II SA/Kr 1574/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 października 2025 r. znak: WI-I.7840.16.51.2024.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania oddala skargę. Starosta [...] decyzją z 8 października 2024 r. (błędna data na decyzji "08.10.2022r.") znak: [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z 7 grudnia 2021 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu (dalej: "p.z.t.", "pzt") i projekt architektoniczno-budowlany (dalej: "p.a.-b.") oraz udzielającej M. Sp. z o.o., z siedzibą w N. , pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Projekt budowlany budowy źródła ciepła przy ul. [...]" w ramach zadania: "Modernizacja systemu ciepłowniczego M. Sp. z o.o.", polegającej na rozbudowie istniejącego budynku technicznego z częścią administracyjną (o trzy nowe budynki w zabudowie zwartej z przeznaczeniem na część zabudowy instalacyjnej (nr 1 na pzt – budynek agregatu kogeneracyjnego; nr 2 na pzt – budynek kotłowni gazowej; nr 3 na pzt – budynek stacji transformatorowej) oraz nadbudowę i przebudowę części ww. budynku, wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej na dz. ewid. nr [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości N. . Jako podstawę odmowy uchylenia organ I instancji wskazał brak zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "K.p.a.", bowiem wniosek o wznowienie postępowania złożyła osoba nie będąca stroną postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, uzupełnionej postanowieniem Starosty [...] z 8 listopada 2024 r., znak: [...] Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora, decyzją nr [...] z 7 grudnia 2021 r. znak: [...] zatwierdził ww. p.z.t. oraz p.a.-b. i udzielił pozwolenia na budowę dla powyżej wskazanego zamierzenia budowlanego. Wobec niezaskarżenia decyzji w terminie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna z dniem 23 grudnia 2021 r. Kolejno, 16 maja 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek J. J. o wznowienie postępowania zakończonego powyższym pozwoleniem na budowę. Po dokonaniu analizy akt sprawy Starosta uznając, iż wnioskodawca spełnił wymogi formalne, postanowieniem z 24 lipca 2023 r. znak: [...] wznowił postępowanie w powyższej sprawie. Postępowanie wznowieniowe zostało zakończone przez organ I instancji decyzją z 11 września 2023 r. znak: [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 150 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z 7 grudnia 2021 r., znak: [...] oraz odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. J. J. wniósł od ww. decyzji Starosty z 11 września 2023 r. odwołanie, w treści którego zawarł zarzuty odnośnie doręczenia zaskarżonej decyzji oraz wstrzymania wykonania spornego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z 12 lutego 2024 r., znak: [...] uchylił w całości ww. decyzję Starosty z 11 września 2023 r. na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uchylenie decyzji Starosty [...] uzasadnił powodami proceduralnymi, gdyż niedopuszczalnym była odmowa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odmowa wstrzymania wykonania decyzji, orzeczone w ramach jednej decyzji. Ponadto Starosta błędnie odmówił uchylenia całości decyzji własnej, podczas gdy skarżący wnioskował o uchylenie jej w części opisanej we wniosku z 16 maja 2023 r. Ponownie prowadząc postępowanie Starosta 15 kwietnia 2024 r. wezwał w trybie art. 50 K.p.a. inwestora oraz skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego i złożenia wyjaśnień w związku z uwagami przekazanymi wraz z decyzją Wojewody. W dniu 13 maja 2024 r., w odpowiedzi na ww. postanowienie Starosty z 15 kwietnia 2024 r., skarżący podtrzymał wcześniejsze uwagi wnioskując również o wyłączenie ze sprawy inspektora B. B., z uwagi na przesłanki określone w art. 24 §1 pkt 5 K.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta wydał opisaną na wstępie decyzję z 8 października 2024 r. Następnie wskazując na uwzględnienie wniosku skarżącego z 7 listopada 2024 r. Starosta postanowieniem z 8 listopada 2024 r. znak: [...], na podstawie art. 111 § 1 K.p.a., uzupełnił ww. decyzję w zakresie pouczenia dotyczącego sposobu jej zaskarżenia. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji I instancji zarzucił rażące naruszenie prawa i: - naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 12, art. 13, art. 14, art.14a, art. 24, art. 26 § 1, art. 28, art. 35, art. 36, art. 37 § 4 i § 8, art. 38, art. 64, art. 72, art. 73 § 1, art. 74 § 2, art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 84, art.85, art.86, art. 107 § 1 i § 3, art. 145, art.146, art. 151, art.152 K.p.a., art. 5, art. 6, art. 20, art. 28 ust. 2, art. 32, art. 33, art. 34, art. 34b, art. 35, art. 36a, art. 36b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w konsekwencji naruszenie art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - niewykonanie polecenia Wojewody Małopolskiego zawartego w decyzji kasatoryjnej z 12 lutego 2024 r. znak: [...] w zakresie rozpatrzenia jego wszystkich uwag do akt sprawy. Zarzuty i wnioski odwołania poparł obszernym uzasadnieniem. Wojewoda Małopolski, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 7 października 2025 r. znak: [...]: - uchylił ww. decyzję Starosty z 12 lutego 2024 r. w części jej sentencji obejmującej cyt.: "Na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, pkt 1, pkt 5 i pkt 7 oraz art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r. poz. 572 – dalej Kpa) po ponownym rozpatrzeniu wniosku złożonego drogą elektroniczną (ePUAP) w dniu 16.05.2023r. przez Pana J. J., ul. [...], adres skrzynki ePUAP - [...] (uzupełnionego w dniu 17.07.2023r., 07.02.2024r. i 13.05.2024r.) w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosta [...] nr [...] z dnia 07.12.2021r., znak: [...], na podstawie 145 § 1 pkt 4 Kpa, w związku z decyzją Wojewody Małopolskiego znak: [...] z dnia 12.02.2024 r." i w tym zakresie orzekł poprzez: działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, pkt 1, pkt 5 i pkt 7 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024.572 tekst jednolity ze zmianami) – zwanej dalej kpa, odmawia się uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z 7 grudnia 2021 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektonicznobudowlany oraz udzielającej M. Sp. z o.o., ul. [...] reprezentowanemu przez Prezesa Zarządu – Pana G. R., pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Projekt budowlany budowy źródła ciepła przy ul. [...]" w ramach zadania: "Modernizacja systemu ciepłowniczego M. Sp. z o.o." polegającej na rozbudowie istniejącego budynku technicznego z częścią administracyjną (o trzy nowe budynki w zabudowie zwartej z przeznaczeniem na część zabudowy instalacyjnej (nr 1 na pzt – budynek agregatu kogeneracyjnego; nr 2 na pzt – budynek kotłowni gazowej; nr 3 na pzt – budynek stacji transformatorowej) oraz nadbudowę i przebudowę części ww. budynku, wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej na dz. ewid. nr [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości N. , z uwagi na brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.; - w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w zwykłym trybie postępowania administracyjnego, a postępowanie w sprawie wznowienia jest dwuetapowe. W przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony jest na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w pierwszej fazie właściwy organ bada jedynie, czy zachowany został określony w art. 148 K.p.a. termin do jego złożenia. