II SA/Kr 1563/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa ( spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Ł.I. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania i nakazu zamurowania otworów okiennych I. uchyla zaskarżoną decyzję w części obejmującą jej 2 punkt; II. określa, że zaskarżona decyzja w punkcie 2 nie podlega wykonaniu; III. w pozostałej części skargę oddala; IV. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej Ł.I. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 31 grudnia 2009r. znak: [...] , na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229), nakazał Ochotniczej Straży Pożarnej w J: 1. w terminie do 30 maja 2010 r. wykonać roboty budowlane przy budynku remizy OSP w J. polegające na zamurowaniu otworów okiennych i drzwiowych we wschodniej ścianie dobudowanego garażu i odprowadzeniu wód opadowych z dachu garażu na swoją posesję. 2. odmówiono wydania nakazu zamurowania otworów okiennych w ścianie południowej budynku i likwidacji tarasu. Odwołanie od tej decyzji wniosła Ł.I. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 kwietnia 2011 r., znak: [...] uchylono skarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargę na decyzję WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Ł.I. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/11 oddalono skargę. Jednak wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1525/12 uchylono w/w wyrok WSA w Krakowie oraz decyzję WINB z dnia 4 kwietnia 2011 r., znak: [...] wskazując, że skarżąca od samego jej początku, co potwierdziła też na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dochodzi jedynie usunięcia skutków samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu okien w ścianie remizy graniczącej z jej nieruchomością. Skarżąca domaga się zatem od 1995r. wydania decyzji w sprawie związanej z zabudową okien, w której okoliczności samowoli w tym zakresie i jej powstania zostały ustalone i nie budzą wątpliwości. Na skutek powyższego wyroku Naczelnego Administracyjnego odwołanie Ł.I. trafiło ponownie do organu odwoławczego, który decyzją nr [...] z dnia 25 sierpnia 2011r. znak: [...] , uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł: 1. W zakresie objętym pkt. 1 umorzono postępowanie przed organem I instancji; 2. W zakresie objętym pkt. 2 nakazano na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zm.) zamurować bezbarwnymi matowymi pustakami szklanymi dopuszczonymi do obrotu zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2014 r., poz. 883) wszystkie otwory okienne w ścianie południowej budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w J. , położonego na działce nr ewid. [...] w J. w granicy z działką nr ewid. [...] w J. w terminie do dnia 31 grudnia 2014 roku. W ocenie organu odwoławczego jest on na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., oznaczany dalej "p.p.s.a.") zapadłymi w sprawie wyrokami: 1. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 8 kwietnia 1997 r. sygn. akt II SA/Kr 754/96; 2. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 24 września 1999 r. sygn. akt II SA/Kr 1626/97; 3. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 876/07; 4. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 352/07; 5. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 442/11; 6. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1525/12. Dalej organ wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania, co wskazał w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1525/12 Naczelny Sąd Administracyjny jest kwestia legalności "okien istniejących w ścianie południowej budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w J. ", który zlokalizowany jest na działce nr [...] w miejscowości J. Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem A. i ŁI, z dnia 29 sierpnia 1995 r. Sprawa dobudowy garażu była objęta rozstrzygnięciem organu I instancji po włączeniu materiału dowodowego dotyczącego garażu do przedmiotowych akt administracyjnych. Postępowanie zaś dotyczące garażu zostało umorzone decyzją PINB z dnia 31 grudnia 2009 r., znak: [...] . Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy co zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 442/11, którym oddalono skargę P. Ł.I. na decyzję WINB z dnia 28 grudnia 2010 r., znak: [...] Jednakże, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., skarżąca kwestionuje w tym postępowaniu tylko jeden element budynku, tj. nielegalnie wybudowane w ostrej granicy okna i tylko w odniesieniu do tej kwestii mogły wypowiadać się w sprawie z jej wniosku - organy i sąd wojewódzki. Zatem, kierując się wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ nie może orzekać co do dobudowanego do budynku remizy OSP w J. garażu, zatem w tym zakresie właściwym było umorzenie postępowania przed organem I instancji. Przedmiotowy budynek remizy OSP w J. , jak wynika z analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie powstał w latach 1966-1969, a następnie w latach 1970-1973 dobudowano na wschodniej części budynku piętro z dwoma otworami okiennymi w ścianie budy 1993 r. do remizy dobudowano garaż. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że Prezydium Rady Narodowej w B. wydało decyzję o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych z dnia 9 sierpnia 1965 r., znak: [...] , którą udzielono zgodę na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowej remizy strażackiej OSP w J. Pozwolenie to pozostaje nadal w obrocie prawnym. Urząd Wojewódzki w K. Wydział Infrastruktury Delegatura w T. prowadzi pod sygnaturą [...] postępowanie, w którym badana jest możliwość wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydium Rady Narodowej w B. , jednak w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, kwestia ta nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie. Tym samym legalność tego pozwolenia pozostaje w ocenie organu nadrzędnego, jakim jest GINB bez znaczenia w kontekście doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Porównując plan, będący integralną częścią decyzji Prezydium Rady Narodowej w B. z dnia 9 sierpnia 1965 r., znak: [...] ze stanem aktualnym należy wskazać na przebieg granic pomiędzy działką na której projektowany był budynek OSP w Ł. , a działką ówcześnie należącą do G.H. . W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, przebieg tej granicy nie jest zgodny z jej rzeczywistym położeniem w terenie. Ponadto, budynek OSP w J. uwidoczniony na planie załączonym do decyzji Powiatowej Rady Narodowej w B. , posadowiony jest w miejscu wskazanym na rysunku planu, natomiast wymiary podane na planie pozostają w sprzeczności z zastosowaną skalą. Ponadto, do pierwotnie projektowanego obiektu dobudowano w jego wschodniej części piętro z dwoma oknami zlokalizowanymi w południowej ścianie budynku. Tym samym mając na uwadze wykładnię NSA z wyroku z dnia 8 kwietnia 1997 r., iż przedmiotowy obiekt remizy OSP w J. będąc wzniesionym niezgodnie z pozwoleniem na budowę, został wybudowany bez pozwolenia na budowę. Powyższe wskazanie zobligowało WINB do przyjęcia, iż niemożliwym jest prowadzenie postępowania naprawczego w myśl art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Objęte tymi przepisami sytuacje dotyczą innych przypadków prowadzenie robót budowlanych, które nie odpowiadają definicji samowoli budowlanej jaką jest sytuacja wzniesienia obiektu bez pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z treścią w/w wyroku NSA, roboty budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Do likwidacji samowolnie wybudowanej części obiektu budowlanego mają zastosowanie przepisy art. 48 ustawy. Przepis art. 103 ust. 2 wskazuje, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Na ten przepis wskazał także NSA w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. Zatem, na mocy art. 103 ust. 2 do likwidacji w/w samowoli należy stosować przepisy ustawy uprzednio obowiązującej, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Dalej organ wskazał na jego treść z której wynika zbadanie i rozważenie, czy obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę oraz czy powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ odwoławczy wskazał na treść uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, w której podkreślono, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Działki nr [...] i [...] w J. nie są aktualnie objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast z uwagi na to, że inwestor przed rozpoczęciem budowy uzyskał decyzję o pozwoleniu na wykonywanie robót budowlanych budowy budynku remizy OSP w J. - obiekt znajdował się w dacie budowy na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym był przeznaczony pod zabudowę tego rodzaju jak przedmiotowy budynek. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia NSA z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1525/12, przesądzono w sprawie, że przedmiotowe okna zostały wybudowane w warunkach samowoli budowlanej. Jak podkreślono w wiążącym organ nadzoru budowlanego wyroku, zarówno ustawa z 1961 r. jak i ustawa z 1974 r., a także obecnie obowiązująca ustawa z 1995 r. nie dopuszczają tego rodzaju zabudowy, która godziłaby w podstawowe prawa właścicielskie. Na gruncie przepisów wcześniej obowiązujących nie było i nie jest dopuszczalne w procesie budowlanym naruszenie praw osób trzecich. Nie można interpretować przepisów wykonawczych - niezależnie z jakiego okresu pochodzą - w sprzeczności z zasadami określonymi w ustawach, na podstawie których zostały wydane. Nie może zatem być wątpliwości w tej sprawie, że samowolne wybudowanie okien w granicy z nieruchomością sąsiednią nie znajduje podstaw w przepisach prawa do ich zalegalizowania, niezależnie od tego czy spełniają, czy też nie, wymagania przeciwpożarowe, ani też, czy zabudowa pozostaje w zgodzie z przepisami planistycznymi. Z uwagi na aktualne posadowienie obiektu i bieżący przebieg granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] ,[...] , przedmiotowy budynek remizy OSP, a w szczególności ściana południowa z oknami może powodować pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, to jest dla każdorazowych właścicieli działki nr [...] w J. MWINB w pełni podzielił stanowisko wyrażone w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt: II SA/Kr 1609/12, w którym wskazano, że przepis art. 40 p.b. z 1974 r. należy wykładać łącznie z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, rozważając czy źródłem ewentualnego niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, względnie źródłem niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia jest sam nielegalnie wzniesiony obiekt budowlany i czy istnieje możliwość usunięcia tych źródeł poprzez nakazanie czynności w trybie art. 40 p.b. z 1974 r. oraz pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2053/11. Zatem, decyzja o przymusowej rozbiórce wydana z mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. znajdzie zastosowanie tylko wtedy, gdy jest taka absolutna konieczność. Powyższa konieczność zachodzi w szczególności wtedy, gdy niewątpliwym jest, iż brak jest możliwości usunięcia powołanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 pogorszeń czy zagrożeń w trybie określonym w art. 40 tej ustawy. W ocenie organu konieczność taka nie zachodzi. Ł.I. począwszy od dnia 29 sierpnia 1995 r. domaga się trwałego zastawienia otworów okiennych w ścianie południowej budynku, wskazując na uciążliwości związane z zaśmiecaniem swojej działki przez użytkowników budynku OSP w J. Poprzez zamurowanie otworów okiennych szklanymi pustakami ograniczy się oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią. Natomiast zostanie zachowana możliwość dostępu światła dziennego do pomieszczeń zlokalizowanych w remizie OSP w J. Organ skorzystał z kompetencji reformatoryjnych i w oparciu o art. 40 p.b. orzekł na nowo o zamurowaniu istniejących otworów okiennych w ścianie południowej w celu doprowadzenia obiektu OSP w J. do stanu zgodnego z przepisami. Powyższe powoduje, że stosowanie art. 37 p.b. poprzez wydanie nakazu rozbiórki nie może być stosowane w niniejszej sprawie. Rozważając kwestie rodzaju wypełnienia otworów okiennych południowej ściany remizy OSP w J. organ wskazał, że zamurowanie ich pełną cegłą lub pustakiem stanowiłoby nadmierną uciążliwość dla korzystających z tego obiektu. Zastosowanie szklanego, bezbarwnego i matowego pustak nie zakłóci sposobu użytkowania obiektu. Dodatkowo należy wskazać, że szklane pustaki zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych spełniają wymogi odporności ogniowej określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie a szczególności w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto, rozpatrując niniejszą sprawę organ umorzył postępowanie PINB w zakresie punktu 1 skarżonej decyzji, to jest w zakresie dobudowy od strony wschodniej garażu do budynku remizy OSP w Ł. . Ze względu na wskazania dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1525/12, w którym jednoznacznie