II SA/Kr 1638/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.P. , P.J. , M.R. , W.K. , B.K. , B.K. , E.Z.-P. , A.I. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących A.P. , P.J. , M.R. , W.K. , B.K. , B.K. , E.Z.-P. , A.I. i M.S. kwotę 893 00 zł (osiemset dziewięćdziesiąt trzy złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z 31 maja 2011 r., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) na wniosek [...] Sp. z o.o. w W. , ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] przy ul. [...] , na działce nr [...] obr [...] . Organ wskazał, że załączniki Nr 1 (warunki zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz Nr 2 (linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000) stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na wniosek [...] Sp. z o.o. w W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. zamierzenia inwestycyjnego, co uznał za zgodne z treścią art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W analizie wykazano, że przedmiotowa inwestycja - obejmująca swym zakresem budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z masztem o wysokości 16 metrów na budynku o wysokości 4 metrów (szczyt masztu wraz z zestawem anten nadawczo - odbiorczych położony na wysokości około 20 metrów n.p.t.) - wykracza wyraźnie ponad horyzontalną linię zabudowy budynków, kolidując w sposób drastyczny z istniejącym ładem przestrzennym. Przytaczając treść art. 56 ww. ustawy (w brzmieniu ustalonym ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z 7. 05.2010 r. (Dz. U. Nr 106, poz. 675, która weszła w życie 17. 07. 2010 r.), organ I instancji podniósł, jest zmuszony ustalić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, chociaż stoi ona w sprzeczności z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto organ wskazał, że w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskał uzgodnienie Marszałka Województwa [...] . W postanowieniu z 5. 05. 2011 r. uzgodnienie projektu decyzji z Wojewodą [...] zostało dokonane w trybie art. 53 ust. 5 ww. ustawy. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. Odwołania od ww. decyzji wnieśli: W.K. oraz reprezentowani przez adw. M.I. : A.P. , I.R. , M.R. , B.G. , K.K. , P.J. W.K. wniósł o uchylenie decyzji z uwagi na znaczące oddziaływanie wnioskowanej inwestycji na środowisko oraz brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej ma być usytuowana na dachu budynku przy ul. [...] w K. Anteny sektorowe, nadawczo-odbiorcze mają być zawieszone na maszcie o wysokości 16 m zlokalizowanym na dachu budynku, przy czym anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo wynoszącej 1982,22 [W] będą zawieszone na wysokości 18,6 m n.p.t. natomiast anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo wynoszącej 2938,67 [W] będą zawieszone na wysokości 18,8 m n.p.t. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 d i e rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagają wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołujący się podniósł, że zgodnie z Kwalifikacją przedsięwzięcia (rys. 3) przedłożoną przy wniosku środek elektryczny anteny sektorowej ERIP 1982W ustawionej na azymut 0°, przy maksymalnym pochyleniu wiązki anten sektorowych 10 stopni, będzie znajdował się w odległości 71 m od ściany budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] , którego jest współwłaścicielem. W sporządzonej analizie nie wzięto jednak pod uwagę faktu, iż budynek ten posiada okap wychodzący poza ścianą budynku na odległość 70 cm, co oznacza, że najbardziej wysunięty element budynku będzie znajdować się w odległości 70,3 m od środka elektrycznego anteny, co oznacza, iż w przypadku remontu dach lub rynny człowiek będzie znajdował się w odległości 69,3 m od środka elektrycznego anteny. Powyższe przesądza, w ocenie odwołującego się, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż w odległości mniejszej niż 70 m od środka elektrycznego anteny sektorowej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Inwestor był zatem zobowiązany przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzonej analizy środowiskowej wzbudza także w ocenie odwołującego się rysunek nr 7 Kwalifikacji przedsięwzięcia, sporządzony dla anteny sektorowej ERIP 2939W ustawionej na azymut 240°, przy maksymalnym pochyleniu wiązki anten sektorowych 2 stopnie, pokazujący przebieg głównej wiązki promieniowania w/w anteny w stosunku do zabudowy mieszkaniowej wzdłuż ulicy [...] która zlokalizowana jest na znacznym spadku terenu. Po naniesieniu na ten rysunek, faktycznego ukształtowania terenu, zgodnie z mapą sytuacyjno-wysokościową, oraz wrysowaniu budynków o podanej przez inwestora wysokości, stwierdzić należy, iż wiązka promieniowania będzie przechodziła bezpośrednio przez dach budynku mieszkalnego (.....) zlokalizowanego na działce nr [...] , a nie 2 m nad dachem, jak to podano w Kwalifikacji. Kwalifikacja przedsięwzięcia przedłożona przy wniosku została sporządzona nierzetelnie, gdyż nie uwzględniła zarówno wszystkich elementów budynku na działce nr [...] , jak i rzeczywistego ukształtowania terenu wzdłuż ulicy [...]