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że termin ten został zachowany. Wnioskodawca o ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z 7 grudnia 2021 r. dowiedział się cyt.: "o fakcie wydania decyzji Starosty [...] z dnia 07.12.2021r. nr [...] znak: [...] uzyskałem informację dnia 17 kwietnia 2023 r. w wyniku udzielonej informacji publicznej na mój wniosek (...)", a wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji 16 maja 2023 r. Następnie organ II instancji wskazał, że po wznowieniu postępowania postanowieniem z 24 lipca 2023 r. (drugi etap postępowania wznowieniowego), Starosta zbadał kwestię, czy podmiot żądający wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. posiada przymiot strony postępowania. Kolejno organ odwoławczy stwierdzając, że skarżący powoływał się również na inne przesłanki wznowieniowe zawarte w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 K.p.a., wyjaśnił, że w pierwszej kolejności dokona oceny prawidłowości poczynionych przez Starostę ustaleń co do zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 147 K.p.a. "wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (...)". Zatem jeśli potwierdzi się, że wnioskodawca nie powinien być stroną w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem na budowę, tym samym okaże się wówczas, że wniosek z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 K.p.a. wniosła osoba nie będąca stroną. Dalej Wojewoda uzasadnił, że wskazana przez Starostę podstawa prawna zaskarżonej decyzji, tj. art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, pkt 1, pkt 5 i pkt 7 oraz art. 150 § 1 pkt 1 K.p.a. jest błędna, gdyż art. 146 § 2 nie może stanowić samoistnej podstawy wydania decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Podstawą prawną wydania decyzji w postępowaniu wznowieniowym jest art.151 K.p.a. Stwierdzenie istnienia podstawy wznowienia zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji wskazanej w art. 151 § 1 pkt 2 lub w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 146, decyzji o której stanowi art. 151 § 2, zaś stwierdzenie nieistnienia podstawy wznowienia zobowiązuje ten organ do wydania decyzji określonej w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Skoro w rozpatrywanym przypadku Starosta ocenił, że wnioskodawcy nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, winien był wydać decyzję wskazując jako podstawę prawną art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, pkt 1, pkt 5 i pkt 7 oraz art. 150 § 1 K.p.a., co Wojewoda zreformował w sentencji niniejszej decyzji. Wojewoda stwierdził też, że wskazane uchybienie nie stanowi podstawy do zastosowania dyspozycji zawartej w art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy dokonał oceny prawidłowości poczynionych przez Starostę ustaleń i stanowisko organu I instancji uznał za trafne. Wskazał, że skarżący upatrywał przesłanki wznowienia postępowania m.in. w tym, że bez swojej winy nie brał udziału w sprawie zakończonej sporną decyzją Starosty z 7 grudnia 2021 r. Przeprowadzone postępowanie zdaniem organu odwoławczego wykazało, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym. Następnie Wojewoda przywołał i wyjaśnił treść art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2025 r. poz. 418), dalej: "P.b.". Podkreślił, że o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy nieruchomość, której skarżący jest współwłaścicielem, tj. działka nr [...], znajduje się w zdefiniowanym wyżej obszarze oddziaływania planowanego obiektu, tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zabudowie. Wnioskodawca swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu wywodzi bowiem z prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku wielorodzinnym przy [...] w N. oraz ze współwłasności działki nr [...] (nr KW [...]), na której posadowiony jest budynek mieszkalny wielorodzinny, w którego zasobach znajduje się ww. mieszkanie skarżącego. Zarządcą ww. nieruchomości jest Wspólnota Mieszkaniowa [...], o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048), dalej: "u.w.l.". W związku z tym organ odwoławczy uznał, że skarżący nie ma przymiotu strony postępowania w sprawach z zakresu prawa budowlanego, od chwili powołania zarządu wspólnoty. W sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest przez wspólnotę mieszkaniową, która to występuje w postępowaniu jako strona. Poszczególni właściciele lokali nie mają zatem legitymacji do samodzielnego występowania odnośnie do terenu stanowiącego przedmiot współwłasności. Wojewoda zaakcentował jednocześnie, że ww. działka nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...]. W bezpośrednim sąsiedztwie ww. działki inwestycyjnej położona jest działka nr [...], będąca własnością Gminy N. , w imieniu której gospodaruje ww. zasobem Burmistrz Miasta N. . Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda przywołał analizę art. 3 ust. 1, art. 6, art. 18, art. 20 ust. 1, art. 21 i art. 22 u.w.l. oraz szereg wyroków sądów administracyjnych. Rozważania powyższe organ II instancji podsumował stwierdzeniem, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która, po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego obiektu. Oba te elementy wystąpić muszą łącznie. W związku z powyższym organ odwoławczy dokonał oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji względem nieruchomości będącej współwłasnością skarżącego oznaczonej jako działka nr [...], z uwzględnieniem lokalu mieszkalnego, którego jest właścicielem, która to analiza wykazała, że ww. nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji Przywoływane przez wnioskodawcę kwestie immisji (oddziaływań) w zakresie hałasu czy zapachów emitowanych poprzez użytkowanie projektowanej inwestycji na jego lokal mieszkalny, nie znajdują oparcia w przepisach materialnoprawnych Prawa budowlanego, a mogą mieć znaczenie na gruncie prawa cywilnego. Kolejno Wojewoda wskazał, że dla terenu, w którym położone są zarówno działka skarżącego jak i działka inwestycyjna, został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miasta Nowy Targ nr XI/100/2019 z dnia 29 lipca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 34 (Spółdzielnie mieszkaniowe) (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2019 r. poz. 5830), dalej "m.p.z.p.". Organ II instancji zauważył, że ww. m.p.z.p. został później zmieniony uchwałą Rady Miasta Nowy Targ nr LV/609/2023 z dnia 31 lipca 2023 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 34 (Spółdzielnie mieszkaniowe) (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2023 r. poz. 5282), niemniej przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przed uchwaleniem ww. zmian, zatem nie znajdują one zastosowania w niniejszej sprawie. Dalej organ odwoławczy wykazał spełnienie przez inwestycję warunków zawartych w obowiązującym na tym terenie m.p.z.p. Opisał też ustalenia odnoszące się do obszaru, w którym położona jest działka, na której znajduje się budynek z lokalem skarżącego, to jest obszaru o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę wielomieszkaniową o symbolu 7MW. Co prawda dla tego obszaru w zapisach ww. m.p.z.p. nie ma bezwzględnego zakazu rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy istniejących budynków, poza wyłączeniami np. w przypadku gdy: "(...) istniejące parametry i wskaźniki zabudowy oraz zagospodarowania terenu, nie dotrzymują ustalonych planem wartości, zakazuje się powiększania powierzchni zabudowy oraz zmniejszania powierzchni biologicznie czynnej, ale porównanie obecnego zainwestowania działki nr [...] z parametrami i wskaźnikami dopuszczonymi w m.p.z.p., prowadzi do wniosku o braku możliwości rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku wielomieszkaniowego. Na terenach 7MW dopuszcza się przekroczenie istniejących wskaźników i parametrów o 5%, jedynie w przypadku dostosowania istniejących obiektów dla potrzeb osób niepełnosprawnych, zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego lub poprawy parametrów technicznych obiektów" (§ 5 ust. 2 m.p.z.p.). Natomiast w § 19 ust. 4 m.p.z.p. zostały wskazane parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów oznaczonych m.in. symbolem 7MW i wynoszą one: - wskaźnik intensywności zabudowy od 0,05 do 0,3; - powierzchnia zabudowy max 30 % powierzchni działki budowlanej; - wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej minimalny 50% powierzchni działki budowlanej; - maksymalna wysokość zabudowy – 18 m; - szerokość elewacji frontowej budynku nie większa niż 140 m; - geometria dachów dwu lub wielospadowe, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 20ş do 35ş; dachy płaskie; - kolorystyka pokryć dachowych – barwy w odcieniach koloru brązowego i grafitowego; - elewacje budynków w kolorach: biel, odcienie szarości, pastelowe z gamy: beż, piaskowy żółty, jasnobrązowy oraz z tradycyjnych materiałów budowlanych: kamienia, cegły, drewna, w kolorach dla nich naturalnych. Po przeprowadzonej ocenie posiadanego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w zasobach którego lokal mieszkalny posiada wnioskodawca, biorąc pod uwagę ww. zapisy m.p.z.p., nie istnieje możliwość jego rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy. Powierzchnia działki, na której jest on posadowiony, wynosi 985 m2, natomiast powierzchnia zabudowy wynosi 679 m2. Zatem już samo zestawienie ww. powierzchni wskazuje, że nie jest możliwe zachowacie parametrów wskazanych w powyżej przytoczonym przepisie m.p.z.p., gdyż powierzchnia biologicznie czynna w obecnym stanie faktycznym wynosi 306 m2, co stanowi 31,07% powierzchni działki nr [...] (winno być [...] - dopisek Sądu), zatem wskaźnik ten już jest znacznie zaniżony i potwierdza niemożność rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Zatem nawet hipotetyczna chęć przebudowy lokalu mieszkalnego skarżącego, mogąca zwiększać parametry budynku wielorodzinnego, nie jest już możliwa do realizacji. Natomiast działka inwestycyjna jest położona w terenie oznaczonym symbolem 2UP z podstawowym przeznaczeniem usługi publiczne i przeznaczeniem dopuszczalnym: obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej - ciepłownictwo, usługi nieuciążliwe (§ 27 ust. 1 m.p.z.p.). Zgodnie z § 27 ust. 2 m.p.z.p. (w brzmieniu w dacie wydania decyzji).: "Na terenie o którym mowa w ust. 1 dopuszcza się lokalizację funkcji i obiektów towarzyszących zamierzeniu inwestycyjnemu, w tym: 1) urządzeń budowlanych; 2) budynków gospodarczych i garaży; 3) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 4) ciągów pieszych lub rowerowych, dojść i dojazdów; 5) miejsc postojowych; 6) obiektów małej architektury; 7) budowli terenowych takich, jak: podjazdy, schody, rampy, mury oporowe; 8) zieleni", zatem projektowane zamierzenie budowlane objęte sporną decyzją o pozwoleniu na budowę jest zgodne z ww. przeznaczeniem tego terenu. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z § 27 ust. 3 m.p.z.p. (w brzmieniu w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę) wskazano: 1) wskaźnik intensywności zabudowy: od 0,05 do 0,40 - dla projektowanego zamierzenia wynosi on 0,25 – warunek spełniony, 2) wskaźnik powierzchni zabudowy: do 40% - dla projektowanego zamierzenia wynosi on 25% – warunek spełniony, 3) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 40% - dla projektowanego zamierzenia wynosi on 41% – warunek spełniony; 4) maksymalna wysokość zabudowy: a) 15 m (z zastrzeżeniem lit. b) – natomiast wysokość budynków gospodarczych i garaży do 6 m (lit. b). Według projektu budowlanego wysokość projektowanych budynków będzie wynosiła: - budynku (nr 1) agregatu kogeneracyjnego– 6,2 m – warunek spełniony; - budynku (nr 2) kotła gazowo-olejowego – 6,2 m – warunek spełniony; - budynek (nr 3) stacji transformatorowej z rozdzielniami nn i SN – 4,1 m – warunek spełniony; - istniejący budynek techniczny z częścią administracyjną – 13,85 m – warunek spełniony. Przechodząc do dalszej analizy zgodności przedmiotowego zamierzenia z zapisami m.p.z.p. organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 13 m.p.z.p.: - ust 3. "W zakresie zaopatrzenia w wodę: 1) ustala się zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, z zastrzeżeniem pkt.3; 2) ustala się rozbudowę sieci w granicach opracowania przyjmując zasadę dwustronnego zasilania w systemie pierścieniowym; 3) ustala się zaopatrzenie w wodę do celów przeciwpożarowych, zgodnie z przepisami odrębnymi; 4) w obszarach nieobjętych miejską siecią wodociągową dopuszcza się rozwiązania indywidualne w zakresie zaopatrzenia w wodę, zgodnie z przepisami odrębnymi". Zgodnie z projektem budowlanym zaopatrzenie w wodę zimną do celów przygotowania wody technologicznej oraz dla celów bytowych odbywać się będzie z istniejącej doziemnej instalacji wodociągowej. Przyłącze według stanu istniejącego, zatem warunki zawarte w ww. przepisie m.p.z.p. zostały zdaniem Wojewody spełnione; - ust. 4 "W zakresie odprowadzania ścieków: 1) ustala się realizację kanalizacji w systemie rozdzielczym ze sprowadzaniem ścieków do miejskiej oczyszczalni ścieków w N. ; 2) ustala się nakaz podczyszczenia i neutralizowanie odprowadzanych ścieków przemysłowych; 3) ustala się zakaz realizacji dołów chłonnych i osadników gnilnych mających odpływ do gruntu". Zgodnie z projektem budowlanym teren, dla którego projektowana jest inwestycja, uzbrojony jest w sieć sanitarną, zatem warunki zawarte w ww. przepisie m.p.z.p. zostały według organu odwoławczego spełnione; - ust. 5 "W zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych: 1) ustala się odprowadzania wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej; 2) dopuszcza się: a) retencjonowanie i zagospodarowanie wód opadowych i roztopowych na terenie inwestycji (poprzez rozsączanie w gruncie), w sposób niezakłócający stosunków wodnych na działkach sąsiednich, lub b) odprowadzenie do rowów lub cieków wodnych, na zasadach określonych w przepisach odrębnych; 3) ustala się objęcie systemami odprowadzającymi wody opadowe i roztopowe z terenów o trwałej nawierzchni, w tym dróg, ulic, placów i parkingów oraz innych powierzchni narażonych na zanieczyszczenia środkami ropopochodnymi lub innymi niebezpiecznymi; 4) wody opadowe i roztopowe ujęte w systemy kanalizacyjne muszą przy wprowadzaniu ich do wód lub do ziemi spełniać warunki określone w przepisach odrębnych, w przeciwnym razie wymagają podczyszczenia". Według projektu budowlanego woda opadowa z dachów budynków odprowadzana będzie poprzez rynny PVC i rury spustowe bezpośrednio do nowoprojektowanych studzienek kanalizacyjnych zlokalizowanych na terenie działki inwestycyjnej. Woda opadowa oraz ociekowa będzie trafiać za pośrednictwem projektowanych studzienek do nowoprojektowanego odcinka kanalizacji deszczowej. Projektowana instalacja kanalizacji deszczowej będzie się łączyła z istniejącą siecią kanalizacji deszczowej, zatem warunki zawarte w ww. przepisie m.p.z.p. zostały zdaniem organu II instancji spełnione. Zgodnie z § 27 ust. 4 m.p.z.p. "w zakresie ilości miejsc postojowych: 1) przy realizacji inwestycji wymagane jest zapewnienie miejsc postojowych, zrealizowanych na terenie inwestycji, w ilości niezbędnej dla obsługi, lecz niemniejszej niż 1 miejsce postojowe na każde 50 m2 powierzchni użytkowej lub 2 miejsca postojowe na 10 zatrudnionych, ale niemniej niż 1 miejsce postojowe; 2) w przypadku braku możliwości zrealizowania wymaganej liczby miejsc postojowych w ramach planowanej inwestycji dopuszcza się bilansowanie miejsc postojowych z uwzględnieniem 5 minutowej izochrony dojść do miejsc postojowych, przy czym w bilansach nie można uwzględniać istniejących, ogólnodostępnych miejsc postojowych, zlokalizowanych w liniach rozgraniczających dróg; 3) dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową obowiązuje zapewnienie stanowisk postojowych: a) na terenach, na których wymogi w tym zakresie ustalają przepisy odrębne zgodnie z tymi przepisami, b) na terenach usługowych, poza strefą ruchu - 4% ogólnej liczby stanowisk, jednak niemniej niż 1 miejsce postojowe". Według projektu budowlanego dla projektowanego zamierzenia zostało zaprojektowane 7 miejsc postojowych: - 4 miejsca postojowe dla pracowników. W projektowanym budynku znajduje się 20 miejsc pracy; - 2 miejsca postojowe dla petentów; - 1 miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej. Zatem, według Wojewody, warunki zawarte w ww. przepisie m.p.z.p. zostały spełnione. Ponownie organ II instancji podkreślił, że postępowanie wznowieniowe to nie to samo, co postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej fazie tego nadzwyczajnego postępowania badana jest kwestia wyłącznie obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę, a nie inne okoliczności czy chociażby cele przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Z przeprowadzonej analizy przepisów zawartych w m.p.z.p., zdaniem organu odwoławczego wynika, że lokalizacja projektowanych obiektów nie wprowadzi ograniczenia w możliwości zabudowy działki, której współwłaścicielem jest skarżący w zakresie dopuszczonym zapisami powyższej uchwały. Co istotne, działka nr [...] nie spełnia wymogów przewidzianych w zapisach prawa miejscowego pozwalających na przebudowę, rozbudowę czy nadbudowę posadowionego na niej budynku wielorodzinnego, w zasobach którego mieszkanie o nr [...] posiada skarżący. Natomiast samo zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z zapisami m.p.z.p. w zakresie terenu oznaczonego symbolem 2UP, w którym to w całości mieści się działka inwestycyjna nr [...]. Przechodząc do dalszej analizy wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość, której współwłaścicielem jest skarżący, organ odwoławczy odniósł się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: "w.t.", Projektowane zamierzenie budowlane zlokalizowane jest w całości na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w N. . Odległość projektowanego budynku nr 1, tj. agregatu kogeneracyjnego oraz budynku nr 3, tj. stacji transformatorowej od granicy z działką nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący, wynosi około 15,5 m (pomiar własny w skali), natomiast budynek nr 2, tj. budynek kotłowni gazowej, będzie zlokalizowany po drugiej stronie ww. budynków, a odległość pomiędzy nim a granicą działki nr [...] będzie wynosić około 20,5 m (pomiar własny w skali). Istniejący budynek technicznoadministracyjny jest oddalony od granicy z działką skarżącego o około 21,5 m (pomiar własny w skali), a do samego budynku wielorodzinnego odległość ta wynosi około 28 m (pomiar własny w skali). Natomiast odległość od działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...] od ww. budynków nr 1 i 3 wynosi 5,8 m. Wojewoda wskazał, że skarżący nie posiada żadnego prawa do działki nr [...]