wskazano, iż w niniejszym postępowaniu organy nadzoru budowlanego mogą się wypowiadać tylko co do okien remizy OSP w J. , zlokalizowanych w ostrej granicy. Ponadto, WINB podał, iż zgodnie z pismami Burmistrza B. z dnia 21 lipca 2005 r., znak: [...] oraz OSP J. z dnia 5 lipca 2005 r., jak również zgodnie z treścią księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. IV Wydział Ksiąg Wieczystych nr [...] , Ochotnicza Straż Pożarna w J. nie jest właścicielem budynku remizy w J. , lecz tylko użytkownikiem. OSP nie ma prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane lub ma go tylko w ograniczonym zakresie, jednak ze względu na wskazania z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt: II SA/Kr 352/07, inwestorem budowy remizy strażackiej była OSP w J. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Ł.I. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; - art. 107 § 1 k.p.a., art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe powołanie podstawy prawnej, niewskazanie adresata decyzji, niezgodne z przedmiotem sprawy orzeczenie, niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym uzasadnienie, - art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie i uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, - art. 35 i 36 k.p.a. poprzez niczym nieuzasadnione przewlekanie postępowania. W uzasadnieniu zarzutów podano, iż skarżona decyzja WINB nie wskazuje w sentencji adresata decyzji lecz jedynie w swoim uzasadnieniu przywołuje tezy z prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 21.12.2007 r. sygn. akt II SA/Kr 352/07, który stwierdził, iż to na Ochotniczą Straż Pożarną w J. należało nałożyć wynikający z niniejszej decyzji nakaz. Skarżąca podkreśliła, iż właścicielem nieruchomości jest Gminę B. i obowiązki wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami nakłada się na właściciela obiektu, wobec czego bez znaczenia jest osoba inwestora, jeżeli nie dysponuje gruntem na cele budowlane. Skarżąca zarzuciła, że WINB w K. uchylając w całości decyzję organu I instancji, miał obowiązek określenia przedmiotu umarzanego postępowania, a nie, jak to uczynił umorzenia postępowanie przed organem I instancji, co do pkt 1 jego decyzji. Dołączenie akt sprawy umorzonego postępowania (prowadzonego z urzędu) w sprawie garażu, do postępowania w przedmiotowej sprawie tj. zamurowania okien było niezgodnym z prawem działaniem organu I instancji, zaakceptowanym przez WINB w K. skarżoną decyzją, choćby ze względu na fakt, że organ odwoławczy nie mógł orzekać w sprawie, w której nie było wszczęte postępowanie. Powołana podstawa prawna skarżonej decyzji wskazuje na niedopuszczalność sprawy garażu w tym postępowaniu. WINB w K. nakazując zamurowanie przedmiotowych okien matowymi pustakami szklanymi. Zważywszy na uciążliwości związane z dużym hałasem, zastosowanie powinno dotyczyć wyłącznie cegły ceramicznej, która nie ograniczy dostępu światła dziennego do pomieszczeń remizy OSP w J. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Dlatego też, z uwagi na brak ku temu podstawy prawnej, Sąd uwzględniając skargę nie może orzec merytorycznie, lecz orzeka o uchyleniu zaskarżonego aktu lub o jego nieważności. Zarzuty zawarte w skardze zasługują na uwzględnienie tylko częściowo tj. w zakresie pkt 2 zaskarżonej decyzji tj. rozstrzygnięcia co do zamurowania otworów okiennych w ścianie południowej budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w J. , położonego na działce nr ewid. [...] w J. W tym względzie skarżony organ naruszył szereg przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które miało istotny wpływ na wynika sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy na naruszenie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez niewskazanie adresata decyzji. Zaskarżona decyzja w sentencji nie zawiera wskazania na kogo (jaki podmiot) został nałożony nakaz zamurowania otworów okiennych. Zgodnie z treścią art. 40 cyt. ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Przepis ten zatem wymaga, aby organ rozstrzygnął na jaki konkretnie podmiot taki obowiązek jest nakładany, zwłaszcza w stanie faktycznym zaistniałym w kontrolowanej sprawie tj. gdy występują różne podmioty, wymienione w art. 40 – gmina jako właściciel nieruchomości i Ochotnicza Straż Pożarna w J. jako zarządzający obiektem lub inwestor. Nie jest zatem wystarczające powołanie się w uzasadnieniu decyzji na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadły siedem lat temu - w dniu 21 grudnia 2007 r. sygn. akt: II SA/Kr 352/07, który wskazał, iż adresat ówczesnej decyzji został prawidłowo wskazany jako OSP w J. , kiedy jednocześnie organ wskazuje, iż OSP w J. jedynie jest użytkownikiem obiektu i nie ma możliwości jego rozbudowy czy remontu. Organ nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających obecnie tę kwestię. Dodatkowo organ w zaistniałych okolicznościach nie zbadał istoty sprawy w zakresie zaistniałej samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu okien w ścianie remizy graniczącej z nieruchomością skarżącej, ograniczając się do stwierdzenia, że wystarczające jest zamurowanie otworów okiennych jak orzeczono, bez rozważenia dogłębnie wszystkich skutków zaistniałego zdarzenia, w tym ewentualnej rozbiórki, czym naruszony został art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974r. Przywołane przez organ orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyrok z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2053/11 wskazuje, iż decyzja o przymusowej rozbiórce wydana z mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 znajdzie zastosowanie tylko wtedy, gdy jest taka absolutna konieczność, przy czym taka konieczność zachodzi w szczególności wtedy, gdy niewątpliwym jest, iż brak jest możliwości usunięcia powołanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 pogorszeń czy zagrożeń w trybie określonym w art. 40 tej ustawy. Za niewystarczające jest powołanie się przez organ na to czego domaga się Ł.I. tj. zamurowania okien, kiedy jest to tylko pewien wycinek jej stanowiska, gdyż wskazuje ona na poważne uciążliwości, jakie nie dadzą się jej zdaniem usunąć poprzez nakazane przez organ użycie określonych w decyzji materiałów. Zatem obowiązkiem organu jest w oparciu o w/w okoliczności dogłębne rozważenie czy konieczność takiej rozbiórki rzeczywiście nie zachodzi, zwłaszcza poprzez analizę możliwości nakazania zastosowania przy zamurowaniu okien takich materiałów, które usuną na trwałe negatywne skutki wobec nieruchomości skarżącej. Również w tej kwestii decyzja nakazująca zastosowanie bezbarwnych matowych pustaków szklanych tzw. luxsfer dopuszczonych do obrotu przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych nie spełnia wymogów art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ nie wskazał żadnych konkretnych parametrów tych pustaków poprzez odniesienie ich do wymagań działu VI Bezpieczeństwo pożarowe z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie, a także parametrów z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. nr 198, poz. 2041). Bliskość ściany ze spornymi otworami okiennymi wobec nieruchomości skarżącej wymaga konkretnej analizy jakie parametry wskazanych materiałów winny zostać zastosowane, aby spełnione zostały wymogi bezpieczeństwa pożarowego, a nie jedynie ograniczenie się do kwestii przepuszczalności światła. Z tych wzglądów Sąd uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. W związku z uwzględnieniem skargi w tym względzie Sąd orzekł, że uchylony pkt 2 decyzji nie może być wykonywana na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast w pozostałej części tj. co do pkt 1 decyzji - umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie dobudowanego garażu na działce nr ewid. [...] w J. , skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Organ był w tym względzie związany na mocy art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami dokonanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013r. sygn. akt II OSK 1525/12, w którym jednoznacznie wskazano, iż w niniejszym postępowaniu organy nadzoru budowlanego mogą się wypowiadać tylko co do okien remizy OSP w ł. zlokalizowanych w ostrej granicy. Postępowanie administracyjne dotyczące garażu zostało umorzone decyzją PINB z dnia 31 grudnia 2009 r., znak: [...] . Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy co zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 442/11, którym oddalono skargę Ł.I. na decyzję MWINB z dnia 28 grudnia 2010 r., znak:[...] . Zatem w kwestii dobudowanego garażu organ zasadnie postępowanie umorzył, a Sąd skargę w tym względzie oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.