II SA/Kr 1935/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2012 r. sprawy ze skargi A.B. , A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2011 r., nr [...] (znak: [...]) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, póz. 717) oraz art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 roku, nr 102, póz. 651 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł z wniosku J. F. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacyjnej, w celu zasilenia działki nr [...], obr. [...], na której projektowana jest inwestycja pt: "Budowa [...] domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej" przy ul. [...] - działki nr [...], [...] (obr. [...]). W uzasadnieniu organ l instancji wyjaśnił, że Inwestor do wniosku przedłożył warunki przyłączenia planowanej inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wydane przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. Zgodnie z w/w warunkami, zasilenie w wodę i odprowadzenie ścieków dla planowanej przez wnioskodawcę inwestycji wiąże się z koniecznością budowy miejskich sieci: wodociągowej i kanalizacyjnej. Z powyższego wynika, że budowa wnioskowanej sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacyjnej będzie fragmentem miejskich sieci wód.-kań. należących do przedsiębiorstwa wodociągowo -kanalizacyjnego (MPWiK SA), na podstawie art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Po wykonaniu wnioskowanych fragmentów sieci, przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne nie będzie mogło odmówić przyłączenia do nich kolejnych odbiorców. Zatem, przedmiotowe odcinki sieci będą służyć nie tylko do zasilania zabudowy planowanej na działce nr [...] obr. [...], ale także do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców wody i odprowadzenia ścieków w tym obszarze, o ile przedsiębiorstwo wodociągowo -kanalizacyjne (MPWiK S.A.) uzna, iż istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Organ l instancji uznał, iż budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na terenie objętym wnioskiem stanowi działanie o znaczeniu lokalnym, służące zaopatrzeniu ludności w wodę i odprowadzeniu ścieków, będące równocześnie zadaniem własnym gminy. W toku postępowania dokonano także analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planuje się realizację inwestycji. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów- arch. W. W.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. B., podnosząc, działka nr [...] obr. [...] stanowi jego współwłasność, a w toku postępowania nie wyraził zgody na realizację inwestycji na terenie stanowiącym jego własność, z uwagi na okoliczność, iż realizacja inwestycji, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy naruszy jego uprawnienia właścicielskie. W jego ocenie planowane zamierzenie inwestycyjne nie stanowi realizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że inwestycja ta będzie służyć szerszej, nieograniczonej grupie podmiotów. Ponadto w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięcia słusznego interesu obywatela. Decyzja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 kpa. Decyzją z dnia 26 września 2011 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 ustawy. Zgodnie art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast, w świetle art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi są: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Powyższe przepisy prowadzą do wniosku, że zamierzenie inwestycyjne, którego celem jest realizacja rozbudowy sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u. g. n. (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004 s. 373). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07 stwierdził, że dla rozstrzygnięcia, czy przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny /.../. Nie ma także znaczenia okoliczność, iż inwestor jest zainteresowany w realizacji inwestycji z powodów czysto merkantylnych /dla osiasniecia własnego zysku/. O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a wiać czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym /gminnym/ i ponad lokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/, stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na gruncie niniejszej sprawy znajduje zastosowanie w pełni pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż inwestycja polegająca na rozbudowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej niewątpliwie mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego (m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń). Jeśli zaś chodzi o drugi element uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego, decydujący w tym względzie jest charakter zamierzenia inwestycyjnego -musi to być inwestycja o zasięgu co najmniej lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości - służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. Okoliczność, że rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej stanowi inwestycje towarzysząca większej inwestycji, mającej charakter przedsięwzięcia prywatnego, nie oznacza, że ta inwestycja towarzysząca nie może mieć - z uwagi na swój charakter i zasięg - cech inwestycji celu publicznego. Zatem budowa wnioskowanej sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacyjnej będzie fragmentem miejskich sieci wód.