II SA/Kr 1765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skarg B. R. i P. R. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym skargi oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] decyzją z 3 lipca 2014 r., na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w zw. art. 145 §1 pkt 5 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z 30 czerwca 2009 r., znak: [...], nakazującej inwestorowi rozbiórkę nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych istniejącego budynku parterowego, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. C. w K., wybudowanego bez uzyskania przez inwestora stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 20 maja 2014 r. wpłynął wniosek B. R., uzupełniony następnie pismem z 23 czerwca 2014 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzji jw. Podstawę wniosku stanowiła przesłanka określona w art. 145 §1 pkt 5 kpa. Organ wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu tzw. wstępnego właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa oraz czy wniosek został złożony w terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego w trakcie, którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym, wobec łącznego spełnienia przesłanek dopuszczających wznowienie postępowania organ postanowieniem z 11 czerwca 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie. Jednocześnie odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji, z uwagi na brak prawdopodobieństwa uchylenia przedmiotowej decyzji w wyniku wznowionego postępowania. Organ podał, że w ocenie B. R. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 30 czerwca 2009 r. był uzasadniony ponieważ organ wydając decyzję nakazującą rozbiórkę nie miał wiedzy, że mimo, że treści decyzji wynika, że dotyczy jedynie działki [...] obr. [...] faktycznie dotyczy również części budynku, zlokalizowanego na sąsiedniej działce numer [...], której wnioskodawczyni jest współwłaścicielką oraz, że organ nie miał wiedzy, że budynek, którego dotyczy nakaz rozbiórki konstrukcyjnie połączony jest z budynkami usytuowanymi na sąsiednich działkach. Odnosząc się do powyższego organ wyjaśnił, że orzeczony nakaz rozbiórki dotyczył nadbudowy istniejącego wcześniej obiektu budowlanego - parterowego budynku o charakterze usługowym, inwestorem nadbudowy był P. R.. Organy nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie administracyjne w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane orzekają o rozbiórce obiektów budowlanych lub ich części w oparciu o zakres samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, a nie w zależności na ilu działkach zlokalizowana jest inwestycja objęta nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki obejmuje samowolnie zrealizowaną część obiektu w całości, a nie jego poszczególnych części zlokalizowanych na poszczególnych działkach. Określenie w sentencji decyzji rozbiórkowej numerów działek ma na celu określenie lokalizacji obiektu, a nie określenie zakresu rozbiórki. Ze zgromadzonego w sprawie znak: [...] materiału dowodowego, w tym z przeprowadzanych przez upoważnionych inspektorów czynności kontrolnych w terenie wynika, że nakaz rozbiórki dotyczy całości samowolnie dokonanej przez inwestora nadbudowy istniejącego parterowego budynku. Z dostępnych aktualnie satelitarnych wyrysów z map ewidencyjnych wynika, że obiekt budowlany objęty nakazem wynikającym z ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2009 r. zlokalizowany jest w części również na terenie działki o numerze [...]. Zdaniem organu okoliczność, że przedmiotowa nadbudowa istniejącego budynku zlokalizowana jest nie tylko na terenie działki o nr [...], ale również na części działki o nr [...] nie jest jednak okolicznością, która ma istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Powyżej określona lokalizacja samowolnie zrealizowanego obiektu - nadbudowy istniejącego budynku nie ma znaczenia dla kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy tj. nakazu rozbiórki. Nawet uwzględniając, że przedmiotowa okoliczność istniała w momencie wydania decyzji i nie była znana organowi to nie ma ona wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Niezależnie od tego, czy samowolna nadbudowa istniejącego budynku, zrealizowana przez P. R. zlokalizowana jest na terenie działki nr [...] czy też jej zakres obejmuje również działkę o nr [...] organ i tak zobligowany byłby, wobec stwierdzenia niemożliwości legalizacji