II SA/Kr 1624/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M.J. i F.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 lipca 2011 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących M.J. i F.J. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] , znak [...] , wydaną dnia 20 maja 2011 r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, póz. 717 ze zm.), §1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. ustalił na rzecz W.K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa 5-cio stanowiskowego garażu dla samochodów z przełożeniem odcinka kabla energetycznego /ENN/ na dz. nr 1, 2, 3, 4, obr.[...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu organ zaznaczył, że zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania zostało zrealizowane. Jednak z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia.20 grudnia 2007r., sygn. P 37/06 (Dz. U. 2007, Nr 247, póz. 1844) wynika, że w postępowaniu legalizacyjnym nie może mieć znaczenia termin uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i powinna istnieć możliwość ustalenia, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza konieczność rozpatrzenia sprawy wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy zostało stwierdzone, iż obiekt objęty wnioskiem został już zrealizowany przed uzyskaniem wymaganych prawem decyzji administracyjnych. Dalej organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego. Ustalono też, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę, wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Następnie Prezydent Miasta K. odniósł się do uwag, wniesionych przez M.J. i F.J. , którzy oświadczali, że nie wyrażają zgody na inwestycję, podnosząc zarzut naruszenia przepisów techniczno - budowlanych. Organ wyjaśnił cel postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wskazał, że uzyskanie pozwolenia na budowę będzie kolejnym etapem w procesie inwestycyjnym. Dopiero na tym etapie wymagane będzie złożenie projektu budowlanego, zgodnego między innymi z przepisami techniczno - budowlanymi. Prezydent zaznaczył też, że w myśl art. 63, ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda współwłaścicieli terenu objętego wnioskiem, nie jest również wymagana zgoda współwłaścicieli nieruchomości. Decyzja zawierała zastrzeżenie, że jej integralną część stanowią cztery załączniki. W załączniku nr 1 zawarte zostały warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej. Załącznik nr 2 stanowiło graficzne przedstawienie linii rozgraniczających teren inwestycji wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej. W załącznikach nr 3 (część tekstowa) i nr 4 (część graficzna) znalazły się wyniki tejże analizy. W załączniku nr 1 - warunkach zabudowy - organ pierwszej instancji określił między innymi wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy oraz szerokość elewacji frontowej. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy istniejącej i projektowanej w stosunku do łącznej powierzchni działek nr 1 i 2 ustalił w wysokości do 37 %. Co do szerokości elewacji frontowej wskazał, że odstępuje od jej wyznaczenia, gdyż w miejscu planowanej inwestycji szerokość elewacji frontowej od ul. [...] - zgodna ze stanem obecnym. Jednocześnie podał, że szerokość tę wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. W tymże załączniku Prezydent Miasta K. wskazał, że dla planowanej inwestycji odstępuje od wyznaczenia kolejnej linii zabudowy ze względu na umiejscowienie planowanej inwestycji w znacznym oddaleniu od działki drogowej, odgraniczonej od niej zabudową pierzejową, stanowiącą obudowę ulicy. M.J. i F.J. nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc w terminie odwołanie. Zarzucili, że organ pierwszej instancji nie rozpoznał całego dostępnego materiału dowodowego, wskutek czego pominął, że inwestor żąda wydania decyzji ewidentnie sprzecznej z prawem. Ich zdaniem decyzja może też spowodować obejście przepisów o legalizacji samowoli budowlanej. Podnieśli, że budynek zlokalizowany na dz. 2 jest samowolą budowlaną, albowiem Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2010r., znak [...] stwierdził nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Wskazali także, że inwestor usiłował na budynku wzniesionym nieprawnie posadowić kolejne kondygnacje. Skarżący zarzucili, że doszło do obrazy przepisów k.p.a., art. 59, art. 60 i art. 61 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 48,art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz. 717 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, póz. 1588 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy można ustalić dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w tej regulacji. Są to: kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej i wystarczające