. Ponadto we wniosku, jak i wydanej decyzji nie została określona dokładna lokalizacja masztu wnioskowanej stacji bazowej w stosunku do dachu budynku, na którym jest lokalizowana. Sporządzana natomiast Kwalifikacja przedsięwzięcia w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz konieczności uzyskania decyzji środowiskowej przed wydanie decyzji odnosi się wyłącznie do jednej konkretnej lokalizacji masztu na dachu, a nie do całego dachu budynku, dla którego została wydana decyzja. Oznacza to, że inwestor ma możliwość lokalizacji stacji bazowej w każdym miejscu terenu wyznaczonego na załączniku nr 2 do decyzji (linie rozgraniczające teren inwestycji) pomimo, iż inna lokalizacja może w sposób bardzo istotny zmienić oddziaływanie na najbliższe otoczenie i wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. A.P. , I.R. , M.R. , B.G. , K.K. , P.J. zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niezweryfikowanie twierdzeń wnioskodawcy, iż stacja bazowa telefonii komórkowej będzie służyć do obsługi ruchu abonenckiego użytkowników telefonów komórkowych korzystających z sieci [...] oraz niezweryfikowanie opinii w kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przedstawionych przez wnioskodawcę; - naruszenie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzytoczenie warunków i szczegółowych zasad gospodarowania terenem i jego zabudowy w zakresie ochrony środowiska, zdrowia ludzkiego, a także nieprzytoczenie dowodów, z których wynika, że zawarte w decyzji wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich są wystarczające, a decyzja odmowna w kontekście wymogów z zakresu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego jest niekonieczna. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i o odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji. W uzasadnieniu dodatkowo podnieśli, że inwestycją celu publicznego może być jedynie budowa, utrzymanie i wykonanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej (art. 2 pkt 5 ustawy w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Definicja pojęcia "łączności publicznej" odniesiona została do infrastruktury telekomunikacyjnej, tj. urządzeń telekomunikacyjnych oraz linii, kanalizacji kablowych, słupów i masztów, wykorzystywanych do świadczenia usług telekomunikacyjnych o publicznym dostępie (art. 2 pkt 8 ustawy prawo telekomunikacyjne). W podmiotowym ujęciu omawiany przepis dotyczy zatem operatorów dostarczających publiczne sieci telekomunikacyjne (art. 2 pkt 27 ustawy prawo telekomunikacyjne). Jeżeli wnioskodawca nie jest takim podmiotem, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazali, że organ ustalił, że inwestycja nie podlega wymogowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, opierając się wyłącznie na dwóch analizach przedstawionych przez wnioskodawcę, z których żadna nie została przeprowadzona na zlecenie organu prowadzącego postępowanie. Wątpliwości powinno budzić sporządzenie dwóch analiz: jednej dla sieci UMTS2100, a drugiej dla GSM - nie wyjaśniono dlaczego wyliczone wartości nie podlegały zsumowaniu. Podkreślili także, że organ w ogóle nie zastanawiał się nad szkodliwym dla ludzi oddziaływaniem planowanej inwestycji, nie wyznaczył także sfery wolnej od takiego oddziaływania. Nie przeprowadził analizy oddziaływania inwestycji na środowisko, zadawalając się konkluzją, iż nie należy ona do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, w szczególności organ nie sprawdził, czy zostaną zachowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. (Dz.U. 2003 r., nr 192, poz. 1883). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 11 sierpnia 2011 r., znak: [...] , na podstawie na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 u. g. n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z brzmienia art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że zamierzenie inwestycyjne, którego celem jest realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobną wykładnię przywołanych wyżej przepisów prawa przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3. 06. 