-kań. należących do przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego (MPWiK SA), na podstawie art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Zatem, przedmiotowe odcinki sieci będą służyć nie tylko do zasilania zabudowy planowanej na działce nr [...] obr. [...], ale także do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców wody i odprowadzenia ścieków w tym obszarze, o ile przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne (MPWiK S.A.) uzna, iż istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Zatem, organ l instancji prawidłowo uznał, iż budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na terenie objętym wnioskiem stanowi działanie o znaczeniu lokalnym, służące zaopatrzeniu ludności w wodę i odprowadzeniu ścieków, będące równocześnie zadaniem własnym gminy. W ocenie Kolegium nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie w członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. Następnie organ przytoczył 53 ust. 3 oraz art. 54 cyt. u.o.p.z.p., podając, iż zaskarżona decyzja zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym zasługuje na uwzględnienie. Spełnia ona wymogi art. 54 powyższej ustawy. Jej projekt sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. W toku postępowania sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania podano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Dopiero w toku ewentualnego kolejnego postępowania - w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę -ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno -budowlanymi. Z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, że celem jej jest określenie sposobu zagospodarowania terenu dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta, co wynika w sposób oczywisty z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli A. B. i A. B. zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to przepisu art. 2 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedsięwzięcie inwestycyjne służące indywidualnemu podmiotowi, lub niewielkiej grupie podmiotów- spełnia kryterium "inwestycji celu publicznego" w rozumieniu powołanego przepisu; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy a to: przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa. Wobec braku dokładnego wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięciu słusznego interesu obywatela- w szczególności poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na gołosłownym stanowisku wnioskodawcy oraz bezpodstawnym zaniechaniu uwzględnienia zastrzeżeń strony skarżącej zgłaszanych w toku postępowania. W oparciu o powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]. Podali, że inwestycję można zrealizować w inny sposób nie naruszając ich przw jako właścicieli dz. nr [...]. Uzasadniając powyższe podali, że na przedmiotowym terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, znajduje się już od dawna sieć kanalizacyjna i wodociągowa, z której korzysta tamtejsza społeczność lokalna. Z tego względu projektowana sieć kanalizacyjna nie może zostać uznana za służącą realizacji potrzeb wspólnoty na poziomie gminy. Inwestor chce "na skróty" celem nierespektowania praw osób trzecich zrealizować przedmiotowe zamierzenie w drodze inwestycji celu publicznego, a nie warunków zabudowy. Ponadto obecnie toczy się postępowanie w przedmiocie wydzielenia z działki nr [...] nowej działki o nr [...], którą miałaby nabyć Gmina [...] jako działkę położoną przy pasie drogowym ul. [...] i ewentualnie stanowiącą pas przydrogowy. Po wydaniu prawomocnej decyzji w tej sprawie, może okazać się, że inwestycja będąca przedmiotem w niniejszej sprawie, nie będzie kolidowała z interesami właścicieli działki o aktualnym nr [...]. Fakt ten skarżący zgłaszali w odwołaniu do SKO z 31.08.2011 r. jednakże organ zaniechał rozpatrzenia tych okoliczności. Zaskarżona decyzja naszym zadaniem narusza słuszny interes strony skarżącej. Jak wskazano w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31.01.2007r. sygn. akt: VII SA/Wa 72/07. " W sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego będzie musiała naruszać prawo własności strony, organy administracji winny wykazać argumenty i przeprowadzić postępowanie w zakresie niezbędności realizacji tej inwestycji w tym właśnie miejscu, przez działkę strony." W toku całego postępowania nic w tym względzie organ l Instancji nie uczynił. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Podniósł, że inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej, gdyż może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Ta budowa sieci wód.-kań. będzie fragmentem miejskich sieci wód.-kań. W toku postępowania o pozwolenie na budowę inwestor będzie musiał wykazać się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest częściowo uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazano. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu l instancji z dnia uznał, że decyzje te naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, póz. 717) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przepis art. 52 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa co powinien zawierać wniosek. Stosownie do tego przepisu wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c)(15) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor we wniosku złożonym 31.12.2010r. wskazał teren na którym zamierza zrealizować inwestycję tj. działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. W piśmie z dnia 14.01.20011 r. zmienił żądanie w ten sposób, iż w miejsce działki nr [...] ma być ujęta działka nr [...] (k. 26 akt adm.). Inwestor we wniosku określił też obszar objęty inwestycją. W ocenie sądu wniosek jest kompletny. Organ l instancji pismem z dnia 17.01.2011 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania uznając, że tymi stronami jest inwestor A. B. l A. B. jako właściciele działki nr [...], F. F. jako współwłaścicielka działki nr [...] ( wypisy z raportu rejestru gruntów k. 24 akt adm.). Organy obu instancji nie uznały J. F. jako współwłaściciela działki nr [...] za stronę postępowania. Organ prowadząc postępowanie wyjaśniające w pierwszej kolejności winien był w sposób prawidłowy ustalić krąg stron postępowania i wyjaśnić które strony należy zawiadamiać na piśmie, a kogo przez obwieszczenie. Przepis art. 53 ust. 1 stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z akt administracyjnych wynika, że organy w ogóle nie wskazały w jaki sposób został ustalony krąg stron postępowania. W ocenie sądu organ nie podał dlaczego J. F. nie był uznany za stronę postępowania. Poza tym z mapy ewidencyjnej wydanej 30.12.2010 r. sporządzonej w skali 1:500 i dołączonej do wniosku inwestora wynika, że inwestor określił linie rozgraniczające teren inwestycji, z informacji tej wynika, że działka nr [...] leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, jednak właściciel tej nieruchomości nie był stroną postępowania której organ zobowiązany był doręczać pisma. Z zakreślonego obszaru wynika też, że obszar oddziaływania mógłby obejmować również inne nieruchomości (k. 15 akt adm.), jednak organy administracji obu instancji w tym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń i nie podały sposobu ustalenia takiego a nie innego kręgu stron postępowania. Organ w tym również nie przeanalizował, którym właścicielom należałoby doręczać pisma, w świetle cyt. przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu. Prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego zmierzającą do zapewniającego wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu, a także możliwości składania przez strony uwag i wniosków. Naruszenie przepisu art. 10 k.pa. jest kwalifikowaną wadą postępowania dającą podstawę do wznowienia postępowania , na wniosek strony, w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy naruszyły cytowany wyżej art. 10 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiadamiając na piśmie J. F. o toczącym się postępowaniu i wydanych decyzjach oraz właściciela działki nr [...]. Poza tym organy nie podając sposobu ustalenia kręgu stron postępowania uniemożliwiły sądowi dalszą kontrolę w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy obu instancji naruszyły podstawowe zasady postępowania określone w przepisach art. 7 k.p.a.- zasadę ustalenia prawdy obiektywnej, art. 10 k.p.a.- zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, art. 77 § 1 k.p.a - zasadę zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przepis prawa materialnego art. 53 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, póz. 717), w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż w taki sposób przeprowadzone postępowanie administracyjne zdeterminowało wydanie przez organy wadliwych decyzji. Naruszono również przepis art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie może odzwierciedlać rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, skoro postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to zarzut naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.pa. i art. 107 § 3 k.pa. jest trafny, co wyżej omówiono. Natomiast zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedsięwzięcie inwestycyjne służące indywidualnemu podmiotowi lub niewielkiej grupie podmiotów spełnia kryterium " inwestycji celu publicznego" w rozumieniu ustawy i uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji jest przedwczesne. Sąd na obecnym etapie postępowania nie może odnieść się do tego zarzutu albowiem organy w sposób nieprawidłowy przeprowadziły postępowanie. Taka kontrola sądu nastąpi po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie w odniesieniu do którego będą miały zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Sąd nie jest uprawiony do zastępowania organów administracji publicznej w zakresie ich kompetencji orzeczniczych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyrokuj na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w myśl którego Sąd w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku w tym zakresie.