II SA/Kr 166/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane postanawia odrzucić skargę postanowienia z dnia 26 kwietnia 2019 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. A. F. wniósł skargę na uchwałę Nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane - w zakresie stanowiącego własność skarżącego terenu działki ewid. nr [...] obr. [...] w Z., zakwalifikowanego w studium do kategorii OC1A - strefa centralna, teren miejski zieleni urządzonej, a w planie zagospodarowania przestrzennego do kategorii I.ZP, podczas gdy zgodnie z prawem nieruchomość skarżącego powinna zostać zakwalifikowana do kategorii MW - teren zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej, albo M/U - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej - zgodnie z charakterem tej nieruchomości. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim dotyczy ona dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. kwalifikowanej w studium do obszaru OC1A - teren miejski zieleni urządzonej. Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale: 1) naruszenie art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP; 2) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 4, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3) naruszenie art. 1 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku art. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez ograniczenie prawa zabudowy nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. w sposób nieuzasadniony interesem publicznym i naruszający istniejący stan zagospodarowania terenu oraz prawo własności właściciela gruntu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jest właścicielem dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. zgodnie z treścią działu II księgi wieczystej nr [...]. Kwalifikacja tej nieruchomości jako teren miejski zieleni urządzonej, czy też teren parku jest całkowicie bezpodstawna i niezrozumiała. Nieruchomość skarżącego odseparowana jest (i zawsze była) od parku miejskiego ogrodzeniem istniejącym na gruncie od ponad 100 lat oraz drogą publiczną ul. [...]. Nieruchomość skarżącego jest działką prywatną i nigdy nie była użytkowana jako publiczny park. Co więcej, działka ta jest zabudowana trzema budynkami, z czego budynek wielolokalowy datowany jest na około 1900 r., a dwa pozostałe na 1846 r. Brak jest więc jakiejkolwiek racjonalnej podstawy prawnej (jak i faktycznej), aby dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. została zaliczona do terenu parków, zamiast do terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Kwalifikacja przedmiotowej nieruchomości według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane jako teren miejski zieleni urządzonej jest całkowicie nieuzasadniona. Po pierwsze, nie jest to teren miejski, lecz teren prywatny. Zatem nie jest możliwe wprowadzanie i utrzymywanie na tym terenie zieleni publicznej, w tym utrzymywanie i uzupełnianie urządzeń istniejącego parku miejskiego (zieleń urządzona, miejsca zabaw dziecięcych, ogólnodostępne miejsca gier i zabaw), ponieważ na przedmiotowym gruncie takie obiekty nie istnieją. Istniejąca na dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. zieleń (trawnik i żywopłot) posiada charakter prywatny, a nie publiczny, i w żaden sposób nie przynależy do parku miejskiego. W konsekwencji zapisy studium są niezgodne z istniejącym stanem faktycznym i w sposób niczym nie uzasadniony naruszają interesy skarżącego. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie z art. 1 ust. 3 przywołanej ustawy "Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne". Mając na uwadze przytoczone dyrektywy - naczelne zasady, którymi kierować się winien organ planistyczny, nie może być wątpliwości, że w przypadku ustalenia przeznaczenia dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. doszło do rażącego naruszenia tych dyrektyw, co skutkuje niezgodnością z prawem uchwały Rady Miasta zatwierdzającej przedmiotowy plan. Organ planistyczny ustalając przeznaczenie działki skarżącego jako teren parkowy ewidentnie zlekceważył prywatny interes właściciela nieruchomości, jego prawo własności, zignorował fakt, że nieruchomość zabudowana jest budynkami o cechach zabytkowych (budynek pensjonatowy z 1900 r. oraz budynek dawnej pracowni architektoniczno-budowlanej). Jednocześnie uwagi zgłaszane do planu na etapie jego sporządzania zostały nieuwzględnione, pomimo tego że zmierzały do ochrony istniejącego zagospodarowania terenu. Interes publiczny w żaden sposób nie uzasadnia, aby teren dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. kwalifikowany był w planie jako teren parku. Za interes publiczny należy rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym (art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Biorąc pod uwagę, że dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. jest nieruchomością prywatną, nie jest ogólnie dostępna dla nieograniczonego kręgu osób, nie stanowi obszaru przestrzeni