. Nie jest jej właścicielem, współwłaścicielem, dzierżawcą ani zarządcą. Wykazane powyżej odległości projektowanych budynków od granicy z zabudowaną działką, której skarżący jest współwłaścicielem, jest zatem zgodna z zapisami § 12 w.t. Biorąc pod uwagę powyższe parametry, tj. odległości od granicy z działką wnioskodawcy oraz wysokość projektowanych budynków, tj. budynek nr 1 agregatu kogeneracyjnego – 6,2 m i budynek nr 3 stacji transformatorowej z rozdzielniami nn i SN – 4,1 m, w ocenie organu odwoławczego działka nr [...] nie będzie ani zacieniana ani przesłaniana przez nowo powstałe budynki, zatem zostaną spełnione warunki określone w § 13 i § 60 w.t. Natomiast istniejący budynek techniczny z częścią administracyjną po rozbudowie będzie miał wysokość 13,85 m, zatem w zestawieniu z odległością od granicy z działką nr [...], której współwłaściciel jest skarżący, wynoszącą około 21,5 m (pomiar własny w skali), nie będzie przesłaniał istniejącego na niej budynku. Zacienianie pozostanie ono na istniejącym poziomie. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe zamierzenie związane jest z wprowadzaniem zmian w zakresie "odchodzenia" od używania węgla do wytwarzania ciepła przez M. w N. . Rozbudowywane części ww. budynku są znacznie niższe od niego, zatem nie ma możliwości aby zwiększały ewentualne już istniejące ograniczenia w zabudowie działki której skarżący jest współwłaścicielem lub powodowały nowe, większe ograniczenia. Taki sam wniosek organ II instancji wyprowadził w stosunku do mieszkania nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...], którego właścicielem jest skarżący. Jeśli jakiekolwiek ograniczenia związane z istniejąca już zabudową występowały w stosunku do mieszkania nr [...], to pozostaną one w tym samym zakresie, zatem projektowana inwestycja ich nie zwiększy. Planowane obiekty w najmniejszym nawet stopniu nie wpływają na ewentualną przyszłą zabudowę działki nr [...], a tym bardziej zabudowę lokalu mieszkalnego należącego do skarżącego. Jedynymi ograniczeniami w tym przypadku będą przepisy prawa budowlanego oraz praw z nim powiązanych, w tym przepisy prawa miejscowego. Przechodząc do dalszej analizy zgodności projektowanych budynków z w.t. organ odwoławczy wskazał odnośnie § 14 w.t., że zgodnie z p.z.t., wjazd na teren działki nr [...] objętej inwestycją realizowany będzie poprzez istniejący zjazd z działki nr [...] oznaczonej symbolem 5KDW tj. ulicy [...], która jest drogą publiczną o numerze [...] Zatem działka inwestycyjna posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z kolei w kwestii § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 w.t. organ II instancji stwierdził, że dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego zostało przewidzianych 7 miejsc postojowych, usytuowanych w odległości około 17,5 m (pomiar własny) od budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] oraz 4 m (pomiar własny) od granicy z działką nr [...] (winno być [...] - dopisek Sądu). Jak wynika z powyższego, warunki wskazane w ww. przepisie zostały spełnione. Zaopatrzenie w wodę zimną do celów przygotowania wody technologicznej oraz dla celów bytowych zgodnie z projektem budowlanym odbywać się będzie z istniejącej doziemnej instalacji wodociągowej. W zakresie energii elektrycznej zostanie wybudowana stacja transformatorowa, aby umożliwiony był odbiór oraz transformacja parametrów produkowanej energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej. W zakresie zapewnienia energii cieplnej w technicznej części budynku zlokalizowanego na działce nr [...] znajduje się grupowy węzeł ciepła, zasilający w ciepło sieciowe, dostarczane rurociągami z Kotłowni osiedlowej przy ul. [...], budynki mieszkalne znajdujące się po stronie sieci ciepłowniczej niskoparametrowej. Projektowany silnik gazowy oraz kocioł gazowo-olejowy zostaną włączone do istniejącej instalacji ciepłowniczej. Dalej Wojewoda stwierdził, że ww. uzbrojenie techniczne działek budowlanych jest zgodne z § 26 ust. 1 w.t. W związku z tym nie mają zastosowania przepisy zawarte w § 31 do § 33 w.t. dotyczące sytuowania studni oraz przepisy zawarte w § 34 do § 38 w.t. w zakresie sytuowania szczelnych zbiorników na nieczystości ciekłe. W zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych, według projektu budowlanego woda opadowa z dachów budynków odprowadzana będzie poprzez rynny PVC i rury spustowe bezpośrednio do nowoprojektowanych studzienek kanalizacyjnych zlokalizowanych na terenie działki inwestycyjnej. Woda opadowa oraz ociekowa będzie trafiać za pośrednictwem projektowanych studzienek do nowoprojektowanego odcinka kanalizacji deszczowej. Projektowana instalacja kanalizacji deszczowej będzie się łączyła z istniejącą siecią kanalizacji deszczowej, co jest zdaniem Wojewody zgodne z wytycznymi zawartymi w § 28 w.t. Odnośnie § 271 w.t. organ II instancji wskazał, że projektowane budynki nr 1 (agregat kogeneracyjny) i nr 3 (stacji transformatorowej) będą oddalone od istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego wielomieszkaniowego o około 18 m (pomiar własny), natomiast budynek techniczno-administracyjny jest usytuowany w odległości około 28 m (pomiar własny). Zatem ww. odległości przekraczają wynikające z powyżej przytoczonego przepisu minimalne odległości 8 m i 15 m, a co za tym idzie takie usytuowanie ww. budynków nie wprowadza ograniczenia w zabudowie działki, której skarżący jest współwłaścicielem. Co istotne, projekt budowlany został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z uwagami zawartymi w rozdziale 6 p.z.t. "Dane dotyczące ochrony przeciwpożarowej, stosownie do zakresu projektu" oraz w rozdziale 8.7.3. "Bezpieczeństwo pożarowe ze względu na usytuowanie obiektu względem budynków sąsiednich". Odnosząc się do § 273 ust. 5 w.t. organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z p.z.t. podziemny zbiornik na olej opałowy będzie wykonany w południowozachodnim narożniku działki inwestycyjnej w odległości od budynku mieszkalnego wielorodzinnego posadowionego na działce nr [...], w zasobach którego mieszkanie posiada skarżący, o około 50 m, zatem warunki wskazane w ww. przepisie zostały spełnione. Następnie organ II instancji wskazał, że projektowane zamierzenie budowlane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zakresie projektowanego podziemnego zbiornika na olej opałowy. W związku z tym inwestor wystąpił do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz przeprowadził stosowne postępowanie administracyjne. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w postanowieniu z 29 czerwca 2021 r., znak: [...] wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia budowy podziemnego zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju opałowego o pojemności 5 m3 przewidzianego do realizacji w N. przy ul. [...], na terenie obejmującym działkę nr ewid. [...], brak jest potrzeby oceny oddziaływania na środowisko. Przy spełnieniu łącznie wszystkich uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj.: rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami w szczególności kumulowania się ich oddziaływań, wielkości zajmowanego terenu oraz wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, a także jego położenia względem obszarów wrażliwych i cennych przyrodniczo stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm oraz nie wprowadzi dodatkowych czynników wpływających degradująco na środowisko. Mając powyższe na względzie Burmistrz [...] decyzją z 16 sierpnia 2021 r., znak: [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Budowa podziemnego zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju opałowego o pojemności 5 m3". Organ odwoławczy podkreślił, że projektowane zamierzenie będzie też zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Wojewoda zauważył, że zgodnie z opisem zawartym w p.z.t. dotyczącym zabezpieczeń przed hałasem wskazano: "Najbliższe tereny chronione przed hałasem oznaczone są symbolem 7MW tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego (Uchwała nr XI/100/2019 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 29 lipca 2019 r.) i mieszczą się w odległości ok. 13,5 metrów na wschód oraz ok. 15,5 metrów na południe od granicy działki I. . Od strony zachodniej w odległości ok. 11-21 metrów od granicy działki, tereny chronione przed hałasem sklasyfikowane zostały jako tereny zabudowy usługowej z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej, oznaczone na rysunku planu symbolami 3U/4MN. Eksploatacja Instalacji energetycznego spalania paliw będzie powodowała emisję hałasu do środowiska. Emisja hałasu nie przekroczy jednak obowiązujących norm, określonych w przepisach tj. emisja hałasu poza obszar działki inwestycyjnej nie będzie przekraczała 45 dB w nocy oraz 55 dB w dzień. Emisje hałasu mogą być powodowane przez: - pracę generatora układu kogeneracyjnego oraz kotła gazowo-olejowego, - instalację wyrzutu spalin, - pracę innych urządzeń (pochodni, dmuchaw, silników pomp i mieszadeł oraz dozowników i