II SA/Kr 216/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 grudnia 2016 r. , znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia skargę oddala. Prezydent Miasta T. decyzją z 9 września 2016 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "[...] P. M. w T., dalej "inwestor", ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie sklepu [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogami, parkingami, pylonem reklamowym, naziemnym zbiornikiem wody tryskaczowej, podziemnym zbiornikiem wód opadowych, ogrodzeniami, zielenią przy ul. [...] w T.. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a." oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1405), dalej "ustawa środowiskowa", a także § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), dalej "rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ podał, że inwestor wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...] obręb [...] w T.. Organ wskazał, że dojazd do projektowanego sklepu [...] jest z ulicy [...], a perspektywicznie z Drogi Krajowej [...] Ustalając liczbę stron postępowania na przekraczającą 20, w myśl art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej oraz art. 49 K.p.a., organ przyjął procedurę zawiadamiania o decyzjach i czynnościach w formie obwieszczeń lub innych zwyczajowo przyjętych sposobów ogłoszenia. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ wystąpił o opinie Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.. Ustalono w nich, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało negatywnych oddziaływań na środowisko wód powierzchniowych i podziemnych, przeprowadzone obliczenia istniejącego i przewidywanego poziomu hałasu nie przekracza dopuszczalnych wartości, odpady będą magazynowane w sposób prawidłowy i wywożone na składowisko odpadów komunalnych przez odpowiednie służby. W opinii sanitarnej nr [...] z dnia 25 marca 2015 r.; znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził, że ww. inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu oddziaływania na środowisko w zakresie zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w opinii znak: [...] z dnia 25 marca 2015 r. również stwierdził potrzebę przeprowadzenia ww. oceny oddziaływania. Dalej organ wskazał, że w najbliższym sąsiedztwie analizowanego przedsięwzięcia, tj. w odległości około 60 m od granicy planowanego przedsięwzięcia, zlokalizowany jest Las [...] Uroczysko [...] położone jest w północno-wschodniej części T. i ma kształt rozciągniętego z zachodu na wschód prostokąta o przybliżonych wymiarach 1000 na 200 m. Ze względu na bliskość terenów zurbanizowanych Las [...]e nie jest zasiedlony przez duże zwierzęta, ale mozaikowy układ lasów, zagajników i pól jest siedliskiem bytowania drobniejszej zwierzyny - saren, zajęcy, czy dużej liczby gatunków ptaków. W składzie gatunkowym przeważa dąb szypułkowy i brzoza, miejsca podmokłe porastają olchy i jesiony, a domieszkę stanowi osika, sosna i grab. Dość często spotykany jest bluszcz, pokrywający glebę lub wspinający się po pniach drzewa. Z uwagi na malowniczy krajobraz oraz bliskość dużych osiedli mieszkaniowych, przez Las [...] przeprowadzony jest szlak rowerowy do [...] oraz turystyczny szlak pieszy. Postanowieniem znak: [...] z dnia 27 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta T. ustalił obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Nałożono na inwestora obowiązek uwzględnienia w sporządzanej analizie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, związanego z: - lokalizacją przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, - wpływem inwestycji na możliwości wykorzystania sąsiednich terenów na cele rekreacji, - zmianą warunków gruntowo-glebowych, - możliwością powstawania ruchów masowych ziemi, - potencjalnym negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na sąsiadujące tereny leśne, w tym "Las [...] Ponadto raport miał określać wpływ przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, ze szczególnym uwzględnieniem najbliżej położonego obszaru Natura 2000 - [...] oraz oddziaływanie planowanego do realizacji przedsięwzięcia na wody powierzchniowe i podziemne pod kątem zagrożenia osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Górnej W., w myśl art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej. Inwestor przedłożył raport 14 maja 2015 r. J. G. (właściciel działki nr [...] obręb [...] sąsiadującej z terenem inwestycji) będący stroną postępowania, wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta T. znak: [...] z dnia 27 kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy ww. zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1037/15 oddalił skargę na ww. postanowienie Kolegium. W toku postępowania J. G. pismem z dnia 12 marca 2015 r. wniósł o zawieszenie postępowania, ponieważ jego zdaniem realizacja wnioskowanej inwestycji narusza jego interes prawny oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obszarze miasta T. w rejonie ulic J. P. II i B. oraz lasu [...] (Dz. Urz. Woj. [...], poz. 3153), dalej "m.p.z.p.", gdyż zaplanowano realizację przedsięwzięcie z pominięciem działki nr [...] obręb [...], której on jest właścicielem. W związku z tym pismem znak: [...] z dnia 19 marca 2015 r. organ zwrócił się do Wydziału Planowania Przestrzennego i Budownictwa UMT o wyjaśnienie, czy realizacja ww. inwestycji na terenie wymienionych wyżej działek z wyłączeniem działki nr [...] obręb [...] jest zgodna z m.p.p.z. oraz czy realizacja przedsięwzięcia z pominięciem działki nr [...] narusza interes prawny J. G.. W odpowiedzi kierownik Referatu Planowania Przestrzennego w Wydziale Planowania Przestrzennego i Budownictwa UMT, pismem znak: [...] z dnia 23 kwietnia 2015 r. wyjaśnił, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Poinformował ponadto, że powyższa uchwała była przedmiotem skargi J. G. do WSA w Krakowie. Sąd administracyjny skargę oddalił, nie dopatrując się w niej podnoszonego przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego (wyrok WSA w Krakowie z 13 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1861/11). Następnie w myśl art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w celu wydania opinii do realizacji przedsięwzięcia oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało pozytywnie zaopiniowane pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. opinią sanitarną nr [...] znak: [...] z 16 lipca 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem znak: [...] z 9 września 2015 r. uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska realizację przedsięwzięcia. Dnia 29 września 2015 r. znak: [...] została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak [...] z 2 lutego 2016 r. uchyliło ww. decyzję Prezydenta Miasta T.. W związku ze wskazaniami Kolegium pismem znak: [...] z 9 lutego 2016 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie: - analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu wnioskowanego przedsięwzięcia na krajobraz, w tym krajobraz kulturowy oraz wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. a-ca i lit. d ustawy środowiskowej, - przedstawienia wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a następnie wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy środowiskowej. Dnia 18 kwietnia 2016 r. inwestor przesłał uzupełnienie do raportu. Organ ponownie zwrócił się o uzgodnienie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało pozytywnie zaopiniowane pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. opinią sanitarną nr [...] znak: [...] z 25 maja 2016 r. z zastrzeżeniem zachowania wszystkich rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, wynikających z raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, chroniących otoczenie i środowisko a w konsekwencji i zdrowie ludzi przed ujemnym oddziaływaniem projektowanej inwestycji, zarówno w fazie jej realizacji jak i eksploatacji. Postanowieniem znak: [...] z 25 maja 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska realizację przedsięwzięcia, szczegółowo określając warunki na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji projektowej. W oparciu o analizy zawarte w raporcie organ uznał, że teren planowanego przedsięwzięcia jest objęty m.p.z.p. Zgodnie z tym planem obszar, na którym będzie realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie znajduje się w terenie oznaczonym symbolem UC - teren zabudowy usługowej, rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2. Najbliższy obszar ochrony siedlisk Natura 2000 [...] zlokalizowany jest w odległości około 6,3 km od miejsca inwestycji. Realizacja planowanego zamierzenia nie wpłynie negatywnie na cele i przedmiot ochrony ww. obszaru Natura 2000 ani nie koliduje z innymi obiektami lub obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.). Realizacja przedsięwzięcia będzie miała miejsce poza siedliskami przyrodniczymi chronionymi w przedmiotowym obszarze Natura 2000 nie spowoduje spadku liczebności populacji gatunków będących przedmiotami ochrony w w/w obszarze oraz zmniejszenia zasięgu ich występowania, nie spowoduje pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych, uszczuplenia ich powierzchni i zmiany ich cech charakterystycznych. Realizacja inwestycji nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 i nie wpłynie negatywnie na jego powiązania z innymi obszarami sieci Natura 2000. Organ stwierdził, że uciążliwość przedsięwzięcia przy założonych rozwiązaniach projektowych będzie zamykać się w granicach dopuszczalnych norm oraz w granicach działek przewidzianych pod planowaną inwestycję. Uznał ponadto, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie nieposiadającym cech krajobrazu kulturowego, a na terenie inwestycji, jak również w jej najbliższym otoczeniu, brak jest walorów krajobrazowych wymagających