jego uzbrojenie. Nadto koniecznym do spełnienia warunkiem jest również i to, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych albo jest objęty taką zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc. Zdaniem Kolegium, w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji wykazano, że spełnione zostały łącznie wszystkie wymienione wyżej warunki wydania decyzji. W analizie urbanistyczno-architektonicznej, sporządzonej w nin. postępowaniu, stwierdzono istnienie w obszarze analizowanym, w pobliżu terenu inwestycji, działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dla planowanej inwestycji, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym (mapy terenu oraz wskazanie poszczególnych gabarytów zabudowy występującej na działkach sąsiednich). W ocenie Kolegium ustalone warunki zabudowy znajdują uzasadnienie w sporządzonej zgodnie z wymogami przepisów, analizie urbanistyczno - architektonicznej. W analizie wskazano, że przedmiotowa inwestycja, jest już zrealizowana. Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta K. , zgodnie z którym w procesie legalizacyjnym samowoli budowlanej dopuszczalne jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów organ drugiej instancji stwierdził, że nie mogą one zostać uwzględnione, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i znajduje uzasadnienie prawnie i faktyczne. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...] skargę wnieśli M.J. i F.J. . Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia art. 7, art- 77 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli, że inwestor wzniósł budynek magazynowy na objętych wnioskiem działkach. Obiekt ten jest posadowiony jest w granicy z działką skarżących bez wymaganych prawem decyzji. Zdaniem skarżących, organ drugiej instancji nie przeprowadził właściwie postępowania dowodowego, w tym pominął dowód wnioskowany przez skarżących. Wskazali, że oświadczenie złożone przez inwestora w postępowaniu do sygn. [...] jest sprzeczne z opisem inwestycji w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skarżący zwracają uwagę iż w swoim odwołaniu wyraźnie wskazywali na sprzeczności w oświadczeniach inwestora. Skarżący zarzucili też, że istniejąca zabudowa nie jest tożsama z wnioskiem inwestora o budowę 5-cio stanowiskowego garażu, zarówno pod względem funkcji, formy jak i cech. W tym zakresie organ uchybił art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,póz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został -wydany zaskarżony akt lub--czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości lub części między innymi wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm. - oznaczana także w skrócie jako u.p.z.p.). Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W art. 61 ust. 6 u.p.z.p. przewidziano dla ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej ustawową delegację do określenia, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. W myśl art. 61 ust. 7 u.p.z.p. w rozporządzeniu tym należy określić wymagania dotyczące ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi etewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Delegacja, zawarta w przytoczonych przepisach, została zrealizowana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588 - dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. § 3 ust. 2 zawiera wymóg, aby granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. mowa jest o kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z treści § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Odstępstwa od tej reguły zawierają ust. 2- 4 § 4, pozwalające wyznaczyć linię zabudowy w inny sposób. Niemniej przepisy te nie stwarzają podstaw do odstąpienia od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy. Ustalenie w decyzji linii zabudowy ma zaś istotne znaczenie nie tylko pod kątem zbliżenia projektowanego budynku do pasa drogowego. Do takich wniosków prowadzi zarówno treść § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, jak również fakt, że kwestia linii zabudowy została objęte regulacją z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., związaną z ładem przestrzennym i dobrym sąsiedztwem, nie zaś pkt 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. To ten ostatni przepis - a nie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., dotyczy zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a więc także ustawą o z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 19, póz. 115 z późn. zm.). Powyższa ustawa w art. 43 normuje kwestie zbliżenia obiektów budowlanych do pasa drogowego, przy czym z zawartych w niej regulacji wynika, że ustawodawca nie wprowadza żadnych wymogów w stosunku do dróg innych niż drogi publiczne (tj. mitostrady, drogi ekspresowe, czy ogólnodostępne