podajników lub suszarni), - pracę transformatora (stacji TRAFO). Stację TRAFO przewiduje się wykonać w obudowie dźwiękoszczelnej (np. podwójna okładzina zewnętrzna). Ze względu na bliskie sąsiedztwo bloków mieszkalnych zakładany efekt wytłumienia zrealizowany będzie przez usytuowanie instalacji w wyciszonych, zamkniętych, nowoprojektowanych budynkach oraz wprowadzeniu elementów instalacji tłumiących dźwięk takich jak: - izolacja akustyczna ścian wewnętrznych i zewnętrznych nowoprojektowanych budynków, - zabudowa tłumików akustycznych na kanale czerpnym i wylotowym wentylacji agregatu kogeneracyjnego i kotła gazowo-olejowego, - montaż tłumików na instalacji spalin agregatu kogeneracyjnego i kotła gazowo-olejowego, - zastosowanie chłodnic o zmniejszonej emisji hałasu. Po zastosowaniu projektowanych rozwiązań układ spełniać będzie wymogi zawarte w "Rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku". Funkcjonowanie elektrowni fotowoltaicznej nie spowoduje pogorszenia jakości klimatu akustycznego środowiska. Nie przewiduje się zwiększenia hałasu na obszarze przyległym do inwestycji. Na etapie realizacji inwestycji (Projekt Wykonawczy) zostanie wykonany operat akustyczny potwierdzający rozwiązania techniczne, które pozwalają na skuteczną na redukcję emisji hałasu tak, aby spełnić wymogi zawarte w Rozporządzeniu Ministra Środowiska "w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku" (Dz.U. z dnia 22 stycznia 2014 r. poz. 112), dla terenów: "mieszkaniowo-usługowe". Dla tej grupy dopuszczalny poziom dźwięku A hałasu pochodzący od urządzeń wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A L AeqD i L AeqN w dB wynosi: L AeqD = 55 dB w porze dnia godz. 6 - 22 L AeqN = 45 dB w porze nocy godz. 22 – 6". Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika, że inwestor na etapie projektowania przedmiotowego zamierzenia budowlanego zwrócił uwagę na jak największe ograniczenie emisji hałasu poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań np. izolacji akustycznej czy tłumików. Powyższe ma zagwarantować nieprzekraczanie dopuszczalnych norm wskazanych w ww. rozporządzeniu. Skarżący nie przedłożył w powyższym zakresie dokumentów lub decyzji właściwych organów wskazujących na przekroczenie zakładanych norm hałasu lub zanieczyszczeń, a mogących mieć bezpośredni wpływ na jego lokal mieszkalny. Dalej organ II instancji stwierdził, że w zakresie uwarunkowań środowiskowych jedynym elementem projektowanego zamierzenia budowlanego mogącym oddziaływać na środowisko jest budowa podziemnego zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju opałowego o poj. 5 m3, jednak jak już wskazano, Burmistrz [...] decyzją z 16 sierpnia 2021 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie ww. inwestycji. Wojewoda podkreślił, że zbiornik będzie znajdował się w odległości około 50 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym znajduje się mieszalnie skarżącego, w południowo-zachodnim narożniku działki inwestycyjnej, za rozbudowywanymi budynkami, zatem stanowić one będą dodatkową barierę dla tego budynku wielorodzinnego i jego lokalizacja nie wprowadzi żadnych ograniczeń w zabudowie działki nr [...], a tym bardziej zabudowy mieszkania należącego do skarżącego. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że nie bez znaczenia jest, iż w przepisach prawa budowlanego brak jest odrębnych regulacji dotyczących dopuszczalnych norm hałasu lub ewentualnie emitowanych zapachów lub dymu z komina, które organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane byłyby uwzględnić na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji podkreślił, że w zakresie dotyczącym dołączenia odpowiednich opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 1 pkt 3a P.b.) do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, poza sprawdzeniem ich kompletności, organ nie ma kompetencji do negowania ich treści lub sprawdzania poprawności ich wydania przez inny uprawniony organ. Kolejno Wojewoda stwierdził, że w zakresie wskazywanych przez wnioskodawcę immisji pośrednich emitowanych przez projektowane budynki i urządzenia oddziałujących na lokal mieszkalny skarżącego, właściwym do ewentualnego rozstrzygnięcia sporu oraz w zakresie odszkodowawczym za powstałe w ich wyniku szkody, właściwym jest sąd powszechny, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestii tych nie można rozstrzygać również w zakresie postępowań nadzwyczajnych, takich jak np. wznowienie postępowania. Podsumowując, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość skarżącego znajduje się w pośrednim sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, co jednocześnie przesądzać może jedynie o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości w pośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony. Samo pośrednie sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Brak jest przepisów prawa, które potwierdzałyby tezę, że nieruchomość odwołującego znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W żadnym z aspektów, regulujących kwestię oddziaływania działki inwestycyjnej na działkę skarżącego, przez pryzmat przepisów, organ nie dopatrzył się jakiegokolwiek oddziaływania planowanej inwestycji na tą nieruchomość. Swoją argumentację organ II instancji poparł przywołaniem tez z szeregu wyroków sądów administracyjnych. Wskazał, że tylko ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę. Takiego przepisu prawa, który ograniczałby zabudowę działki nr [...] z uwagi na lokalizację przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy nie dopatrzył się. Zatem według Wojewody planowana inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomość skarżącego, a tym samym przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie ziściła się, a ocena Starosty w tej materii była właściwa. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do przesłanych przez skarżącego nagrań z wykonanych przez niego pomiarów mających świadczyć o przekroczeniu dopuszczalnych norm hałasu, które to zostały zmierzone przy pomocy aplikacji zainstalowanej w telefonie komórkowym. Przesłane nagrania zdaniem organu II instancji nie mogą posiadać waloru dowodu w sprawie, gdyż poziom hałasu w środowisku bada się za pomocą specjalistycznych urządzeń, takich jak mierniki poziomu dźwięku (sonometry), które rejestrują natężenie dźwięku w decybelach (dB). Pomiary wykonuje się zgodnie z wytycznymi Ministra Środowiska, najczęściej metodą ciągłą lub ekspozycyjną, a zebrane dane są analizowane i porównywane z obowiązującymi normami w celu oceny stanu akustycznego środowiska i ochrony zdrowia publicznego. Natomiast dostępne aplikacje dla telefonów komórkowych nie są źródłem miarodajnych danych i mogą dać jedynie przybliżone pomiary. Ponadto w przypadku przekraczania norm hałasu na etapie użytkowania obiektów objętych ostateczną decyzją, stanowić to może jedynie o interesie faktycznym związanym z immisjami pośrednimi, a w takim przypadku właściwym do rozpatrzenia ewentualnego sporu będzie sąd powszechny, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się do przesłanych przez wnioskodawcę nagrań dymu z kominów zainstalowanych dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wpadającego rzekomo wprost do jego mieszkania, co stanowi zagrożenie dla jego zdrowia i życia, organ II instancji stwierdził, że nagrania te nie stanowią dowodu, że wpadający ewentualnie dym stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia skarżącego. Skarżący nie przedłożył żadnych badań czy analiz wykonanych przez specjalistów wskazujących na spełnienie powyższych uciążliwości, będącymi immisjami pośrednimi, a to stanowić może jedynie o interesie faktycznym związanym z ich występowaniem, a w takim przypadku właściwym do rozpatrzenia ewentualnego sporu będzie również sąd powszechny, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej. Reasumując organ odwoławczy uznał, że w wykazanym stanie faktycznym nie może być w ogóle mowy o spełnieniu przesłanki wynikającej z powołanego prawa budowlanego, tj. tego, aby działka której współwłaścicielem jest skarżący znajdowała się w obszarze oddziaływania generowanym przez projektowaną inwestycję. Podkreślił, że sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego, tzn. organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Co więcej ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w sprawach o tym przedmiocie została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym – wyłącznie do badania projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznobudowlanymi, bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę. W opinii organu odwoławczego stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny, mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy ale ogółu, ponadto organ I instancji wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Tylko ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę, Organ II instancji przywołał również orzecznictwo sądowe wyjaśniające konsekwencje wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r. poz. 471), którą art. 3 pkt 20 P.b. otrzymał nowe brzmienie, jeszcze zawężające definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych wskazanych przez skarżącego przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 K.