publicznej, jest odgrodzona od otaczającej ją drogi publicznej ul. [...], a co równie ważne nie rośnie na niej żadna szczególna roślinność, nie występują więc żadne potrzeby społeczeństwa lub lokalnej społeczności, które przesądzałyby o konieczności kwalifikowania takiej nieruchomości jako teren parku i w konsekwencji uniemożliwiały właścicielowi jej racjonalne zagospodarowanie, jest to tym bardziej niezrozumiałe, zważając, że dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. to wzorcowa działka budowlana w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nieruchomość ta posiada przecież niemal idealne cechy geometryczne, odpowiednio dużą powierzchnię, dostęp do dwóch dróg publicznych oraz wyposażona jest w urządzenia infrastruktury technicznej (instalacja wod-kan., geotermia, instalacje elektryczne). W związku z opisaną wyżej klasyfikacją nieruchomości skarżącego według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiono skarżącemu wykorzystanie jej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Aktualnie niedopuszczalna jest realizacja budownictwa jednorodzinnego, wielorodzinnego, czy też usługowego. Sytuacja ta jest tym bardziej krzywdząca, że sąsiednie w stosunku do dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. nieruchomości zakwalifikowane zostały przez Radę Miasta Zakopane w zupełnie inny sposób. Przykładowo, granicząca z działką skarżącego od strony północnej dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., na której posadowiono budynek wzniesiony w 1905 r. (a więc podobnie jak budynek na działce skarżącego), w którym znajdują się lokale mieszkalne i usługowe, oznaczona jest w planie miejscowym symbolem 3.UP - tereny zabudowy usługowej (usługi publiczne). Zlokalizowana obok dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., na której w 1999 r. wybudowano hotel, jest już z całą pewnością sklasyfikowana prawidłowo pod symbolem 9c.U/M - tereny zabudowy usługowej. Z przytoczonego porównania wynika, że spośród nieruchomości zabudowanych sąsiadujących z dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. tylko właśnie ta nieruchomość oznaczona została symbolem I.ZP, przez co na działce skarżącego dopuszcza się realizację jedynie parku miejskiego oraz obiektów i urządzeń sportowo-rekreacyjnych oraz obiektów kultury - w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość nie ma i nigdy nie miała nic wspólnego z tego rodzaju sposobem użytkowania. Skarżący uznał za krzywdzący, a także niezgody z prawem zapis miejscowego planu zawarty w § 6 ust. 4 pkt 5, który co prawda dopuszcza pod określonymi warunkami rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku, jednakże ustanawia obowiązującą linię zabudowy wyznaczoną jako przedłużenie linii wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku od strony terenu 6.KP oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku od strony terenu 13.KDW. W ten sposób uniemożliwia się skarżącemu rozbudowę budynku w stronę dróg publicznych. Tego rodzaju ograniczenie, stanowiące restrykcje o wiele dalej idące niż wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie znajduje absolutnie żadnego uzasadnienia i jako niezgodne z prawem jest nieważne. Za uwzględnieniem skargi, w ocenie skarżącego, przemawia również treść art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje uwzględnienie w studium dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Skarżący podniósł również, że dz. ewid, nr [...] obr. [...] w Z. sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako teren budowlany (oznaczony symbolem B) i od takiego użytku gruntu skarżący płaci podatek od nieruchomości. Okoliczność ta potwierdza stanowisko o całkowitej bezpodstawności i absurdalności kwalifikowania nieruchomości skarżącego przez Gminę jako teren parku. W piśmie procesowym z dnia 11 marca 2019 r. skarżący wskazał nadto, że zaskarżona uchwała narusza wcześniejsze orzeczenia Sądu Grodzkiego w Z. i decyzje budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie albo oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wskazał, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego, a ponadto już uprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 938/18, odrzucił skargę skarżącego na tę samą uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności; w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") - postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. - istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów planistycznych - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej danym aktem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały - ta podstawa zależy jeszcze od czegoś więcej, mianowicie od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - jak stanowi powołany już art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania studium, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). W okolicznościach niniejszej sprawy ważkie znaczenie ma również to, że