II SA/Kr 1632/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ; II. uchyla postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 31 lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej – [...] Spółka z o.o. w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r., znak [....] wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych, jako: instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu KRA0734_A na dachu budynku zlokalizowanym na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. II SA/Kr 64/13, którym Sąd uchylił wydaną wcześniej w tej sprawie decyzję Prezydenta Miasta K. oraz Wojewody [....] o wniesieniu sprzeciwu od zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych organ I instancji został zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2012 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty w terminie do dnia 7 sierpnia 2013 r., Ponieważ wnioskodawca nie dostarczył dokumentów wskazanych w tym postanowieniu, orzeczono o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez [....] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Wojewoda [....] decyzją z dnia 17 października 2013 r. na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. ze zmianami) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Opisując dotychczasowy przebieg postępowania Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta K. doręczył w terminie nie przekraczającym 30 dni od daty zgłoszenia decyzję z dnia 24.08.2012 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako: instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu KRA0734_A na dachu budynku zlokalizowanego na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został między innymi art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Powodem wniesienia sprzeciwu było niekompletne zgłoszenie. Rozpatrując odwołanie Wojewoda [....] decyzją z 29.10.2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 24.08.2012 r. W wyniku skargi [....] sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrokiem z 15.03.2013 r., uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W swym wyroku sąd wskazał między innymi, iż w przypadku wątpliwości organ winien był wezwać zgłaszającego do ich wyjaśnienia i uzupełnienia zgłoszenia. Działania te nie zostały podjęte przez organ administracji. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do organy I instancji 29.07.2013 r. Ponownie badając sprawę, organ I instancji, postanowieniem z 31.07.2013 r. wezwał zgłaszającego o uzupełnienie zgłoszenia wskazując zakres uzupełnień, wyznaczając termin do 7 sierpnia 2013 r. tj. 5 dni od daty jego otrzymania. W odpowiedzi na powyższe postanowienie zgłaszający przytaczając wyroki sądów administracyjnych, stwierdził, że w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie decyzji obu instancji, Prezydent Miasta K. utracił kompetencję do prowadzenia postępowania w tym do żądania jakichkolwiek uzupełnień i winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania, co jest jednoznaczne z nabyciem przez [....] uprawnienia do wykonywania robót objętych zgłoszeniem. Po upływie terminu wskazanego w postanowieniu, zaskarżoną decyzją z 9.08.2013 r. Nr [....] w oparciu o art. 30 ust 2 Prawa budowlanego Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych, jako instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu KRA0734_A na dachu budynku zlokalizowanym na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. z powodu nie uzupełnienia braków zgłoszenia. W odwołaniu od tej decyzji zarzucono przekroczenie terminu do wniesienia sprzeciwu, braku prawidłowego uzasadnienia prawnego decyzji, naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niezastosowaniem się do wyroku sądu administracyjnego i ponownym przerzuceniu na Spółkę obowiązku poczynienia ustaleń w przedmiocie oceny zamierzenia pod względem oddziaływania na środowisko, poprzez żądanie w postanowieniu przedłożenia dodatkowych dokumentów nie wynikających z przepisów prawa oraz wydania decyzji bez oczekiwania przez organ I instancji na wniesione w terminie stanowisko dotyczące zawartego w postanowieniu z 31.07.2013 r. wymogu uzupełnienia zgłoszenia. Badając przedmiotową sprawę organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i wniesiony sprzeciw słuszny. W ocenie organu odwoławczego, nie został naruszony 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego: ,,(...)Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia". Jak wynika z akt sprawy zgłoszenie wpłynęło do organu 14.08.2012 r. Decyzja o sprzeciwie została doręczona pełnomocnikowi zgłaszającego w dniu 3.09.2012 r. Należy, więc uznać, że został przez organ I instancji dochowany 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Dalsze losy decyzji organu I instancji, która stała się decyzją ostateczną w dacie jej utrzymania przez organ odwoławczy, a więc jej zmiana, uchylenie, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania, pozostają bez wpływu na ocenę, że organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji dochował terminu, o którym mowa w cyt. przepisie. Uznać, bowiem należy, że sąd administracyjny nie zastępuje organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Dlatego uchylenie przez sąd administracyjny decyzji I jak i II instancji nie może powodować sytuacji utraty przez organy administracji kompetencji do naprawy wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie wskazanym w wyroku tego sądu. Ponadto, w przypadku uznania, że nastąpił upływ terminu do podjęcia działań przez organ administracji, skutkiem takiego orzeczenia sądu byłoby merytoryczne rozpatrzenie przez sąd zgłoszenia i jego przyjęcie poprzez tzw. "milcząca zgodą organu". Dodać należy, że wyrok sądu administracyjnego określił w jakim zakresie organ administracji wadliwie przeprowadził postępowanie. W wyroku uchylającym decyzję obu instancji sąd wskazał, jakie winny być dalsze działania organów, w toku ponownego rozpoznania sprawy, które mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ administracji. Zwrot akt do organu I instancji wraz z kopią wyroku WSA w Krakowie z 15.03.2013 r. sygn. akt II SA/Kr 64/13 nastąpił w dniu 29.07.2013 r. Postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia doręczono zostało [....] [....] Sp. z o.o. w dniu 2.08.2013 r., w związku z upływem w tej dacie pełnomocnictwa dla osoby reprezentującej spółkę. Decyzję o sprzeciwie doręczono pełnomocnikowi w dniu 21.08.2013 r. Należy, więc uznać, że organ I instancji zarówno dochował 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu doręczając decyzję z 3.09.2012 r. jak i dochował terminu 30 dniowego do ponownego doręczenia w dniu 21.08.2013 r. decyzji o sprzeciwie, analizując zgłoszenie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 29.07.2013 r. Odnosząc się natomiast do materiału dołączonego do zgłoszenia należy stwierdzić, że jest on niewystarczający. Zarówno samo zgłoszenie, jak i dokumentacja zgłoszeniowa nie zawierają właściwego (wystarczającego) uwzględnienia wpływu inwestycji na środowisko. W opracowaniu pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010 Nr 213, poz.1397)" (czerwiec 2012 r.) dla stacji bazowej telefonii komórkowej [....] w K. przy ul. [....] , przedstawiono tabelaryczne zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych (dalej: pem) o ponadnormatywnych poziomach oddziaływań (tj. gęstości mocy pola > 0,1 W/m2) emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych o określonych parametrach. Lokalizacja przestrzenna tych zasięgów została przedstawiona na mapie - rysunku nr l tego opracowania. Stacja bazowa telefonii komórkowej miała być wyposażona w anteny sektorowe - model Jaybeam 5863803 usytuowane w trzech azymutach (5°, 125°, 230°), pracujące w systemie GSM (sygnały w zakresie częstotliwości 900 MHz) oraz UMTS (2100 MHz) oraz w pięć anten parabolicznych (radioliniowych). Obliczony przez inwestora zasięg występowania pem o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny tj. większy lub równy wartości 0,1 W/m2 wynosi 62 m w każdym ww. azymucie. Obszary występowania pól o poziomach wyższych niż dopuszczalne są zlokalizowane w przestrzeni ponad kilkoma sąsiednimi działkami (wzdłuż osi głównych wiązek) zabudowanymi miejską zabudową centrum Krakowa. W celu poprawnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji należy ustalić czy obszary te są zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane, jako dostępne dla ludzi. Zgodnie z definicją art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska: , przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Obszary te zostały przedstawione na ww. rysunku jedynie w rzucie poziomym. Nie zostały natomiast wyznaczone zasięgi obszarów występowania pól o poziomach wyższych niż dopuszczalne w płaszczyźnie pionowej (brakuje obwiedni w przekrojach pionowych dla każdego azymutu stanowiącej zbiór punktów w przestrzeni, dla których gęstość mocy pem