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że wznowienie postępowania w oparciu o te dyspozycje możliwe jest m.in. na wniosek strony. Oznacza to, że z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a., uzasadniającego jej udział. Powyższe oznacza, że organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania ma obowiązek zbadać, czy wnoszący podanie ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. W sytuacji stwierdzenia w postępowaniu wyjaśniającym, że podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w oparciu o którąś z przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. jest stroną tego postępowania (przy jednoczesnym zachowaniu terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie), to wówczas zostaje otwarta droga do oceny zaistnienia powołanych we wniosku przesłanek. Sam fakt nieuczestniczenia w postępowaniu pierwotnym nie wyklucza zatem a limine istnienia interesu prawnego takiego podmiotu, w tym prawa do żądania wznowienia postępowania. Co więcej wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 K.p.a. przez podmiot, który formalnie nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podsumowując, jeśli strona nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, to nie wyłącza to możliwości żądania przez nią wznowienia postępowania w sprawie z innych przesłanek niż określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ale tylko w sytuacji, gdy okaże się, że ma interes prawny. Skoro analiza obszaru oddziaływania spornej inwestycji wykazała, że skarżący nie legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., z uwagi na zachowanie odległości oraz brak ingerencji w prawo własności jego nieruchomości, nie doznającej żadnych ograniczeń w zabudowie wynikających z przepisów odrębnych, Wojewoda uznał, że wniosek o wznowienie z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 K.p.a. złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego i której taki status nie przysługuje. Kończąc rozważania organ II instancji przytoczył również orzecznictwo sądowoadministracyjne na poparcie twierdzenia, że wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest dopuszczalne, gdy fakt popełnienia fałszerstwa zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Zdaniem organu odwoławczego na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy nie był znany żaden prawomocny wyrok, czy też orzeczenie, które stwierdzałoby, iż wskazana na wstępie decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Kolejno Wojewoda szczegółowo opisał poszczególne etapu postepowania wznowieniowego i możliwe rozstrzygnięcia wraz z podstawą prawną na każdym z etapów. Na marginesie organ II instancji wyjaśnił, że w kwestii zarzutów dotyczących prawidłowości sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do podważania postanowień takiej uchwały. Jej wyeliminowanie z obiegu prawnego odbywa się w innym trybie. Reasumując, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu, w związku z tym działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. utrzymuje ją w mocy. Na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 7 października 2025 r. znak: WI-I.7840.16.51.2024.SM, skarżący J. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie: art. 6, art. 7, art. 7a §1, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 12, art. 14a, art. 35, art. 75, art. 77, art. 80, art. 81, art. 84, art. 85, art. 86, art. 124, art. 145, art. 146 i art. 151 K.p.a. oraz w konsekwencji naruszenie art. 5, art. 6, art. 20, art. 28 ust. 2, art. 32, art. 33, art. 34, art. 34b, art. 35, art. 36a, art. 36b P.b. oraz art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę wznowienia postępowania i co za tym idzie pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Starosty z 7 grudnia 2021 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postępowanie prowadzące do wydania skarżonej decyzji, jak i sama decyzja obarczone są wadami oraz najprawdopodobniej celową opieszałością, w szczególności z uwagi na fakt, że: 1) powołane w skarżonej decyzji postanowienie Starosty [...] z 8 listopada 2024 r., znak: [...] zostało wydane bez podstawy prawnej i z naruszeniem prawa. Ponadto mimo zakwestionowania przez skarżącego przedmiotowego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że postanowienie wydano na jego wniosek, co jest nieprawdą; 2) pomimo wskazania wady prawnej w odwołaniu skarżącego, polegającej na nierozpatrzeniu ani w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ani w postępowaniu drugiej instancji wniosku o wyłączenie pracownika organu I stopnia w odwołaniu skarżącego, organ odwoławczy w ogóle się odniósł do tej kwestii; 3) w postępowaniu I instancji powołano dokumenty, których nie udostępniono skarżącemu. Mimo wskazania tego w odwołaniu, decyzja nie odniosła się do tego zarzutu, co według skarżącego świadczy o nierównym traktowaniu stron; 4) organ odwoławczy powtórzył informację o spełnieniu minimalnego wskaźnika zabudowy (40%) określonego w m.p.z.p., mimo że skarżący wskazywał, iż dane zawarte w projekcie były nieprawdziwe, a rzeczywisty wskaźnik był niższy niż deklarowane 41%; 5) organy obu instancji uznały, że inwestycja nie oddziałuje na lokal skarżącego i że nie posiada on interesu prawnego, wskazując na wyłączny interes wspólnoty mieszkaniowej. Jednocześnie stwierdził brak kompetencji do merytorycznej oceny pozwolenia na budowę, a mimo to uznał inwestycję za zgodną z m.p.z.p., pomijając przedstawione zastrzeżenia i dowody; 6) w odwołaniu wskazano również, że organ I instancji nie wykonał zaleceń zawartych w decyzji kasatoryjnej, jednak organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu; 7) postępowanie odwoławcze trwało prawie rok, bez uzupełnienia materiału dowodowego. Odrzucono dowody przedstawione przez skarżącego (zdjęcia, nagrania, wydruki z oficjalnych portali), a jednocześnie zarzucono mu brak wykazania naruszeń. Sprawa była przekazywana między właściwymi organami, które nie podjęły działań, co zdaniem skarżącego uniemożliwiło mu przedstawienie dodatkowych dowodów. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie przekazał pismem z 9 kwietnia 2024 r. wniosek skarżącego do: 1) Starosty [...] w sprawie hałasu na jego balkonie, 2) Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w N. w sprawie oddziaływania hałasu i drgań na zdrowie ludzi, 3) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie wysokości przewodów kominowych). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. pismem z 15 kwietnia 2024 r. przekazał sprawę do Starostwa Powiatowego w N. . Wskazanie przez organ odwoławczy, że kwestie te mogą być dochodzone na drodze cywilnej, w ocenie skarżącego narusza zasadę równego traktowania stron. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Wojewody uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest jednoznaczne i pełne, przeprowadzono także wyczerpujące postępowanie dowodowe, pozwalające na ustalenie i wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydana - po wznowieniu postępowania - decyzja Wojewody Małopolskiego z 7 października 2025 r., reformująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. wskazanie podstawy prawnej decyzji Starosty znak: [...] i utrzymująca w mocy tę decyzję w pozostałym zakresie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Decyzją tą Starosta odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z 7 grudnia 2021 r., zatwierdzającej p.z.t. i p.a.-b. oraz udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Projekt budowlany budowy źródła ciepła przy ul. [...]" (...) na dz. ewid. nr [...]. Nota bene z uwagi na chronologię kolejnych czynności i aktów wydanych w sprawie nie budzi wątpliwości, że wpisany w decyzji I instancji rok wydania decyzji (2022) jest błędny (sam wniosek o wznowienie pochodzi z 2023 r.), a w rzeczywistości decyzję tę Starosta wydał w roku 2024. Skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku wielorodzinnym przy [...] w N. , na działce nr [...] pośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Skarżący jest też, w związku z tym, współwłaścicielem ww. działki nr [...], Wznowienie postępowania, jak słusznie wskazywał organ II instancji, jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, służącym weryfikacji decyzji ostatecznej, ze względu na wady kwalifikowane wskazane w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b K.p.a.). Postępowanie to stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.) i z tego względu konieczne jest restrykcyjne podejście przy wykładni przepisów regulujących przebieg tego postępowania, w tym do przepisów regulujących dopuszczalność jego wszczęcia. Przepisy regulujące postępowanie w sprawie wznowienia dzielą je na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 K.