II SA/Kr 16/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. w P. na uchwałę nr XVI/173/2025 Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca z dnia 30 października 2025 r. w sprawie wyrażenia zgody na oddanie w najem w trybie bezprzetargowym lokalu użytkowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis w wysokości 300 zł (trzysta złotych). Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga P. sp. z o.o. sp. k. na uchwałę nr XVI/173/2025 Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca z dnia 30 października 2025 r. w sprawie wyrażenia zgody na oddanie w najem w trybie bezprzetargowym lokalu użytkowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie §1 6 pkt 3 uchwały Rady Gminy Kocmyrzów Luborzyca z dnia 14 kwietnia 2025 r. w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami Gminy Kocmyrzów Luborzyca przez oddanie w najem lokalu użytkowego w trybie bezprzetargowym w sytuacji gdy zgodnie z w/w uchwałą jest to możliwe jedynie gdy o najem występuje jeden wnioskodawca i spełnia dodatkowe przesłanki. Skarżąca zarzuciła również naruszenie konstytucyjnie gwarantowanej zasady równego traktowania oraz naruszenie art. 2 ustawy prawo przedsiębiorców przez uniemożliwienie wzięcia udziału w przetargu. Wniesiono o dopuszczenie dowodu z wiadomości e-mail z dnia 25 września 2025 r. oraz pisma z dnia 14 października 2025 r. na wykazanie fakty wyrażenia przez Skarżącą zainteresowania najmem lokalu użytkowego oraz faktu, że przedstawiciele gminy o tym wiedzieli. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie wyjaśniając szczegółowo motywy przekazania w trybie bezprzetargowym lokalu w Kocmyrzowie z uwagi na konieczność zapewnienia ciągłości świadczeń medycznych. Organ szczegółowo wyjaśnił motywy podjętych działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026, poz.143, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 oraz pkt 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Skarżona uchwała bez wątpienia nie jest aktem prawa miejscowego, lecz jest innym aktem z zakresu administracji publicznej. Wskazuje się, że charakter prawny aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 jest różnorodny. Wspólną ich cechą jest jednak to, że podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej, zaś w orzecznictwie przyjmuje się, że sprawy z zakresu administracji publicznej obejmują działania z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 380). Akcentuje się konieczność szerokiej wykładni art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00 wyraził pozostający aktualnym pogląd, zgodnie z którym: "uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym". W jej uzasadnieniu Sąd przyjął, że: "podejmowanie przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość ma być przeznaczona do sprzedaży, ma wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Na tym etapie decydowania nie chodzi jeszcze o dokonanie sprzedaży nieruchomości, ale przede wszystkim o to, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma się wyzbyć własności określonej nieruchomości". Odwołując się do uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 27 września 1994 r., sygn. akt W 10/93 (OTK 1994, cz. II, poz. 46) NSA podkreślił, że "działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność ta opiera się także na przepisach prawa samorządowego. Z tego właśnie względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych." (zob. także postanowienie NSA z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1696/20). Zatem uchwała podjęta na podstawie art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, mocą której wyrażono zgodę na odstąpienie od przetargu w związku z dysponowaniem mieniem komunalnym, jest aktem z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Przywołany przepis wyznacza zatem krąg podmiotów, którym przyznano legitymację skargową do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. Kryterium wyodrębnienia pierwszej grupy podmiotów legitymowanych do złożenia skargi jest posiadanie przez dany podmiot interesu prawnego we wniesieniu skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą praw i obowiązków tego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wymaga przy tym podkreślenia, że interes ten może mieć swoje źródło nie tylko w normach prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 50, teza 7, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016 oraz wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 2019/16, LEX nr 325285). Oznacza to, że w przypadku tej kategorii podmiotów skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905). Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyroki NSA z: 11 czerwca 2001 r. II SA 3157/00, 18 września 2003 r. II SA 2637/02, 22 marca 2013 r. I OSK 2236/12). Interes prawny musi być aktualny, a nie ewentualny. Tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r. IV SA 846/95, OSP 1997/4/83A). Odnosząc powyższe do interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały jednostki samorządu terytorialnego przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz, (w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski. Warszawa 2021, s. 435, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. I OSK 810/22, postanowienie NSA z dnia 29 maja 2024 r. sygn. I OSK 719/24). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu albowiem Skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Poza sporem pozostaje, że Skarżąca miała interes faktyczny. Podczas spotkań z Wójtem Gminy i jego pracownicami, jak również na Komisji Zdrowia w Urzędzie Gminy, jak również pisemnie mailem z dnia 25 września 2025 r. i pismem z dnia 14 października 2025 r. wyraziła zainteresowanie najmem przedmiotowego lokalu użytkowego. Jednak interes faktyczny nie jest tożsamy z interesem prawnym. Zaskarżona uchwała nie dotyczy Skarżącej ani w sensie podmiotowym (nie jest ona adresatem tej uchwały), ani w sensie przedmiotowym (nie dotyczy nieruchomości, do której tytuł prawny ma skarżąca). Nie posiada także względem nieruchomości objętej uchwałą żadnego ograniczonego prawa rzeczowego, którego wykonywanie uniemożliwiałaby skarżona uchwała. Legitymację do zaskarżenia uchwały skarżąca wywodzi w istocie z okoliczności faktycznych, które zaistniały, a które to okoliczności zostały opisane powyżej. Tymczasem raz jeszcze podkreślić należy, że interes prawny jest rzeczywisty, nie potencjalny oraz własny Skarżącej, oparty na normie prawa materialnego, z której Skarżący wywodzi konieczność ochrony tego interesu. Skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza bowiem wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. W niniejszej sprawie z tak rozumianym naruszeniem interesu prawnego Skarżącej nie mamy do czynienia. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a orzekł o odrzuceniu skargi.