obiektu, do wydania tożsamego nakazu rozbiórki. Odnosząc się do kwestii konstrukcyjnego połączenia przedmiotowej samowolnej nadbudowy z obiektami zlokalizowanymi na działkach: [...] i [...] organ wskazał, że również nie jest to okoliczność mająca istotny wpływ na wynik tj. na wydany w sprawie nakaz rozbiórki. Obiekt zlokalizowany na działce [...] będący własnością B. R. to obiekt już istniejący, w czasie realizacji przez P. R. przedmiotowej nadbudowy pięciu kondygnacji. Kwestie związane z usytuowaniem samowolnie zrealizowanej nadbudowy w stosunku do bezpośrednio sąsiadujących z nią obiektów zlokalizowanych na działkach [...] i [...] obr. [...] były przedmiotem czynności kontrolnych przeprowadzonych w ramach postępowania znak: [...]. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna stanowiąca między innymi załącznik do protokołu z kontroli robót budowlanych z 13 listopada 2008 r. świadcząca, o tym, że upoważnieni inspektorzy PINB przeprowadzali czynności kontrolne wewnątrz przedmiotowego obiektu (dokumentacja fotograficzna ujawnia połączenie samowolnie realizowanej nadbudowy z istniejącym budynkiem na działce [...]). W aktach sprawy zalega potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia protokołu z czynności kontrolnych, przeprowadzonych przez upoważnionych w dniu 2 grudnia 2009 r. w którym podano, że "wg oświadczenia p. P. R. nadbudowane budynki posiadają oddzielne ściany w granicy. Wg oświadczenia p. Z. R. pomiędzy budynkami jest dylatacja." Podnoszone zagadnienie możliwości negatywnego wpływu przedmiotowej rozbiórki na stan techniczny budynku zlokalizowanego na działce [...] oraz na działce [...] nie stanowi okoliczności, która organ nadzoru budowlanego bada podejmując działania w ramach art. 48 ustawy Prawo budowlane i nie jest okolicznością mogąca podlegać ocenie w okolicznościach z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ewentualne roszczenia w tym zakresie winny być dochodzone na drodze cywilno-prawnej. Ponadto B. R. wskazała, że budowa na działce [...] i [...] była realizowana w oparciu o decyzję z 21 marca 1988 r., nr [...] dotyczącą pozwolenia na budowę warsztatu rzemieślniczego w os. [...] przez innego inwestora. W związku z tym organ wyjaśnił, że orzeczony w sprawie nakaz rozbiórki obejmował wyłącznie część nadbudowaną zrealizowaną przez inwestora P. R.. W toku tego postępowania ustalono, że inwestorem nadbudowy jest P. R.. Z. R. występował w przedmiotowej sprawie w charakterze pełnomocnika P. R.. Ponadto ustalono, "że przedmiotowa nadbudowa realizowana jest bez pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu, a jest przeznaczenie to magazyn płodów rolnych". Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 ww. ustawy uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeśli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej. Okoliczności faktyczne podnoszone przez we wniosku o wznowienie postępowania nie są okolicznościami, które wypełniają łącznie ww. warunki. Przede wszystkim nie są to okoliczności, które mają istotny wpływ na wynik sprawy i wydanie innej merytorycznie decyzji, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Wobec powyższych ustaleń PINB nie stwierdził istnienia podstaw wznowienia określonych we wniosku, a co za tym następuje brak jest podstaw do uchylenia decyzji z 30 czerwca 2009 r. Wreszcie organ nadmienił, że wobec decyzji z 30 czerwca 2009 r., znak: [...] prowadzone było postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, zakończone prawomocną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., stwierdzającą brak podstaw do stwierdzenia nieważności. Od powyższej decyzji odwołali się osobnymi pismami B. R. i P. R.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie przez organ I instancji postanowienia o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2009 r. w sytuacji gdy organ administracyjny nie przeprowadził w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w zakresie badania istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na którą w treści wniosku powoływała się strona, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ I instancji, iż brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności, a w szczególności tego w oparciu o jakie dowody organ I Instancji uznał, że okoliczności faktyczne oraz dowody wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie są okolicznościami, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołujący się podnieśli, że z decyzji z 30 czerwca 2009 r. nie wynika, czy rozbiórka miałaby objąć także część budynku znajdującego się na działce nr [...], co w konsekwencji dotyczyłoby także części budynku B. R.. Organ nie wyjaśnił na podstawie których dowodów ustalił, że nakaz rozbiórki dotyczy tylko całości samowolnie dokonanej nadbudowy istniejącego parterowego budynku na działce nr [...], a nie także części budynku która znajduje się na sąsiedniej działce nr [...]