 , u.z.o. przez niewskazanie konkretnego schroniska dla zwierząt, w którym gmina zabezpiecza schronienie bezdomnym zwierzętom, niewskazanie konkretnych podmiotów które dokonują obligatoryjnej kastracji i sterylizacji, zajmują się odławianiem zwierząt i podmiotu dokonującego usypiania ślepych miotów Jak wyżej wskazano podstawą materialnoprawną podjęcia przedmiotowej uchwały były w niniejszym przypadku przepisy zawarte w art. 11a ustawy o ochronie zwierząt w brzmieniu obowiązującym w dacie jej uchwalenia tj. po wprowadzeniu ustawą z 15 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2016 r. póz. 2102) zmiany w przepisie art. 11a ust. 2, polegającej na dodaniu w części wprowadzającej funktora "w szczególności". W wyniku dokonanej zmiany -obowiązującej od dnia 6 stycznia 2017 r. - przepis ten uzyskał następujące brzmienie: Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Nie ulega zatem wątpliwości, że w takim brzmieniu przepis ten przewiduje obligatoryjny, ale zarazem otwarty katalog zadań, jakie mają zostać określone w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Należy podkreślić, że w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę zostały umieszczone wszystkie obligatoryjne uregulowania, l tak, w jednostce redakcyjnej Programu oznaczonej jako art. 10 pkt. 1 wskazane zostało konkretne gospodarstwo rolne w miejscowości Dobra, czym uczyniono zadość wymogowi z art. 11 a ust. 2 pkt. 7 u.o.z W art. 11 pkt. 1. Wskazano również konkretny gabinet weterynaryjny z nazwiskami weterynarzy zapewniających całodobową opiekę weterynaryjna w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt -wypełniając dyspozycję normy z art. 3a ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy. W pełni została zrealizowana dyspozycja z art. 11 a ust. 5 ustawy przez określenie w art. 12 pkt. 1 Programu wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację w 2017 r. z dokładnym wskazaniem sposobu jego wydatkowania na poszczególne cele Programu. Sąd nie znalazł także innych powodów, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, w tym również w zakresie naruszenia wymogu z art. 11 a ust. 2 pkt. 1,3, 4, 6 ustawy przez brak w Programie uregulowań o charakterze podmiotowej tj. niewskazanie konkretnego schroniska dla bezdomnych zwierząt, niewskazanie konkretnego podmiotu zajmującego się odławianiem bezdomnych zwierząt; niewskazanie konkretnego schroniska, w którym przeprowadzana będzie sterylizacja lub kastracja zwierząt oraz konkretnego podmiotu zajmującego się usypianiem ślepych miotów, Należy bowiem zauważyć, że z ww. ustawy wynika jedynie obowiązek wskazania "konkretnego podmiotu" w przepisie art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z., stanowiącym o wskazaniu gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, a wymóg ten zaskarżona uchwała spełnia. Z powyższego można zatem wnioskować, że w pozostałym zakresie takiego obowiązku nie ma, a w każdym razie obowiązek taki nie może być traktowany jego bezwzględny w tym sensie, by jego spełnienie miało zawsze warunkować legalność przyjętego rozwiązania. Podkreślić należy , że zaskarżonej uchwale jednoznacznie wskazano, że odławianie bezdomnych zwierząt oraz zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku będzie realizowane w ramach umowy podpisanej z właścicielem schroniska dla bezdomnych zwierząt w Nowym Targu, jakkolwiek nie wskazano dokładnego adresu i nazwy schroniska (art. 3 Programu). Nadto wskazano, że sterylizacja i kastracja będzie dokonywana przez lekarza, z którym Gmina zawrze umowę (art. 3 punkt 1 Programu), analogicznie jak usypianie ślepych miotów psów i kotów wykonywane przez lekarza weterynarii, którymi Gmina zawsze umowę, natomiast odławianie bezdomnych zwierząt będzie w sposób stały realizowane przez schronisko. W ocenie Sądu z samego faktu, że w skarżonej uchwale nie wskazano skonkretyzowanego schroniska dla bezdomnych zwierząt czy konkretnych weterynarzy nie może prowadzić do stwierdzenia, że stanowi to rażące naruszenie norm ustawowych, które bynajmniej nie są tym zakresie jednoznaczne. Istotne w ocenie Sądu jest natomiast wskazanie, że będą zawarte umowy ze schroniskiem dla bezdomnych zwierząt wykonującym także wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz z lekarzami weterynarii, do których będzie należeć usypiania ślepych miotów, kastracja i sterylizacja. Trudno także czynić Gminie Dobra zarzut, że nie ustaliła ww. podmiotów w sposób konkretny w sytuacji gdy skarżona uchwała została uchwalona jeszcze w roku 2016 r., a więc ze znacznym wyprzedzeniem w stosunku do terminu wskazanego w art. 11 a ust. 1 u.o.z. Sąd nie znalazł także innych powodów, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Ponieważ zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.