II SA/Kr 211/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 5.11.2014 r. znak: [...] Starosta, działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W. S. pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego z drogi gminnej, na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R., obręb [...]. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że inwestor w wyznaczonym terminie nie wykonał obowiązków wynikających z postanowienia wskazującego nieprawidłowości w projekcie budowlanym - obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w terminie do dnia 27.10.2014 r., w tym brak ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanego zjazdu — zgodnie z wymogiem przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Od decyzji tej wniósł odwołanie W. S., podnosząc iż konieczne jest rozstrzygnięcie sporu pomiędzy Burmistrzem [...] a Starostą [...] w sprawie wydania warunków zabudowy dla zjazdu indywidualnego z drogi gminnej na działkę nr ewid. [...]. Decyzją z dnia 19 grudnia 2014r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego ze względu na art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, postanowienie, wydane w trybie tego przepisu powinno dotyczyć tylko i wyłącznie nieprawidłowości związanych z projektem budowlanym. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest elementem projektu budowlanego. Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy m.in. dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego, 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy jest dokumentem dodatkowym, oprócz projektu budowlanego, który jest wymagany do wniosku o pozwolenie na budowę. Nie było zatem słuszne żądanie w postanowieniu z dnia 16.10.2014r., dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli organ I instancji uznał, że zachodzi konieczność uzupełnienia, przedłożonego wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie brakującej decyzji o warunkach zabudowy, to powinien, w trybie art. 64 § 2 kpa, wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z akt (karta nr 13), i z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ takie wezwanie wysłał pismem z dnia 2.10.2014 r., a strona nie wykonała obowiązku w terminie (karta nr 14 i 20), dlatego podejmowanie dalszych czynności w tej sprawie pozbawione było podstaw prawnych. Wobec braku pewnych składników podania (wniosku o pozwolenie na budowę), wymaganych przez prawo, a określonych także w wezwaniu skierowanym do wnoszącego z dnia 2.10.2014 r., wraz z odpowiednim pouczeniem, należało po upływie ustawowego terminu siedmiu dni pozostawić sprawę bez rozpoznania. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organ administracji publicznej (w drodze sporządzenia odpowiedniej adnotacji, która zawarta jest w aktach sprawy - karta nr 14), że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 kpa, i że w skutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa. Tylko żądanie strony nie dotknięte brakami formalnymi jest zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia-postępowania w sprawie. Jeżeli zatem wnioskodawca nie uzupełnił wniosku, to postępowanie jest bezprzedmiotowe, w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 kpa. Nadto w ocenie organu odwoławczego, żądanie dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy jest uzasadnione, i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren objęty planowaną inwestycją nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzji tej nie może zastąpić decyzja zarządcy drogi na lokalizację zjazdu także dlatego, ponieważ wydana zostaje w trybie innej ustawy - nie w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko w trybie ustawy o drogach publicznych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył W. S. podnosząc, iż w październiku 2013r. nastąpił podział nieruchomości rodziców skarżącego i działka nr [...] na którą nie ma wjazdu przypadłą skarżącemu, stąd wnosi do sądu o rozstrzygnięcie w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Decyzje organów instancji podlegają uchyleniu, gdyż naruszyły prawo materialne tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r.poz. 460) w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w sposób który miał wpływ na wynik sprawy. Uchybienie wskazanym przepisom polegało na nieprawidłowym przyjęciu przez organy obu instancji, iż na budowę przedmiotowego zjazdu indywidualnego z drogi gminnej konieczne jest uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199), pomimo decyzji zarządcy drogi wydanej w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych, zezwalającej na lokalizację zjazdu – decyzja Burmistrza [...] z dnia 16 stycznia 2013r. znak: [...] zezwalająca na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej ul. G. na działkę nr ewid. [...] w R.. Ze wskazanych przepisów wynika bowiem, iż skoro w art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych na budowę zjazdu z drogi publicznej konieczne jest uzyskanie decyzji zezwalającej na jego lokalizację, wydanej przez zarządcę drogi, to na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba uzyskać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która by de facto dotyczyła tego samego, gdyż warunki zabudowy w istocie są także ustaleniem lokalizacji. Zatem budowa zjazdu stanowi jedynie jeden z elementów zmiany zagospodarowania danego terenu wywołanej realizacją planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Przesądzenie zatem o warunkach zabudowy tego przedsięwzięcia czyni zbędnym ustalanie warunków zabudowy zjazdu mającego jedynie zapewnić dojazd do działki, na której jest ono realizowane. Przepis art. 29 ust. 1 o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i skoro zgodnie z art. 29 ust. 1 na budowę zjazdu z drogi publicznej konieczne jest uzyskanie decyzji zezwalającej na jego lokalizację wydaną przez zarządcę drogi - to na samo zamierzenie inwestycyjne nie jest potrzebne uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba więc uzyskać decyzji, która by de facto dotyczyła tego samego, gdyż warunki zabudowy w istocie są także ustaleniem lokalizacji (por. m. in. wyrok NSA z 14 lutego 2014r. sygn. II OSK 2223/12 oraz powołanie w nim szeroko orzecznictwo, w tym wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1722/07, wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II OSK 915/11, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2014 r. sygn. II SA/Kr 239/14, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pominięcie przez organy w niniejszej sprawie powyższych kwestii i żądanie od skarżącego przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy było bezpodstawne. Wobec tego również ocena organów w zakresie negatywnych skutków procesowych braku przedłożenia przez skarżącego tejże decyzji była nieprawidłowa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uwzględnić powyżej przedstawiony pogląd prawny, iż przesądzenie w decyzji zarządcy drogi wydanej w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych, zezwalającej na lokalizację zjazdu, czyni zbędnym ustalanie warunków zabudowy zjazdu w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, a o zwrocie kosztów na podstawie art. 200 p.p.s.a.