II SA/Kr 1958/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 października 2011 r., znak: [...] w przedmiocie braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności: uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją Nr [....] , znak [....] , wydaną dnia 24 grudnia 2010 r. na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art.80 ust. 2 pkt 1, art.81 ust.1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118), umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na budowie dodatkowego komina w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr [....] , obr [....] w Z. , w rejonie ul. [....]. Orzekając w ten sposób podał, że w dniu 18 grudnia 2009r. K.K. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z między innymi o przeprowadzenie kontroli w sprawie nielegalnego wybudowania kominów od strony podwórka i domu przy ul. [....] w Z. Dnia [....] lutego 2010r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których stwierdzono, że w przedmiotowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajdują się dwa kominy powstałe w trakcie jego budowy w latach 50 -tych. Nadto, od strony północno-wschodniej został wybudowany dodatkowy komin. Ustalono, że komin ten został wybudowany jesienią 2009 r. Inwestor M.D. w trakcie oględzin oświadczył, że na wybudowany komin nie posiada pozwolenia na budowę, a obecnie nie ogrzewa budynku na paliwo stałe, lecz gazem. Starostwo Powiatowe w Z. odpowiadając na pismo organu poinformowało, że w rejestrze prowadzonych spraw brak pozwolenia na budowę i zgłoszenia robót budowlanych prowadzenia jakichkolwiek prac na działce nr [....] , obr [....] w Z. , w rejonie ul. [....] . Postanowieniem nr [....] z dnia 30 kwietnia 2010r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej dla nowowybudowanego komina w istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym. W dniu 30 sierpnia 2010 r. M.D. przedłożyła ekspertyzę techniczną . Autor ekspertyzy, posiadający uprawnienia budowlane między innymi do oceniania i badania stanu technicznego w zakresie wszelkich budynków oraz innych budowli, we wnioskach i zaleceniach wpisał, że parametry komina jak i jego lokalizacja nie naruszają warunków technicznych, w tym Polskiej Normy. W niniejszej sprawie ma zastosowania art.50 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W związku z zakończeniem budowy komina nie wstrzymano robót budowlanych , lecz na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na M.D. obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Po przeprowadzeniu postępowania, na podstawie zgromadzonych dokumentów oraz ekspertyzy technicznej uznano, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Zawiadomieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. umożliwiono stronom zapoznanie się z zebranymi dokumentami przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji, zaś następnie wydano niniejszą decyzję uznając wszczęcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego za bezprzedmiotowe. Zgodni bowiem z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Nr [....] , znak [....] , odwołanie w terminie wniosła K.K. zarzucając, że pominięto w sprawie zarówno jej argumenty, jak i argumenty siedmiu osób – mieszkańców bloku przy ul. [....] w Z. Wskazała, że wnosiła uwagi po ekspertyzie wydanej przez rzeczoznawcę. W ekspertyzie tej stwierdzono, że komin został zbudowany zgodnie z Polską Normą. Mimo to dym z komina płoży się i kłębi po podwórzu, oraz dostaje się do okien. Skarżąca zaznaczyła, że według wstępnej oceny pracowników organu nadzoru budowlanego wytworzył się tunel i być może z tego powodu dym kłębi się w koło. Wskazała też, że w uzasadnieniu umorzenia postępowania powołano się na oświadczenie M.D. , że nie ogrzewa budynku paliwem stałym, ale gazem. W takim razie nie wiadomo, dlaczego wybudowała trzeci komin nielegalnie. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 25 października 2011r., znak [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. 2010 r. Nr 243 , poz. 1623, z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w to miejsce na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o braku podstaw do nałożenia na M.D. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych, polegających na budowie dodatkowego komina w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr [....] , obr. [....] w Z. , w rejonie ul. [....]