II SA/Kr 1617/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. B. kwotę [...]zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 127 § 3, art. 61a oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku M. B. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]) odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., nr [...] orzekającą o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., nr [...] orzekającą o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...] W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji było niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż decyzja ta była już przedmiotem badań w postępowaniach nadzwyczajnych i w następstwie powyższego brak było możliwości dokonywania kontroli decyzji z uwagi na podjęte rozstrzygnięcia w tej sprawie. Podano, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2008 r. (znak: [...]) ostatecznie zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 24 maja 2013 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Kolegium z dnia 6 lutego 2013 r. (znak: [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r. (znak: [...]), jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., nr [...] o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2009 r., nr [...] Podkreślono przy tym, że ww. rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie było nie tylko ostateczne, ale i prawomocne, gdyż kolejno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, oddaliły wniesioną w tej sprawie skargę. Wobec powyższego, M. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że zarówno decyzja Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., jak i wszystkie następne decyzje Burmistrza oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące je w mocy, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, organ nie odniósł się przy tym do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, która to ustawa nie dopuszczała wydawania decyzji administracyjnych, dlatego nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne z art. 61 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałami sprawy, w pierwszej kolejności wskazało, że okoliczność, iż M. B. korzysta z bezodpływowego zbiornika nieczystości ciekłych usytuowanego na nieruchomości położonej w S. o nr [...], której jest współwłaścicielem i nie realizuje ustawowego obowiązku zawarcia umowy o opróżnianie tego zbiornika, została potwierdzona przez stronę, jak również nie była kwestionowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Niemniej jednak zaznaczono, że organ celem wyjaśnienia wątpliwości strony zawartych w odwołaniu, przywołało obszerny fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1499/10) dotyczący obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), jak również obowiązku udokumentowania przez właściciela nieruchomości, który gromadzi nieczystości w zbiorniku bezodpływowym, w formie umowy, korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie, odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) oraz ewentualnych konsekwencji niedopełnienia tych obowiązków (art. 6 ust. 6 i 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), a ponadto odnoszący się do faktu, iż ww. obowiązki wynikające z ustawy obciążają również osoby władające lokalem znajdującym się w domu położonym na nieruchomości stanowiącej współwłasność kilku osób, nie stanowiącym przy tym odrębnej własności, z którego to lokalu nieczystości ciekłe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło przy tym, że kwestia przedłużania na kolejne okresy decyzji organu I instancji nakładającej na stronę obowiązki związane z korzystaniem przez nią z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach została wyjaśniona w decyzji Kolegium z dnia 25 lutego 2016 r. (znak: [...]). Ponadto podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 850/12) rozpatrując skargę M. B. na decyzję Kolegium z dnia 29 marca 2012 r. (znak: [...]) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2012 r., nr [...] orzekającą o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2012 r. do dnia 8 stycznia 2013 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...], oddalił skargę. Zaznaczono przy tym, że w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał, iż "fakt, że lokal mieszkalny, z którego obecnie korzysta T. S. jest podłączony do kanalizacji nie zwalnia M. B. od obowiązku zapewnienia prawidłowego usuwania nieczystości płynnych ze zbiornika, z którego korzysta i to bez względu na okoliczności, z powodów których nadal z niego korzysta. Wobec tego – postępowanie dotyczące współwłasności nieruchomości, podobnie jak ewentualne nieprawidłowości w wykonaniu sieci i przyłącza wodociągowego, nie miały znaczenia dla wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (...). Na właścicieli nieruchomości nałożone zostały przez ustawodawcę konkretnie obowiązki w celu utrzymania czystości, a wobec ich niewypełnienia przez skarżącą wydana została decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. nakładająca na skarżącą określone obowiązki, którą to decyzję – wobec nieprzedłożenia na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty jej obowiązywania, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji – Burmistrz [...] był zobowiązany przedłużyć na kolejny okres, wydając decyzję z dnia 9 stycznia 2012 r., która została utrzymana w mocy zaskarżona decyzją. Przedłużenie na okres kolejnego jednego roku jest w ocenie Sądu rozwiązaniem trafnym, zwłaszcza gdy się uwzględni treść art. 6 ust. 9 ustawy, zgodnie z którym decyzja ustalająca obowiązki, o której mowa w ust. 7, jest wydawana na okres 1 roku.". Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]), podniosło, iż nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia. Podkreślono bowiem, że przedmiotowa decyzja Kolegium z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) była przedmiotem badania w postępowaniach nadzwyczajnych i w następstwie powyższego brak było obecnie możliwości dokonywania jej kontroli z uwagi na podjęte rozstrzygnięcia w tej sprawie. Dodano, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) zostało ostatecznie zakończone wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 24 maja 2013 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Kolegium z dnia 6 lutego 2013 r. (znak: [...]) o odmowie stwierdzenia decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r. (znak: [...]), jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., nr [...] o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2009, nr [...] Podkreślono przy tym, że następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 1239/13) oddalił skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2013 r. (znak: [...]), zaś skarga kasacyjna wniesiona od tego wyroku została oddalona także przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. (sygn. akt II OSK 1218/14). Dlatego też w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zachodziła niedopuszczalność przedmiotowa wszczęcia postępowania, gdyż strona wystąpiła z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, które nie mogło być wszczęte, gdyż zostało już ostatecznie zakończone. Podkreślono bowiem, że rozstrzygnięcie Kolegium w przedmiotowej sprawie było nie tylko ostateczne, ale i prawomocne, gdyż zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, oddaliły skargi w sprawie. Tym samym podniesiono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) zostało już ostatecznie i prawomocnie zakończone, a wszczęcie postępowania w sprawie i wydanie rozstrzygnięcia powodowałoby jego wadliwość z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym zakresie na poparcie swojej argumentacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do zakazu dwukrotnego procedowania w tej samej sprawie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2505/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 303/11). Organ dodał przy tym, że w jego ocenie, tożsamość sytuacji zachodziła również w przedmiotowej sprawie. Podkreślono także, że tożsamość podmiotowa ma miejsce, gdy w sprawie występują te same strony, a tożsamość przedmiotowa, gdy identyczna jest podstawa prawna, stan faktyczny (w zakresie okoliczności prawotwórczych) oraz prawa i obowiązku stron występujących w sprawie. Dlatego też Kolegium w pełni podzielając stanowisko poprzedniego składu orzekającego, utrzymało w mocy postanowienie postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]). Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca M. B., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania, podnosząc m.in., że organy obu instancji pominęły przy rozpoznawaniu sprawy art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zaś decyzje nadkładające przewidziane w ww. przepisie obowiązki wynikające wprost z normy prawnej dotknięte były wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca zakwestionowała również, aby sądy administracyjne rozpoznawały sprawy we wskazanym przez organy zakresie. Ponadto skarżąca zarzuciła, że nie miała możliwości obrony swoich praw, bowiem organ I instancji nigdy nie zawiadomił skarżącej o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga została uwzględniona z przyczyn formalnoprawnych, o których będzie mowa poniżej. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 30 września 2016 r., znak: [...], którym organ ten - po rozpatrzeniu wniosku M. B. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r., znak: [...], odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2008 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., nr [...] orzekającą o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...] - utrzymał w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r. Przed przystąpieniem do dalszej argumentacji, Sąd I instancji zwraca uwagę na treść art. 124 § 2 k.p.a., art. 7 i art. 8 k.p.a. W treści art. 7 k.p.a. ustawodawca zawarł zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą: " W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". W treści art. 8. K.p.a. zawarta jest zasada pogłębiania zaufania obywateli, w myśl której: "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej". W treści art. 124 k.p.a. ustawodawca sformułował elementy składowe postanowienia, stanowiąc, że: "§ 1. Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. § 2. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie". Odnosząc przywołany powyżej stan prawny do kontrolowanej sprawy, Sąd I instancji stwierdza, że zaskarżone postanowienie naruszyło art. 124 § 2 k.p.a. a także zasadę prawdy obiektywnej przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w powiązaniu z zasadą pogłębiania przez administrację zaufania obywatela do administracji publicznej i tym samym do państwa, a także art. 124 § 2 k.p.a. w sposób mającym znaczenie dla wyniku sprawy. Jak wynika z akt sprawy i z treści kontrolowanego postanowienia skarżąca skorzystała w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez SKO w [...] z instytucji wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek ten uruchamia tzw. spłaszczony tok instancji a ponowne rozpoznanie sprawy polega na podjęciu przez inny "nowy" trzyosobowy skład SKO ponownego samodzielnego aktu stosowania prawa. Lektura i analiza uzasadnienia zakwestionowanego postanowienia SKO z dnia 30 września 2016 r. wskazuje, że organ ten w sposób niekonsekwentny i nie uargumentowany/wyjaśniony w stopniu pozwalającym na zbadanie motywów działania organu, naruszając tym samym zasadę zaufania i zasadę prawdy materialnej w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy posługuje się w swym uzasadnieniu pojęciem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2008 r., znak: [...] W związku z tym zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie praktycznie nie poddaje się kontroli merytorycznej/materialnoprawnej, gdyż sposób i częstotliwość z jaką organ posługuje się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 30 września 2016 r. pojęciem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2008 r., znak: [...] – powoduje uzasadnione wątpliwości Sądu I instancji co do przedmiotu aktu stosowania prawa przez postanowienie tego organu z dnia 30 września 2016 r. Organ ten co prawda w głowie kontrolowanego postanowienia z dnia 30 września 2016 r. pisze o "ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r., znak: [...] odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30.08.2008 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r. nr:[...] orzekającą o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. nr[...] Jednak na s. 2 uzasadnienia swego rozstrzygnięcia/postanowienia z dnia 30 września 2016 r., co podkreśla Sąd, SKO wskazuje, iż "postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż decyzja ta była już przedmiotem badań w postępowaniach nadzwyczajnych i brak jest obecnie możliwości dokonywania kontroli decyzji z uwagi na podjęte rozstrzygnięcia w tej sprawie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r, znak: [...] ostatecznie zakończyło się wydaniem przez tut. Kolegium decyzji z dnia 24 maja 2013 r. sygn.. [...] utrzymującej w mocy decyzję Kolegium z dnia 6 luty 2013 r., sygn.. [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., znak: [...], jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., znak: [...] o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2009, znak: [...] Rozstrzygnięcie Kolegium w sprawie jest nie tylko ostateczne, ale i prawomocne, gdyż kolejno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, oddaliły skargę w sprawie". Następnie na s. 6 swojego uzasadnienia postanowienia z dnia 30 września 2016 r. organ pisze: "Przechodząc do meritum przedmiotowej sprawy dot. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dot. odmowy stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 sierpnia 2008 r., znak: [...], Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A jest to argumentowane, na co kolejno zwraca uwagę Sąd I instancji, następującą wypowiedzią/argumentacją kontrolowanego organu: "Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 sierpnia 2008 r., znak: [...] ostatecznie zakończyło się wydaniem przez tut. Kolegium decyzji z dnia 24 maja 2013 r. sygn.. [...] utrzymującej w mocy decyzję Kolegium z dnia 6 luty 2013 r., sygn. [...] o odmowie stwierdzenia decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., znak: [...], jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2008 r., znak: [...] o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza [...] z dnia 9 stycznia 2009, znak: [...] Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. II SA/Kr 1239/13 oddalił skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2013 r., sygn.. [...] Skarga kasacyjna wniesiona od tego wyroku została oddalona także przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., sygn.. akt II OSK 1218/14". Mając na uwadze treść przywołanych powyżej fragmentów uzasadnienia postanowienia SKO z dnia z dnia 30 września 2016 r., przy ponownym rozpoznaniu/rozpatrzeniu sprawy organ powinien wyjaśnić, z jakiego powodu dla badania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wypowiadał się o decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., znak: [...] Co prawda uzasadnienie wskazuje na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. II SA/Kr 1239/13, ale nie jest zadaniem Sądu podczas kontroli zgodności z prawem postanowień administracyjnych domyślanie się co organ ma na myśli nawiązując do ww. aktu administracyjnego, którego nie wiąże wprost przez odpowiednie szczegółowe wyjaśnienia z przedmiotem sprawy. Jednocześnie Sąd zauważa, że w aktach sprawy brak jest egzemplarza zarówno decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., znak: [...] jak i decyzji Kolegium z dnia 30 sierpnia 2008 r., znak: [...] co dodatkowo uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SKO w [...], gdyż z tego wynika, że SKO podjęło kontrolowane postanowienie bez dysponowania egzemplarzami ww. decyzji. Sądowi znane jest z urzędu, że skarżąca jest stroną wielu postępowań administracyjnych prowadzonych przez SKO w [...], jednak ta okoliczność nie uwalnia organu od działania zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej i zasady pogłębiania zaufania do administracji, w sposób nie wzbudzający m.in. uzasadnionych wątpliwości, co do przedmiotu sprawy. Strona postępowania administracyjnego ma publiczne prawo podmiotowe do uzasadnienia postanowienia, które jest uargumentowane w sposób nie wskazujący m.in. na ew. pomylenie przez organ przedmiotu sprawy. Ze względu na zaprezentowane powyższe ustalenia i oceny, Sąd nie ustosunkowuje się do pozostałej argumentacji skargi, gdyż na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego byłoby to przedwczesne, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało uchylone z ww. przyczyn formalnoprawnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.