II SA/Kr 168/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. T., M. T. i M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta [...] decyzją nr [...] z 23.10.2014 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą PPHU "[...]" P. W. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, p. pożarową, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, oddymiania, odgromową wraz z infrastrukturą techniczną: przyłącz wodociągowy, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przyłącze kanalizacji deszczowej, przebudowa odcinka sieci kanalizacji sanitarnej, przebudowa odcinka linii kablowej telekomunikacyjnej, utwardzenie terenu na działkach ewid. nr: [...], [...], [...] obr. ewid. [...] w L. oraz na działce ewid. nr [...] w obr. ewid. [...] w L.. Od decyzji tej odwołali się M. T., M. T. oraz M. T. - strony postępowania, współwłaściciele działki ewid. nr [...] w obr. ewid. [...] w L., bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. W odwołaniu stwierdzili, że zaskarżona decyzja została wydana wadliwie, gdyż nie uwzględnia wpływu projektowanego budynku na kanał zakryty na potoku J. biegnący równolegle do ul. J., który płynąc obok ronda J. wpada do potoku [...]. Ponadto w ocenie Skarżących wykonanie murku oddzielenia pożarowego nie likwiduje faktu zwrócenia ściany z oknami i otworem w piwnicy w stronę działki nr [...], stanowiącej ich współwłasność - ściana powinna być zwrócona pod kątem prostym lub szerszym w stronę tej działki. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją znak [...] z dnia 13 grudnia 2014 r. na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zmianami) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zmianami) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została podjęta w ramach ponownego rozpatrzenia wniosku P. W. z 19.03.2014 r. w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji, w wyniku kasacyjnej decyzji Wojewody [...] z 9.09.2014 r. znak: [...]. Dalej wskazano, że inwestor załączył do akt sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], co zostało szeroko uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Ponadto planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z poźn. zm.), a zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania ochrony środowiska. Dokonując sprawdzenia w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) organ odwoławczy ustalił, że lokalizacja projektowanego budynku usługowo-handlowego w granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...] oraz działką ewid. nr [...] jest zgodna z § 12 ust. 2 i spełnia wymagania § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Ponadto z akt organu I instancji wynika, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy dokonano zmian w projekcie budowlanym w celu dostosowania ścian oddzielenia przeciwpożarowego do zgodności z warunkami określonymi w § 235 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany po dokonaniu zmian spełnia warunki w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, a zarzuty postawione w odwołaniu dotyczące tej kwestii nie znajdują uzasadnienia. Dodać należy, że projekt budowlany po dokonaniu zmian został ponownie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Nawiązując do uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z 9.09.2014 r. znak: [...] przypomniano, że lokalizacja projektowanego budynku nie powoduje przesłaniania budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] i została zaprojektowana z zachowaniem wymogów określonych w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12.04.2002 r. Ponadto lokalizacja projektowanego budynku nie powoduje zacieniania budynku istniejącego na działce nr [...], ponieważ spełnia wymogi § 60 ust. 1 rozporządzenia z 12.04.2002 r., który stanowi, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7°° - 17°° (w aktach znajduje się wykres cienia w dniach równonocy). Sprawdzając kompletność projektu budowlanego (na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 organ odwoławczy ustalił, że projekt budowlany został uzgodniony i posiada niezbędne opinie i sprawdzenia. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Do projektu budowlanego załączono opracowanie pn: Geotechniczne warunki posadowienia, sporządzone przez uprawnionego geologa mgr inż. S. P. (karta nr: 34.1 -52.1). Niniejsze opracowanie zawiera opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, a zostało wykonane w celu określenia budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych terenu pod kątem możliwości budowy budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą. Ponieważ opracowanie wykonane przez uprawnionego geologa uwzględnia charakterystykę warunków wodnych terenu przewidzianego pod lokalizację planowanej inwestycji (karta nr: 37.1), można jednoznacznie przesądzić, że zarzuty podniesione w odwołaniu, dotyczące wpływu projektowanego budynku na kanał zakryty na potoku [...] nie znajdują potwierdzenia. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, organ udzielający pozwolenia na budowę jest związany treścią dokumentów załączonych do projektu budowlanego i nie posiada uprawnień do kwestionowania ich treści. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest kompletny i spełnia wymogi przepisów art. 34 ust. 3 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów postawionych w odwołaniu, w związku z powyższym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. T., M. T. i M. T.. W skardze podnieśli: "w naszym osądzie nie dość starannie rozpatrzono nasze uwagi do przedstawionego projektu budowlanego budynku usługowo-handlowego. Nie wzięto pod uwagę wszystkich naszych uwag dotyczących projektu zagospodarowania /ustawienie i usytuowanie projektowanego budynku względem naszej działki oraz infrastruktury znajdującej się na przedmiotowej działce, ustawienie oraz wysokość ścian, możliwość ich wykonania bez wejścia na naszą działkę o czym w decyzji Wojewody nie wspomniano, gdzie w decyzji Starostwa jest mowa o obowiązku uzyskania zgody na wejście na działkę sąsiednią. Informacji o potoku [...] płynącym w kanale zakrytym nie rozpatrzono według nas z należytą troską". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania P. i M. W. wnieśli oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2015 r. skarżący uzupełnili zarzuty skargi, dodatkowo zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie 1. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozważenia okoliczności sprawy, a w szczególności brak oceny, czy usytuowanie obiektu budowlanego w granicy nieruchomości skarżących narusza ich prawa oraz czy nie istnieje możliwość alternatywnego usytuowania obiektu budowlanego, innego niż w granicy nieruchomości; 2. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 k.c. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury 2 dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez sprzeczne z prawem zezwolenie inwestorowi na usytuowanie budynku w granicy nieruchomości skarżących, podczas, gdy takie usytuowanie nie jest niezbędne dla realizacji inwestycji oraz narusza interesy skarżących jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości; 3. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a w szczególności faktu, iż wnioskowane przez inwestora zamierzenie budowlane, mimo zapewnień inwestora, będzie naruszało prawa skarżących jak również będzie wymagało wejścia na nieruchomość skarżących celem wykonania robót budowlanych, co świadczy o prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów administracji; 4. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy polegające na braku merytorycznej oceny twierdzeń skarżących w odniesieniu zagrożeń ze strony Inwestycji względem potoku [...] przepływającego pod terenem inwestycji, co jednoznacznie świadczy o prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli organów administracji; 5. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwały Nr XXXIII/l 99/2004 Rady Miasta Limanowa z dnia 10 grudnia 2004 r., (Dz. Urz. Wojew. Małopolskiego z 2004 r., nr 443 póz. 5084 z późn. zmianami) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Limanowa w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla "[...]" w zakresie: - błędnego przyjęcia, iż wysokość projektowanego budynku należy oceniać jedynie w kontekście sąsiednich budynków o podobnej funkcji, a tym samym pominięcie w analizie budynków mieszkaniowych zlokalizowanych również w bezpośrednim sąsiedztwie Inwestycji; - błędnego przyjęcia, iż projektowany budynek w odniesieniu do kąta nachylenia połaci dachowych jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż dla nieruchomości objętej inwestycją miejscowy plan dla kategorii "innych budynków" dopuszcza realizację dachów spadzistych w zakresie od 35° do 45°, natomiast w planowanej Inwestycji przewidziano kąt nachylenia połaci dachowych na 30°; - błędnego przyjęcia, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania, przestrzennego, podczas, gdy zgodnie z tym planem warunkiem realizacji nowych inwestycji jest nie przekraczanie przeważających w sąsiedztwie istniejących gabarytów wysokościowych oraz nie naruszanie praw osób trzecich podczas, gdy inwestycja nie spełnia żadnego z tych warunków. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1447) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) -dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zarzuty skargi są bezzasadne, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że kontrolowana obecnie decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana ponownie w ramach ponownego rozpoznania wniosku po kasacyjnej decyzji Wojewody [...] z dnia 9 września 2014 r. W decyzji tej wskazano na naruszenie przepisu § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r) poprzez wadliwe zaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony ul. K., a także brak tożsamości pomiędzy wnioskiem o pozwolenie na budowę a zakresem zatwierdzonego obiektu budowlanego w odniesieniu do instalacji wewnętrznych (poza instalacją gazową). Jednocześnie należy podkreślić, że już w tej decyzji Wojewoda [...] uznał, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posiada niezbędne uzgodnienia i opinie i za wyjątkiem naruszenia § 235 powołanego rozporządzenia jest zgodny z jego przepisami. Zarzuty skarżących koncentrują się na dwóch powiązanych ze sobą problemach: usytuowania budynku w granicy z działką skarżących oraz zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo skarżący zwracają uwagę na kwestie związane z potencjalnym zagrożeniem ze strony inwestycji względem potoku przepływającego pod jej terenem. Co do usytuowania projektowanego budynku w granicy działki należy wskazać, że taka możliwość została dopuszczona w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o ile spełnione zostaną określone w tym rozporządzeniu warunki. W § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 rozporządzenia dopuszczono lokalizowanie budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ściana przylegająca do działki skarżących nie ma otworów okiennych ani drzwiowych. Z kolei badając zgodność usytuowania budynku w granicy działki z przepisami planu należy wskazać, że objęty postępowaniem obszar położony jest na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem U/M - Tereny zwartej zabudowy położone w strefie śródmiejskiej "CENTRUM" w rejonie rynku i ulic przyległych. Zgodnie z zapisami planu miejscowego "Z uwagi na położenie terenów U/M w centrum miasta, lokalizacja zabudowy może następować bezpośrednio w granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż 3 m. od granicy działki". W rozporządzeniu wymieniono również kolejny warunek usytuowania budynku w granicy z działką sąsiednią: zgodnie z § 272 ust. 3 budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. W zaskarżonej decyzji również i ten warunek został spełniony. Nie można podzielić podniesionego w skardze zarzutu, że organy prowadzące postępowanie nie rozważyły, czy usytuowanie projektowanego budynku w granicy działki nie narusza praw skarżących oraz czy nie istnieje możliwość innego, mniej ingerującego w ich interesy usytuowania budynku. Swoje uprawnienia skarżący wywodzą z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 k.c. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że "Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Z kolei art. 144 k.c. stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Treść § 12 ust. 2 rozporządzenia została przytoczona powyżej. Przepisy te należy skonfrontować z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Problematyką umiejscowienia projektowanego budynku w granicy działki w kontekście powołanych przepisów zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2011 r., sygn. II OSK 402/10 (Lex nr 1080270). W uzasadnieniu tego wyroku wskazano m. in. "Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższa regulacja, nawiązując do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), stanowi rozwinięcie i konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, w myśl której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z tym, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Własność nie jest więc prawem absolutnym, która dawałaby właścicielowi niczym nie skrępowaną władzę nad rzeczą. Słusznie zauważają wnoszący skargę kasacyjną, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 Kodeksu cywilnego). Każdy ma bowiem prawo, również w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być respektowane na każdym etapie postępowania inwestycyjnego, w tym na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). Ochrona ta obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno - budowlanych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95 - OSNCP 1996 r. z. 21, poz. 316). Z drugiej jednak strony ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Podzielając powyższe stanowisko należy podkreślić, że treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wyraźnie wskazuje na ograniczone kompetencje organu prowadzącego postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, nie pozostaje w gestii uznania organu administracji. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał sprawdzenia warunków określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i był na mocy art. 35 ust. 4 zobowiązany do wydania zaskarżonej decyzji. W działaniach tych nie sposób doszukać się naruszenia przepisów postępowania (7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozważenia okoliczności sprawy) ani też przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 k.c. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Okoliczność, że budowa przedmiotowego obiektu może wymagać wejścia na nieruchomość skarżących celem wykonania robót budowlanych była przedmiotem rozważań organu I instancji w decyzji z dnia 23 października 2014 r. W końcowej części uzasadnienia tej decyzji Starosta [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie braku takich uzgodnień zastosowanie znajdzie ust. 2 powołanego przepisu. Jak wynika z powyższego droga administracyjna (art. 47 ust. 1) jest subsydiarna w stosunku do cywilnoprawnej (art. 47 ust. 1) przy uwzględnieniu słusznego interesu stron art. 7 k.p.a. Jeśli uprawnienie do wejścia na działkę sąsiednią jest realizowane prawidłowo, to nie jest to korzystanie ponad przeciętną miarę z prawa własności w rozumieniu art. 144 k.c. i nie stanowi naruszenia praw skarżących. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Limanowa (zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Limanowa Nr XXXIII/199/2004 z dnia 10 grudnia 2004 r ze zm.) należy wskazać, że tereny oznaczone jako U/M (na których ma być położony przedmiotowy budynek) obejmują zarówno obiekty o wyłącznej funkcji usługowej (handel, gastronomia, turystyka, kultura, administracja i inne), jak też budynki usługowo - mieszkalne, z funkcją usługową (na ogół handlowo - gastronomiczną) w parterze budynku i funkcją mieszkalną na wyższych kondygnacjach. Dopuszcza się również realizację na tym terenie nowej, wolnostojącej uzupełniającej zabudowy mieszkalno-usługowej jak też wolnostojących usług. Warunkiem realizacji inwestycji jest nie przekraczanie przeważających w sąsiedztwie istniejących gabarytów wysokościowych oraz nie naruszania praw osób trzecich. Warunki te zostały w niniejszej sprawie wypełnione, zarówno co do przeznaczenia budynku, jak i nienaruszania praw osób trzecich, w tym skarżących. Wysokość objętej inwestycji wpisana jest w kontekst otoczenia sąsiednich budynków centrum [...] i nie przekracza przeważających w sąsiedztwie wysokości istniejących budynków. Wysokość w kalenicy dachu projektowanego budynku wynosi 13,49 m licząc od poziomu parteru budynku. Budynki handlowo- usługowe tworzące tę sama pierzeję są bardzo podobnej wysokości a sąsiednie : budynek Sądu Rejonowego w [...] - 15,43 m, budynek Starostwa Powiatowego - 21,15 m. Parametr ten został więc określony zgodnie z planem miejscowym. Również kąt nachylenia połaci dachowej do 30 stopni dla planowanej inwestycji zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan stanowi że "dopuszcza się możliwość realizacji dachów mansardowych o kącie nachylenia połaci poniżej 35 stopni i powyżej 50 stopni , niezależnie od ustaleń szczegółowych planu miejscowego". Zaprojektowano dach wielospadowy przy czym główny dach nawiązuje do dachu dwuspadowego o kącie nachylenia połaci dachowych 30 stopni. Wbrew zarzutom skargi także kwestia potoku [...] płynącego w kanale zakrytym była przedmiotem rozważań w decyzji, bowiem warunki hydrogeologiczne zostały opisane i przeanalizowane w ekspertyzie rzeczoznawcy mgr inż. P. P., z której wynika, że uwzględniono charakterystykę warunków wodnych terenu przewidzianego pod lokalizację inwestycji. Teren położony jest w dolinie potoku [...], przepływającego w odległości 30 m na zachód od działki. Występujące na działce warunki gruntowe zakwalifikowano jako proste, a woda gruntowa nie będzie oddziaływać na obiekt. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wszystkie powyższe okoliczności zostały rozważone. Organy obu instancji szeroko omówiły również kwestię spełnienia przez przedłożony projekt budowlany wymogów z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co obligowało je do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora (35 ust. 4 prawa budowlanego). Uznając zarzuty skargi za bezzasadne należało skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270)