II SA/Kr 1563/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Polskich Zakładów "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 lipca 2010 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę Polskich Zakładów [...] S.A. w K. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 lipca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 kwietnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia 14 maja 2008 r. Prezydent Miasta, działając na wniosek Spółki Mieszkaniowej [...] Sp. z o.o., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budowa budynku usługowego (wielofunkcyjnego zawierającego: biurowiec i centrum konferencyjne wraz z usługami uzupełniającymi) z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz budową zjazdu z ul. [...] na teren inwestycji wraz z budową układu drogowego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...]. Decyzja ta uchylona została rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 sierpnia 2008 r. W dniu 28 listopada 2008 r. Prezydent Miasta wydał kolejną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Również ta decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 kwietnia 2009 r. w części dotyczącej określenia linii zabudowy i w tym zakresie Kolegium orzekło co do istoty sprawy, określając nową linię zabudowy jako obowiązującą. W pozostałej części Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Ww. decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 823/09. Sąd uznał za nieprawidłowe m.in. określenie wysokości planowanej zabudowy, wskazał także na wątpliwości co do sposobu określenia wysokości budynku istniejącego na działce sąsiedniej, a także na naruszenie art. 10 K.p.a. Kolejną decyzją z dnia 19 kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja określała stosowne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dołączono do niej załączniki graficzny oraz opisowy - wyniki analizy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyły Polskie Zakłady [...] S.A. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wyroku z dnia 18 września 2009 r., niemniej decyzja nadal dotknięta jest wadą uniemożliwiającą wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Odwołujący nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagana procedura postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia 12 lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że określiło wysokość gzymsu, attyki lub górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego kompleksu w przedziale od 42,79 m do 44,29 m na szerokości 25 m od linii zabudowy w głąb działki, a za tą granicą (odległość 25 m od linii zabudowy), orzekło, iż wysokość budynków maksymalnie może wynieść od 23,5 m do 26,5 m. W pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uznało, że inwestycja spełnia stawiane w nich wymagania. Organ wskazał, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wyrokiem z dnia 18 września 2009 r. Sąd uchylił decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Jako zasadniczy powód uchylenia obydwu decyzji Sąd wskazał na fakt ustalenia parametru wysokości planowanego budynku z podaniem wyłącznie maksymalnej wartości. Nadto Sąd stwierdził konieczność ponownego właściwego przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, ze szczególnym uwzględnieniem jej zapisów w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki we właściwym kontekście zabudowy. Kolegium doszło do przekonania, że organ I instancji, ponownie rozpatrując wniosek inwestora, zrealizował zalecenia Sądu, choć nie znalazły one odzwierciedlenia w sposób właściwy w wydanej decyzji. Organ I instancji dokonał ponownej analizy, w której znalazły się korekty uprzednich ustaleń z wykorzystaniem dowodów przedłożonych przez inwestora, w tym operatów pomiarowych budynku Komendy Policji przy ul. [...], będącego podstawą dla wyznaczenia parametrów dla wnioskowanego zamierzenia i skorygowano tę wysokość do 44,29 m. Organ I. instancji wyznaczył parametr wysokości planowanego budynku poprzez wyznaczenie maksymalnej i minimalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, uwzględniając wskazania Sądu. Kolegium nie zakwestionowało tych ustaleń, jednakże zauważyło, że ustalając wysokość zabudowy na poziomie maksymalnym, organ I instancji przekroczył parametr budynku, do którego nawiązano, a więc 44,29 m, ustalając go na poziomie 45,79 m. Takie rozwiązanie nie wynikało z analizy i nie miało uzasadnienia. W tym zatem zakresie Kolegium podzieliło zarzut odwołania i dokonało zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. Odnosząc się natomiast do argumentu odwołania o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że jest związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i kwestia ta nie może już podlegać ocenie. Skoro bowiem uprzednio już organy stwierdziły brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie zakwestionował tego stanowiska, organ I. instancji i Kolegium Odwoławcze były związane oceną prawną Sądu. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyły Polskie Zakłady [...] S.A., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Skarżąca spółka stwierdziła, że nie kwestionuje związania organu oceną prawną Sądu. Nie oznacza to jednak, że organ nie ma prawa uwzględnienia nowych okoliczności, które wystąpiły po wydaniu rozstrzygnięcia. Tymczasem w dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 153 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych przed jej wejściem w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Poprzednie postępowanie wszczęte zostało przed wejściem w życie ustawy. Dlatego też Sąd nie odnosił się do kwestii konieczności przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ taki obowiązek nie wynikał z przepisów wówczas obowiązujących. Natomiast uchylenie decyzji organów obu instancji spowodowało rozpoczęcie postępowania od początku, przy konieczności zastosowania nowych przepisów prawa, czyli ustawy o ocenach. Z faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie zakwestionował braku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie można wnioskować, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie ma obowiązku z urzędu uwzględnić zmiany przepisów, które w międzyczasie weszły w życie. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest wymagana procedura postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie jest trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że związanie poglądem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2009 r, sprowadza się do tego, że skoro w uzasadnieniu powołanego wyroku nie zawarto innych wskazań co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to należy wnosić, że pozostałe ustalenia i sposób prowadzenia postępowania administracyjnego nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu. Organ i sąd rozpoznając ponownie sprawę, są związane konkretnie wyrażonym przez ten sąd poglądem prawnym. Nie sposób natomiast przyjąć, że brak poglądów prawnych co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy też uchybień, jakie zostały popełnione przez organ, prowadzi do związania organu, polegającego na tym, że wydając zaskarżony akt, organ nie dopuścił się innych naruszeń prawa niż te, z powodu których akt ten uchylono i które wyraźnie w uzasadnieniu wyroku wytknięto. Następnie Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, która weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 r., do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc sprawy, które w dniu wejścia w życie ustawy były w toku, winny być prowadzone wg przepisów dotychczasowych, aż do wydania ostatecznej decyzji. W przypadku uchylenia decyzji ostatecznej, ponowne postępowanie administracyjne winno być już prowadzone z uwzględnieniem przepisów nowej ustawy. Zatem po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 18 września 2009 r., ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 kwietnia 2009 r., jak również decyzji organu I instancji z dnia 28 listopada 2008 r., ponownie prowadzone postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy winno być prowadzone z uwzględnieniem przepisów nowej ustawy. W myśl natomiast art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowiskom, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jej wydanie zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymienione są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które to rozporządzenie, na podstawie art. 173 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zachowało moc do dnia 15 listopada 2010 r. W § 3 pkt 52 lit. b tego rozporządzenia wymienione są zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą. W rozumieniu rozporządzenia ww. zespoły zabudowy usługowej zostały zatem zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Planowana inwestycja dotyczy zespołu zabudowy usługowej o powierzchni użytkowej około 30 000 m2, a zatem spełnia kryteria wskazane w § 3 pkt 52 lit. b rozporządzenia. Tym samym wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co się z tym wiąże - przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Tymczasem decyzja taka nie była sporządzana i nie została dołączona do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 3 ustawy). Zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło z naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. Stwierdzono, że skarga kasacyjna Spółki Mieszkaniowej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. zawiera usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 999/11 uchylił zaskarżony wyroku Sądu I. instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd II. instancji wskazał, że zaistniały w sprawie stan faktyczny w żaden sposób nie odpowiada stanowi faktycznemu zastosowanego przez Sąd I instancji przepisu rozporządzenia § 3 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Wyjaśniono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy obejmował jeden budynek składający się z dwóch skrajnych 12-kondygnacyjnych części, połączonych w środku jednokondygnacyjnym łącznikiem stanowiącym część konferencyjną. Tymczasem § 3 pkt 52 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza wyłącznie zespoły zabudowy. Litera b uszczegóławia jedynie pojęcia owego zespołu zabudowy, w zależności od wielkości terenu, na którym ma powstać, bądź od wielkości powierzchni użytkowej wymienionych obiektów składających się na zespół zabudowy. Zatem aby uznać, że jakieś centrum handlowe bądź usługowe spełniające kryteria powołane w ww. przepisie może być przedsięwzięciem znacząco oddziałującym na środowisko, w pierwszej kolejności należy zakwalifikować je do pojęcia "zespołu zabudowy". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie to nie wymaga specjalnej wykładni, a jego rozumienie wynika z potocznego znaczenia słowa "zespół", którego nie można interpretować inaczej, jak tylko wielość (co najmniej dwa) podmiotów czy obiektów do zespołu należących. W tej sytuacji tylko co najmniej dwa obiekty budowlane mogą być potraktowane jako zespół zabudowy. Skoro omawiane przedsięwzięcie obejmuje wyłącznie plan budowy jednego budynku, choćby i znacznych rozmiarów, nie może on zostać zakwalifikowany jako zespół zabudowy, co z kolei oznacza, że nie ma znaczenia ani powierzchnia jego zabudowy, ani powierzchnia użytkowa, ani inne kryteria z § 3 pkt 52 lit. b rozporządzenia. Skoro zatem Sąd I. instancji uchylił zaskarżone decyzje ustalające warunki zabudowy z uwagi na uznanie, że budynek może znacząco oddziaływać na środowisko i inwestycja wymaga wszczęcia procedury środowiskowej, bo spełnia warunki z § 3 pkt 52 lit. b rozporządzenia, to takie orzeczenie Sądu nie może pozostać w obrocie prawnym. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisu postępowania czyli art. 153 P.p.s.a., stwierdzono, że jest on bezzasadny. Na koniec Sąd mimo braku w złożonym środku odwoławczym wyrażonego wprost zarzutu, odniósł się również do zagadnienia, czy sprawa powinna być prowadzona na podstawie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, czy też ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wobec faktu, że sprawa trafi ponownie do rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Wskazano, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku błędnie uznał, że sprawa z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem winna zostać rozpatrzona z uwzględnieniem przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Stosownie do art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku do spraw wszczętych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, a nie zakończonych do tego dnia decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli właśnie Prawo ochrony środowiska. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 r., zaś sprawa niniejsza, tj. tocząca się przed Prezydentem Miasta o ustalenie warunków zabudowy, została wszczęta wnioskiem inwestora z dnia 5 września 2007 r. (prezentata Urzędu Miasta ). Wniosek został zatem złożony przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W sprawie wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 kwietnia 2009 r. orzekająca co do istoty sprawy. Nie można jednak uznać, by decyzja ta zakończyła sprawę wszczętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - została bowiem uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 823/09. Po jej uchyleniu nie powstała nowa sprawa administracyjna, nie został złożony nowy wniosek już w czasie obowiązywania ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ale sprawa wróciła do organu I instancji, który wciąż zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku złożonego przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Uchylenie ostatecznej decyzji przez sąd administracyjny nie powoduje wszczęcia na nowo postępowania administracyjnego, lecz sprowadza się do tego, że sprawa jest ponownie rozpatrywana. To z kolei nakłada na organ administracji obowiązek zastosowania przepisów obowiązujących w chwili wszczęcia postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 796/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie zaś z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Badając pod tym względem zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skargi są nieuzasadnione. Sprawa będąca przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie była już dwukrotnie badana przez ten Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 823/09 uchylił zaskarżoną decyzję ustalającą warunki zabudowy. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że zarzuty zawarte w wówczas wniesionej skardze odnośnie nieprawidłowości sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru zamierzenia inwestycyjnego są trafne tylko w jednym zakresie, mianowicie co do ustalenia wysokości planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Drugą wadą wskazaną w uzasadnieniu tego wyroku było nie zastosowanie art. 10 § 1 K.p.a. W kolejnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 966/10 Sąd ten także uchylił zaskarżoną w tej sprawie decyzję i wyjaśnił, że jedyną podstawą uchylania decyzji był brak przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 999/11 uchylił ww. wyroku Sądu I. instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie wskazano, że w tej sprawie nie było podstaw do nakładania obowiązku przeprowadzenia odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej przedmiotowej inwestycji na środowisko i na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), jak i ustawy Prawo ochrony środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tym, że w istocie to w tej sprawie zastosowanie mogłaby znaleźć właśnie ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ale w stanie prawnym od 28 lipca 2005 r. decyzja o warunkach zabudowy nie musiała być poprzedzona postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu dana sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym ponownie rozpoznając sprawę Sąd I. instancji nawet nie dokonuje oceny, czy w tej sprawie przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy inwestor powinien uzyskać decyzję w przedmiocie oceny oddziaływania przedmiotowej przedsięwzięcia na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie wyraźnie wskazał, że takiego obowiązku nie było i to niezależnie od podstawy prawnej jego nałożenia. Tak jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest objęte dyspozycją § 3 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Wniosek o ustalenie warunków zabudowy obejmuje bowiem jeden budynek składający się z dwóch skrajnych 12-kondygnacyjnych części, połączonych w środku jednokondygnacyjnym łącznikiem stanowiącym część konferencyjną, a § 3 pkt 52 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza wyłącznie zespoły zabudowy. Zespół zabudowy jest jakimkolwiek zespołem składającym się przynajmniej z dwóch budynków. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie czyni tych ustaleń samodzielnie, jest w tym zakresie związany wyraźną wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego i jedynie przytacza to stanowisko. Także kolejny zarzut skargi, wskazujący na powinność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w sytuacji, w której zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę 290 miejsc parkingowych, nie jest zasadny i to z dwóch powodów. Powołany § 3 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) wprost wymienia jako podstawę planowanie zamierzenia w postaci co najmniej 300 miejsc parkingowych. Skoro inwestor nie zamierza tak dużego parkingu realizować na terenie inwestycji, to nie było obowiązku nakładania dodatkowych obowiązków na niego. Wprawdzie § 4 ww. rozporządzenia określał, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się; ale dotyczy to inwestycji planowanych na terenie jednego zakładu lub obiektu, a nie kilku np. zakładów lub obiektów. Ponadto § 5 tego rozporządzenia wskazywał, kiedy będzie nakładany fakultatywnie wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko w zakresie przedsięwzięć opisanych w § 3 rozporządzenia. Warunkiem objęcia § 3 pkt 53 tego rozporządzenia projektowanych parkingów byłby zamiar ich realizacji w ilości co najmniej 300 miejsc parkingowych i to nawet takie parkingi nie zawsze byłyby objęte obowiązkiem sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko właśnie w związku z § 5 tego rozporządzenia określającym wymogi nałożenia obowiązku sporządzenia raportu. Druga okoliczność jest oczywista. Skoro w podanym uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 999/11 wyraźnie wskazano, że w tej sprawie nie istniała podstawa do przeprowadzania na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, to Sąd I. instancji nie może zająć innego stanowiska. Tym samym należy wskazać, że wszystkie zarzuty zawarte w skardze nie są zasadne. W ocenie Sądu nie można w tej sprawie pominąć wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 823/09. W prawomocnym wyroku Sąd ten wskazał, że z szeregu zarzutów dotyczących nieprawidłowo sporządzonej analizy, zasadnym jest tylko jeden, dotyczący wysokości zabudowy projektowanej inwestycji. Tak wyrażony pogląd wiąże i Sąd ponownie rozpoznający sprawę i organy administracji (art. 153 P.p.s.a.). Zgodnie z powołanym art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponownie prowadząc postępowanie ustalono wysokość planowanej inwestycji w przedziale od 42,79 metra do 44,49 metra na szerokości 25 metrów od linii zabudowy i za tą granica w wysokości od 23,5 metra do 26,5 metra. Takie ustalenie wysokości projektowanej inwestycji znajduje podstawy prawne. Ta wysokość nawiązuje do innego istniejącego w obszarze analizy budynku administracji Policji. Organy, a zwłaszcza organ odwoławczy wyjaśnił, dlaczego taką właśnie wysokość przyjęto. Ponownie prowadząc postępowanie zastosowano także art. 10 § 1 K.p.a. Sąd dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie stwierdził wystąpienia uchybień. W trakcie postępowania sporządzono analizę cech i warunków zagospodarowania nieruchomości w wyznaczonym obszarze. Ustalając sposób zagospodarowania terenu objętego tą sprawą organy zasadnie wskazały, że taki sposób zagospodarowania także występuje na tym terenie. Ustalając zaś podstawowe wskaźniki zabudowy, organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczy ustalenia dla potencjalnego inwestora podstawowych parametrów przyszłej inwestycji i ustalając te parametry organy musza uwzględnić istniejący faktyczny sposób zabudowy najbliższego obszaru przyszłej inwestycji. Taki obszar wyznaczany jest na potrzeby sporządzania tzw. analizy architektoniczno - urbanistycznej. Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wynikiem faktycznej i istniejącej na danym obszarze zabudowy. Nie ma zaś znaczenia, czy którakolwiek ze stron zgadza się na tak ustalane warunki zabudowy, czy też nie wyraża zgody. Żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), nie pozwala nawet organom administracji na uwzględnianie stanowiska innych osób co do wskaźników i warunków projektowanej zabudowy. To na etapie prowadzenia późniejszego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, inwestor będzie musiał udowodnić spełnienie warunków technicznych projektowanej inwestycji, które to warunki uwzględniają także ochronę interesów osób trzecich. Może nawet okazać się i tak, że inwestor otrzymuje decyzję ustalającą warunki zabudowy, ale projektowana inwestycja nie może powstać, ponieważ nie może inwestor dochować warunków technicznych wynikających np. z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie stanowi przyrzeczenia wydania pozwolenia na budowę, a jest tylko jednym z warunków pozwalających w przyszłości na otrzymanie takiego pozwolenia. Mając powyższe na uwadze Sąd – w tym także wiążące Sąd wyroki sądów administracyjnych - uznał, że w tej sprawie nie zostały naruszone ani przepisy procedury, ani prawa materialnego, tym samym zaskarżona decyzja nie narusza prawa. To zaś prowadzi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., do oddalenia skargi.