osiąga wartość 0,1 W/m2). Zasięgi te mają kluczowe znaczenie dla możliwości oceny i uznania, że obszary te zlokalizowane są w miejscach, które można uznać za dostępne dla ludzi. Tym bardziej, że przestrzeń w dwóch azymutach zlokalizowana jest bezpośrednio nad dachami okolicznych domów. Zgodnie z wymaganiami postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 31.07.2013 r. w tym celu niezbędna była większa dokładność niż wykazana na szkicach przedstawionych, jako rysunki 2-6 opracowania kwalifikacyjnego. Wymagane jest określenie rzędnych terenu oraz pikiety (punkty pomiarowe wykonach pomiarów geodezyjnych) lub wysokości dachów określone w inny sposób w najwyższych miejscach zlokalizowanych pod strefami pem o poziomach wyższych niż dopuszczalne. Ponadto wyznaczona na rysunkach wysokość zawieszenia anteny stanowi jej środek geometryczny (przydatny przy ocenie wysokości osi głównej wiązki promieniowania anteny), natomiast na rysunkach dokumentacji technicznej poziom montażu anteny sektorowej został określony na 24,0 m nad poziom terenu. W opracowaniu kwalifikacyjnym lub w innych materiałach zgłoszeniowych należało również uwzględnić tj. obliczyć i zobrazować te zasięgi obszarów średniej gęstości mocy pem o poziomach wyższych niż dopuszczalne dla anten parabolicznych w poszczególnych azymutach. Nie podano wysokości zawieszenia anten parabolicznych - z rysunków dokumentacji technicznej wynika, że zostaną one zawieszone na wysokości ok. 21 m nad poziom terenu tj. na wysokości niewiele wyższej niż wysokości okolicznych budynków (dotyczy to jedynie obiektów w azymutach anten sektorowych). Brak jest, zatem możliwości zbadania przez organy miejsc dostępnych dla ludzi we wszystkich 5 azymutach anten parabolicznych tj. 49°, 63°, 130°, 192°, 313°. Brakuje ponadto informacji uzyskanej od Inwestora, czy w pobliżu projektowanej stacji bazowej nie ma innych stacji bazowych oraz linii wysokiego napięcia, celem wykluczenia (lub uwzględnienia) kumulacji oddziaływania pem pochodzących z innych źródeł tj. czy występuje zjawisko superpozycji - sumowania pól elektromagnetycznych. Konieczność ta wynika z art. 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących m.in. odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Zatem, dla stacji bazowej należy uwzględnić wszelkie warunki, w tym także zjawisko sumowania (superpozycji) pól elektromagnetycznych. Wobec powyższych uwag stwierdzenie autora opracowania kwalifikacyjnego (str. 7) o braku występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne w miejscach dostępnych dla ludzi są niewiarygodne. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli była ona wymagana przepisami ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010 Nr 213, poz.1397), dla stacji bazowej telefonii komórkowej KRA0734A w K. dla anten sektorowych umieszczonych w trzech azymutach (5°, 125°, 230°) charakteryzujących się sumaryczną równoważną mocą promieniowaną izotropowe [EIRP] 4833 W, wymagana jest analiza, czy w odległości 150 m (wartość graniczna wg rozporządzenia) w osi głównej wiązki promieniowania anteny występują miejsca dostępne dla ludzi. W oparciu o rysunki (przekroje pionowe) opracowania kwalifikacyjnego w odległościach do 150 m wg autora opracowania brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludzi, a najmniejsza wysokość od powierzchni ziemi do wyznaczonej osi głównej wiązki wynosi 4,1 m (w azymutach 5° oraz 230°), przy maksymalnym zakładanym pochyleniu wiązki - 8°). Wobec ww. kwestionowanej jakości rysunków, które faktycznie stanowią szkice z zaznaczoną wysokością budynków trudno mieć pewność, że oś głównej wiązki, przy jej maksymalnym pochyleniu przebiega istotnie na wysokościach wykazanych na rysunku, które można zakwalifikować jako niedostępne dla ludzi. Zauważa się również niestaranność rysunku nr l (skala 1:1000), na którym wyznaczone długości osi głównej wiązki wynoszą 145 m (zamiast 150 m). Nie jest wykluczone zatem, że rzeczywista wymagana do analizy odległość osi głównej sięga ścian budynków (przynajmniej w azymucie 5°) lub wysokości npt. na chodniku ul. [....] , która będzie mogła być zakwalifikowana jako dostępna dla ludzi. Na przekrojach pionowych (skala 1:500) wyznaczone długości osi głównej wiązki wynoszą również 145 m (zamiast 150 m). Wobec tych niedokładności i uchybień trudno jest zgodzić się z jednoznaczną oceną autora opracowania, a w konsekwencji zgodzić się z ustaleniem braku wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. W