2008 r., znak: II SA/Po 196/07. Kolegium podzieliło pogląd prezentowany w doktrynie, zgodnie z którym pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Inwestycja celu publicznego może być finansowana zarówno ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. W ocenie Kolegium nie budzi zatem wątpliwości, że planowane zamierzenie, należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym zasługuje na uwzględnienie. Spełnia ona wymogi art. 54 powyższej ustawy. Jej projekt sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. W toku postępowania sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Przyjmuje się ponadto, że decyzja ta stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza, że inwestycja taka powstanie. Dopiero w toku ewentualnego kolejnego postępowania - w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ II instancji wskazał, że z dołączonego do akt niniejszej sprawy opracowania sporządzonego przez mgr inż. K.F. oraz mgr inż. K.B. wynika, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397). W dniu 25 marca 2011 r. Wydział Kształtowania Środowiska UMK, który jest jednostką organizacyjną Gminy K. dysponującą fachową wiedzą wydał opinię, z której także wynika, iż projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu celu publicznego nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego, poprzedzający wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, w którym inwestor będzie musiał się wylegitymować tytułem do dysponowania wszystkimi nieruchomościami objętymi inwestycją na cele budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnieśli A.P. , P.J. , M.R. , W.K. i inni .... Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy; - naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących, a przez to brak rozpatrzenia sprawy i brak dokonania oceny całego materiału dowodowego i wydanie decyzji podstawie fragmentarycznego materiału dowodowego, pomimo że organ miał obowiązek dokonać oceny na podstawie całego materiału dowodowego; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu; - art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) i e) rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie musi być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie chronionego prawem interesu osób trzecich. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący ponownie przedstawili podniesione już w odwołaniach argumenty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując argumentację przedstawioną w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. Należy także podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem I Instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przez organem II instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. Zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z 12. 12. 2000 r. sygn. akt V SA 359/00, Lex 51285 do uznania, że zasada dwuinstancyjności został zrealizowana nie wystarcza, aby w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który je wydał, postępowaniem umożliwiającym osiągniecie celów, dla których jest ono prowadzone. Podzielając w całości powyższy pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego jak również pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z 5. 11. 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 539/10, Lex 750837, zgodnie z którym brak w motywach decyzji ustosunkowania się do zarzutów odwołania, czy podstawowych dokumentów lub dowodów w sprawie, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji, należy uznać, że decyzja odwoławcza została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, w tym zasady z 15 k.p.a. Trzeba podkreślić, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie uczynił zadość ww. przepisom. Świadczy o tym przede wszystkim to, że organ odwoławczy - utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] przy ul. [...] , na działce nr [...] obr [...] " ograniczył się w uzasadnieniu do wskazania argumentów za uznaniem ww. inwestycji za inwestycję celu publicznego. W związku z tym organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podkreślając, że wnioskowane do realizacji zamierzenie niezależnie od sposobu finansowania stanowi inwestycję celu publicznego, a nadto, iż decyzja organu I instancji została poprzedzona analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu, na którym jest ona przewidziana. Nadto organ wyjaśnił, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi jedynie o możliwości wykonania planowanej inwestycji, nie przesadzając jednak o jej wykonaniu, które może nastąpić po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Trzeba podkreślić, że Kolegium, odnosząc się do licznych i szczegółowo sprecyzowanych zarzutów złożonych odwołań, poprzestało na ogólnikowym wskazaniu, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11. 