II SA/Kr 225/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: NSA Izabela Dobosz AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. P. i B. P. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie częściowego odrzucenia zarzutu wniesionego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skargę oddala. Rada Gminy [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2007 odrzuciła częściowo zarzut z dnia [...] 2003 r. wniesiony przez S. P. i B. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], dotyczący przeznaczenia południowej części działki nr [...] i działek nr [...] i [...] położonych w [...], pod usługi związane ze stacją paliw, a w części północnej działki nr [...] zarzut uwzględniła. W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano, że w dniu [...] 2003 r. wpłynął zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] złożony przez B. P. oraz S. P. Wyżej wymieniony projekt planu wyłożony był do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] 2003 r. Wniesiony zarzut dotyczy przyjętych w w/w projekcie planu ustaleń dla działek nr [...],[...] i [...] w . Działka nr [...] w południowej części, a działka nr [...] i [...] w całości, przeznaczone zostały w projekcie planu jako "tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych, w tym tereny obudowy biologicznej cieków wodnych" i oznaczone na rysunku planu symbolem [...]. W omawianym przypadku dz. nr [...] w południowej części oraz działki nr [...] i [...] w całości zaliczone zostały do terenów obudowy biologicznej potoku [...], w pozostałej części zarzut B. P. i S. P. został uwzględniony, tj . dz. nr [...] w części północnej została przeznaczona zgodnie z żądaniem wnioskodawców tj. pod usługi związane ze stacją paliw. B. P. i S. P. kwestionowali przyjęte w w/w projekcie planu ustalenia dotyczące przeznaczenia ich działek oraz zgłaszali protesty w stosunku do przedstawionego przez Urząd Gminy [...] (w piśmie z dnia [...] 2003 r. informującym o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu) uzasadnienia dotyczącego nieuwzględnienia ich wniosku do planu złożonego w dniu [...] 2003 r. Wniosek ich sprzed wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu dotyczył zmiany funkcji przestrzennej terenu wszystkich w/w działek, tj. przeznaczenia ich pod usługi związane ze stacją paliw. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] sporządzany jest na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2002 r. i Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2002 r., w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wójt Gminy [...] zarzutów B. P. i S. P. nie uwzględnił i przedłożył je Radzie Gminy do rozstrzygnięcia. Rada Gminy [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2004 r. postanowiła odrzucić zarzuty wniesione do projektu planu przez B. P. i S. P. Powodem odrzucenia zarzutów, przywołanym w uzasadnieniu w/w uchwały było przekonanie organów planistycznych gminy, że dalsze zainwestowywanie i zabudowywanie wąskiego pasa terenów (w tym działek objętych zarzutem), pomiędzy drogą powiatową a potokiem [...], w otwartej przestrzeni krajobrazowej i przyrodniczej tego potoku, w strefie jego obudowy biologicznej, sprzeczne jest z zasadami zrównoważonego rozwoju, a także byłoby niespójne z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W uzasadnieniu podniesiono również taki argument, jak konieczność zachowania niezabudowanego przedpola istniejącego zespołu sakralnego oraz możliwość zaburzenia ładu przestrzennego i naruszenie interesu osób trzecich, w związku z faktem, iż w bezpośrednim sąsiedztwie działek których dotyczy zarzut istnieje budynek mieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 września 2005 r. (sygn. akt II SA/Kr 635/04) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], głównie ze względu na niewystarczające jej uzasadnienie. W związku z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2005 r. w sprawie zmian w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], opracowana została zmiana projektu planu z 2003 r. w granicach terenu działek objętych przedmiotowym