. Nie wiadomo również na jakiej podstawie organ przyjął, że obiekt zlokalizowany na działce nr [...] będący własnością B.R. istniał już czasie realizacji nadbudowy przez P. R. oraz dlaczego organ ustalił, że inwestorem była P. R., a nie Z. R.. Wskazali, że zacytowane przez organ I instancji oświadczenie P. R. i Z. R. dotyczące sąsiednich budynków oraz ścian nadbudowanych kondygnacji nie dotyczy niniejszej sprawy, gdyż wniosek o wznowienie postępowania nie dotyczył budynku zlokalizowanego na działce numer [...]. Z treści dokumentów wynika, iż budynek, którego dotyczy nakaz rozbiórki konstrukcyjnie połączony jest z budynkami usytuowanymi na sąsiednich działkach, których właścicielem jest inna osoba niż P. R.. Okoliczność ta jest bardzo istotna, a nie była przez organy administracji znana i w konsekwencji uwzględniona przy wydaniu decyzji o rozbiórce. Niezależnie od powyższego odwołujący się wskazali, iż niecelowe jest wykonanie nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku, w sytuacji gdy po jej wykonaniu można ją zrealizować ją na nowo na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 15 października 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., a tym samym brak jest podstaw do uchylenia weryfikowanej decyzji. Odnosząc się do pierwszej z okoliczności podniesionej we wniosku organ odwoławczy wskazał, że to, że w sentencji zaskarżonej decyzji podano jedynie numer działki [...], nie oznacza, że nakaz rozbiórki dotyczy jedynie części obiektu zlokalizowanej na działce nr [...]. W sentencji tej mowa jest o rozbiórce nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych na istniejącym budynku parterowym. Z akt sprawy, w szczególności protokołów kontroli i oględzin, oraz materiału zdjęciowego wynika, że decyzja ta dotyczy całego obiektu, a nie wyłącznie jego części usytuowanej na działce nr ewid. [...]. Fakt posadowienia przedmiotowego obiektu na dwóch działkach był znany organowi I Instancji w dacie wydawania decyzji, tj. w dniu 30 czerwca 2009 r. W aktach sprawy zalegają bowiem mapy, które wskazują, że przedmiotowa nadbudowa zlokalizowana jest zarówno na działce nr [...], jak i w części na działce [...]. Na to, że powoływana okoliczność nie jest nową, nie znaną organowi wskazuje również zalegająca w aktach organu I instancji kopia wniosku P. R. z 17 listopada 2008 r. o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...]. Na treść powyższego wniosku uwagę zwracał organ w decyzji z 24 marca 2009 r. znak: [...], powołuje się też na niego PINB w treści weryfikowanej decyzji z 30 czerwca 2009r. znak: [...]. Dalej organ odwoławczy ustosunkował się do twierdzenia zawartego w ekspertyzie z 2 grudnia 2013 r. inż. W. N., który stwierdził, że niemożliwe jest przeprowadzenie rozbiórki w taki sposób, aby nie uszkodzić pozostałej części budynku. Wskazał, że po pierwsze w powołanej ekspertyzie analizowane są skutki częściowej rozbiórki przedmiotowego budynku. Wykazywane przez eksperta przeciwwskazania do częściowej rozbiórki są bez wpływu dla weryfikowanej decyzji, gdyż jak wykazano powyżej dotyczy ona całości zrealizowanych robót budowlanych polegających na nadbudowie 5 kondygnacji istniejącego parterowego budynku. Zatem nie zachodzą okoliczności, na które powołuje się wnioskodawczyni, dotyczące skutków ewentualnej częściowej rozbiórki obiektu. Ponadto kwestia wykonalności decyzji była przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W wyroku z 23 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 742/14 w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie WINB nr [...] z 17 marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia sąd stwierdził "decyzja z 30 czerwca 2009 r. znak: [...] jest ostateczna i wykonalna". Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji zakończyło się odmową stwierdzenia nieważności i decyzja ta została uznana przez sądy administracyjne obydwu instancji za prawidłową. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w powołanym art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zatem wszystkie wskazane w art. 156 §1 k.p.a. przesłanki, w tym również kwestia wykonalności weryfikowanej decyzji, podlegają badaniu w trakcie postępowania nadzwyczajnego Bez znaczenia jest również wpływ rozbiórki na nieruchomości sąsiednie, w tym zlokalizowane na działkach nr [...], [...] i [...]. Kwestie te nie mają wpływu na weryfikowaną decyzję, wobec czego nie mogą skutkować jej uchyleniem. Skutki rozbiórki obciążają podmiot zobowiązany do jej wykonania, podmiot ten zobowiązany jest wykonać rozbiórkę zgodnie z obowiązującymi przepisami, pod nadzorem osoby uprawnionej, z zapewnieniem przestrzegania przepisów BHP, w taki sposób by nie zostały przy tym naruszone mienie osób trzecich. W przypadku ewentualnych uszkodzeń zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, sprawca winien je naprawić, względnie poszkodowani mogą dochodzić swoich prawa przed sądami cywilnymi. Odnosząc się do trzeciej z okoliczności powołanych przez B. R., że budowy na działce [...] i [...] są realizowane w oparciu o decyzję z 21 marca 1988 r., nr [...] WINB podkreślił, iż decyzja PINB z 30 czerwca 2009r. była przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Z treści rozstrzygnięć wydanych w ramach przeprowadzonej procedury nadzwyczajnej jednoznacznie wynika, że roboty budowlane objęte weryfikowaną decyzją zrealizowane były samowolnie, a ich inwestorem był P. R.. WINB w K. podkreślił na koniec, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. B. R. i P. R. wnieśli osobne skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. B. R. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy skarżoną decyzję o odmowie uchylenia decyzji z 30 czerwca 2009 r., w sytuacji gdy: w niniejszej sprawie organy administracyjne nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w zakresie badania istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ II instancji, iż brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2009 r. w szczególności organ II Instancji nie wykazał w sposób jednoznaczny, że w dacie wydania decyzji z 30 czerwca 2009 r., fakt posadowienia nadbudowy pięciu kondygnacji objętej rozbiórką na dwóch działkach był mu rzeczywiście znany, skoro brak jest tej informacji w samej treści ww. decyzji, jak również w innych, wydawanych przez organy administracyjne w toku postępowania w przedmiocie rozbiórki, rozstrzygnięciach nie wskazywały wcześniej na tę okoliczność; w szczególności organ II instancji w ogóle nie wyjaśnił dlaczego wskazana wyżej okoliczność, podobnie jak niewykonalność decyzji o rozbiórce, nie mają wpływu na weryfikowaną decyzję i nie może skutkować jej uchyleniem; b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy skarżoną decyzję w sytuacji, gdy zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, a zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie przeprowadziły postępowania administracyjnego w zakresie badania istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na którą w treści wniosku powoływała się skarżąca; c) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności, a w szczególności tego: - w oparciu o jakie dowody organ I Instancji uznał, że okoliczności faktyczne oraz dowody wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie są okolicznościami, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, tj. wpływ który umożliwiłby organowi uchylenie ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2009 r. i wydanie merytorycznie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty; dlaczego uznał za nieprzydatną złożoną do akt sprawy ekspertyzę z 2 grudnia 2013 r. inż. W. N. skoro dotyczy ona rozbiórki nadbudowanych kondygnacji, która w przypadku jej wykonania w całości, w konsekwencji naruszy część sąsiedniego budynku, którego decyzja o rozbiórce nie dotyczy; dlaczego uznał, że zarzut niewykonalności weryfikowanej decyzji nie ma znaczenia dla oceny przesłanek do wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie obecnie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o rozbiórce (sygn. akt: II OSK 1500/14), które dotyczy właśnie kwestii niewykonalności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] nr [...] z dnia 30 czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie rozbiórki. P. R. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. § 2 k.p.a. przez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy skarżoną decyzję w sytuacji, gdy zachodziła konieczność wydania decyzji o stwierdzeniu wydania decyzji z 30 czerwca 2009 r. z naruszeniem prawa , z uwagi na wskazane w treści wniosku okoliczności; b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie przez organ II instancji decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2009 r., podczas gdy: w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ II instancji nie wykazał, że organy administracji w czasie, gdy wydana została decyzja w przedmiocie rozbiórki z 30 czerwca 2009 wiedziały, że nadbudowa nią objęta faktycznie znajduje się na dwóch działkach i z tego względu okoliczność ta, zgłoszona we wniosku o wznowienie postępowanie nie jest okolicznością nową; organ II instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2009 r. której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, ponieważ organy administracyjne nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w zakresie badania istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; organ II instancji w treści zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie mają wpływu na weryfikowaną decyzję o rozbiórce i nie może skutkować jej uchyleniem; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji chociaż, organy obu instancji nie przeprowadziły należycie postępowania administracyjnego w zakresie badania istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wyjaśnienia zgłoszonych we wniosku okoliczności; art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności, a to: - poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i jego uzasadnieniu, co wpływa na utrudnienie możliwości przedstawienia przez skarżącego zarzutów merytorycznych; - dlaczego organ II Instancji uznał, że dowody i okoliczności faktyczne wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy i wydanie merytorycznie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty; dlaczego uznał, że zarzut niewykonalności weryfikowanej decyzji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia i oceny przesłanek do wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie obecnie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o rozbiórce (sygn. akt: II OSK 1500/14), które dotyczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] nr [...] z 30 czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie rozbiórki; dlaczego organ II instancji uznał, że złożona do akt sprawy ekspertyza inż. W. N. z 2 grudnia 2013 r. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro niewątpliwie dotyczy wykonania rozbiórki nadbudowanych kondygnacji; W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja WINB w K. z 15 października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z 3 lipca 2014 r., którą w oparciu o przepis art. 151 §1 pkt 1 w zw. art. 145 §1 pkt 5 kpa odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z 30 czerwca 2009 r., znak: [...], nakazującej inwestorowi rozbiórkę nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych istniejącego budynku parterowego, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...], przy ul. C. w K., wybudowanego bez uzyskania przez inwestora stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że nie naruszają one prawa, bowiem organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postepowania administracyjnego wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powyższy przepis stanowi, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe, istniały one w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Podkreślić należy także, iż przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie było badanie czy nielegalnie nadbudowany pięcioma kondygnacjami nadziemnymi parterowy budynek na działce nr [...] obr. [...] przy ul. C. znajduje się również w części na działce nr [...] , nie była również wykonalność pierwotnej decyzji z 30 czerwca 2009 r., którą nakazano rozbiórkę ze względu na połączenie nadbudowy z budynkiem sytuowanym na działce nr [...] oraz budynkiem na działce nr [...]