drogi - krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne ), w szczególności zaś co do dróg wewnętrznych. W takim zatem przypadku - podobnie jak w sytuacji, gdy linia zabudowy na działce sąsiedniej jest zgodna z przepisami odrębnymi określającymi zbliżenie obiektów budowlanych do pasa drogowego - o wyznaczeniu linii zabudowy decyduje wyłącznie wymóg dobrego sąsiedztwa przy zachowania ładu przestrzennego. Wyznaczenie linii zabudowy jest więc niezbędne również wówczas, gdy projektowany obiekt zlokalizowany jest na działce, nie znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego. Linia •zabudowy winna być wyznaczona także w takim wypadku, a to z uwagi na cel ustalania warunków zabudowy, jakim jest kształtowanie ładu przestrzennego. Brak jest podstaw do przyjęcia, że ład przestrzenny ma być kształtowany wyłącznie na działkach, przylegających do pasa drogowego, natomiast obowiązek ten nie dotyczy już warunków zabudowy dla nieruchomości, położonych wewnątrz obszaru zabudowywanego. Przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1, organ ma obowiązek wyznaczenia szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W obu wypadkach możliwe jest wyznaczenie tych parametrów w odmienny sposób, pod warunkiem, że wynika to z analizy (§ 5 ust. 2, § 6 ust. 2 rozporządzenia). Określenie tych parametrów powinno być konkretne i stanowcze - winny być wyrażone w wartościach liczbowych, dokładnie je określając (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 946/04, Lex Omega nr 214349 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2011 r, sygn. akt II SA/Kr 252/11, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest przy tym wykluczona pewna elastyczność, polegająca na podaniu wielkości minimalnych (od) i maksymalnych (do). Natomiast z powołanych przepisów ustawy oraz rozporządzenia nie wynika możliwość określenia wskaźników czy wielkości poprzez wskazanie wyłącznie maksymalnego bądź minimalnego parametru, bądź też poprzez odwołanie się do innych, nieskonkretyzowanych wielkości, jak np. "istniejąca wysokość", "obecna szerokość". Wypada nadto wskazać, że zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Kontrola wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji (wraz z będącymi jej integralnymi częściami załącznikami) oraz analizy urbanistyczno-architektoniczrnej, na której decyzję tę oparto, prowadzi do wniosku, że nie czyni ona zadość wymogom, wynikającym z przytoczonych przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia. Autor analizy urbanistyczno - architektonicznej wskazał, że w obszarze analizowanym znajdują się działki, pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyszczególnił przy tym między innymi działkę nr 2 (k. [...] akt administracyjnych). W ocenie Sądu jest to działanie nieprawidłowe, ponieważ działka ta nie jest działką sąsiednią - o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. - ale częścią terenu inwestycji. Nadto autor analizy wskazał w ogólny sposób, że na działkach sąsiednich znajdują się budynki wolnostojące gospodarcze i garażowe (k. [...] akt administracyjnych). Brak jest natomiast wyraźnego ustalenia, które z tych budynków są obiektami garażowymi, jakie są ich parametry, w szczególności zaś - czy są to garaże jedno- czy wielostanowiskowe. Tak ogólnie poczynione ustalenia nie mogły stanowić dostatecznej podstawy do przyjęcia, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Co za tym idzie, stwierdzenie, że spełniony został wymóg ustalenia warunków zabudowy, przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uznać należy za przedwczesne. W stanowiącym integralną część decyzji Prezydenta Miasta K. załączniku nr 1 - warunkach zabudowy - wskazano (pkt 11.1.a.), że odstępuje się od wyznaczenia linii zabudowy ze względu na umiejscowienie inwestycji w oddaleniu od działki drogowej. Jak już wyżej omówiono, przepisy u.p.z.p. i rozporządzenia nie stwarzają podstaw do takiego działania, a wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy jest zawsze obowiązkiem organu administracji publicznej, ustalającego warunki zabudowy. W tej samej części decyzji (pkt 11.1.b) ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy istniejącej i projektowanej w stosunku do łącznej powierzchni działek nr 1 i 2 w wysokości do 37 %. W tym fragmencie rozstrzygnięcie decyzji jest więc nieprecyzyjne i niestanowcze. Następnie (pkt 11.1.c) organ podał, że odstępuje od wyznaczenia szerokości elewacji frontowej, stwierdzając jednocześnie, że szerokość ta ma być zgodna ze stanem obecnym, a nadto, że wyznaczono ją zgodnie z § 6 ust.2 rozporządzenia. Rozstrzygnięcie w tym zakresie jest po pierwsze wewnętrznie sprzeczne - organ stwierdził, że odstępuje od wyznaczenia parametru, jednocześnie go wyznaczając. Po drugie zaś, określenie