II SA/Kr 214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. B., A. H. oraz M. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2017r. w sprawie ze skargi Ł. B., A. H. oraz M. M. na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ł. B., A. H. oraz M. M. – dalej skarżący, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji skarżący nie uzasadnili. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 779.10, publ. LEX nr 673837). Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W postanowieniu z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku (postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1843/10, LEX nr 1404475). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazali istnienia okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie im ochrony tymczasowej, ograniczając się jedynie do wskazania, że granice działek [...], [...] oraz [...], której dotyczy pozwolenie na budowę, są sporne. Poza powyższym stwierdzeniem, złożony przez nich wniosek pozbawiony jest uzasadnienia, z którego wynikałoby, że w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić trzeba bowiem, że sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. O ile bowiem realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany otoczenia inwestycji, to w przypomnieć należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd nie ocenia prawidłowości jej wydania w aspekcie jej zgodności z prawem, a jedynie ocenia, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających podlegającym ochronie dobrom skarżącego. Wobec braku uzasadnienia złożonego wniosku Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie podali w istocie okoliczności uprawdopodobniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wykazali, aby prowadzenie prac budowlanych zgodnie z wydaną decyzją mogło spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, tj. takich skutków prawnych lub faktycznych, których zaistnienie spowoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, w przypadku której powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 12/14, LEX nr 1452897). Podkreślić również należy, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.) w przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Przywołany przepis świadczy o tym, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, może stanowić znaczną dolegliwość dla inwestora oraz spowodować nierzadko większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z rozpoczęcia i kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, że w przypadku uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącym, istnieje ryzyko powstania znacznej szkody, jednakże nie po stronie skarżących, ale po stronie inwestora. To inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt: II OZ 131/08). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uprawdopodobnienia występowania w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby jego uwzględnienie. Wskazać jednocześnie należy, że ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem oceny dokonywanej na rozprawie, która została wyznaczona na dzień 13 czerwca 2018 r., a więc w nieodległym terminie. Zgodnie natomiast z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Jeżeli więc zarzuty skargi okażą się skuteczne, to już od dnia wydania wyroku zaskarżona decyzja przestanie wywoływać skutki prawne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.