w istocie tożsamą skargę A. F. na tę samą uchwałę w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 938/18, odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. - z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego skarżącego. We wspomnianym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przedstawił zarzuty i argumentację skargi (w istocie tę samą, co w sprawie niniejszej) oraz uwarunkowania legitymacji skargowej w odniesieniu do uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dalej Sąd wskazał w szczególności, że skarżący w przedmiocie naruszenia interesu prawnego podnosił kwestię przeznaczenia w studium jego działki jako terenów zieleni miejskiej, przez co uniemożliwiono mu korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, np. poprzez jej zabudowanie zgodnie z odrębnymi przepisami. Tymczasem w rzeczywistości Studium zawiera takie określenie kierunków zagospodarowania, które jest bardziej liberalne w zakresie dopuszczalności zabudowy niż obowiązujący na tym terenie w okresie 1994 - 2003 r. plan miejscowy. Działka nr [...] obr. [...] zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane znajduje się w strefie centralnej - OC, której dominującą funkcją jest funkcja usługowa (ogólnomiejskie centrum usługowe), z udziałem towarzyszącej funkcji mieszkaniowej i obsługi turystyki oraz znaczącym udziałem zieleni urządzonej, w obszarze OC1A, w wyznaczonych na rysunku studium terenach miejskiej zieleni urządzonej. Najistotniejsze dla ustalenia w projekcie planu przeznaczenia terenów ustalenia studium w strefie OC1, to: ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury oraz ochrona istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień; ochrona obiektów obejmuje przeprowadzanie remontów modernizacyjnych, z ewentualnymi zmianami funkcji tych obiektów, przy preferencjach wykorzystania ich zgodnie z dominującą funkcją strefy OC oraz z dostosowaniem standardów użytkowych i wyposażenia tych obiektów do współczesnych potrzeb, a w szczególności: na terenie "podwyższonej ochrony wartości kulturowych" ("A") - konserwowanie i rewaloryzowanie historycznego układu przestrzennego i jego elementów, ze szczególnym uwzględnieniem ciągu ul. [...]; utrzymanie, ochrona substancji o wartościach kulturowych i powiększenie istniejącego cmentarza, z zachowaniem jego strefy ochronnej; wprowadzanie i utrzymywanie zieleni publicznej, w tym: utrzymanie i uzupełnienie urządzenia istniejącego parku miejskiego (zieleń urządzona, miejsca zabaw dziecięcych, ogólnodostępne miejsca gier i zabaw), odtworzenie zielonego otoczenia cieków - w miarę możliwości - jako zieleni publicznej, z pieszymi ciągami spacerowymi wzdłuż cieków, odpowiednie kształtowanie zieleni w otoczeniu obiektów o wysokich wartościach kulturowych, w celu wyeksponowania tych obiektów oraz utrzymanie i wprowadzanie zieleni w otoczeniu zabudowy, z udziałem zadrzewień i zakrzewień. Kontynuując argumentację, Sąd naówczas orzekający zauważył, że w poprzednio obowiązującym miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopanego, przyjętym uchwałą Nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 17 listopada 1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Nowosądeckiego Nr 23 poz. 232 z dnia 10 grudnia 1994 r), który stracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. powyższa działka położona była, w terenie I.ZP - tereny zieleni urządzonej. Przeznaczenie podstawowe obejmowało skwery, parki z niekubaturowymi urządzeniami sportu, turystyki i rekreacji. Dopuszczono użytkowanie, remontowanie, modernizowanie i przebudowywanie istniejących budynków nie stanowiących samowoli budowlanych pod warunkiem, że ich kubatura nie zostanie powiększona o więcej niż 10% oraz wymianę substancji istniejących budynków nie stanowiących samowoli budowlanych, jedynie w przypadku ich zniszczenia z przyczyn losowych (klęski żywiołowe, pożary itp.). Brak jest zatem podstaw aby uznać, że dla danego obszaru (danej nieruchomości) ustalenia studium nie stanowią kontynuacji wcześniejszego sposobu zagospodarowania tego terenu, wprowadzając radykalnie odmienną funkcję, która wyznacza wiążąco przyszłe zagospodarowanie danego terenu, całkowicie odmienne od dotychczasowego. Ponadto ustalenia studium nie wprowadzają nowej funkcji zagospodarowania w przyszłości bez uzasadnienia i z pokrzywdzeniem dotychczasowego sposobu zagospodarowania. Dowodem na to są przyjęte w oparciu o zaskarżone studium, ustalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście- Zachód", zgodnie z którym działka ewid. nr [...] obr. [...] położona jest w terenach zieleni urządzonej, oznaczonych symbolem I.ZP, z przeznaczeniem podstawowym terenów - park miejski. Zgodnie z § 6 ust 4 pkt 5 powyższego planu obowiązuje zakaz rozbudowy i nadbudowy istniejących obiektów, w tym obiektów o cechach zabytkowych pokazanych na rysunku planu, za wyjątkiem budynku o cechach zabytkowych zlokalizowanego w terenie I.ZP i 2.ZP. Rozbudowa budynków nie