II SA/Kr 1673/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. S. w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 24 września 2014 r., znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania czynności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. S. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 24 września 2014 r., znak [...] nr [...], którą orzeczono o: - uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] z 5 lutego 2014 r. znak [...] nr [...], - nakazaniu Wspólnocie Mieszkaniowej Budynku przy ul. S. w K., reprezentowanej przez Zarząd, wykonanie czynności w celu doprowadzenia wejść do klatek schodowych numer I, II, III, IV, V, VI, VII do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w K. na działce nr [...] obr. [...] w K. do stanu zgodnego z prawem, poprzez niwelację różnicy wysokości progów wewnętrznych w drzwiach wejściowych od poziomu klatek schodowych numer I, II, III, IV, V, VI, VII do wysokości nie przekraczającej 0,02 m, zgodnie z § 62 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), w terminie do dnia 31 stycznia 2015 r. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że wykonanie decyzji nie usunie przeszkody architektonicznej, a pociągnie za sobą jedynie koszty przeprowadzenia kolejnej modernizacji. Ewentualne uchylenie (stwierdzenie nieważności) zaskarżonej decyzji zmusiłoby stronę skarżącą do przeprowadzenia kolejnych prac konserwatorskich (modernizacyjnych) związanych z dodatkowymi nakładami finansowymi. To zaś mogłoby narazić skarżącą na zarzut niegospodarności w dysponowaniu środkami członków wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Zasadą wyrażoną w przepisie art. 61 P.p.s.a. jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, także w sytuacji zaskarżenia tej decyzji przez stronę postępowania administracyjnego. Wstrzymanie wykonalności decyzji jest zatem wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.04.2012 r., sygn. akt II FSK 921/12, LEX nr 1137672). Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.04.2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, LEX nr 1145458). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności P.p.s.a. nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. W postanowieniu z 29 października 2013 r., II FSK 2293/13, Naczelny Sąd Administracyjny expressis verbis zaznaczył, że: "Orzecznictwo również podkreśla konieczność przedstawienia konkretnych okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie aktu lub czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2013 r., I SA/GL 7/13, wskazał, że sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). Podzielając powyższe stanowisko i odnosząc treść art. 61 § 3 P.p.s.a. do sprawy należy wskazać, że uzasadnienie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera argumentacji uprawdopodobniającej wystąpienie przesłanek udzielenia przez sąd ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca nie wykazała, w jaki konkretnie sposób wykonanie zaskarżonej decyzji sprawiłoby wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Podnoszonego przez stronę skarżącą faktu konieczności poniesienia kosztów kolejnej modernizacji, czy nakładów finansowych, nie można uznać za trudne do odwrócenia skutki wykonania decyzji. Są to skutki typowe dla decyzji nakazującej wykonanie czynności, możliwe do odwrócenia. Strona skarżąca nie wskazała również okoliczności uprawniających do stwierdzenia istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie można za taką szkodę uznać ww. kosztów, a także ewentualnego narażenia strony skarżącej na zarzut niegospodarności. Na marginesie zaznaczyć należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Dlatego też na podstawie wyżej powołanych przepisów Sąd orzekł, jak w sentencji.