zarzutem. Różnica między rozwiązaniami poprzedniej wersji projektu planu, wyłożonej do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] 2003 r. a obecnym po zmianach polegała na tym, że w zmienionej wersji projektu planu, północna część działek nr [...] i [...] przeznaczona została pod "teren stacji paliw, z niezbędnym zapleczem usługowo parkingowym", oznaczony symbolem [...] Południowa część przedmiotowych działek, w pasie 15 m, licząc od granicy regulacji potoku [...], przeznaczona została zgodnie z poprzednią wersją projektu planu jako "tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych, w tym tereny obudowy biologicznej cieków wodnych", oznaczone symbolem [...]. Tak zmieniony projekt planu w obszarze przedmiotowych nieruchomości z 2005 r. został poddany ponownemu opiniowaniu i uzgodnieniu w zakresie niezbędnym. W wyniku tego postępowania projekt ten nie uzyskał uzgodnienia oraz został negatywnie zaopiniowany. I tak: - Wojewoda [...], pismem z dnia [...] 2006 r., znak: [...] postanowił odmówić uzgodnienia przedłożonej, zmienionej wersji projektu planu dla obszaru [...] w zakresie ochrony przyrody. Postanowienie Wojewody [...], w imieniu którego w tym przypadku działał Wojewódzki Konserwator Przyrody, wydane zostało na podstawie art. 23 ust 5 ustawy o ochronie przyrody w związku z położeniem gminy [...] w Obszarze Chronionego Krajobrazu Województwa [...], a obecnie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ustanowionego Rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r.( Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]). W uzasadnieniu odmowy uzgodnienia projektu planu dla obszaru [...] stwierdzono, że przeznaczenie tego miejsca, tj. północnej części działek nr [...] i [...] pod zaplecze stacji paliw, w tym budowa budynków oraz parkingów, w tak bliskiej odległości od potoku [...], sprzeczne jest z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz racjonalną gospodarką zasobami środowiska. Wskazano bowiem, że "zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy Prawo Ochrony Środowiska: w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu. Dlatego też rozbudowa terenu stacji paliw i budowa parkingu w bezpośrednim sąsiedztwie potoku - miejsca szczególnie wrażliwego na powstające zanieczyszczenia ropopochodne nie stanowiłaby właściwego rozwiązania lokalizacyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 117 ustawy o ochronie przyrody, aby właściwie gospodarować zasobami i składnikami przyrody, chcąc zapewnić ich trwałość - konieczna jest między innymi ochrona i utrzymanie linii brzegów wód, dolin rzecznych, źródeł i źródlisk oraz rzek, stąd też przedmiotowy teren powinien funkcjonować jako obszar zieleni buforowej pomiędzy istniejącą stacją benzynową, drogami i przedmiotowym ciekiem wodnym." - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...], pismem z dnia [...] 2006 r., znak [...], zaopiniował negatywnie przedłożony projekt zmiany planu w zakresie działek nr [...] i [...] , biorąc pod uwagę charakter proponowanej zmiany oraz fakt, że teren objęty tą zmianą może być zagrożony oddziaływaniem wód powodziowych. [...] w [...] sprzeciwił się proponowanej zmianie projektu planu, gdyż stwarza ona, między innymi, dodatkowe zagrożenie dla jakości wód potoku [...] i rzeki [...] Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w obszarze działek objętych zarzutem, organy planistyczne gminy [...] wycofały się z wersji projektu planu z 2005 r., utrzymując w tym zakresie rozwiązania projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] 2003 r. W konsekwencji i opierając się na w/w dokumentach organów uzgadniających i opiniujących, Rada Gminy [...] odrzuciła zarzut do projektu planu wniesiony przez B. P. i S. P. w dniu [...] 2003 r. w części dotyczącej działki nr [...] w południowej części oraz działek nr [...] i [...] w całości, uwzględniła jednocześnie zarzut w części dz. [...] w części północnej poprzez przeznaczenie jej w projekcie planu pod usługi związane ze stacją paliw. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2007 r. Rada Gminy [...] postanowiła ponownie odrzucić zarzut B. P. i S. P. z dnia [...] 