może przekroczyć całkowitej wysokości 12 metrów oraz 50% powierzchni zabudowy istniejących budynków. Obowiązuje przy rozbudowie budynku o cechach zabytkowych zlokalizowanego w terenie I.ZP uwzględnienie obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej jako przedłużenie linii wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku 6 od strony terenu 6.KP oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku od strony terenu 13.KDW. Nadto na działce ewid. nr [...] obr. [...] zlokalizowana jest willa murowana z I poł. XX w. W 2011 r. po uchwaleniu studium, powyższy budynek został wpisany do sporządzonej Gminnej Ewidencji Zabytków. Przedmiotowa nieruchomość stanowi część istniejącego historycznie zespołu parkowego. W poprzednio obowiązującym panie miejscowym przyjętym uchwałą Nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 17 listopada 1994 r., działka położona była również w terenie I.ZP - tereny zieleni urządzonej. Takie przeznaczenie tej nieruchomości obowiązywało w jeszcze wcześniejszych miejscowych planach. Zaskarżone studium nie wprowadza dla tego obszaru zatem nowych funkcji, które odbiegałyby zdecydowanie od faktycznego sposobu dotychczasowego użytkowania działki ewid. nr. [...] obr [...] oraz takich zakazów, które ingerowałyby w znaczny sposób w istniejącą substancję miejską. Nieruchomość odseparowana jest od parku miejskiego ogrodzeniem, co powoduje, że nie ma ona charakteru ogólnodostępnego, stanowi natomiast część istniejącego zespołu zieleni parkowej. Zatem studium chroni istniejący na niej budynek wpisany po jego uchwaleniu do Gminnej Ewidencji Zabytków oraz istniejący zespół zieleni. Ustalenia studium nie przekreślają możliwości skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym mu prawem własności. Ochrona w studium dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej jest wymogiem ustawowym. Skarżący może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób wynikający m.in. z ustaleń sporządzonego na podstawie studium planu dla terenu I ZP - tereny zieleni urządzonej - może ją użytkować zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem (dopuszczono zachowanie istniejącego budynku), jak też dokonać rozbudowy istniejącego budynku, w zakresie uzgodnionym z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Kierunki zagospodarowania przestrzennego w obszarze dotyczącym działek skarżącego nawiązują do wcześniejszej funkcji terenu, którą nakazują utrzymywać, co oznacza - wbrew twierdzeniom skarżącego - że w procesie uchwalania studium wzięto po uwagę i uwzględniono dotychczasowe zagospodarowanie terenu, w tym należącej do skarżącego działki nr [...] obr [...]. Niezasadnie skarżący zarzuca organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego. W konkluzji Sąd naówczas orzekający stwierdził, że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały przeznaczenie działki skarżącego nie zmieniło się istotnie, jak również późniejsze uchwalenie planu nie zmieniło istotnie aktualnej możliwości zagospodarowania - wobec czego zaskarżone Studium jest zgodne z przepisami prawa i nie narusza interesu skarżącego. Natomiast kwestię możliwego zagospodarowania działki, w sposób w jaki skarżący sobie tego życzy, upatrując w tym kwestię wartości działek, czy inny sposób zagospodarowania działek sąsiednich, nawet na płaszczyźnie skargi na plan miejscowy, należałoby kwalifikować do interesu faktycznego, a nie prawnego. Podobnie w zakresie planowanych ewentualnych inwestycji, należy wskazać, że w obowiązującym porządku prawnym nie ma żadnego przepisu, czy to z zakresu planowania przestrzennego, czy prawa budowlanego, który w związku z wejściem w życie określonych postanowień studium uniemożliwiłby skarżącemu realizację planowanych inwestycji. Postanowienia studium nie są bowiem uwzględniane ani w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ani w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jedyny przepis, który reguluje kwestię wygaszenia decyzji, dotyczy wyłącznie decyzji o warunkach zabudowy i dotyczy pozostawania tej decyzji w sprzeczności z planem miejscowym (a nie studium). Ocenę co do braku naruszenia interesu prawnego skarżącego zaskarżonym Studium oraz argumentację w tej mierze zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2018 r. - Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Trzeba też zauważyć, że wspomniane postanowienie - jako prawomocne orzeczenie - "wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby" {art. 170 p.p.s.a.). Dokonywanie odmiennych ustaleń od poczynionych w tymże postanowieniu byłoby niedopuszczalne. "Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia, o której stanowi art. 170, w stosunku do sądów oznacza obowiązek przyjęcia, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu" (T. Woś, w: T . Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 978). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 170 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.