II SA/Kr 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 28 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] decyzją z dnia 26 stycznia 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, a także na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw oraz art. 104 K.p.a. nakazał inwestorowi robót budowlanych i właścicielowi działki nr [...] w [...] A. B. rozbiórkę budowli składającej się z 9 kontenerów zlokalizowanej na działce nr [...] w [...] gmina [...]. Organ orzekł, że do rozbiórki należy przystąpić niezwłocznie z chwila, gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 22 stycznia 2015 r. A. B. zgłosiła do organu architektoniczno – budowlanego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na "utwardzeniu terenu oraz " umieszczeniu na gruncie tymczasowych obiektów kontenerowych na dz. nr [...] w [...]. " Inwestor jako planowaną datę rozpoczęcia robót wskazał 25 lutego 2015 r. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015 r. kontroli ustalono, że na terenie działki nr [...] w [...] wykonano niwelację terenu oraz utwardzenie powierzchni terenu o wymiarach ok. 15 x 15 m tłuczniem kamiennym. Starosta [...] ostateczną decyzją z dnia 20 lutego 2015 r. wniósł sprzeciw w sprawie wskazanego zgłoszenia. W dniu [...] kwietnia 2015 r. inspektorzy PINB przeprowadzili oględziny na terenie działki nr [...] w [...], podczas których ustalono, że na utwardzonym tłuczniem kamiennym terenie o wymiarach 13 m x 16 m (przy granicy z dz. nr [...] w [...]) zlokalizowano obiekt budowlany składający się z 9 kontenerów metalowych o wym. ok. 2,45 m x 6,05m i wysokości ok. 2,5 m. Według oświadczenia A. B. wewnątrz kontenerów złożono akcesoria motoryzacyjne (oleje, filtry ...) ze zlikwidowanego sklepu motoryzacyjnego. Kontenery w przyszłości posłużą jako zaplecze budowy warsztatu samochodowego. Po wybudowaniu warsztatu, kontenery wraz z utwardzeniem zostaną rozebrane. Obecnie w dniu 9 marca 2015 r. złożono w architekturze wniosek o wydanie pozwolenia na budową warsztatu. Kontenery wraz z utwardzeniem zostaną rozebrane najwcześniej w 2016 r. Do kontenerów doprowadzono napowietrznie prąd kablem "siłowym" rozpiętym na wysokości ok. 5m. Na utwardzeniu ułożono bloczki betonowe o wym. 38 x 25 x 12 cm na których posadowiono kontenery. Kontenery skręcono ze sobą śrubami. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zawierają art. 29-31 Prawa budowlanego, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Należy stwierdzić, że katalog obiektów zawarty w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że tylko wymienione w nim roboty budowlane i obiekty budowlane mogą być wybudowane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy nie wymaga pozwolenia na budowę (zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego) ani zgłoszenia (zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego). Jednakże w tym miejscu należy wyjaśnić, że przedmiotowa budowla składająca się z 9 kontenerów nie może być aktualnie traktowana jako zaplecze budowy, ponieważ inwestor nie dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, dla której planowane jest stworzenie zaplecza. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że gdyby inwestor dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę warsztatu samochodowego i zgodnie z art. 41 ust. 4 Prawa budowlanego zawiadomił organ nadzoru budowlanego o planowanym rozpoczęciu robót, to wykonanie prac przygotowawczych w rozumieniu art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego (wykonanie niwelacji terenu, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów) nie wymagałoby uzyskania przez inwestora odrębnego pozwolenia na budowę czy też odrębnego zgłoszenia zamiaru robót budowlanych do organu architektoniczno-budowlanego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że rozpoczęcie budowy (ustawianie kontenerów) rozpoczęto około 16 marca 2015 r. W związku z powyższym, gdyby uznać przedmiotowe kontenery za obiekty tymczasowe, należałoby przewidzieć ich rozbiórkę przed 14 lipca 2015r. Tymczasem według oświadczenia A. B. kontenery wraz z utwardzeniem zostaną rozebrane najwcześniej w 2016 r. Organ wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany w myśl art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego zakwalifikowano jako "budowlę". Uznano, że przedmiotową budowlę wybudowano bez wymaganego pozwolenia na budowę, w związku z czym zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że istnieje możliwość legalizacji zrealizowanej samowoli budowlanej, bowiem zachodzą przesłanki określone w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego, dlatego wdrożył postępowanie legalizacyjne. Organ nadzoru budowlanego działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na dz. nr [...] w [...] oraz zobowiązał A. B. do dostarczenia w terminie do dnia 29 maja 2015 r. wymaganych dokumentów. Działając na podstawie art. 77 § 2 K.p.a., postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r. organ z urzędu zmienił wydane postanowienie z dnia 16 kwietnia 2015 r. poprzez wyznaczenie nowego termin dostarczenia dokumentów do dnia 30 października 2015 r. Zobowiązana nie przedłożyła wymaganego kompletu dokumentów, co nie pozwala organowi nadzoru budowlanego na ustalenie, czy w tym konkretnym wypadku samowola budowlana kwalifikuje się do zalegalizowania, a wszelkie negatywne konsekwencje tego rodzaju zaniechania obciążają inwestora, gdyż jakiekolwiek działanie przez organ z urzędu jest w tej mierze wykluczone. Wobec niespełnienia koniecznego warunku do legalizacji obiektu uzasadnione było wydanie decyzji rozbiórkowej. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. B. zarzucając naruszenie art. 49 b Prawa budowlanego poprzez zaniechanie przeprowadzenia procedury legalizacji przedmiotowej budowli jako tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie, nie później niż przed upływem 120 dni, art. 7 i 77 K.p.a. poprzez brak rozpoznania i oceny dowodów w sprawie, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia szeregu istotnych dla sprawy okoliczności. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 28 października 2016 r. nr [...] utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wynika z analizy protokołu oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu [...] sierpnia 2016 r. przedmiotowych 9 kontenerów posadowionych jest na gruncie za pośrednictwem bloczków betonowych. Tym samym przedmiotowe kontenery są niepołączone trwale z gruntem i spełniają przesłanki uznania ich za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu powyżej zacytowanego przepisu. Ponadto jak wynika z powyższego protokołu z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji przedmiotowe kontenery są ze sobą połączone oraz została doprowadzona do nich energia elektryczna. Zatem stanowią całość funkcjonalną. W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany (składający się z 9 kontenerów) ze względu na fakt funkcjonalnego połączenia kontenerów w jedną całość, w której dodatkowo prowadzona jest działalność handlowa - należy zakwalifikować jednocześnie jako budowlę. Budowa przedmiotowej budowli miała miejsce 16 marca 2015 r. Zatem jako tymczasowy obiekt budowlany powinien być rozebrany w terminie do dnia 14 lipca 2015 r. Z protokołu z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2016 r. wynika że kontenery nadal znajdują się na działce o nr ewid. [...] w [...] i jest w nich prowadzona działalność handlowa. Tym samym kontenery nie zostały rozebrane lub przeniesione w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia ich realizacji. Taki obiekt należy uznać za postawiony bez pozwolenia na budowę. W konsekwencji należy uznać, że na roboty budowlane polegające na budowie budowli składającej się z 9 kontenerów należało uzyskać pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego, którym inwestor w chwili budowy nie legitymował się. Powyższe obliguje organ nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. PINB postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowej inwestycji budowlanej w terminie do dnia 29 maja 2015 r. Następnie postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r. organ I instancji wobec wniosku inwestora wyznaczył nowy termin przedłożenia przez inwestora dokumentów do dnia 31 lipca 2015 r. Jednakże inwestor nie skorzystał z prawa do legalizacji, które mu przysługiwało. W przedłożonych do PINB w dniu 6 listopada 2015 r. przez inwestora dokumentach brak jest oświadczenia o prawie do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, a także czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonych z uwzględnieniem Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jak stanowi § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia projekt budowlany powinien zawierać na stronie tytułowej imię, nazwisko, numer uprawnień, specjalność oraz podpis projektanta, oraz imiona i nazwiska osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy. Powyższy projekt nie zawiera powyżej wskazanych danych. Ponadto na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego powinna zostać umieszczona metryka projektu zawierającą nazwę i adres obiektu budowlanego; tytuł (nazwę), skalę i numer rysunku; imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych; datę i podpis. Projekt powinien być oprawiony. Przedmiotowy projekt nie spełnia wskazanej powyżej formy wynikającej z rozporządzenia. W przypadku niespełnienia przesłanek do legalizacji zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego organ obowiązkowo musi wydać decyzję nakazującą rozbiórkę. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. B. zarzucając naruszenie: 1/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; 2/ art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w sytuacji budowy przez skarżącą tymczasowego obiektu budowlanego e rozumieniu art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego warunkach wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego; 3/ art. 49 b ust. 2 i 4 Prawa budowlanego pomimo złożenia odpowiednich dokumentów przez skarżącą; 4/ art. 142 K.p.a. i nieuchylenie postanowienia organu I instancji nr [...] oraz niewydanie nowego postanowienia w sprawie legalizacji robót na podstawie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego; 5/ art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i niewezwanie skarżącej do usunięcia nieprawidłowości w odniesieniu do przedłożonej dokumentacji projektowej dla potrzeb przeprowadzenia legalizacji robót na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, chociaż przedłożenie dokumentów w związku z art. 58 ust. 3 Prawa budowlanego jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, a ten podlega sprawdzeniu na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego; 6/ art. 77 ust. 1 i 4 K.p.a. przez nierozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sposób wszechstronny i z pominięciem dowodu znanego organowi z urzędu. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ błędnie przyjął, że zachodziły przesłanki do prowadzenia postępowanie legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a nie na podstawie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem rozpoznania sądu jest ocena legalności decyzji o nakazie rozbiórki obiektu zakwalifikowanego jako budowla składająca się z 9 kontenerów. Nakaz rozbiórki wydano wobec nieprzedłożenia przez inwestora żądanych w procesie legalizacji dokumentów, przy czym według skarżącej brak podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, gdyż obiekt należało legalizować na podstawie art. 94b. Sama skarżąca zaś, w procesie legalizacji powinna być przez organ wzywana o dokumentację o której mowa w tym przepisie. Stanowiska tego nie podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Podstawową kwestią jaką obowiązane są ustalić organy nadzoru budowlanego w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej jest kategoria obiektu jaki jest przedmiotem postępowania a zatem czy obiekt ten można było realizować w oparciu o zgłoszenie czy też wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Oczywiście w procesie legalizacji samowoli budowlanej organ żąda przedstawienia innych dokumentów, jeżeli obiekt podlegał zgłoszeniu a innych jeżeli było wymagane pozwolenie na budowę. To jednak organ a nie wola sprawcy samowoli budowlanej decyduje o wdrożonym trybie i jeżeli decyzja w tej kwestii ma oparcie w przepisach prawa, brak jakichkolwiek podstaw by decyzję taką eliminować z obrotu prawnego tylko dlatego że taka jest wola sprawcy samowoli budowlanej. Wskazany przez organ I instancji jako materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę Przedmiotowy obiekt to 9 zespolonych ze sobą i połączonych funkcjonalnie tak, że tworzą wspólną wewnętrzną powierzchnię służącą celom handlowym z doprowadzoną instalacją elektryczną – co wynika dobitnie z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w szczególności dokumentacji fotograficznej (akta adm. k 173 – 178). Zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 12 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Obiekt taki podlega zgłoszeniu (art. 30 ust 1 pkt 1). Przepis art. 3 pkt 5 ustawy przesądza, iż ilekroć w ustawie jest mowa o: 5 tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Samo pojęcie konteneru nie jest w ustawie definiowane ale według słownika języka polskiego, kontener to pojemnik o znormalizowanych wymiarach, używany do przechowywania i transportu towarów. Dla uznania, iż przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, realizowany na podstawie zgłoszenia należało ustalić trzy przesłanki - po pierwsze, że nie jest trwale połączony z gruntem, po drugie, że jest kontenerem a po trzecie, że jest przeznaczony do rozbiórki, najpróżniej 120 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy. Zdaniem sądu przedmiotowy budynek nie spełnia żadnej z wyżej wymienionych przesłanek. Odnośnie trwałego związania z grantem sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela pogląd prawy wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. II OSK 923/05 dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Takie też stanowisko zajął Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. II OSK 1958/08 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 31 marca 2016 r. I SA/Gd 158/16. Materiał fotograficzny jaki zalega w aktach administracyjnych pozwala w pełni ocenić, iż co prawda budowla nie posiada fundamentów, jednakże sposób jej posadowienia na gruncie ale też fakt zespolenia ze sobą poszczególnych członów tej budowli (materiał fotograficzny – akta adm. k 18) przesądza, iż jest to konstrukcja posadowiona na tyle trwale, że zdecydowanie opiera się czynnikom które mogły by ją zniszczyć czy choćby przesunąć. W kwestii czy obiekt ten można zakwalifikować jako kontener, stwierdzić należy iż samo pojęcie kontener nie jest przepisami ustawy definiowane. W tej sytuacji należy posłużyć się pojęciem słownikowym. Według słownika języka Polskiego PWN kontener to pojemnik o znormalizowanych wymiarach, używany do przechowywania i transportu towarów. Przedmiotowy obiekt to zespół zespolonych ze sobą kontenerów, tworzących całość funkcjonalną - także w tym sensie, że przynajmniej niektóre z nich tworzą wspólną przestrzeń magazynowo-handlową a sam obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną. Przepisy prawa budowlanego zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę kontenery tj. pojemniki do przechowywania towaru czy innych przedmiotów ale nie obiekty które z kontenerów jedynie (w sensie budulca) zostały wykonane, same zaś mają cechy budowli stanowiącej gospodarczą całość (cel handlowy) o znacznych rozmiarach i wyposażonych w dostarczaną zewnętrznie energię elektryczną. W ocenie sądu przedmiotowy obiekt z całą pewnością nie jest kontenerem. Obiekt ten nie został też przeznaczony do rozbiórki w okresie do 120 dni od jego wykonania. Jak zasadnie wskazuje organ I instancji, w uwagi na czas rozpoczęcia robót budowlanych przy montażu kontenerów tj. 16 marca 2015 r. obiekty te należało rozebrać do 14 lipca 2015 r. – co nie nastąpiło. Wskazać też należy, iż przepis art. 3 tej pkt 7ustawy stanowi, że przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast według art. 3 pkt 6, ilekroć w ustawie jest mowa o budowie należy przez to rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę obiektu budowlanego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2008r. sygn. akt II SA/Sz 773/07, gdzie sąd ten stwierdził, że "budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, przy czym może to polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, np. zbiorniki, urządzenia techniczne. Dana rzecz, np. zbiornik, kontener, może stać się obiektem budowlanym po usytuowaniu w określonym miejscu ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania". Tak więc fakt, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub w całości w jednym miejscu, a następnie przeniesiony i usytuowany w innym, nie uzasadnia wniosku, że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dana rzecz może stać się obiektem budowlanym po usytuowaniu go w określonym miejscu ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania". Konkludując stwierdzić należy, iż organy prawidłowo przedmiotowy obiekt zakwalifikowały jako budowlę na realizację której wymagane było pozwolenie na budowę o czym przesądzał charakter tej budowli a nie sprzeciwiał się też sposób jej realizacji. Właściwie zatem, wobec nieprzedłożenia przez inwestora wymaganych w procesie legalizacji samowoli budowlanej dokumentów, orzeczono nakaz rozbiórki. Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak we sentencji.