2003 r. dotyczący działek nr [...],[...] i [...] w [...], utrzymując ustalone w projekcie planu z 2003 r. przeznaczenie działek nr [...] i [...] w całości oraz działki nr [...] w części południowej, jako "tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych, w tym tereny obudowy biologicznej cieków wodnych", odmawiając tym samym przeznaczenia tych działek pod usługi związane ze stacją paliw. Rada Gminy stwierdziła, że dalsze zainwestowywanie i zabudowywanie w zachodniej części miejscowości [...], wąskiego pasa terenu położonego pomiędzy drogą powiatową [...] a potokiem [...], w skład którego wchodzą również działki objęte zarzutem, jest sprzeczne z zasadami zrównoważonego rozwoju, w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niespójne z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] Wskazano, że zabudowa tego pasa terenu, prowadziłaby bowiem do dalszego zniszczenia przyrodniczej funkcji terenów bezpośrednio związanych z potokiem [...], szeroko rozumianych jako jego obudowa biologiczna, a także do zniszczenia walorów krajobrazowych otwartej przestrzeni związanej z tym potokiem. Działki nr [...] i [...] w [...] położone są w dolnej terasie potoku [...], pomiędzy korytem tego potoku po stronie południowej a wysoką skarpą po stronie północnej, odcinającą te działki od drogi powiatowej [...] oraz od istniejącego terenu zabudowy mieszkaniowej. Odległość między potokiem w granicy jego regulacji a dolną krawędzią skarpy wynosi ok. 45 m. Mniej więcej tej samej szerokości niezabudowany pas terenu, stanowiący obudowę biologiczną potoku [...],sąsiaduje z przedmiotowymi działkami po stronie wschodniej. Po zachodniej stronie w/w działek znajduje się stacja benzynowa, zrealizowana na działce nr [...]. Uchwałą nr [...] z dnia [...] 2007 r. południowa część działki nr [...] przeznaczona jest w projekcie planu na pas ochronny potoku [...] i ustalona w projekcie jako "tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych, w tym tereny obudowy biologicznej cieków wodnych" ([...]). Szerokość tego pasa wynosi ok. 15 m, z lokalnym przewężeniem do 5 m, licząc od linii rozgraniczającej teren stacji paliw, do granicy regulacji potoku [...]. Natomiast, północną część działki nr [...] przeznaczono pod usługi związane ze stacją paliw, a więc zgodnie z żądaniem B. P. i S. P. Podniesiono również w uzasadnieniu uchwały, że wg decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] 1999 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi na działkach B. P., działki nr [...],[...] i [...] zostały wyłączone z zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zaliczone do "strefy ekologicznej rzek i potoków". Podkreślono też, że S. P. i B. P. w swojej skardze do WSA w Krakowie nie przywołują już działki nr [...]. Ich skarga dotyczy wyłącznie działek nr [...] i [...] w [...]. Z powyższego już wynika, że przyjęte w projekcie planu regulacje dotyczące działki nr [...] zostały przez nich zaakceptowane. Są one zresztą zgodne z wymaganiami Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], mówiącymi o konieczności zachowania odległości zabudowy od górnej krawędzi skarpy brzegowej potoku wynoszącej 15m. Podejmując uchwałę z dnia [...] 2007 r. Rada Gminy kierowała się przepisami art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Rada Gminy [...] uwzględniła obowiązujące przepisy prawa, takie jak: 1) ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm.), która stanowi że: a) jako kryterium postępowania "w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania", przyjmuje się "rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań" (art. 1 ust. 1 ) oraz "w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza" między innymi "walory krajobrazowe" oraz "wymagania środowiska przyrodniczego" (art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3). Podniesiono w związku z tymi regulacjami, że przeznaczenie działek nr [...] i [...] na cele usługowe, tj. pod zaplecze stacji paliw, w tym parkingi, nie byłoby zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju, bowiem zakłóciłoby równowagę stanu środowiska w bezpośrednim sąsiedztwie potoku [...]