takiej sytuacji wątpliwości może budzić możliwość zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Opracowanie kwalifikacyjne musi zostać dopracowane m.in. uzupełnione o rzędne wysokościowe obiektów w sąsiedztwie osi głównych wiązek. W niniejszej sprawie zgłoszenie obejmuje zamiar wykonania robót budowlanych określonych jako: instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu KRA0734_A na dachu budynku. W przepisach prawa brak jest formalnego wymogu uzyskania stanowiska organu ds. ochrony środowiska, a dołączone przez inwestora opracowanie kwalifikacyjne winno być wystarczającym dokumentem do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Inwestor dołączył do zgłoszenia opracowanie, które nie pozwala na ocenę organu w tym zakresie. W tej sytuacji słuszne było żądanie organu I instancji wzywające postanowieniem z 31.07.2013 r. o uzupełnienie zgłoszenia o dodatkowe wyjaśnienia i informacje w zakresie żądania dodatkowych wyjaśnień w celu prawidłowej kwalifikacji zgłaszanej inwestycji. Niezależnie od powyższego należy również stwierdzić, że żądany w postanowieniu z 31.07.2013 r. dodatkowy materiał dowodowy pozwalający ocenić organowi administracji charakter inwestycji, nie został uzupełniony zarówno w ramach postępowania prowadzonego przed organem I instancji jak i w trakcie postępowania odwoławczego. W tej sytuacji nie może być uznany za skuteczny zarzut odwołania, iż organ I instancji przed otrzymaniem odpowiedzi na postanowienie z 31.07.2013 r., wydał w dniu 9.08.2013 r. decyzję o sprzeciwie, tym bardziej, że udzielona odpowiedź, która wpłynęła do organu I instancji w dniu 12.08.2012 r. zgłasza jedynie zastrzeżenia o utracie kompetencji przez organ do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie zgłoszenia i nie stanowi prawidłowej "odpowiedzi" na postanowienie. Dodać należy, że nie został również naruszony art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niezastosowaniem się do wyroku sądu administracyjnego i ponownym przerzuceniu na Spółkę obowiązku poczynienia ustaleń w przedmiocie oceny zamierzenia pod względem oddziaływania na środowisko i żądanie przedłożenia dodatkowych dokumentów nie wynikających z przepisów prawa. Organ bowiem nie "przerzucił" na zgłaszającego oceny zamierzenia pod względem oddziaływania na środowisko, ale oczekiwał przedstawienia danych, które pozwolą organowi na taką ocenę. To inwestor ma obowiązek zebrania odpowiedniej dokumentacji do zgłoszenia, a organ dokonuje czynności sprawdzających. Przekazany natomiast w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na prawidłową ocenę. Reasumując należy uznać, że wobec niekompletności materiału dowodowego dołączonego do zgłoszenia, jak i jego nie nie uzupełnienia, pozwalającego zidentyfikować charakter inwestycji, brak jest obecnie możliwości jej realizacji w trybie zgłoszenia. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [....] sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 1. art. 138 § 1 pkt 1) "k.p.a." poprzez zastosowanie i utrzymanie w całości w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy nie zaistniały podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonych robót budowlanych, a ponadto upłynął termin zawity, w którym istniała taka możliwość; 2. art. 7, 77, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, brak rzetelnego ustalenia stanu faktycznego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż dołączone do zgłoszenia dokumenty dotyczące zamierzonej inwestycji są niespójne j nierzetelne, 3. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 roku nr 78 poz. 483 ze zm.) poprzez nie działanie przez organy administracji publicznej w postępowaniu w oparciu o przepisy prawa oraz art.8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organy w sposób pogłębiający zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej, co przejawiało się art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 roku nr 98 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ I i II instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co przejawiało się w nakładaniu obowiązków nie wynikających 2 treści przepisów prawa np. dotyczących ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 4. art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zwanej dalej "P.b." poprzez jego zastosowanie, choć w świetle stanu faktycznego postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych było bezprzedmiotowe po