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 K.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Postępowanie wznowione może się też zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 K.p.a. Istota kontrolowanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżący – jako współwłaściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i właściciel lokalu mieszkalnego nr [...], powinien być stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji na działce nr [...]. Wojewoda na to pytanie udzielił odpowiedzi negatywnej, po przeprowadzeniu analizy norm prawnych mogących w związku z projektowaną budową wprowadzać ograniczenia w zabudowie działki nr [...]. Analizę tę Sąd uznaje za kompletną, zgodną z prawem i prawidłową. Sąd podziela w całości argumentację organu odwoławczego, zgodnie z którą skarżącemu przymiot strony w rozpatrywanej sprawie nie przysługiwał. Stanowisko Wojewody jest rzetelnie i przekonywująco uzasadnione. Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 20 P.b. przez obszar ten rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W świetle powyższego przyjąć trzeba, że do uznania, iż określona nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej, nie wystarczy stwierdzenie, że będzie ona faktycznie wpływała na sąsiednie działki, lecz niezbędne jest wskazanie normy prawnej, która reguluje taki wpływ przedsięwzięcia na otoczenie. Okoliczności te muszą mieć charakter obiektywny. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu jest obowiązkiem projektanta, który sporządzając projekt zagospodarowania terenu, określa obszar oddziaływania obiektu wraz ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawa oraz przedstawieniem zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie graficznej lub opisowej. Wyznaczenie to nie wiąże jednak organu, do którego finalnie należy ustalenie kręgu stron postępowania i skierowanie do nich decyzji, stosownie do art. 28 P.b. i art. 28 oraz art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. Jak wskazał NSA w wyroku z 1 września 2022 r. sygn. II OSK 1567/21 (powołane orzeczenia dostępne są w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) to, jaki jest obszar oddziaływania obiektu, może być przedmiotem sporu i może zależeć od spełnienia szeregu warunków. Ich wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma prawo brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, jeżeli inwestycja jest tego rodzaju, że może oddziaływać na inne nieruchomości, a zwłaszcza nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością inwestora. Utrwalony jest także pogląd, według którego brak jest podstaw, aby uznanie kogokolwiek za stronę uzależniać od naruszenia przepisów prawa. Celem jest umożliwienie udziału w postępowaniu administracyjnym tym wszystkim, których interesu prawnego lub obowiązku to postępowania dotyczy, po to, aby mieli oni możliwość obrony swoich praw przed ewentualnym ich naruszeniem przez wydanie decyzji niezgodnej z prawem (por. m.in. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2751/17). Także w świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z art. 28 K.p.a., posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od naruszenia przez projektowany obiekt budowlany przepisów odrębnych. Wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego, ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 514/17). Zdaniem Sądu poglądy powyższe zachowują aktualność wobec zmienionej definicji legalnej obszaru oddziaływania obiektu art. 3 pkt 20 P.b. odnoszącej się obecnie do ograniczeń w zabudowie, nie jak poprzednio, także w zagospodarowaniu terenu. Jak wskazano wyżej, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy dokonał analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji ze względu na możliwość zabudowy działki nr [...]. Wojewoda przeanalizował też szczegółowo kwestię lokalizacji planowanych obiektów wobec treści w.t. i m.p.z.p. Nie budziło wątpliwości w sprawie i nie było sporne, że trzy budynki stanowiące część przedmiotowej inwestycji, zaprojektowane są w całości na działce nr [...], w odległość od granicy z działką nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący: 1) budynku nr 1 (agregat kogeneracyjny) oraz budynku nr 3 (stacja transformatorowa), wynosi około 15,5 m, 2) budynek nr 2 (kotłownia gazowa), będzie zlokalizowany po drugiej stronie ww. budynków, a odległość pomiędzy nim a granicą działki nr [...] będzie wynosić około 20,5 m, 3) istniejący budynek technicznoadministracyjny jest oddalony od granicy z działką skarżącego o około 21,5 m, a do samego budynku wielorodzinnego odległość ta wynosi około 28 m. Dodatkowo co istotne, jak słusznie wskazał organ II instancji, działka nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działka inwestycyjną, lecz oddziela je pas terenu stanowiący działkę nr [...] należącą do Gminy N. . Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził również, że biorąc pod uwagę odległości od granicy z działką wnioskodawcy oraz wysokość projektowanych budynków (nr 1 – 6,2 m, nr 3 – 4,1 m), działka nr [...] nie będzie ani zacieniana ani przesłaniana przez nowo powstałe budynki. Z kolei budynek nr 2 po rozbudowie będzie miał wysokość 13,85 m, w odległości ok. 21,5 m od granicy z działką nr [...], zatem z całą pewnością nie będzie przesłaniał istniejącego na niej budynku, a zacieniania pozostanie na dotychczasowym poziomie. Zatem brak jest podstaw do uznania oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego przez pryzmat §12, § 13 i § 60 w.t. Ponadto organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. dla terenu oznaczonego symbolem 2UP, z podstawowym przeznaczeniem usługi publiczne i przeznaczeniem dopuszczalnym: obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej - ciepłownictwo, usługi nieuciążliwe (§ 27 m.p.z.p.), w tym w szczególności: wysokość planowanych obiektów, zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplna, odprowadzania ścieków, wód opadowych i roztopowych oraz liczby miejsc postojowych. Kolejno organ II instancji wykazał spełnienie przez inwestycję wymogów dostępu do drogi publicznej oraz usytuowanie miejsc postojowych w odległościach od nieruchomości skarżącego zapewniających brak wpływu takiego zaplanowania miejsc postojowych na własność skarżącego. Wojewoda przeanalizował również kwestie ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273 w.t., trafnie wykazując, że zaplanowane odległości projektowanych budynków nr 1 i nr 3 od budynku wielomieszkaniowego (ok. 18 i 28 m) gwarantują brak oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego przez pryzmat ww. przepisów. Podkreślić też trzeba, że projekt budowlany został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z kolei podziemny zbiornik na olej opałowy będzie zgodnie z p.z.t. wykonany w południowozachodnim narożniku działki inwestycyjnej w odległości od budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] ok. 50 m, zatem warunki wskazane w § 273 ust. 5 w.t. słusznie organ III instancji uznał za spełnione. W zakresie tegoż zbiornika Burmistrz [...] przeprowadził postępowanie środowiskowe, zakończone decyzją z 16 sierpnia 2021 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Budowa podziemnego zbiornika przeznaczonego do magazynowania oleju opałowego o pojemności 5 m3". Lokalizacja ww. zbiornika nie wprowadzi żadnych ograniczeń w zabudowie działki nr [...], a tym bardziej zabudowy mieszkania należącego do skarżącego. Słusznie też organ odwoławczy ustalił, że projektowane zamierzenie będzie zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, czego dowodzi opis zawarty w p.z.t. (str. 44). Eksploatacja Instalacji energetycznego spalania paliw będzie powodowała emisję hałasu do środowiska, nie przekroczy jednak obowiązujących norm określonych w przepisach, tj. emisja hałasu poza obszar działki inwestycyjnej nie będzie przekraczała 45 dB w nocy oraz 55 dB w dzień. Przechodząc do kwestii ustaleń m.p.z.p. dla działki będącej współwłasnością skarżącego, organ II instancji trafnie wskazał, że zgodnie z § 19 ust. 4 m.p.z.p., dla terenów oznaczonych m.in. symbolem 7MW zostały wskazane parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania, i wynoszą one: - wskaźnik intensywności zabudowy od 0,05 do 0,3; - powierzchnia zabudowy max 30 % powierzchni działki budowlanej; - wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej minimalny 50% powierzchni działki budowlanej; (...). Tymczasem powierzchnia ww. działki wynosi 985 m2, a powierzchnia istniejącej zabudowy (budynku wielorodzinnego) - 679 m2. Już samo zestawienie ww. powierzchni wskazuje, że nie jest możliwe zachowacie parametrów wskazanych w m.p.z.p. Powierzchnia biologicznie czynna w obecnym stanie faktycznym wynosi 306 m2, co stanowi 31,07% powierzchni działki, zatem wskaźnik ten już jest znacznie niższy niż ustalone planem 50%, co potwierdza brak realnej możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Co więcej, owe 306 m2 jest w znacznej części zagospodarowane w formie ciągów pieszych stanowiących dojście do budynku. Z kolei weryfikując parametr wskaźnika intensywności zabudowy w stosunku do istniejącej już zabudowy, organ II instancji prawidłowo obliczył: 679 / 985 = 0,69. Zatem i ten wskaźnik jest ponad dwukrotnie przekroczony względem poziomu określonego w uchwale, co wyklucza możliwość także nadbudowy budynku. Zatem nawet hipotetyczna chęć przebudowy lokalu mieszkalnego skarżącego, zwiększająca parametry budynku wielorodzinnego, nie jest obecnie możliwa do realizacji. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko Wojewody, który wywiódł z przeprowadzonej analizy, że inwestycja na działce nr [...] nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działki nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący, ani co do lokalu nr [...], którego jest właścicielem. Oznacza to, że poszczególni współwłaściciele działki nr [...] nie są stronami w sprawie pozwolenia na budowę dla projektowanej inwestycji na działce nr [...]. Sąd w pełni podziela przywołane przez organ II instancji orzecznictwo dotyczące zagadnienia wpływu na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, faktu zarządzania nieruchomością, w której lokal ma skarżący, przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], o której mowa w art. 6 u.w.l. Sąd zgadza się z przedstawioną przez organ odwoławczy wykładnią art. 3 ust. 1, art. 6, art. 18, art. 20 ust. 1, art. 21 i art. 22 u.w.l. skutkującą uznaniem, że w sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest przez wspólnotę mieszkaniową, która występuje w postępowaniu jako strona. Poszczególni właściciele lokali nie mają co do zasady legitymacji do samodzielnego występowania odnośnie do terenu stanowiącego przedmiot współwłasności. Sąd stwierdza również, że Wojewoda prawidłowo uwzględnił w przeprowadzonej analizie rodzaj i zakres projektowanej inwestycji, a także jej położenie względem nieruchomości skarżącego. Organ odwoławczy odniósł się również, wbrew zarzutom skargi, do zarzutów skarżącego związanych z immisjami i przedkładanymi na ich dowód zdjęciami, nagraniami i wydrukami z oficjalnych portali. W szczególności Wojewoda dokonał zgodnej z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oceny dowodów zaprezentowanych przez wnioskodawcę, stwierdzając słusznie, że pomiary dokonane przy pomocy aplikacji zainstalowanej w telefonie komórkowym nie mogą dowodzić przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Poziom bowiem hałasu w środowisku bada się za pomocą specjalistycznych urządzeń, sonometrów, które rejestrują natężenie dźwięku w decybelach (dB). Pomiary wykonuje się zgodnie z wytycznymi Ministra Środowiska, a zebrane dane są analizowane i porównywane z obowiązującymi normami w celu oceny stanu akustycznego środowiska i ochrony zdrowia publicznego. Natomiast aplikacje dla telefonów komórkowych co do zasady nie są źródłem miarodajnych danych i mogą dać jedynie przybliżone pomiary. Również nagrania dymu z kominów zainstalowanych dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wpadającego do okien mieszkania skarżącego, słusznie organ odwoławczy nie uznał za dowód zagrożenia dla zdrowia i życia skarżącego. Skarżący nie przedłożył żadnych miarodajnych, obiektywnie weryfikowalnych badań lub analiz wykonanych przez specjalistów, wskazujących na zaistnienie podnoszonych uciążliwości (immisji pośrednich). Sąd zauważa też, że organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu, a następnie w skardze, kwestii: - okoliczności związanych z postanowieniem Starosty z 8 listopada 2024 r., - nierozpatrzeniu ani w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ani w postępowaniu drugiej instancji wniosku o wyłączenie pracownika organu I stopnia w odwołaniu skarżącego, które jednak nie mają istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, bowiem nie mają związku z interesem prawnym skarżącego. Z kolei odnośnie zarzucanego nieudostępnienia dokumentów oraz niewykonania zaleceń zawartych w decyzji kasatoryjnej (poprzedniej decyzji Wojewody), w skardze nie wskazano konkretnie jakich dokumentów skarżącemu nie udostępniono, ani jakich zaleceń organ nie wykonał. W konsekwencji nie sposób odnieść się do takich zarzutów, jednocześnie nie mogły one przynieść zamierzonych skutków. Nie ma też znaczenia dla sprawy niniejszej krytyczna ocena skarżącego co do działań Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie, Starosty [...], Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w N. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. . Wskazywane natomiast przez skarżącego rozbieżności w dokumentacji projektowej, zostały przez organ I instancji zweryfikowane, jako oczywiste omyłki inwestora, niewpływające na meritum sprawy. Podsumowując Sąd stwierdza, że organ odwoławczy uwzględnił wszystkie okoliczności, które mogły mieć znaczenie dla oceny interesu prawnego skarżącego i prawidłowo uznał, że skarżącemu w przedmiotowej sprawie przymiot strony nie przysługiwał. Jedynymi bowiem ograniczeniami w potencjalnej zabudowie nieruchomości, której współwłaścicielem jest skarżący, są przepisy prawa budowlanego i praw z nim powiązanych, w tym powszechnie obowiązujące przepisy m.p.z.p., w związku z czym przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie wpływa i nie ogranicza działki nr [...] w jej ewentualnej przyszłej zabudowie, przebudowie, rozbudowie lub nadbudowie. Tym bardziej takiego oddziaływania nie można stwierdzić względem mieszkania nr [...]. Sąd podziela przy tym stanowisko Wojewody, że skoro analiza obszaru oddziaływania inwestycji wykazała, że skarżący nie legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., z uwagi na zachowanie odległości oraz brak ingerencji w prawo własności jego nieruchomości, nie doznającej żadnych ograniczeń w zabudowie wynikających z przepisów odrębnych, należało uznać, iż wniosek o wznowienie postępowania z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 K.p.a. złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego i której taki status nie przysługuje, bowiem nie wykazała interesu prawnego. Konsekwencją takiego ustalenia powinno być, w ocenie Sądu, umorzenie wznowionego postępowania, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Jednak kluczowe znaczenie w sprawie ma fakt, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący nie powinien być stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, a nie to, że skarżący, jako strona, pozbawiony był możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Tylko ta druga sytuacja odnosi się do przesłanki wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., której niespełnienie skutkuje odmową uchylenia decyzji. Sąd wskazuje jednak, że rozstrzygnięcie sprawy wznowionej z inicjatywy podmiotu niebędącego stroną jest rozbieżnie postrzegane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a co istotniejsze, nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania, mogącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Oba rozstrzygnięcia (umorzenie i odmowa uchylenia) bowiem w istocie wskazują na brak możliwości uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania. Końcowo warto powtórzyć za organem II instancji, że w orzecznictwie podkreśla się, iż postępowanie wznowieniowe znacząc różni się od pierwotnego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej fazie tego nadzwyczajnego postępowania badana jest wyłącznie zagadnienie obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę, a nie inne okoliczności, w tym powoływane przez skarżącego i częściowo przez organy. Sąd nie stwierdził naruszenia powołanych w skardze przepisów K.p.a., P.b. i Konstytucji RP. Natomiast poinformowania przez organ II instancji skarżącego o cywilnoprawnym charakterze niektórych podnoszonych przez niego zagadnień, nie sposób uznać za naruszającego zasadę równego traktowania stron. Dodać jedynie można, że ewentualne nieprawidłowe zrealizowanie lub użytkowanie inwestycji, naruszające ustalone w projekcie i m.p.z.p. limity hałasu czy warunki instalacji kominowej, podlegają zgodnie z P.b. bieżącej kontroli organów nadzoru budowlanego oraz ochrony środowiska, również na wniosek. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.