II SA/Kr 200/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie WSA Krystyna Daniel Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S.K. na uchwałę Rady Gminy Zielonki z dnia 28 lipca 2005 r. nr XXVIII/59/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 04 w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej rysunku planu obejmującego przebieg drogi na działce numer [...] w Węgrzcach – Gmina Zielonki; II. zasądza od Rady Gminy Zielonki na rzecz skarżącego S.K. kwotę 557 zł /pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania S.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwalę Rady Gminy Zielonki Nr XXVIII/59/2005 r. z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 04, w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce (Dz. Urz. Wojewody Małopolskiego nr 575, poz. 4032, z dnia 25 października 2005 r.) w części dotyczącej działki nr [...]. Domagał się uchylenia zaskarżonej uchwały tym tylko zakresie jako wydanej z naruszeniem prawa oraz interesu skarżącego, a także zasądzenia od Rady Gminy Zielonki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnosił, że po wezwaniu przez skarżącego organu o usunięcie naruszenia interesu prawnego, uchwałą Nr XII/95/2011 z dnia 24 listopada 2011 r. Rada Gminy Zielonki odmówiła uchylenia swojej uchwały Nr XXVIII/59/2005 r. z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 04 w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce, w zakresie działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego, prezentując w części motywacyjnej stanowisko, które nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wyjaśniał, że nieruchomość w miejscowości Węgrzce nabywał ja jako działki budowlane, wolne od jakichkolwiek obciążeń, służebności czy innych błędów uniemożliwiających wybudowanie budynków mieszkalnych przy zachowaniu podstawowych, wynikających z prawa budowlanego odległości (4m) od granic każdej z działek. Działki te otoczone są ze wszystkich stron nowo powstałymi domami jednorodzinnymi. Problem podnoszony w skardze dotyczy wielu działek położonych na obszarze objętym kwestionowanym planem zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie prawa wykracza swoim zasięgiem dalece poza przedmiot niniejszej sprawy, przy czym Sąd rozpoznawał już podobne skargi, zaś mają wpływać następne. Z części graficznej planu dotyczącego działek skarżącego wynika, że przez te działki przebiega nie istniejąca w rzeczywistości droga planistyczna, która prowadzi donikąd. Nie zaczyna się ani nie kończy przy drodze publicznej, przebiega również przez inne działki sąsiadujące z działkami skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości właściwa droga istnieje w zupełnie innym miejscu . Jej przebieg pokrywa się dokładnie z przebiegiem granic dzielących działki skarżącego z sąsiednimi, zapewniając wszystkim właścicielom pełny i niczym nieograniczony dostęp do ich nieruchomości zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym. Każdy właściciel nieruchomości ma udział w istniejącej drodze dojazdowej. Prawidłowo nakreślona droga znajduje się natomiast na aktualnych mapach geodezyjnych. Takie usytuowanie błędnie wrysowanej i istniejącej jedynie wirtualnie drogi uniemożliwia lokalizację na nieruchomości budynku mieszkalnego przy zachowaniu normatywnych odległości od granic, czyniąc tym samym niemożliwym korzystanie z niej zgodnie z przeznaczeniem określonym w zaskarżonej uchwale. Plan w zakresie dotyczącym wspomnianych działek przewiduje zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Wrysowanie drogi, sytuując jej przebieg przez część działek skarżącego, było wyłącznie wynikiem posłużenia się starymi nieaktualnymi mapami na dzień podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia planu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że zostały zachowane przez Gminę Zielonki procedury związane z zakupem mapy, skoro była ona dotknięta błędem, który obciąża Radę Gminy w stosunku do skarżącego. Skarżący nie może korzystać ze swoich uprawnień w zasadniczym zakresie, co stanowi naruszenie prawa oraz jego interesu prawnego. Usunięcie wad planu jest także istotne dla skarżącego z punktu widzenia wartości rynkowej nieruchomości. Jedyną w tej sytuacji drogą naprawy istniejącego stanu rzeczy jest uchylenie zaskarżonej uchwały, w części dotyczącej powołanej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zielonki wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazywała, że w dniu 28 lipca 2005 r. Rada Gminy Zielonki podjęła zaskarżoną obecnie uchwałę Nr XXVIII/59/2005. W dniu 3 listopada 2011 r. do Rady Gminy Zielonki wpłynęło wezwanie podpisane między innymi przez skarżącego S.K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu przedmiotowego wezwania skarżący podniósł , że zaskarżona uchwała w zakresie działki o numerze ewidencyjnym [...] została podjęta z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego naruszenie prawa polegało na posłużeniu się przez Radę Gminy Zielonki nieaktualną mapą zasadniczą oraz na niewłaściwej jej interpretacji , co skutkowało błędnym wrysowaniem w załączniku graficznym do zaskarżonej uchwały nieistniejącej w rzeczywistości drogi. Przebieg tej drogi zdaniem skarżącego uniemożliwił mu dokonanie zagospodarowania działki o numerze ewidencyjnym [...], poprzez wybudowanie budynku mieszkalnego, z zachowaniem normatywnych, określonych w prawie budowlanym odległości (4 metrów) od granicy działki. W dniu 24 listopada 2011 r. Rada Gminy Zielonki w odpowiedzi na powyższe wezwanie podjęła uchwałę, którą odmówiła uchylenia zaskarżonej uchwały, wskazując w uzasadnieniu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszają uprawnień skarżącego. Wskazała w szczególności, że sporządzenie map zasadniczych zostało zlecone w dniu 23 kwietnia 2003 r., zaś ich zakup został dokonany w dniu 11 czerwca 2003 r., wobec powyższego mapy zasadnicze były aktualne i zgodne z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 2 stycznia 2012 r. do Rady Gminy Zielonki wpłynęła skarga na opisany powyżej akt prawa miejscowego, która nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z procedurą przygotowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Węgrzce, przygotowany został przez urbanistów projekt planu. Projekt ten został wyłożony do publicznego wglądu. Odbyła się w tej sprawie otwarta debata publiczna, w której mogli brać udział zainteresowani właściciele nieruchomości. Zgodnie z art. 17 pkt 11 i art.18 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został wyznaczony termin, do którego to terminu osoby fizyczne i prawne, oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogły wnosić uwagi dotyczące projektu planu. Wszystkie wniesione w terminie uwagi zostały rozpatrzone przez Wójta, a następnie przedstawione Radzie Gminy, która zdecydowała o ich uznaniu bądź odrzuceniu. W aktach dotyczących planu dla działki o numerze ewidencyjnym [...] na obszarze Gminy Zielonki nr 04 w granicach miejscowości Węgrzce brak uwag dotyczących tej sprawy. Skarżący nie skorzystał zatem z możliwości wniesienia uwag na etapie procedury planistycznej. Rada Gminy Zielonki nie ponosi odpowiedzialności za niewiedzę strony skarżącej o prowadzonej procedurze planistycznej. Wójt Gminy Zielonki prawidłowo ogłosił, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planów i zakreślił termin do wnoszenia wniosków do planu nie krótszy niż 21 dni. Zważywszy na fakt, że wszelkie ogłoszenia o procedurach planistycznych zamieszczane są w prasie, na tablicach ogłoszeń oraz na jej stronie internetowej, a także na możliwość uzyskania telefonicznie wszelkich informacji dotyczących przebiegu tej procedury, należy przyjąć, że to skarżący nie wykazała żadnej aktywności w zakresie pozyskania wiedzy w tej materii. Nie jest uzasadniony zarzut nieprawidłowego wrysowania w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego drogi. W dacie jego uchwalania teren, na którym w miejscowym planie zlokalizowano drogę nie był podzielony, a zamiarem planistycznym było zapewnienie komunikacji dla tak dużego obszaru. Brak wniosków, uwag skarżącego w terminie określonym przez Wójta Gminy Zielonki praktycznie uniemożliwił Radzie Gminy Zielonki odniesienie się do zamiarów strony skarżącej w zakresie przyszłych podziałów tych terenów. Nie można jednak z tego tytułu przypisać Radzie Gminy Zielonki naruszenia prawa w toku procedury planistycznej. Ponadto, zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy zobowiązana jest do uchwalenia planu, który winien pozostawać w zgodności z polityką przestrzenną Gminy określoną w przyjętym przez Radę Gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też biuro urbanistyczne przygotowując projekt planu, zobowiązane było do zachowania zgodności tych dwóch dokumentów. W toku postępowania sądowego skarżący przedstawił z własnej inicjatywy : - postanowienie Wójta Gminy Zielonki z dnia 5 października 2011r., znaku [...], opiniujące pozytywnie wstępny projekt podziału działek nr [...] i nr [...] z załącznikiem graficznym nr 2 – projekt podziału, -mapę z projektem podziału nieruchomości, tj. [...] i nr [...], przyjętą do zasobu państwowego zasobu geodezyjnego, zawierającą między innymi adnotacje, że niniejszy projekt podziału nieruchomości został zatwierdzony decyzją nr [...] z dnia 30 listopada 2011r. Nadto, na żądanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący przedstawił także sukcesywnie kompletną decyzję Wójta Gminy Zielonki z dnia 14 sierpnia 2003r., znak [...], o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej Kw [...] – działka nr [...] o pow. 0,60ha i Kw [...] – działka nr [...] o pow. 0,56 ha, położonych w obr. Węgrze, gm Zielonki, w związku z którym powstała między innymi działka nr [...]. Podziału dokonano pod warunkiem, że przy przenoszeniu własności, działki nr [...] i nr [...] będą stanowiły wspólny dojazd do wszystkich działek powstałych w wyniku podziału W toku postępowania ujawniono również niekwestionowany przez strony następnie fakt, że pomiędzy zaskarżoną uchwałą dostępną w przedstawionych aktach planistycznych, a uchwałą opublikowaną w dzienniku urzędowym zachodzą rozbieżności w części objętej wniesioną skargą. Jak wynika z dokumentacji planistycznej i tam znajdującej się uchwały, działka nr [...] jest położona w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 04.MN31, natomiast w takim opublikowanym załączniku na obszarze oznaczonym symbolem 04. MN2. Zwrócono stronom także uwagę na fakt uprzednio dokonanej kontroli uchwały Rady Gminy Zielonki Nr XXVIII/59/2005 r. z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 04, w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce (Dz. Urz. Wojewody Małopolskiego nr 575, poz. 4032, z dnia 25 października 2005 r.) , której dokonano prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2010r., sygn. akt II SA/Kr 735/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jakże jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), zaś uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. -dalej w skrócie również u.p.z.p), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie może zaś ona dotyczyć celowości , czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć. Merytoryczna kontrola legalności zaskarżonej w sprawie niniejszej uchwały, poza już poruszoną kwestią kognicji sadu administracyjnego, która w sprawie niniejszej zachodzi, wymagała spełnienie także innych warunków przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takich jak : posiadanie przez skarżącego zdolności sądowej, procesowej, nieistnienie braków fiskalnych , terminowość złożenia skargi. W niniejszym przypadku przesłanki, o których wyżej mowa, zostały w sprawie spełnione, przy czy terminowość złożenia skargi pozostaje w ścisłym związku z wyczerpaniem trybu przesądowego przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. dalej w skrócie także u.s.g.), który poprzedzał jej wniesienie. Powyższe kwestie nie były przedmiotem zarzutów, co upoważnia do odstąpienia od szerszych rozważań. W tym zakresie zasygnalizować można jedynie, że w ramach kontroli terminowości wniesienia skargi uwzględniono treść art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, klasyfikowany w doktrynie jako usytuowany pomiędzy aktami normatywnymi i indywidualnymi aktami stosowania prawa, jest w dużej mierze zbiorem indywidualnych regulacji określających przeznaczenie poszczególnych działek, stanowiąc "akt indywidualny wielokrotnego stosowania" (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, Warszawa 2002, s. 101-102), czego nie przekreśla fakt, że jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu, stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych jego ustaleniami. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104). W orzecznictwie zasadnie wskazuje się również, że w przypadku zaskarżenia tylko części uchwały, sąd nie jest zobowiązany obejmować kontrolą i stanowiącym jej następstwo orzeczeniem pozostałych postanowień uchwały (wyrok NSA z dnia 11 maja 1993 r., SA/Wr 258/93, publ.: OSP z 1995 r., nr 3, poz. 52). W sprawie niniejszej stan taki jest uzasadniony tym bardziej, w sprawie niniejszej S.K. zaskarżył powyższą uchwałę jedynie w części, zaś kontrola uchwały Rady Gminy Zielonki Nr XXVIII/59/2005 r. z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 04, w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce (Dz. Urz. Wojewody Małopolskiego nr 575, poz. 4032, z dnia 25 października 2005 r.), została dokonana uprzednio prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2010r., sygn. akt II SA/Kr 735/10. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność powyższej uchwały w części dotyczącej rysunku planu obejmującego przebieg drogi na działkach nr [...] i nr [...]. .Z uzasadnienia wyroku wynika jednakże, że miał na uwadze całość zaskarżonego aktu, zaś nie czując się związany granicami skargi ocenił całą uchwałę, nie stwierdzając jej sprzeczności z prawem. O ile stan taki wyklucza aktualnie odmienną ocenę legalności p trybu, czy zasad ogólnych sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o tyle nie stoi on na przeszkodzie dokonaniu oceny tego aktu pod kątem przekroczenia władztwa planistycznego co do konkretnej działki, nieobjętej poprzednim rozstrzygnięciem. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , skarżący powołując się na wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na nieruchomości budowlanej drogi biegnącej między innymi po działce nr [...] wykazał naruszenie uprawnień właścicielskich . Każda bowiem regulacja zawarta w planie miejscowym, prowadząca w jakiś sposób do ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości (nawet w przyszłości), której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, chronionych art. 140 k.c ( por. Wyrok WSA we Wrocławiu z 6 czerwca 2007r., II SA/Wr 66/07 , Dolno.2007/286/3582 ). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. ustawy o samorządzie gminnym. Skarga w niniejszej sprawie jest zasadna, przy czym przy stwierdzonych oraz sygnalizowanych na wstępie rozbieżnościach pomiędzy planem uchwalonym, opublikowanym, kontrola legalności dotyczy zaskarżonej uchwały w brzmieniu publikowanym w dzienniku urzędowym ( por. wyrok WSA w Lublinie z 6 października 2009r. , sygn. akt II SA/Lu 138/09, zam. zb. LEX nr 569958). Naruszenie prawa zawarte w kwestionowanej uchwale, a w szczególności zasad z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. polega na tym, że na rysunku planu umieszczono drogę przebiegającą w sposób opisany w skardze, gdy tymczasem istniejące drogi, w tym droga wewnętrzna obsługiwały tak działkę skarżącego, jak i działki sąsiednie stanowiące określone nieruchomości w zakresie dostępu do drogi publicznej. Droga wyznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - między innym na działce nr [...], bez dostatecznych podstaw do ograniczenie w ten sposób prawa własności, których nie podano także aktualnie, nie istnieje już zresztą w części objętej rozstrzygnięciem zawartym w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2010r., sygn. akt II SA/Kr 735/10, tj. co do jej przebiegu na działkach nr [...] i nr [...]. Rację ma skarżący, że mapa , na której sporządzono część graficzną przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego nie odzwierciedla stanu w terenie związanego z podziałem dokonanym jeszcze przed podjęciem zaskarżonej uchwały decyzją Wójta Gminy Zielonki z dnia 14 sierpnia 2003r., znak [...], o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej Kw [...] – działka nr [...] o pow. 0,60ha i Kw [...]– działka nr [...] o pow. 0,56 ha, położonych w obr. Węgrze, gm Zielonki, w związku z którym powstała między innymi działka nr [...] oraz przewidziano drogę wewnętrzną dla wszystkich powstałych działek. Nie uwzględnia ona także wcześniejszych podziałów, wyniku których powstały działki nr [...] i nr [...], co wynika pośrednio z przedłożonej dokumentacji odnoszonej do rysunku planu. Dla stwierdzonego nadużycia władztwa planistycznego powyższe kwestie nie mają jednak decydującego znaczenia, podobnie jak dokonany aktualnie kolejny podział działek . Tenże dowodzi jednak, że przy podziale Burmistrz nie respektuje ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu pod kwestionowaną drogę wewnętrzną. Bez znaczenia dla kwestii obiektywnej nadużycia władztwa planistycznego pozostaje okoliczność, czy skarżący składał wnioski, lub uwagi w toku trwającej procedury zmierzającej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 147§ 1 p.p.s.a. Stwierdzając nieważność w zaskarżonej części uwzględniono takie oznaczenie nieruchomości S.K. , jakie wynikało z dokumentów urzędowych w dacie uchwalenia i wejścia w życie uchwały Rady Gminy Zielonki Nr XXVIII/59/2005 r. z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 04, w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce . O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.