. W uzasadnieniu decyzji opisał szczegółowo przebieg postępowania oraz jego wyniki , a także wskazał na następujące okoliczności. Organ pierwszej instancji trafnie ocenił, że mimo braku uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również pomimo prowadzenia przedmiotowych robót prawdopodobnie bez stosownego nadzoru zostały one wykonane w sposób odpowiadający zasadom sztuki budowlanej. Jak bowiem jednoznacznie stwierdził posiadający odpowiednie uprawnienia autor przedłożonej przez inwestorkę ekspertyzy technicznej, zrealizowane roboty odpowiadają wymaganiom ustalonym zarówno w przepisach określających wymagania techniczne, jak i w odpowiednich Polskich Normach. Nie zachodzi zatem potrzeba nakładania na inwestorkę obowiązku przeprowadzania jakichkolwiek czynności bądź robót. Poza kognicją organów nadzoru budowlanego pozostają natomiast okoliczności wskazywane przez K.K. , a więc podejrzenia, iż inwestorka dokonuje w piecu spalania śmieci i innych materiałów, co wywoływać ma powstawanie szczególnie uciążliwych zanieczyszczeń powietrza. Nadto, autor przedłożonej opinii nie wskazał na rzekome powodowanie zakłóceń w działaniu przedmiotowego komina, które miałoby być spowodowane wskazywaną przez skarżącą nielegalną zabudową działki M.D. , która to jednak (jeśli rzeczywiście takowa istnieje), powinna się stać przedmiotem odrębnych postępowań legalizacyjnych, prowadzonych przez organ pierwszej instancji. Wydając skarżoną decyzję organ pierwszej instancji nie wskazał żadnej podstawy merytorycznej wydania tejże decyzji. Niewątpliwym jest jednak, że niniejsze postępowanie prowadzone było w oparciu o przepisy art. 51 ustawy - Prawo budowlane, co winno znaleźć odzwierciedlenie w powołanej podstawie prawnej skarżonej decyzji. Zgodnie z dominującym aktualnie w orzecznictwie stanowiskiem, w przypadku zakończenia postępowania legalizacyjnego w ten sposób, że organ nadzoru budowlanego dokonując oceny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdza wykonanie robót w sposób zgodny z zasadami sztuki, nie powinien umarzać postępowania jako bezprzedmiotowego, lecz wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Zważywszy, że postępowanie prowadzone w tym trybie ma charakter legalizacyjny winno ono zakończyć się rozstrzygnięciem, które pozwoli na merytoryczną ocenę zgodności wykonanych robót z prawem, w tym także pod kątem badania zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia nie wyłączając bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a tym samym na ich ewentualną legalizację. Z tych przyczyn zreformowano wydane przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 października 2011r., znak [....] , K.k. podniosła, że jedynie słusznym rozwiązaniem powstałych problemów byłaby przebudowa komina – wyniesienie go na górną kalenicę budynku. Dym z komina nadal bowiem przedostaje się do jej mieszkania. Przy opalaniu paliwem stałym, takim jak węgiel, kominy powinny być wypuszczone ponad dach. Skarżąca zwróciła również uwagę na swój wiek, stan zdrowia, stres związany ze złym funkcjonowaniem komina oraz podniosła, że obawia się o swoje życie. W toku postępowania sądowo administracyjnego przedłożyła do akt " Opinię techniczno-budowlaną " dotyczące budowy komina zadymiającego sąsiednich mieszkańców, opracowaną przez inż. J.M. rzeczoznawcę budowlanego. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymujące stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego bądź jego uchyleniem, wymienione są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku braku takich wad skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. , rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:[ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Wskazane wyżej zasady dotyczą wszelkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym także dokonania ustaleń dotyczących kręgu stron. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto z uwagi na interes prawny bądź obowiązek żąda czynności organu. Organy administracji publicznej mają zatem obowiązek zbadać, jakie podmioty posiadają interes prawny w konkretnym postępowaniu, zawiadomić je o wszczęciu postępowania ( art. 61 § 1 i 4 k.p.a.) , następnie zaś zapewnić możliwość czynnego udziału w sprawie myśl art. 10 § k.p.a., oraz na koniec doręczyć stronom wydane decyzje ( art. 109 §1 k.p.a.). Uchybienie powyższym przepisom stanowi wadę kwalifikowaną skutkującą wystąpieniem przesłanki do wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeżeli organy nie poczynił ustaleń w kwestii kręgu stron , jak również nie zgromadziły na tę okoliczność odpowiednich dowodów , stan taki prowadzi do naruszenie przepisów proceduralnych – tj. art. 7, art. 77 § , 107 § 1 i 3 k.p.a., które może mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na budowie dodatkowego komina w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr [....] , obr [....] w Z. , w rejonie ul. [....] nie uczyniły zadość wymogom wynikającym z powyższych przepisów proceduralnychw zakresie powinności ustalenia kręgu stron. Jak wynika z rozdzielników decyzji, jako strony postępowania otrzymały je M.D. – inwestor oraz skarżąca – K.K. (k. 54 na odwrocie akt organu I. instancji, k. 9 akt organu II. instancji). W aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów (np. wypisów z ewidencji gruntów, odpisów ksiąg wieczystych), które pozwalałyby stwierdzić, na jakiej podstawie interes prawny posiadają obie wymienione osoby. Co więcej, nie można na podstawie zebranego materiału dowodowego zweryfikować, czy inwestor i skarżąca są jedynymi osobami, którym może przysługiwać przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Organy nie rozważyły nawet, czy nie ma innych osób, które miałyby interes prawny w sprawie, dotyczącej budowy dodatkowego komina, nie zbadały stanu własności nieruchomości sąsiednich, których właściciele bądź użytkownicy wieczyści mogliby być w tej sprawie stronami. Zawartość akt administracyjnych naprowadza, że sprawa może dotyczyć interesu prawnego nie tylko inwestora i skarżącej, ale również innych osób. Dla przykładu, w ekspertyzie technicznej znajduje się podpis pod zdjęciem o treści "Elewacja od strony P-twa K. " (k.38 akt organu pierwszej instancji). W aktach sprawy znajduje się nadto kopia pisma z dnia 15 grudnia 2009r., zawierające interwencję w sprawie zanieczyszczania środowiska dymem z kominów (k. 51 akt organu pierwszej instancji). Pismo to podpisane zostało przez K.K. oraz sześć innych osób. Niewykluczone, że również one posiadają interes prawny w niniejszej sprawie. Organy nadzoru budowlanego nie zbadały należycie kręgu stron oraz nie udokumentowały, z jakich przyczyn uznał osoby, biorące udział w postępowaniu za jego strony. Niezależnie od powyższego, organy nadzoru budowlanego nie poddały właściwej ocenie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności ekspertyzy technicznej sporządzonej przez inż. S.G. (k. 33- 42 akt organu pierwszej instancji). Opinia biegłego stanowi jeden z elementów materiału dowodowego, który ma dawać organowi podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych. Jednakże – na co zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2008 roku, sygn. akt I OSK 1220/07, Lex Omega nr 494244 i z 1 lutego 2007 roku, II OSK 1445/06, Lex Omega nr 344617), organ nie może ograniczać się do powołania się na konkluzję opinii biegłego, lecz ma obowiązek zweryfikować poprawność opinii, prawidłowość rozumowania biegłego, oceniając wartość dowodową takiej opinii zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 80 k.p.a. Opinia biegłego podlega zatem ocenie tak jak każdy inny dowód, w szczególności zaś organ – zanim oprze ustalenia faktyczne na wnioskach, do których doszedł biegły – ma obowiązek ocenić ten dowód przez pryzmat wskazań wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Bezkrytyczne oparcie ustaleń faktycznych na opinii biegłego, która powinna budzić i budzi zastrzeżenia pod względem rzetelności i prawidłowości, stanowi naruszenie zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , ekspertyza inż. S.G. nie mogła stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie ze względu na jej ogólnikowość, niespójność oraz inne wady. I tak , zastrzeżenia budzi już techniczna i prawna podstawa przyjętej przez organy ekspertyzy. Wymienione w niej zostały Polskie Normy dotyczące przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych murowanych z cegły, obciążeń budowli oraz obciążeń w obliczeniach statycznych (s. 1 ekspertyzy, k. 41 akt organu pierwszej instancji). Zwraca uwagę, że powołana została Norma odnośnie przewodów, podczas gdy sprawa dotyczy budowy całości komina. Autor ekspertyzy pominął normę PNEN 1443/2001 – Kominy. Wymagania ogólne. W zakresie podstawy prawnej biegły powołał co prawda rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niemniej jednak w żadnej części opinii nie podał konkretnie, które z przepisów zawartych w tym akcie prawnym uwzględnia. Zastrzeżenia budzi również prawidłowość ustaleń poczynionych przez biegłego oraz wyciąganych wniosków. I tak biegły podaje jako istotną głębokość posadowienia płyty fundamentowej komina powołując się jednak nie na własne spostrzeżenia, czy wyniki przeprowadzonych przez siebie badań i pomiarów, ale na relację inwestora (s. 2 ekspertyzy, k. 40 akt organu pierwszej instancji). O ile stwierdza, że takie posadowienie płyty fundamentowej komina w strefie przemarzania gruntu, które nie odpowiada minimum przyjętemu dla terenu Z. ( 90 cm, zamiast 120 cm ) nie powoduje zagrożenia , to wniosek taki może budzić wątpliwości, albowiem brak śladów "wysadzeniowej" działalności mrozu ( pęknięcia rysy ) stwierdzony jest tylko na podstawie obserwacji po jednej zimie, i to bez dalszych wyjaśnień, czy okres ten charakteryzowały relatywnie wysokie, czy niskie temperatury. Brak przy tym oceny, czy takie wykonanie komina pozwala na jego dalszą eksploatację, czy możliwe jest w późniejszym czasie powstanie skutków "wysadzinowej działalności mrozu" , oraz jekie będą tego skutki. Biegły podaje dalej (s. 3 ekspertyzy, k. 39 akt organu pierwszej instancji), że wymiary samego przewodu kominowego wynoszą 18 x 29 cm przy zewnętrznych wymiarach 42 x 53 cm. Stwierdza jednak, że takie wymiary uzyskano "prawdopodobnie", zatem jego ustalenia również w tym wypadku nie są stanowcze i jednoznaczne. Nadto, w tym samym zdaniu biegły podaje, że wymiary te odbiegają od wynikających z przepisów normowych. Nie wyjaśnia jednak , czy taka rozbieżność pomiędzy wymogami wynikającymi z norm, a stanem faktycznym rzutuje na stan techniczny i funkcjonowanie komina i jego przewodu, albo czy ma znaczenia ze względów bezpieczeństwa. Zważyć należy, że autor opinii odnosi się następnie do odległości wylotu komina od pokrycia dachowego, stwierdzając, że spełnia ona warunki normowe (s. 3 ekspertyzy, k. 39 akt organu pierwszej instancji). Podając ogólnie numer Polskiej Normy, nie przytacza jednak jej treści, co nie pozwala na weryfikacje prawdziwości jego twierdzeń. Podobnie w sposób ogólnikowy biegły podaje we wnioskach, że parametry komina i jego lokalizacja nie naruszają warunków technicznych w tym Polskiej Normy (s. 5- 6 ekspertyzy, k. 37 i 36 akt organu pierwszej instancji). Konkluzja taka jest nieprecyzyjna, a nadto nie wynika w logiczny sposób z treści całej opinii, w której biegły stwierdza rozbieżności między różnego rodzaju wymogami, a faktycznym stanem komina. Biegły w żaden sposób nie uzasadnia, dlaczego mimo takich rozbieżności uznaje parametry komina i jego lokalizację za prawidłowe. Nadto z niewiadomych powodów w analizie biegłego w ogóle nie uwzględniono Polskiej Normy PNEN 1443/2001 – Kominy. Wymagania ogólne, którą powołano np. w opinii techniczno-budowlanej dotyczącej budowy kominów założonej przez skarżącą w postępowaniu sądowo administracyjnym. Wszystkich tych uchybień w zasadniczej części materiału dowodowego, jakim była w niniejszej sprawie opinia biegłego, nie dostrzegły organy nadzoru budowlanego obu instancji, albowiem zaniechały oceny tego dowodu. Przeprowadzona zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a. przedmiotowej opinii winna zaś prowadzić do wniosku, że nie jest ona wystarczający dla poczynienia prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych. Organy powinny były zażądać od biegłego uzupełnienia tak sporządzonej opinii, bądź nawet dopuścić dowód z opinii innego biegłego tej samej specjalności, tak aby usunąć wszelkie nieścisłości i rozbieżności wewnętrzne ekspertyzy i dokonać ustaleń, które nie budziłyby wątpliwości. Nie czyniąc tego naruszyły dyspozycje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób, mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Wszystkie wytknięte uchybienia rodzą konieczność uchylenie obu kontrolowanych decyzji , jako wydanych z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit." c " p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji publicznej będą obowiązane do uwzględnienia wskazań wynikających z powyższych rozważań. Winny zatem ustalić krąg stron postępowania, gromadząc dokumenty pozwalające stwierdzić, kto w niniejszej sprawie posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nadto, winny uzyskać rzetelną, jednoznaczną i spójną opinię biegłego, pozwalającą na poczynienie prawidłowych ustaleń co do spełnienia przy budowie przedmiotowego komina wymogów techniczno-budowlanych .