ochrony. W raporcie oraz w uzupełnieniu do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonano opisu analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. J. G. wniósł od powyższej decyzji odwołanie i zażądał uchylenia w całości przedmiotowej decyzji oraz uchylenia w całości zgodnie z art. 142 K.p.a., postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 25 maja 2016 r., a następnie zwrócenia wniosku wnioskodawcom w celu weryfikacji przedsięwzięcia w taki sposób, aby nie naruszało zapisów m.p.z.p., w tym warunków ochrony środowiska, ładu przestrzennego, obsługi komunikacyjnej terenu, parametrów maksymalnej zabudowy, które są w nim zawarte. W przypadku niedojścia do takiej weryfikacji – wniósł o niewyrażanie zgody na ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu zarzutów odwołania podniósł m.in., że uzgodnienie RDOŚ było wadliwe z uwagi na złą jakość dokumentów przesłanych przez gminę. Podniósł, że raport jako dokument prywatny, może być zbiorem pobożnych życzeń, ogólników i półprawd. Wskazał na rozwiązania komunikacyjne przyjęte w raporcie jako niezgodne z rzeczywistością (przyszła przebudowa ul. [...] i połączenie z DK 73). Zarzucił, że z załączonego do Raportu Planu Zagospodarowania wynika, że dwa pasy ruchu przechodzą przez działkę nr [...], której jest właścicielem, umiejscowione na niej są również pylon reklamowy i zbiornik wody tryskaczowej. Podniósł, że z obowiązującego aktualnie studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta T., z którego to dokumentu wynika, że rozbudowa drogi ulicy [...] (w miejscowym planie określona symbolem KDGP) w kierunku wschodnim zależy od powstania Wschodniej Obwodnicy T., z której realizacji zrezygnowano. Podniósł, że realizacja inwestycji w obecnym kształcie uniemożliwi zagospodarowanie jego działki zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie (UC – sklepy wielkopowierzchniowe). Wskazał, że planowana trzypasmowa komunikacja uniemożliwi wykonanie ciągu pieszorowerowego zgodnie z planem miejscowym. Zarzucił nieuwzględnienie przy ocenie wskaźnika maksymalnej zabudowy parkingów, co powoduje że rzeczywisty wskaźnik przekracza 45% co jest niezgodne z m.p.z.p. Przedstawił wyliczenia powierzchni parkingowej zgodnie z wymogami planu (§ 16 ust. 3 pkt 1 i pkt 5 w zw. z § 12 ppkt 3 lit. b) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) - § 21. Podniósł nieuwzględnienie wpływu inwestycji na uroczysko Las [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9 grudnia 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6, art. 84 ust. 1 i ust. 2 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, utrzymało w mocy opisaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta T.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Wskazał, że projektowane przedsięwzięcie sąsiaduje: od północy z terenami zieleni wysokiej i niskiej, od wschodu z terenami oznaczonymi symbolem MNU (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami); od zachodu z terenami usługowymi oznaczonymi symbolem UC, od południa z ulicą B.. Teren przeznaczony pod projektowane przedsięwzięcie posiada kształt nieregularny, jest terenem płaskim o spadku w kierunku północnym. Całkowita powierzchnia działek, na których zlokalizowana zostanie inwestycja wynosi 43 108 m2. Powierzchnia terenu przewidziana pod inwestycję - około 37 267 m2. Powierzchnia zabudowy - około 12 830 m2. Powierzchnia terenów utwardzonych (parkingi z towarzyszącą infrastrukturą) - około 18 061 m2. Powierzchnia terenów zielonych - około 6 376 m2. Podniósł, ze w ramach rzeczonej inwestycji nie planuje się budowy elementów, które mogłyby negatywnie wpływać na stan wód podziemnych. Ustalił, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy hałasu, wytwarzane odpady magazynowane będą w sposób selektywny i zgodnie z przepisami, a inwestycja nie będzie miała wpływu na faunę i florę występującą w otoczeniu, nie wpłynie też negatywnie na cele i przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 [...] [...] Stwierdził także, że ani na terenie realizowanej inwestycji ani w jej najbliższym otoczeniu brak jest walorów krajobrazowych wymagających ochrony. Poza tym uznał, że lokalizacja przedsięwzięcia pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie podzielił twierdzenia odwołującego, jakoby kwestia zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym została rozstrzygnięta już w decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz że wydanie takiej decyzji rozstrzyga w sposób wiążący w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany. Przywołał zapisy m.p.z.p. dla obrysu oznaczonego symbolem "UC" (Teren zabudowy usługowej - rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2) w którym znajdują się objęte wnioskiem działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] ul. [...] w T. stwierdzając, że "lokalizacja" planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami przytoczonego wyżej planu, przewidującego na tym terenie lokalizację obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2. Wobec zarzutów zawartych w odwołaniu podkreślił, że decyzja środowiskowa nie rozstrzyga o precyzyjnych parametrach inwestycji, w tym dokładnej "powierzchni użytkowej" (od której uzależniona jest wymagana minimalna ilość miejsc parkingowych), czy konkretnej ilości miejsc parkingowych (w złożonym wniosku określono zresztą parametry inwestycji posługując się sformułowaniem "wynosić będzie około"). Podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Ustawodawca wyraźnie wskazuje bowiem przypadki, w których przewiduje odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza prawa własności, ani nie daje inwestorowi praw do terenu potencjalnego zainwestowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną, "wstępną" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wobec zarzutów odwołania podkreślił również, że zakresem kontrolowanej decyzji środowiskowej nie została objęta przebudowa drogi krajowej DK 73 i ulicy [...], która jak wynik z Karty Informacyjnej przedsięwzięcia "realizowana będzie odrębnie, niezależnie od planowanej budowy sklepu "[...] Nie zmienia to faktu, że objęte wnioskiem działki nr [...] i [...] przylegają do ulicy [...] w miejscu wskazanym na rysunku planu (oznaczonym numerami 1 i 2) jako miejsce służące obsłudze komunikacyjnej objętego wnioskiem terenu z drogi KDGP tj. ulicy [...]. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. z dnia 9 grudnia 2016 roku, sygn. akt [...] domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, a to: - m.p.z.p., ze względu na wydanie pozytywnej decyzji ustalającej środowiskowe warunki realizacji inwestycji, która nie spełnia wymagań planu w zakresie ochrony środowiska, ładu przestrzennego, obsługi komunikacyjnej terenu, parametrów maksymalnej zabudowy, które są w nim zawarte; - przepisów o ochronie środowiska, zgodnie z którymi rozstrzygnięcia organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego nie mogą naruszać wymagań ochrony środowiska; - art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 446) o samorządzie gminnym. 2. naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a. oraz ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2001 r. nr [...], poz. 856 ze zm.) - ze względu na pominięcie dowodów wskazujących jednoznacznie na naruszenie interesu prawnego skarżącego przez dopuszczenie przez organ I instancji projektu inwestycji sztucznie wyłączającego z terenu inwestycji działkę nr [...] obręb [...] będącą własnością skarżącego; - art. 84 § 1 w zw. z art. 85 § 1 K.p.a. w związku z nieuznaniem przez organ odwoławczy konieczności zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii lub przeprowadzenia oględzin w odniesieniu do objętego raportem oddziaływania na środowisko Planu Zagospodarowania przedsięwzięcia autorstwa jednostki projektowej [...] sp. z o.o. w zakresie jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 49 K.p.a. w związku z kontrowersjami dotyczącymi jego zastosowania w postępowaniu, a w przypadku utrzymania decyzji Prezydenta T. z dnia 9 września 2016 r. jego naruszenie związane z niezamieszczeniem decyzji SKO w T. w Biuletynie Informacji Publicznej UM T., - art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Naruszenie ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do nieuzasadnionego w realiach niniejszej sprawy utrzymania w mocy decyzji organu I instancji naruszającej interes prawny skarżącego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozwinięcie ww. zarzutów, stanowiące w dużej mierze powtórzenie argumentacji odwołania. Skarżący szeroko opisał, jak zrealizowanie inwestycji pozbawi go możliwości zagospodarowania jego działki zgodnie z m.p.z.p., strukturę własnościową działek objętych planowaną inwestycja w kontekście przymiotu stron postępowania, skrytykował stosowanie art. 49 K.p.a. Podniósł, że w trakcie postępowania nastąpiły zmiany właścicieli działek i liczba stron spadła poniżej 20. Zarzucił planowanie dojazdu do projektowanego sklepu po jego działce nr [...]. Podniósł, że rzeczywistym inwestorem jest spółka [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniosło ponadto, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ związany jest treścią wniosku i nie może go swobodnie modyfikować, gdyż brak jest dla tego podstaw prawnych. Stwierdził, że sporządzony dla celów postępowania raport o oddziaływaniu objętej wnioskiem inwestycji na środowisko spełnia wyrażone w ustawie wymagania co do jego zawartości przewidziane w art. 66 ustawy środowiskowej. W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 84 § 1 w zw. z art. 85 § 1 K.p.a. organ II instancji zwrócił także uwagę na niemożność powołania biegłego w zakresie zgodności raportu oddziaływania na środowisko Planu Zagospodarowania przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem zagadnienie to dotyczy wykładni przepisów prawa, nie zaś okoliczności faktycznych. Organ odwoławczy podkreślił też zasadność przyjęcia procedury zawiadamiania o decyzjach i innych czynnościach z art. 49 K.p.a., uznając, że wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo ustalił liczebność stron w prowadzonym postępowaniu na 27 osób, co z resztą było już przedmiotem kontroli WSA w Krakowie w wyroku z 21 stycznia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1037/15. W piśmie procesowym z 21 czerwca 2017 r. skarżący złożył wnioski dowodowe z 2 dokumentów, to jest zawiadomienia z 24 maja 2017 r. o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz z 25 maja 2017 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej kanalizacji deszczowej na przedmiotowych działkach. Zarzucił wadliwe jego zdaniem prowadzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przed wydaniem wyroku w sprawie decyzji środowiskowej. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wszystkie podniesione w niej zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Zarzuty skargi koncentrują się po pierwsze na niezadowoleniu skarżącego z pominięcia jego działki w decyzji środowiskowej (co jest konsekwencją pominięcia jej we wniosku inwestora), po drugie na kwestionowaniu zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji został nałożony w drodze ostatecznego postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia 27 kwietnia 2015 r. znak: [...], które było zresztą kwestionowane przez skarżącego i poddane kontroli WSA w Krakowie w sprawie o sygn. II SA/Kr 1037/15. Sąd oddalił skargę uznając postanowienie za prawidłowe. Ponadto, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc takie o jakim stanowi art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. W konsekwencji konieczne było w sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu, jak również zapewnienie społeczeństwu możliwości udziału w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wziął pod uwagę wszystkie opisane wyżej okoliczności i szczegółowo umotywował swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym art. 74 ust. 1 pkt. 1 nie został naruszony, a zarzuty skargi ewidentnie zmierzają do zakwestionowania prawidłowości sporządzonego raportu. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w części, w której wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11 Lex 1340187). W ocenie Sądu przedstawiony przez inwestora raport, wraz z uzupełnieniem z kwietnia 2016 r., spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ustawy środowiskowej, jest kompletny i spójny. W szczególności, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, w zakresie analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu wnioskowanego przedsięwzięcia na krajobraz, w tym krajobraz kulturowy oraz wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. a-ca i lit. d oraz spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, o których stanowi art. 66 ustawy. Raport obejmuje wszelkie okoliczności, które winien obejmować. Rozważania zawarte w raporcie poparte są szczegółowymi badaniami i zostały prawidłowo przedstawione z wykorzystaniem map i tabel obrazujących zakres oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport zawiera niezbędne elementy i pozwala na oparcie na nim rozstrzygnięcia. Raport spełnia wymagania wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy wymogi odnośnie opisu analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W raporcie dokonano rzetelnej analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem: wpływu na zlewnię wód powierzchniowych, wody podziemne, emisję gazów i pyłów, transport samochodowy, oddziaływanie akustyczne, odpady, występowanie flory i fauny chronionej (brak), lokalizacji przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, wpływu inwestycji na możliwości wykorzystania sąsiednich terenów na cele rekreacji, zmiany warunków gruntowo-glebowych, możliwością powstawania ruchów masowych ziemi, potencjalne negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na sąsiadujące tereny leśne, w tym "Las [...] oraz wpływ przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, ze szczególnym uwzględnieniem najbliżej położonego obszaru Natura 2000 - [...] Słusznie stwierdzono, że podczas eksploatacji planowanego przedsięwzięcia nie będzie występowała ponadnormatywna emisja zanieczyszczeń do powietrza, ponadnormatywna emisja hałasu do środowiska, wody opadowe odprowadzane będą do odbiornika w ilości takiej, jaka jest aktualnie odprowadzana z tego terenu (przed zabudową), wytwarzane odpady magazynowane będą w sposób selektywny i zgodnie z przepisami. Prawidłowo wskazano, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie nieposiadającym cech krajobrazu kulturowego. Na terenie inwestycji, jak również w jej najbliższym otoczeniu, brak jest walorów krajobrazowych