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) wskazując na opinię wyrażoną w załączonych do akt administracyjnych opracowaniach mgr inż. K.F. i mgr inż. K.B. oraz opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 25.03. 2011r. Tym samym organ odwoławczy nie tylko dokonał własnej oceny ww. wskazanych dowodów, ale w ogóle nie odniósł się do zasadniczego zarzutu obu odwołań, w których zarzucono nieprawidłowości w kwalifikacji wnioskowanej stacji bazowej telefonii komórkowej dokonanej w ww, analizie środowiskowej sporządzonej przez w mgr inż. K.F. i mgr inż. K.B. jako nienależącej do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niewątpliwie opinia biegłego jest istotnym i często niezbędnym dowodem w sprawie w sytuacji, gdy zachodzi konieczność oceny wpływu wnioskowanej inwestycji na środowisko, wymagająca najczęściej przeprowadzenia odpowiednich analiz, pomiarów i obliczeń, ale zawsze do organu należy rozpatrzenie i ocena każdego dowodu w sprawie, a więc także ustaleń i wniosków przedstawionych w opinii sporządzonej przez biegłego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie ustosunkował się w szczególności do szczegółowych i konkretnych obliczeń zawartych w odwołaniu W.K. , z których wynika, że wiązki promieniowania z anten nadawczo-odbiorczych zamontowanych na planowanym maszcie na dachu budynku przy ul. [...] ze względu na ich moc i częstotliwość, a także odległość w stosunku do sąsiednich budynków mieszkalnych znajdujących się na dz. nr [...] i [...] zobowiązują inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie kwestią zasadniczą było jednoznaczne ustalenie czy konieczne będzie przedłożenie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a organy nie wyjaśniły tej kwestii prawidłowo. A zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uczyni zadość swoim obowiązkom. Trzeba przy tym zaznaczyć, że ponieważ pomiędzy stanowiskiem organów, a stanowiskiem odwołujących się i skarżących istnieje w tej kwestii zasadnicza rozbieżność - organ odwoławczy musi dokonać - w oparciu o opinię fachowców - własnych precyzyjnych ustaleń w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i odnieść się do rozbieżności pomiędzy ww. analizami (opiniami), a obliczeniami przedstawionymi w odwołaniu. Organ odwoławczy uwzględni również fakt, że niezbędne obliczenia konkretnych wartości promieniowania wnioskowanych anten do zamontowania na maszcie powinny uwzględnić – zgodnie z sugestią zawartą w odwołaniu W.K. - różną lokalizację przedmiotowego masztu na dachu budynku przy ul. [...] , ponieważ w decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie wyznacza się jednego, konkretnego punktu na dachu, w którym maszt ma być zamontowany. Tym samym w zależności od konkretnej lokalizacji przedmiotowego masztu ( a więc także anten) wpływ promieniowania na sąsiednie budynki mieszkalne będzie się zmieniał. Organ odwoławczy będzie musiał ustosunkować się także do istotnego, a pominiętego zarzutu sprowadzającego się do pytania dlaczego w przedstawionych analizach środowiskowych sporządzonych przez w mgr inż. K.F. i mgr inż. K.B. nie zostało zsumowane promieniowanie wyliczone dla sieci UMTS 2100 oraz dla sieci GMS w sytuacji, jakkolwiek w rzeczywistości promieniowanie z obu sieci będzie oddziaływać na mieszkańców w sąsiednich budynkach. Trzeba zauważyć, ze prawidłowo skonstruowane uzasadnienie decyzji w sferze faktów powinno zawierać jednoznaczne ustalenie okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy powinien dokonać wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego wskazując jakie dowody przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, oraz które fakty uznał za udowodnione ( art. 107 §3 kpa). Konkludując, trzeba zauważyć, że uzasadnienie decyzji podjętej przez organ administracji publicznej w każdym przypadku powinno być przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyrok WSA w Szczecinie z 3.11. 2010 r. , sygn. akt I SA/Sz 687/10, Lex 750459). Obowiązek prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wiąże się bowiem również z zasadami ogólnym postępowania wyrażonymi w art. 8 k.p.a. ( zasada pogłębiania zaufania) i art. 11 k.p.a. (zasada wyjaśniania przesłanek). Ponieważ zaskarżona decyzja nie spełnia ww. wymagań należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy podejmie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia wszystkich wyżej wskazanych wątpliwości i niejasności. W sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa postępowania (art. 7, 8. 11, 77 § 1 art. 107 § 3 kpa), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit." c" p.p.s.a należało orzec jak w sentencji. O niewykonywaniu decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.