. Zgodnie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego celem wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Oznacza to, że o ile w zwykłym trybie postępowanie celem postepowania jest rozpatrzenia interesów prawnych lub obowiązków stron, to w postępowaniu wznowieniowym, które toczy się trybie nadzwyczajnym przedmiotem jest dalszy byt prawny samej decyzji, która podlega uchyleniu, ale tylko w przypadku ustalenia określonego rodzaju wadliwości tej decyzji. W ocenie Sądu, jak słusznie podniosły organy obu instancji, w kontrolowanej sprawie nie zaistniały łącznie wszystkie powyżej wymienione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które dawałyby organowi podstawę po wznowieniu postępowania do uchylenia kwestionowanej w tym postępowaniu decyzji z 30 czerwca 2009 r. W wyniku dokonania analizy dokumentów przedłożonych w administracyjnych aktach sprawy trzeba wskazać, że PINB w K. Powiat [...] prowadząc postępowanie zakończone wydaniem decyzji pierwotnej z 30 czerwca 2009 r. miał wiedzę o tym, że część przedmiotowego budynku sytuowanego na działce nr [...], którego dotyczy nakaz rozbiórki zlokalizowana jest także na sąsiedniej działce nr [...]. Wskazują na to przedłożone w aktach administracyjnych wyrysy z map ewidencyjnych w tym wyrys z dnia 18 lutego 2009 r. (k. 133 akt adm.). Wynika z nich również , że PINB w K. Powiat [...] przed wydaniem decyzji z 30 czerwca 2009 r. posiadał kopię wniosku z 17 listopada 2008 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na rozbudowę, w którym inwestor określił, iż wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla "budynku warsztatowo – biurowego o część gospodarczą – przechowalnia płodów rolnych położonego na działce nr [...] i [...] r.", a zatem organ wiedział, przed wydaniem decyzji z 30 czerwca 2009 r., że nadbudowany budynek znajdował się w części na działce również na działce nr [...]. Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że fakt sytuowania przedmiotowego budynku - którego nadbudowa została objęta nakazem rozbiórki - nie tylko na działce nr [...], ale również na działce sąsiedniej nr [...] nie ma istotnego znaczenia dla wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę ponieważ z sentencji wynika jednoznacznie, że nakazem rozbiórki objęta jest "nadbudowa pięciu kondygnacji nadziemnych istniejącego budynku parterowego na działce nr nr [...] obr. [...] przy ul. C. w K.". Potwierdza to szczegółowe uzasadnienie ww. decyzji. Nadto z protokołu kontroli przeprowadzonej na budowie przedmiotowej nadbudowy w dniu 13 .11. 2008 r. wraz z załączonymi do protokołu fotografiami organ miał wiedzę na temat połączenia nadbudowy z budynkami znajdującymi się na działkach sąsiednich. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niewykonalności decyzji rozbiórkowej z 30 czerwca 2009 r. ponieważ przedmiotowa decyzja była już kontrolowana w postępowaniu sadowo-administracyjnym przed sądem I i II instancji, w którym stwierdzono w wyrokach: WSA w Warszawie z 19 lipca 2011 r. , sygn. akt II SA/Wa 991/1 i NSA z 22 marca 2013 r. , sygn. akt II OSK 2301/11, że przedmiotowa decyzja nie jest dotknięta żadną z przesłanek skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, a zatem także przesłanką z art.156 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym stwierdza się nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Wykonalność decyzji z 30 czerwca 2009 r. podlegała również kontroli sądowej, w wyniku której WSA w Krakowie wyrokiem z 23 lipca 2014 r. sygn.. akt II SA/kr 742/14 w uznał decyzję tą za ostateczną i wykonalną. Warto podkreślić, wbrew zarzutom skarg B. R. i P. R., że organy obu instancji szczegółowo zbadały sprawę pod kątem przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołanej we wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę, natomiast organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania B. R. i P. R., wyjaśniając w uzasadnieniu dlaczego uznał, że bez znaczenia jest powołanie się na niewykonalność przedmiotowej rozbiórki oraz dlaczego uznał, że nie stanowi nowej okoliczności istotnej dla sprawy wskazanie, iż część przedmiotowego budynku znajduje się także na działce nr [...]. Z powyższego wynika zatem, że okoliczności potraktowane przez skarżących na gruncie kontrolowanej sprawy, jako nowe, nieznane organowi w dacie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę nie mogły być uznane za takie okoliczności i nie mogą skutkować uchyleniem decyzji z 30 czerwca 2009 r. W konsekwencji Sąd uznał zatem, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie istniała podstawa do uchylenia na podstawie z 145 § pkt 5 k.p.a. decyzji dotychczasowej, a zatem organy prawidłowo zastosowały tryb z art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie doszukał się żadnego naruszenia prawa, uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności, w związku z tym - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a – rzekł jak w sentencji.