wymagających ochrony. Trzeba przy tym wyjaśnić, że raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, ale o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika przede wszystkim z kompleksowości spojrzenia na przedsięwzięcie i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Niewątpliwie więc, sporządzenie raportu wymaga wiedzy specjalistycznej. Tym samym każdorazowe zastrzeżenia strony skarżącej wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Skarżący nie może przy tym przerzucić ciężaru dowodu podnoszonych przez siebie tez na organ lub inwestora, wnosząc m.in. o powołanie biegłego. Podsumowując organ prawidłowo ocenił, że z raportu wynika spełnienie wymagań miejscowego planu w zakresie ochrony środowiska. Nie było również zasadne w sprawie żądanie przeprowadzenia oględzin, bowiem stan faktyczny przedmiotowych działek nie był sporny. Odnosząc się do zarzutów skargi należy uwypuklić, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako część procesu inwestycyjnego, następuje przed m.in. uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej). Ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną, wstępną względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. II OSK 821/08). Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Z powyższego wynika m.in., że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ związany jest treścią wniosku i nie może go swobodnie modyfikować, np. rozszerzając na inne działki, gdyż brak jest dla tego podstaw prawnych. Zasadą w takim postępowaniu jest bowiem to, że organ administracji publicznej działa wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a nie z urzędu. Dotyczy to nie tylko samego wszczęcia postępowania, ale również zakreślenia granic rozpatrywanej sprawy. Organowi nie wolno zastępować wnioskodawcy w inicjowaniu postępowania, a także nie wolno mu modyfikować treści żądania, którego tak wszczęte postępowanie będzie dotyczyło. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OW 157/13, Lex Omega nr 1450940). Sposób określenia planowanego przedsięwzięcia przez inwestora jest wiążący i nie ma podstaw, aby organ bądź inne strony postępowania mogły na wnioskodawcy wymuszać zmianę zakresu przedsięwzięcia, np. rozszerzenie go o tereny, na których inwestor nie planuje niczego realizować. Również raport o oddziaływaniu na środowisko ma odnosić się do przedsięwzięcia planowanego (art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej), a więc w takim kształcie, w jakim wnioskodawca chce je wykonać. Stosownie do treści art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2) oraz poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 3), załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia (pkt 3a) i wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 6). Jeżeli liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, kopię mapy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, kopię załącznika graficznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, oraz wypis z rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1b ustawy środowiskowej). Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. (art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej). Jeżeli tak, jak w rozpoznawanej sprawie, jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 22 (art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji). Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia (art. 77 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 77 ust. 4 ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18. Zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy środowiskowej w stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 oraz 18, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności: 1) posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia lub elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko; 2) ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z Innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 3) istnieje możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Zgodnie z art. 77 ustawy środowiskowej w przedmiotowej sprawie organ l instancji występował do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o zajęcie stanowiska. Ostatecznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. - postanowieniem z 25 maja 2016 r. znak: [...] - uzgodnił pozytywnie ww. przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska i szczegółowo określił warunki jego realizacji. Warunki te zostały właściwie inkorporowane do decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wydał opinię nr [...] znak: [...] z 25 maja 2016 r., w której zaopiniował pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wydał postanowienie znak: [...] z 25 maja 2016 r. spełniające ww. ustawowe kryteria jak i zalecenia sformułowane przez organ w postanowieniu z 27 kwietnia 2015 r. Zatem wbrew stanowisku skarżącego, organ zasadnie m.in. na podstawie ww. postanowienia wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów planu, należy wskazać, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. ustala się następujące symbole dla określenia podstawowego przeznaczenia terenów: UC - teren zabudowy usługowej – rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2. Stosownie zaś do § 16 m.p.z.p. dla obrysu oznaczonego symbolem "UC", w którym znajdują się objęte wnioskiem działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w T., a także działka skarżącego nr [...]: 1. Wyznacza się tereny zabudowy usługowej - rozmieszczenia obiektów handlowych d powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, oznaczone na rysunku planu symbolami UC z podstawowym przeznaczeniem pod obiekty o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. 2. W granicach terenu wyznaczonego w ust.1 poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się: 1) urządzenia terenowe; 2) obiekty małej architektury - towarzyszące kubaturowym obiektom usługowym; 3) obiekty tymczasowe związane z prowadzeniem podstawowej działalności takie jak np. namioty związane z prowadzeniem zewnętrznej sprzedaży sezonowej, kioski kasowe; 3. W granicach terenu wyznaczonego w ust. 1 ustala się następujące warunki zagospodarowania i kształtowania zabudowy: 1) maksymalny wskaźnik zabudowy - 35%; 2) zachować minimum 10% powierzchni terenu biologicznie czynnej; 3) wysokość obiektów - do 18 m, za wyjątkiem masztów i słupów reklamowych, dla których dopuszcza się wysokość do 25 m; 4) obowiązek realizacji elementów ochrony akustycznej w obrębie obszaru realizacji zielonego ekranu wskazanego na rysunku planu; 5) obowiązek zabezpieczenia w obrębie terenu miejsc parkingowych zgodnie z § 12 pkt. 4 niniejszej uchwały (w ilości minimum 1 miejsce postojowe na każde 40 m2 powierzchni użytkowej nie wliczając powierzchni magazynowej § 12 pkt.3 lit. b). 4. W granicach terenu wyznaczonego w ust. 1 zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. 5. Ustala się obsługę komunikacyjną terenu z dróg: 1) 1.KDG w miejscu wskazanym na rysunku planu - wjazd realizowany jako prawoskręt; 2) KDGP w miejscu wskazanym na rysunku planu: a) oznaczonym symbolem i numerem 1 - z możliwością przesunięcia wjazdu nie bliżej niż 230 m od środka geometrycznego planowanego ronda na skrzyżowaniu ulic J. P. II i B., b) oznaczonym symbolem i numerem 2 - wjazd realizowany jako prawoskręt; 3) dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej z drogi serwisowej zrealizowanej w ramach terenu KDGP. Z przytoczonych wyżej zapisów planu miejscowego jednoznacznie wynika więc, że "lokalizacja" planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami przytoczonego wyżej planu, przewidującego na tym terenie lokalizację obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2. Natomiast szczegółowe określenie parametrów określonych przez plan, takich jak maksymalny wskaźnik zabudowy, a także przez rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, będzie przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Dlatego też zarzuty skarżącego dotyczące niespełnienia przez projekt ww. norm należy uznać za przedwczesne. Nie mogły one odnieść w niniejszym postępowaniu zamierzonego skutku. Jak słusznie wskazał bowiem organ, dopiero na kolejnym etapie postępowania, kiedy rozstrzygana będzie możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, inwestor zobowiązany będzie do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego przedstawiających precyzyjne parametry inwestycji w tym powierzchnię użytkową i związaną z tą powierzchną ilość miejsc parkingowych. Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska i dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Podsumowując pozytywna decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest w sprawie takiej jak niniejsza warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do uzyskania pozwolenia na budowę. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami m.p.z.p. oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Badanie tej zgodności z ustaleniami planu dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i powinno polegać na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Przechodząc do zarzutów dotyczących zapewnienia komunikacji terenowi inwestycji z wykorzystaniem działki skarżącego, należy wskazać, że również ten aspekt znajduje się poza zakresem kontrolowanej decyzji środowiskowej. W zakresie planowanego przedsięwzięcia nie wchodzi bowiem przebudowa drogi krajowej DK 73 i ulicy [...], która jak wynik z Karty Informacyjnej przedsięwzięcia "realizowana będzie odrębnie, niezależnie od planowanej budowy sklepu "[...]". Nawiązując do zarzutu planowania pasów ruchu na działce skarżącego należy wskazać, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta T., a także m.p.z.p., planowana jest rozbudowa drogi – obecnie ulicy [...] (w miejscowym planie określona symbolem KDGP - § 19 m.p.z.p.) w kierunku wschodnim, na wszystkich przylegających od strony północnej do drogi prywatnych działkach, w tym działce skarżącego. Co więcej działki nr [...] i [...] objęte projektem przylegają do ulicy [...] w miejscu wskazanym na rysunku planu (oznaczonym numerami 1 i 2) jako miejsce służące obsłudze komunikacyjnej objętego wnioskiem terenu z drogi KDGP, tj. ulicy [...], zapewniając dostęp do drogi publicznej. Sam skarżący wskazał również, że inwestor nabył od Miasta T. działkę nr [...], na której ma być realizowany zjazd z drogi oznaczonej na planie [...] Trzeba podkreślić, że zgodność konkretnego sposobu zrealizowania trzech wjazdów na teren inwestycji ze szczegółowym uregulowaniem w § 16 ust. 5 m.p.z.p., będzie podlegała ocenie na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno-budowlany uwzględni również interes prawny i prawo własności nieruchomości sąsiednich do inwestycji. Trzeba przyznać rację skarżącemu, że zrealizowanie inwestycji na działkach otaczających działkę skarżącego, w większości wypełniających obrys UC m.p.z.p., pozostawiające ją niejako jako niewielką enklawę z przeznaczeniem w planie na obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2 – UC, może de facto pozbawić go możliwości zagospodarowania jego działki zgodnie z m.p.z.p. bez porozumienia z inwestorem władającym pozostałymi działkami sąsiednimi. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy niniejszej, bowiem przedmiotem tego postępowania nie jest zagospodarowanie działki skarżącego, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotycząca działek objętych wnioskiem inwestora. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 85 § 1 K.p.a. trzeba wskazać, że nie jest możliwe powołanie biegłego w zakresie zgodności raportu oddziaływania na środowisko planu zagospodarowania przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem zagadnienie to dotyczy wykładni przepisów prawa, nie zaś okoliczności faktycznych. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia procedury zawiadamiania o decyzjach i innych czynnościach w trybie art. 49 K.p.a., należy wskazać, że powyższy sposób działania jednoznacznie wynika z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. Ustalenie kręgu stron w prowadzonym postępowaniu było prawidłowe, co zresztą było już przedmiotem kontroli WSA w Krakowie w wyroku z 21 stycznia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1037/15. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 75 § 1 oraz 77 § 1 K.p.a. oraz ustawy o kolegiach odwoławczych przez pominięcie dowodów wskazujących na naruszenie interesu prawnego skarżącego w stopniu, który po myśli art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu braku publikacji zaskarżonej decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej UM T. należy wskazać, że obwieszczenie o wydaniu zaskarżonej decyzji opublikowano 12 grudnia 2016 r. na stronie: [...], czym uczyniono zadość obowiązkowi z art. 49 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 49 § 1 K.p.a. in fine istnieje obowiązek publikacji obwieszczenia o wydaniu decyzji na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej, w tym przypadku organu odwoławczego, a nie organu I instancji. Zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie i poprzedzające ją postępowanie w pełni odpowiada także wymogom narzuconym przez art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym (który mówi o wyłącznej właściwości gminy w sprawie uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) przez przywłaszczenie sobie przez organy orzekające w sprawie wyłącznej kompetencji Rady Gminy, Sąd z uwagi na powyższe rozważania nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu w żadnym stopniu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez procedowanie postępowania na wniosek podmiotu, który nie zamierza sam realizować przedsięwzięcia, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 72a ust. 1 ustawy środowiskowej organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji. Zatem ustawodawca wprost dopuszcza przeniesienie uprawnień i obowiązków wynikających z decyzji środowiskowej, a wykładnia zaproponowana przez skarżącego w tej kwestii nie zasługuje na aprobatę. Wnioski dowodowe skarżącego należało oddalić, jako że okoliczność wszczęcia postępowań w sprawie pozwolenia na budowę oraz w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej kanalizacji deszczowej nie mogła mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, a zatem nie była niezbędna do wyjaśnienia istotnych wątpliwości stosownie do art. 106 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów materialnoprawnych (w tym ogólnie przywoływanych przez skarżącego przepisów dotyczących ochrony środowiska). Dlatego też Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekając jak w sentencji.