uchyleniu pierwszej decyzji wydanej w I instancji, gdyż upłynął już 30-dniowy termin na wydanie decyzji o sprzeciwie czy decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, a także wobec faktu, iż brak było konieczności uzupełnienia zgłoszenia, 5. art. 30 ust. 5 P.b. poprzez niezastosowanie polegające na wydaniu decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, a następnie utrzymanie jej w mocy, pomimo, iż 30 dniowy termin zawity do ewentualnego wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych przez Skarżącą robót budowlanych określony w art. 30 ust. 5 P.b. już upłynął, wobec czego po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie decyzji zarówno organu I jak i II instancji wyrokiem z dnia 15 marca 2013 roku wydanym w sprawie do sygnatury akt: II SA/Kr 64/13 niniejsze postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone. Na podstawie art. 135 p. o p.p.s.a. zaskarżono również postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2013 roku wydane w niniejszej sprawie doręczone skarżącej w dniu 2 sierpnia 2013 roku ze względu na naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 § l oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, jakie były podstawy (prawne i faktyczne) do nałożenia sprecyzowanych w jego treści obowiązków, a także nałożenie obowiązków nie wynikających z treści przepisów prawa oraz art. 153 p. o p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Powyższą decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji zaskarżono w całości i wobec wyżej postawionych zarzutów na podstawie art. 57 § 1 p.o.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 pkt 3) p.p.s.a. wniesiono o ich uchylenie, a także o uchylenie wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2013 roku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Skarga jest zasadna i doprowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji – sprzeciwu organu I instancji a także postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2013 r w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r sygn.. II SA/Kr 64/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach zawarł negatywną ocenę przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, które doprowadziło do złożenia sprzeciwu w kontekście przedstawienia prawidłowego modelu, jakiemu powinno odpowiadać to postępowanie. Organy administracyjne I i II instancji nieprawidłowo wyprowadziły z tego uzasadnienia wskazanie, że Prezydent Miasta K. został zobowiązany do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i w zależności od jego wyniku wniesienia drugiego - ponownego sprzeciwu. Rację ma strona skarżąca, że postępowanie w sprawie sprzeciwu było bezprzedmiotowe po uchyleniu pierwszej decyzji, bowiem upłynął 30 dniowy termin zawity na wydanie decyzji o sprzeciwie, na podstawie art. 30 ust 5 prawa budowlanego, a postępowanie winno zostać umorzone. Postępowanie w kwestii sprzeciwu ma charakter uproszczony, tak by zbędnie nie wstrzymywać procesu inwestycyjnego. Z ugruntowanego orzecznictwa administracyjnego wynika, że termin określony w art. 30 ust 5 ustawy prawo budowlane dla wniesienia sprzeciwu jest terminem zawitym, wobec czego po jego upływie organ traci kompetencje do wydania decyzji- sprzeciwu, bowiem uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu po jego upływie wygasa. Nie ulega wątpliwości, że termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem materialnym i stanowi okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Jego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia takich praw lub obowiązków. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma, zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, a wszczęte postępowanie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu ( B.Adamiak/J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 8 wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, s. 327 , wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2009 , sygn. II OSK 193/08 i 26 października 2009 r, sygn. II OSK 1674/08 ). Skoro zaskarżoną decyzją Wojewody [....] utrzymano w mocy decyzję – sprzeciw wydaną z naruszeniem terminu zawitego, to obie te decyzje podlegają uchyleniu wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2013r. Z tych względów orzeczono jak w punktach I i II sentencji wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie III wyroku na zasadzie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej.