II SA/Kr 1604/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Barbara Pasternak / spr. / NSA Anna Szkodzińska Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 05 października 2004 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej J. P. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. postanowieniem z dnia 12 lipca 2004r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 w związku art. 59f, art.80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) i art.7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz art. 123 i nast. kpa, oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120, poz. 1132) stwierdził, że obowiązki nałożone na J. P. postanowieniem PINB w N. z dnia 14 stycznia 2004r. zostały wykonane, oraz biorąc pod uwagę postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 maja 2004r., nałożył na J. P. obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 30.000 zł. PINB podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż na posesji przy ul. [...] w J. została wykonana samowolnie dobudówka do istniejącego budynku mieszkalnego (tj. garaż z poddaszem mieszkalnym), której inwestorem była J. P.. Na podstawie pisma Wójta Gminy J. z dnia 17 lipca 2000r. oraz zaświadczenia Urzędu Gminy J. z dnia 29 marca 2004r. PINB stwierdził, że dobudówka ta nie naruszała ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J.. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 26 maja 2000r., organ ustalił, że przedmiotowy obiekt to budynek dwukondygnacyjny w stanie surowym otwartym o wymiarach w rzucie poziomym 6,40 m x 3,90 m., przy czym pierwsza kondygnacja została zaprojektowana jako garaż. Następnie PINB w wydał dnia 14 stycznia 2004r. postanowienie nakładające na inwestora wymagane prawem obowiązki. W dniu 30 marca 2004r. J. P. złożyła dokumenty nakazane postanowieniem oraz wniosek o pozwolenie na użytkowanie samowolnie wykonanej dobudówki do budynku mieszkalnego. Na wniosek inwestora PINB w N. postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2004r. nałożył na J. P. obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 15.000 zł. Na postanowienie to zostało wniesiona zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., który uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia PINB uwzględnił stanowisko zawarte w uzasadnieniu w postanowienia WINB, jak również art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 30.000 zł. Kwota ustalonej opłaty legalizacyjnej obliczona została zgodnie z art. 59f Prawa budowlanego i podwyższona pięćdziesięciokrotnie, tj. wg wzoru: (S x K x W) x 50, czyli (300 x 2 x 1) x 50 = 600 x 50 = 30.000 PINB wyjaśnił, że S, czyli stawka opłaty (300 zł) ustalona została rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dn. 28 czerwca 2003r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120, poz. 1132). Ponadto stosownie do załącznika do Prawa budowlanego dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych kategorii współczynnik kategorii obiektu (K) wynosi 2, zaś współczynnik wielkości obiektu budowlanego (W) wynosi 1. Organ wyjaśnił, że obowiązek 50 - krotnego podwyższenia stawki opłaty wyliczonej wg wzoru wynika z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego. Zażalenie na powyższe postanowienie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła J. P., kwestionując ustalenie, iż wykonana dobudówka do budynku mieszkalnego jest mieszkaniem. Żaląca się podniosła, że dobudowana część poddasza nie może być mieszkalna, ponieważ nie ma do niej dojścia z budynku mieszkalnego. Wskazała też, że w sprawie toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 5 października 2004r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 i art. 123 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, które został wszczęte w dniu 4 maja 2000r. Wyjaśnił, że orzeczony w dniu 24 lipca 2000r. nakaz rozbiórki został uchylony decyzją z dnia 10 października 2003r. z uwagi na to, że dnia 11 lipca 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw i art. 48 Prawa budowlanego otrzymał inną treść. W nowym stanie prawnym organ l instancji postanowieniem, z dnia 14 stycznia 2004r. nakazał W. P. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i zobowiązał go do przedłożenia dokumentów wyszczególnionych w wyrzeczeniu, a po wykonaniu nałożonych obowiązków organ l instancji wydał w dniu 6 kwietnia 2004r. postanowienie nakładające na J. P. obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 15.000 zł. Postanowienie to zostało uchylone, gdyż WINB stwierdził, iż "zgromadzony przez organ l instancji materiał dowodowy wskazuje na wadliwość w oznaczeniu opłaty legalizacyjnej" a także nieprawidłowo zastosowaną podstawę prawną. W/w postanowienie WINB z dnia 14 maja 2004r. zostało zaskarżone przez J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Odnośnie postanowienia organu l instancji z dnia 12 lipca 2004r. WINB wskazał, że bezspornie inwestorem była J. P., a zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Na wykonanie powyższych robót, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, niezbędne jest uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. WINB podkreślił, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż inwestor nie dysponuje ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Skoro zaś w dniu 30 marca 2004r. J. P. dostarczyła żądane przez organ l instancji postanowieniem z dnia 14 stycznia 2004r. dokumenty, zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane PINB w N. był zobowiązany do nałożenia obowiązku wniesienia opłaty legalizacyjnej. W ocenie WINB wysokość opłaty legalizacyjnej została naliczona prawidłowo, tj. zgodnie z art. 59f i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wg wzoru przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu J. P. iż w sprawie toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym WIN podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania postanowienia WINB z dnia 14 maja 2004r., zatem nie było podstaw do zaniechania podejmowania czynności przez organy nadzoru budowlanego. Skargę na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. P., podnosząc, że jest osobą w bardzo podeszłym wieku (8.. lata) oraz zarzuciła, iż żadnym przypadku dobudówka do budynku mieszkalnego może być uznana za mieszkanie czy budynek mieszkalny. Zdaniem skarżącej naliczenie opłaty legalizacyjnej było całkowicie nieuzasadnione. Ponadto zarzuciła, że w zaskarżonym postanowieniu nie ustosunkowano się do jej sytuacji zdrowotnej i materialnej, choć rozporządzenie wyraźnie stanowi, iż wysokość stawki opłaty powinna być ustalona na poziomie ekonomicznie uzasadnionym, nie powodującym nadmiernego obciążenia inwestora. Skarżąca podniosła, że jedynym źródłem jej utrzymania jest renta po zmarłym mężu i w wieku 8.. lat nie ma żadnych możliwości uiścić i tak błędnie naliczonej opłaty legalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Kr 50/05 zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, wskazując, że rozstrzygniecie w niniejszej sprawie jest uzależnione od rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 799/04. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2008r. sygn. akt II OSK 1083/07 oddalił skargę kasacyjną J. P. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 marca 2007r. sygn. akt II SA/Kr 799/04, którym to wyrokiem Sąd l instancji oddalił skargę J. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 maja 2004 r. w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej. W związku z powyższym WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 30 października 2009r. podjął postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na badaniu legalności zaskarżonego do sądu aktu, tj. jego zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi, którego skutkiem jest uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje w przypadku zaistnienia które z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy, tj: 1. stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania , 3. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, bądź wydanie ich z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 145 § 1 pkt. 2 i pkt. 3 p.p.s.a.. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stosownie do wskazanych wyżej zasad sąd uznał, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik postępowania Naruszenie to stwierdził sąd niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z wyznaczonym przez art. 134 p.p.s.a. zakresem kontroli. Natomiast zarzuty podniesione w skardze nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, bowiem nie znajdują oparcia w przepisach prawa. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca wzniosła w 2000 r., na działce położonej w J. przy ul. [...] nr [...] obiekt budowlany dwukondygnacyjny z przeznaczeniem w pierwszej kondygnacji na garaż, o wymiarach 6,40 m x 3,90m, dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, wydane na podstawie art. 49 ust. 1, w związku z art. 59 f ustawy Prawo budowlane, nakładające na skarżącą obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej. Wskazać zatem należy, że możliwość zastosowania powyższych przepisów, skutkująca ustaleniem opłaty legalizacyjnej, uzależniona jest od zaistnienia warunków określonych w art. 48 ust. 2 i ust. 3 Pr. bud. Warunkami tymi są : zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz jej zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi. Jeżeli chodzi o zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to zgodnie z treści a lit. a i lit. b ust. 2 oznacza ona zgodność w szczególności: - z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. a), lub zgodność owej budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. b). Zaskarżone postanowienie zostało wydane po stwierdzeniu przez organ, że samowolna budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał więc, że spełniony został warunek zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt administracyjnych, w szczególności znajdującego się w tych aktach zaświadczenia wydanego przez Kierownika Referatu Infrastruktury Technicznej Urzędu Gminy J. z dnia 29 marca 2004 r. prowadzi do wniosku, że jest to ustalenie niezgodne z rzeczywistym stanem sprawy, czego konsekwencją jest nieprawidłowe zastosowanie art. 48 ust. 2 lit. a. Z zaświadczenia tego wynika bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzony uchwałą z dnia 30 kwietnia 1993 r. Nr IV/15/93 utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. Skoro przepis art. 48 ust. 2 pkt. 1 lit. a Pr. bud. stanowi o wymaganiu zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w lit. b o jej zgodności z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego mpzp, to oczywiste jest, że organ bada zgodność budowy z aktualnie obowiązującym planem. Sprzeczne więc z tym przepisem jest badanie zgodności budowy z planem, który nie obowiązuje w dniu dokonywania przez organ oceny zgodności budowy z porządkiem planistycznym. Jeżeli bowiem na danym obszarze plan nie obowiązuje, to zgodność obiektu z porządkiem planistycznym na danym terenie wyznacza treść decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie przepisów ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Taka właśnie sytuacja uregulowana została w art. 48, ust. 2 pkt. 1 lit. b. Zastosowanie przepisu art. 48 ust. 2 pkt. 1 pr. bud. było niewłaściwe, co powoduje, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. W brzmieniu pierwotnym, tj. po wejściu w życie w dniu 31. 05. 2004 r. przepis art. 48 ust. 2 lit. b) stanowił, że, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa winna być zgodna z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednak wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 48 ust. 2 pkt. b i art. 48 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego, w częściach obejmujących wyrażenie : "w dniu wszczęcia postępowania", są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą sprawiedliwości społecznej, oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W związku z treścią cyt. wyroku TK, Ustawą z dnia 8. 10. 2008 r. zmieniającą ustawę z dniem 6. 12. 2008 r. (Dz.U. z 2008 r. nr 206, póz. 1287), przepis ten został zmieniony przez wyeliminowanie słów :"w dniu wszczęcia postępowania" Zmiana ta oznacza, że organ nadzoru budowlanego po stwierdzeniu, iż na obszarze, na którym został zrealizowany lub jest realizowany obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie obowiązuje plan miejscowy, obowiązany jest ocenić zgodność tej budowy z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji celu publicznego. Nie stoi temu na przeszkodzie okoliczność, iż obiekt budowlany jest w trakcie realizacji, lub został już zrealizowany. W przypadku bowiem uregulowanym w art. 48 pr. bud., celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności inwestycji z przepisami ustaw szczególnych. Brak decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może bowiem stanowić przeszkody dla postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. Zatem należy w całości podzielić stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 1.04.2008 r. II SA/Gd 221/08 (LEX nr 485818), iż: "Organ nadzoru budowlanego, po stwierdzeniu, że samowolna budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma obowiązek nałożenia na samowolnego inwestora obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta może być ostateczna w jakimkolwiek czasie, także po wszczęciu postępowania w sprawie samowolnej budowy. Oznacza to także , że organy właściwe do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogą odmówić jej wydania tylko z tego powodu, że dotyczyć ona ma inwestycji, która już została zrealizowana". Nie mogły natomiast odnieść rezultatu zarzuty skargi polegające na kwestionowaniu wysokości wymierzonej opłaty legalizacyjnej. Stwierdzić bowiem należy, iż treść art. 59f ust. 6 pr. bud., na którą powołuje się skarżąca, stanowiła wskazanie ustawodawcy skierowane do ministra mającego ustalić stawki opłaty, o której mowa w ust. 1 tego przepisu. Minister ten był zobligowany na podstawie delegacji zawartej w ust. 5 przepisu do określenia w drodze rozporządzenia stawki opłaty, o której mowa w ust. 1. Był zobowiązany ustalić te stawki w sposób wynikający z ust. 6 przepisu. Nie był to w żadnym wypadku przepis określający sposób obliczania opłaty legalizacyjnej przez organy nadzoru budowlanego. Organy te, w sprawach dotyczących wymierzania opłaty legalizacyjnej działały na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, oraz rozporządzenia z dnia 28. 06. 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli. Wyliczenie opłaty następowało wyłącznie w oparciu o powyższe przepisy i było pozbawione jakiejkolwiek uznaniowości. Nie mogą zatem również odnieść rezultatu zarzuty dotyczące wieku skarżącej, i jej sytuacji majątkowej oraz wysokości bieżących dochodów. Przepis art. 59f ust. 6 nie stanowił nigdy dla organu podstawy wyliczania opłaty legalizacyjnej. Ubocznie jedynie należy zauważyć w tym miejscu, że treść art. 59f ust. 6 pr. bud. została zmieniona z dniem 31.05.2004 r., zaś rozporządzenie, o którym mowa wyżej zostało uchylone z dniem 1. 12. 2004 r. Biorąc powyższe pod uwagę w kontekście obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, iż ponownie prowadząc postępowanie w sprawie samowoli budowlanej skarżącej, organ pierwszej instancji będzie zobowiązany, w przypadku dalszego braku planu miejscowego, wezwać skarżącą jako inwestora obiektu do przedstawienia w wyznaczonym, rozsądnym terminie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, oraz pozostałych dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 3 pkt. 2 pr. bud. a następnie postępować dalej zgodnie z treścią art. 49 ustawy. Organy winny mieć również na względzie, że brak takiej decyzji może zostać usunięty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 pr. bud. w drodze rozstrzygnięcia sprawy prejudycjalnej, której przedmiotem będą warunki zabudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 28.10.2008 r, II SA/Po 289/08, LEX nr 509890). Ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej winno nastąpić z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.09.2008 r. II OSK 1038/07, w którym Sąd ten wskazał, że roboty realizowane na parterze winny być zakwalifikowane do kategorii III załącznika do ustawy. Wobec stwierdzenia przez sąd wady zaskarżonego postanowienia polegającej na wydaniu go z naruszeniem przepisu prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) , art. 135 i art. 141§ 4 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt. l sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy.