II SA/Kr 21/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednol. Dz.U. z 2016, poz. 23 – dalej k.p.a.) oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz. 1409, ze zm.) Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 8 kwietnia 2014 r., nadanego 11 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego wysyłki widniejąca na kopercie z odwołaniem) wniesionego przez S. B. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 21 marca 2014 r. znak: [...] [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie Miejskiej [...] pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: Budowa budynku użyteczności publicznej " Centrum Obsługi Inwestora " z dwukondygnacyjnym garażem podziemnym i jedną kondygnacją magazynu podziemnego, instalacjami wewnętrznymi: wody i kanalizacji, HVAC, elektrycznymi i teletechnicznymi, wjazdami z ulic C. i K. , obsługą komunikacyjną, stacją transformatorową, przyłączem sieci wody i kanalizacji sanitarnej, sieci deszczowej, przekładką odcinka sieci gazowej niskoprężnej, przekładką odcinka sieci wody 0250, przyłączem c.o., przekładką sieci c.o., przebudową sieci elektrycznych oświetlenia ulicznego, przebudową linii kablowej nN zasilającej pompownię MPWiK, przebudową sieci kablowej nN zasilającej budynek [...], przyłączem teletechnicznym, przekładką sieci teletechnicznej, oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] ([...] przed zmianami), [...], [...] ([...] przed zmianami), [...] ([...] przed zmianami), [...] ([...] przed zmianami), [...] ([...] przed zmianami), [...] obr. [...] w K. przy ul. C. . Orzekając w ten sposób Wojewoda wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organy administracji są związane orzeczeniami sądu w sprawie. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1612/15, postanowieniem Wojewody z dnia znak: [...], przywrócono S. B. termin do uzupełnienia braku formalnego odwołania. W świetle natomiast wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr482/16, który nie uchylił ostatecznego postanowienia Wojewody z 16 lutego 2016 r., znak: [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez S. B. - z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym tego postanowienia - wydaje się niniejsze postanowienie o niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na powyższe postanowienie S. B. domagał się jego uchylenia. Skarżący zarzucał błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy został przywrócony termin do uzupełnienia braków odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Z uwagi na treść art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2017 r., poz. 935), którą znowelizowano między innymi przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), stan faktyczny niniejszej sprawy należy oceniać na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących w dacie wniesienia skargi. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do wymienionych w tym przepisie, a sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie zapadło kilka prawomocnych wyroków, dlatego też rozważania rozpocząć należy od przytoczenia stanu faktycznego, ze szczególnym uwzględnieniem ocen prawnych wyrażonych przez sądy. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że Prezydent Miasta [...] wydał w dniu 21 marca 2014 r. decyzję nr [...], znak: [...] od której odwołania wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa Bloku nr [...] przy ul. K. w K., Wspólnota Mieszkaniowa Bloku nr [...] przy ul. K. oraz M. i S. B.. Wojewoda decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podał, że odwołanie M. i S. B. z 8 kwietnia nie zostało przez nich podpisane. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. zostali oni poinformowani, że nieusunięcie braku podania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. Wezwanie doręczono dnia 21 lipa 2014 r., zatem zakreślony termin minął 28 lipca 2014 r. Wezwani w wyznaczonym terminie nie uzupełnili braku. Przesłali, co prawda kolejne egzemplarze podpisanego odwołania, ale dopiero w dniu 8 sierpnia 2014 r. Organ stwierdził, że odwołanie nie spełniało wymogów ustawowych, a jego uzupełnienie nastąpiło po upływie wyznaczonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/14, rozpoznając skargę S. B., uchylił decyzję Wojewody z dnia 28 sierpnia 2014 r., znak: [...] W uzasadnieniu Sąd podniósł, że Wojewoda popełnił błędy proceduralne. Sąd wskazał po pierwsze, że organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia odwołania zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie nie jest obarczone brakami formalnymi i czy zostało złożone w terminie. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności organ może przystąpić do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego. W następstwie zastosowania przez organ instytucji, o której mowa w art. 64 § 2 k.p.a., jego powinnością była ocena, czy osoba wezwana do uzupełnienia braków pisma procesowego wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków, czy też nie. Stwierdzenie iż odwołujący nie uzupełnili braku formalnego lub zrobili to po upływie wskazanego terminu obligowałoby organ do uznania, iż nie zastosowali się do wezwania z art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji odwołanie, obarczone nieusuniętymi brakami formalnymi, należałoby uznać za bezskuteczne z mocy prawa. Powyższe, zgodnie z sankcją wynikającą z art. 64 § 2 k.p.a., mogło z kolei skutkować wyłącznie pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym regulacji z art. 64 § 2 k.p.a. polega na pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, co stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a. Skoro autor odwołania nie podpisał go w wyznaczonym terminie, a tym samym nie uzupełnił jego braku formalnego, uprawniało to organ do wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, nie zaś do wydania orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Warunkiem koniecznym do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jest bowiem uprzednie skuteczne wszczęcie tego postępowania. Tylko bowiem żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi jest zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia postępowania w sprawie Po drugie Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się również kolejnego błędu, polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2014 r. S. B. zawarł bowiem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Ocena przez organ, czy braki formalne odwołania, do uzupełnienia których wezwał S. B. pismem z dnia 18 lipca 2014 r., zostały uzupełnione czy też nie, winna była nastąpić dopiero po rozstrzygnięciu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tego uzupełnienia. Z istoty instytucji przywrócenia uchybionego terminu wynika, iż ma ona na celu usunięcie ujemnych następstw, wynikłych z uchybienia terminu procesowego. W pojęciu tym mieści się również termin, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. W tej sytuacji nierozstrzygnięcie wniosku zawartego w piśmie z dnia 8 sierpnia 2014 r. w oczywisty sposób uchybia przepisowi art. 58 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji miał zastosować się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku, a przede wszystkim rozpoznać wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Po zwrocie akt Wojewoda postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 59 §1 w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. odmówił S. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków odwołania od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 21 marca 2014 r. znak: [...], uznając ten wniosek za bezzasadny. Dzień później, postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 134 k.p.a., Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołań, w tym miedzy S. B. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 21 marca 2014 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ podał, że odwołanie M. i S. B. nie zostało przez nich podpisane. Na postanowienie z dnia 30 kwietnia 2015 r. , znak: [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. B., a Sąd wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. II SA/Kr 748/15, uchylił zaskarżoną decyzję (powinno być postanowienie – co wynika z uzasadnienia tego orzeczenia). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ wbrew przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego wydał postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania przed tym, jak postanowienie odmawiające przywrócenia terminu uzyskało walor ostateczności. Postanowienie staje się ostateczne, gdy nie przysługują od niego środki zaskarżenia. W niniejszej sprawie Wojewoda w treści postanowienia z dnia 29 kwietnia 2015 r. pouczył stronę, że przysługuje od niego zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Wbrew niniejszemu pouczeniu już w dniu 30 kwietnia 2015 r. Wojewoda wydał postanowienie z naruszeniem art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołań. Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wniesienie odwołania po terminie nie może stanowić podstawy stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Sformułowanie o niedopuszczalności odwołania, dlatego że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia - jest błędne, gdyż inne są przyczyny orzekania o niedopuszczalności odwołania, a inne przy orzekaniu o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wydane dzień wcześniej, niż kontrolowane powyższym wyrokiem, postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2015 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. B., zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1612/15 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. B., uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że "nie było podstaw do odmowy S. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków złożonego odwołania. Pisma kierowane do strony powinny być adresowane do niej imiennie, czyli adresując przesyłkę organ musi wymienić stronę jako indywidualnie określonego adresata, wobec którego - jako podmiotu - dokonywana jest czynność doręczenia. Co za tym idzie, doręczanie pism oraz decyzji łącznie współmałżonkom uznać należy za nieprawidłowe (art. 40 § 1 k.p.a.).Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. - w razie uchybienia terminu (w tym uchybienia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania), należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W okolicznościach niniejszej sprawy, ocena braku winy strony w uchybieniu terminu, musi uwzględniać to, że nie może ona ponosić negatywnych skutków wadliwie skierowanego wezwania - jedną przesyłką zaadresowaną do obojga małżonków. Tym samym ocenić należy, że skarżący uzupełniając braki odwołania bez swojej winy uchybił zakreślonemu mu terminowi." Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu z art. 129 § 2 k.p.a. do wniesienia odwołania z 8 kwietnia 2014 r. M. i S. B. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 21 marca 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 §k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku S. B. zawartego w piśmie z 8 sierpnia 2014 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braku odwołania, Wojewoda postanowieniem z 29 kwietnia 2015 r. odmówił jego przywrócenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 1 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone przez S. B. postanowienie z 29 kwietnia 2014 r. Wojewoda podał, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu stało się już ostateczne, stosownie, więc do wskazań WSA zawartych w wyroku z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 748/15, należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania S. B., a także M. B. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 21 marca 2014 r. znak: [...] Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 482/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. B. na powyższe postanowienie Wojewody z dnia 16 lutego 2016 r., znak: [...] Sąd uznał, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy istotne znaczenie miała sprawa zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1612/15, którym uchylono postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2015 r. Podzielając w całości przytoczone argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r. Sąd podał, że S. B. bez swojej winy uchybił terminowi ustawowemu do wniesienia odwołania, bowiem jego braki nie zostały usunięte w terminie. Korespondencja urzędowa – wezwanie do usunięcia braków odwołania przez jego podpisanie - choć nieprawidłowo adresowana łącznie do obydwojga małżonków M. i S. B. (z których każde było osobno stroną postępowania), to skierowana została na ich prawidłowy adres [...] , [...] i doręczona w dniu 21 lipca 2014 r osobie , która podjęła się doręczenia pisma obu adresatom a opisana została na zwrotnym dowodzie doręczenia jako pełnoletni domownik – siostra. Termin 7 dniowy do wykonania obowiązku objętego wezwaniem to jest podpisania odwołania upłynął bezskutecznie w dniu 28 lipca 2014 r. Wezwanie do usunięcia braków nie zostało wykonane w terminie. W takiej sytuacji organ wydaje postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a., co uczynił zaskarżonym postanowieniem Wojewoda. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną, nie zależy od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianemu w art. 134 kpa (...) Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania otwarło skarżącemu drogę do możliwości żądania przywrócenia terminu do uzupełnienia braków złożonego odwołania. Zasadność takiego wniosku w przedstawionych okolicznościach niniejszej sprawy przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wcześniej wyroku. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz ocenę prawną i wskazania zawarte w ostatnim z wydanych w sprawie prawomocnych wyroków, tj. w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 482/16, widocznym jest, że opiera się ona nieco odmiennej koncepcji rozstrzygnięcia, niż prezentowana wcześniej w wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/14 i z dnia 15 września 2015 r., sygn. II SA/Kr 748/15 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1612/15. Sąd przyjmuje bowiem dopuszczalność stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania - a nie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania - w sytuacji, gdy braki formalne odwołania (brak podpisu) zostały uzupełnione po wyznaczonym w tym celu przez terminie, zaś w obrocie prawnym pozostaje jeszcze ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych tego odwołania. Skoro jednak Sąd w tymże wyroku uznał wprost za wiążąca i podzielił ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1612/15 (korespondującą z wcześniejszymi wyrokami dotyczącymi kwestii związanych z nadaniem biegu odwołaniu S. B.) uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na chronologię zdarzeń i granice sprawy, a jednocześnie poprzednie poglądy zmodyfikował, to rzeczą organu drugiej instancji było znalezienie takiej koncepcji orzekania, która umożliwiałaby dostosowanie się do wszystkich wynikających z prawomocnych wyroków wskazań. Z tego punktu widzenia nie budzi zastrzeżeń postanowieniem Wojewody z dnia 25 października, znak: [...], o przywróceniu S. B. termin do uzupełnienia braku formalnego odwołania. W konsekwencji tego nowego postanowienia Wojewoda powinien jednakże nadać bieg odwołaniu S. B. z daty 8 kwietnia 2014 r., przyjmując, że przywrócenie terminu zgodnie z wcześniejszymi wyrokami stanowi zmianę okoliczności po wydaniu postanowienia z dnia 16 lutego 2016 r., znak: [...] oraz wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 482/16. Alternatywą dla takiego rozwiązania mogło być potraktowanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu zarówno, jako wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania, jak i wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w następstwie przywrócenie obu tych terminów. Skoro jednakże Wojewoda wydał tylko postanowienie przywróceniu terminu do usunięcia braków formalnych odwołania, co stanowi zmianę okoliczności po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 482/16, to powinien nadać bieg odwołaniu S. B. z daty 8 kwietnia 2014 r. z pominięciem jakichkolwiek przeszkód, o których mowa w art. 134 k.p.a., co wypełnia zalecenia wynikające z wszystkich poprzednich wyroków. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rzeczą organu odwoławczego przy ponownych rozpatrzeniu sprawy będzie nadanie biegu odwołaniu S. B. z daty 8 kwietnia 2014 r., nadanego w urzędzie pocztowym 11 kwietnia 2014 r. z pominięciem jakichkolwiek przeszkód, o których mowa w art. 134 k.p.a.