wielkości danego parametru zabudowy w odniesieniu do "stanu obecnego" jest niekonkretne i niestanowcze. Z decyzji nie wynika bowiem, jaką wartość ma "stan obecny", jest to zatem wielkość, mogąca podlegać zmianom w czasie. Kolejną wadą jest to, że w aktach brak egzemplarza decyzji bądź jej projektu, który byłby podpisany przez architekta bądź urbanistę. Podpisane są jedynie projekty załączników oraz same załączniki do decyzji (kserokopia podpisu architekta). Jedynie w uzasadnieniu decyzji wskazano, że jej projekt został sporządzony przez osobę, wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, co jednak nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym. Z przytoczonego wyżej art. 60 ust. 4 u.p.z.p. nie wynika, aby obowiązek sporządzenia projektu przez architekta lub urbanistę miał dotyczyć jedynie części decyzji, czyli jej załączników. Wypada podzielić pogląd, szeroko reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że obowiązek ten dotyczy także "głównej" części decyzji, zawierającej oznaczenie organu administracji, datę wydania, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie, podstawę prawną, uzasadnienie i podpis osoby, upoważnionej do jej wydania (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu, z dnia 9 listopada 201 Or., sygn. akt IV SA/Po 622/10, Lex Omega nr 758564; w Olsztynie, z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Ol 882/09, Lex Omega nr 531571; w Krakowie, z dnia 21 lipca 2008r, sygn. akt II SA/Kr 622/09, Lex Omega nr 499837 i z dnia 31 października 2007r., sygn. akt II SA/Kr 740/06, Lex Omega nr 394801; w Gdańsku, z dnia 27 marca 2008r., sygn. akt II SA/Gd 574/07, Lex Omega nr 486527; w Warszawie, z dnia 7 listopada 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 1803/07, Lex Omega nr 420597 i z dnia 8 sierpnia 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 886/06, Lex Omega nr 276525). Nie dochowany został również wymóg sporządzenia części graficznych decyzji (załączniki nr 2 i nr 4) na kopiach mapy zasadniczej lub mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wymóg ten wynika z § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zarówno na załączniku nr 2, jak i na załączniku nr 4 do decyzji, ustalającej warunki zabudowy, nie znajduje się żadna adnotacja, pozwalająca na stwierdzenie, że zostały one sporządzone na kopii mapy, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z powyższego wynika, że decyzja organu pierwszej instancji dotknięta jest licznymi i istotnymi uchybieniami z zakresu prawa materialnego. Organ odwoławczy nie dostrzegł ich i nie wyeliminował, wskutek czego utrzymał w mocy decyzję, nie odpowiadającą wymogom prawa. Wady, wyszczególnione powyżej, miały ewidentny wpływ na wynik sprawy. To zaś obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego. Dotychczasowe rozważania stanowią odpowiedź na część zarzutów skarżących, które były podnoszone w toku sprawy. Ustosunkowując się do pozostałych należy wskazać, że nie są one zasadne. Przepisy u.p.z.p. nie uniemożliwiają wystąpienia przez tego samego wnioskodawcę z kilkoma wnioskami o ustalenie warunków zabudowy dla tego samego terenu, z innym zakresem planowanej inwestycji. Trzeba mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie warunki zabudowy wydawane były na użytek postępowania legalizacyjnego, toczącego się przed organami nadzoru budowlanego. Jeżeli inwestor zamierzał wykorzystać bądź wykorzystuje sporny obiekt w sposób inny, niż zostanie to określone w warunkach zabudowy, kwestia ta będzie przedmiotem badania w postępowaniu legalizacyjnym. Odnośnie zaś możliwości wydania decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, a także wykorzystania takiej decyzji w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego, Sąd w całości podziela zapatrywania organów administracji publicznej, zamieszczone w obu decyzjach i oparte na przytoczonym w nich wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie l. wyroku orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę, organy administracji publicznej winny zastosować się do wskazań, wynikających z niniejszego rozstrzygnięcia. Ich rzeczą będzie zatem usunięcie wad analizy urbanistyczno-architektonicznej, tak aby pozwalała na nie budzące wątpliwość ustalenie, czy sporna inwestycja będzie kontynuować cechy i funkcję zabudowy na obszarze analizowanym. Wydana następnie decyzja winna zawierać wszystkie wymagane prawem elementy, a jej rozstrzygnięcia muszą być stanowcze oraz konkretne. Uprawniony architekt bądź urbanista winien sporządzić projekt całej decyzji, a załączniki graficzne należy przygotować zgodnie z wymogami rozporządzenia. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. wyroku, za podstawę biorąc art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.