. Na takie zagrożenie wyraźnie wskazuje również Wojewoda [...] w swym piśmie z dnia [...] 2006 r. Wprowadzenie funkcji usługowej wraz z zabudową na teren w/w działek, w sposób zasadniczy obniżyłoby w tym rejonie walory krajobrazowe przestrzeni związanej z potokiem [...] oraz w znacznym stopniu zawęziłoby strefę jego obudowy biologicznej. Przedmiotowe działki, z powodu swojego położenia w dolnej terasie potoku, tworzą wraz z nim wspólne wnętrze i wspólną przestrzeń, wymagające ochrony przed zabudową i zainwestowaniem ze względu na swoje walory krajobrazowe. Wymagana ustawowo potrzeba uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym walorów krajobrazowych, stanowiąca jeden z podstawowych czynników uzasadniających rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej uchwale, ma tu szczególną moc ze względu na fakt, iż gmina [...] położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu ([...]) Województwa [...], ustanowionego Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] 1997 r. (Dz. Urz. Woj. [...] o nr [...] z 1997 r. poz. [...]), a obecnie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ustanowionego Rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] 2006r.( Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § [...] ust. [...] pkt [...] w/w Rozporządzenia Wojewody [...]: "Na terenie Obszaru zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu ...", b) "ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach" (art. 2 ust. 1, przy czym z przepisem tym koresponduje przepis art. 9 ust. 1) oraz "ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości" (art. 33). Rada Gminy [...], ustalając w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przeznaczenie działek nr [...] i [...] w [...] oraz odrzucając zarzut B. P. i S. P. nie działa dowolnie lecz w ramach określonej prawem procedury planistycznej i z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Podniesiono, że kształtowanie zagospodarowania przestrzennego wg zasad zrównoważonego rozwoju, przy uwzględnieniu walorów krajobrazowych oraz wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, są wymaganiami ustawowymi, które należy uwzględnić w planie miejscowym i które były podstawą rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej uchwale. Uchwała podjęta została z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa. Oparto się tu zarówno na przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i na przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 71 ust. 2 i 3 oraz art. 72 ust. 1 pkt 5) oraz ustawy o ochronie przyrody (art. 117). Przywołane przepisy uzasadniają rozwiązania projektu planu przyjęte w celu ochrony przestrzeni potoku [...], c) "Wójt gminy po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy" (art. 18 ust. 2 pkt 2a). W kontekście tej regulacji podniesiono, że przeznaczenie działek nr [...] i [...] w [...], a także sposób rozstrzygnięcia przedmiotowego zarzutu, zgodne są z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] d) wójt gminy "występuje o opinie do właściwych organów administracji rządowej stosownie do przedmiotu planu" (art. 18 ust. 2 pkt. 3) oraz uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu z (między innymi) organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych (art. 18 ust. 2 pkt. 4 lit. a). 2) Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13 poz. 74 z późno zm.), która stanowi że: "do zadań własnych gminy należą m. in. sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody" (art. 7 ust. 1 pkt l i 2 ) a zadania te realizowane są przez gminę m.in. poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.(art. 18 ust. 2 pkt 5). 3) Wspomniana już wcześniej ustawa z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, która stanowi że: a) "w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności m.in. poprzez zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych"(art. 72 ust. 1 pkt 5), b) w planach miejscowych "określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu" (art. 71 ust. 2 pkt l), znalazła wyraz w treści uchwały z dnia 5 lipca 2007 r., 4) ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (Dz. U. 2004 nr 92 poz. 880), według której "gospodarowanie zasobami dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów oraz zasobami genetycznymi roślin, zwierząt i grzybów użytkowanymi przez człowieka powinno zapewniać ich trwałość, optymalną liczebność oraz ochronę różnorodności genetycznej, w szczególności przez, między innymi, "ochronę, utrzymanie lub racjonalne zagospodarowanie naturalnych i półnaturalnych ekosystemów, w tym lasów, torfowisk, bagien, muraw, solnisk, klifów nadmorskich i wydm, linii brzegów wód, dolin rzecznych, źródeł i źródlisk, a także rzek, jezior i obszarów morskich oraz siedlisk i ostoi roślin, zwierząt lub grzybów". Wskazano też, że na przepisy, o których mowa w w/w pkt 3 i 4 powołał się słusznie Wojewoda [...] w swoim piśmie odmawiającym uzgodnienia wersji projektu planu, w której działki nr [...] i [...]w [...] przeznaczone zostały pod zaplecze stacji paliw. Przeznaczenie w/w działek, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie potoku [...], w strefie jego obudowy biologicznej, pod zaplecze stacji paliw stanowiłoby poważne zagrożenie dla tego potoku, zarówno w aspekcie krajobrazowym jak i przyrodniczym. Biorąc powyższe pod uwagę Rada Gminy[...] odrzuciła zarzut B. P. i S. P. z dnia [...] 2003 r. w części dotyczącej dz. nr [...] w części południowej oraz dz. nr [...] i [...] w całości oraz uwzględniła zarzut w części dotyczącej dz. nr [...] w części północnej przeznaczając ją pod usługi związane ze stacją paliw. Skargę na uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] 2007 w sprawie częściowego odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. P. i B. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części odrzucającej zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], w zakresie przeznaczenia działek [...] oraz [...] oraz południowej części działki nr [...] , położonych w [...] - pod usługi związane ze stacją paliw oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na tym, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa, gdyż nie zawiera wyjaśnienia, z którego wynikałoby, że organ wziął pod uwagę i zbadał indywidualną sytuację i interesy skarżących, art. 1 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy przez całkowite zignorowanie walorów ekonomicznych terenu i prawa własności, a także art. 64 Konstytucji RP przez ograniczenie przysługującego nam prawa własności w sposób naruszający jego istotę. W ocenie skarżących przywołane w uchwale stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody jest bardzo ogólnikowe. Konserwator zajmując negatywne stanowisko w sprawie zmiany przeznaczenie ww. działek w żaden sposób nie ustosunkował się do sytuacji faktycznej przedmiotowych działek. Zasada zrównoważonego rozwoju oraz racjonalna gospodarka zasobami środowiska, na które powołuje się Wojewódzki Konserwator Zabytków, są sformułowaniami zbyt ogólnikowymi, aby stanowić podstawę do całkowitego wyłączenia ekonomicznych walorów nieruchomości. Opiniując przedmiotową sprawę Wojewódzki Konserwator Przyrody całkowicie pominął okoliczności faktyczne sprawy powołując się jedynie na zasady ochrony przyrody. Tymczasem sąsiedztwo stacji paliw (i jej zaplecza) i potoku [...] nie stanowi samo w sobie zagrożenia dla tego potoku. Założenie istnienia tego zagrożenia, zważywszy na istniejące obecnie techniki zapobiegające przedostawaniu się zanieczyszczeń do wód jest aprioryczne, pozbawione podstaw, a przez to nie do przyjęcia. Również stanowisko Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 22 lutego 2006 r., zgodnie z którym podstawą odmowy uzgodnienia zmiany przeznaczenia działek skarżących jest jedynie możliwość zagrożenia jakości wód w wypadku powstania oddziaływania wód powodziowych na tym terenie, nie powinno stanowić podstawy odrzucenia zarzutu. Skarżący wskazali w szczególności, że [...] nie odmówił uzgodnienia planu w zakresie zmiany przeznaczenia działki nr [...] (a więc też i jaj części południowej). Ma to olbrzymie znaczenie gdyż Rada Gminy odrzuciła zarzuty skarżących także i w tym zakresie, a w uzasadnieniu bezpodstawnie powołuje się na ww. pismo [...], pomijając i nie komentując w ogóle faktu, że pismo to nie dotyczy działki nr [...]. Ponadto obecne stanowisko [...] stoi w ewidentnej sprzeczności z treścią postanowienia [...] w [...] z dnia [...] 2003 r. nr [...], którym pozytywnie uzgodniono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], stwierdzając, że: "na obszarze objętym miejscowym planem 1) nie występują obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi (...), 2) nie występują obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych (...), 3) obszar gminy znajduje się w "Zewnętrznym Terenie Ochrony Pośredniej ujęcia wody pitnej w [...]", co zostało uwzględnione w zapisach planu (...)." Jedyny warunek, jaki [...] postawił w 2003 r. polega miał na uzupełnieniu zapisu § 12 ust. 3 pkt 3 miejscowego planu o zapis "Obowiązuje zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości min. 15 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieków wodnych ". W świetle powyższego zupełnie niezrozumiałe jest w ocenie skarżących obecne stanowisko RZGW. W szczególności organ ten (ani Rada Gminy w uzasadnieniu swojej uchwały) nie wyjaśniły przyczyn zmiany stanowiska RZGW, w szczególności nie wskazały na ewentualną zmianę stanu prawnego lub faktycznego, które powodowałyby konieczność zmiany stanowiska RZGW z 2003 r. W 2003 r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej stwierdzał, że teren objęty planem, a więc i działki nr [...] i [...] nie stanowią obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Obecnie zaś RZGW powołuje się na możliwość zagrożenia oddziaływania wód powodziowych. Niestety nie wyjaśniono skąd tak istotna zmiana stanowiska. Dalej w postanowieniu z 2003 r. stwierdzono o braku obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych oraz o uwzględnieniu w planie potrzeb związanych z ochroną ujęcia wody pitnej w [...]. Dziwi zatem obecne, bardzo zresztą ogólnikowe stwierdzenie o zagrożeniu dla jakości wody potoku i rzeki [...] . Takie sformułowanie użyte przez RZGW, świadczyć może jedynie o braku rozpatrzenia konkretnych uwarunkowań terenu i stanowi bardzo ogólnikowe (a więc niewystarczające) uzasadnienie odmowy uzgodnienia zmiany przeznaczenia działek. Fakt istnienia potoku [...] nie stanowi bowiem automatycznie zakazu zabudowy wszystkich sąsiednich działek. Skarżący zwrócili uwagę, że szerokość działki nr [...], która znajduje się w liniach regulacyjnych potoku oraz szerokość przedmiotowych działek nr [...] i [...] pozwalają na zachowanie wspomnianej w postanowieniu RZGW z 2003 r. odległości 15 m pomiędzy skarpą brzegową potoku, a planowanymi przez skarżących inwestycjami. Działki skarżących mają długość ok. 60 m, a zatem uwzględniając zapis o 15 m odstępie - pozostaje ponad połowa działki, którą można zabudować bez naruszenia wymogów RZGW i wymogów ochrony przyrody. Ten fakt (a więc odniesienie się do konkretnych parametrów działek) został całkowicie pominięty tak przez RZGW, jak i przez Radę Gminy. Analizując obecne stanowisko RZGW nie sposób zrozumieć - w ocenie skarżących - dlaczego nie widzi on przeszkód jedynie w zmianie przeznaczenia działki nr [...], a brak takiej możliwości dostrzega co do 2 pozostałych działek tj. [...] i [...]. Działka [...] jest przecież usytuowana w sąsiedztwie potoku w sposób identyczny jak dwie pozostałe. To oznacza, że skoro organy nie widziały przeszkód w zmianie przeznaczenia północnej części działki [...], a RZGW dodatkowo także co do jej południowej części - to formułowanie odmiennego stanowiska co do pozostałych działek jest nieuzasadnione. Logika wskazuje, że w takiej sytuacji powinna być możliwa zmiana funkcji działek nr [...] i [...], a co najmniej ich części północnych. Brak odniesienia w uzasadnieniu uchwały do tej okoliczności powoduje jej ułomność. Równocześnie w oczywisty sposób potwierdza to, że organy opiniujące, jak i Rada Gminy dopuściły się złamania zasady równości wobec prawa, decydując w sposób całkowicie dowolny (i pozbawiony racjonalnego uzasadnienia), o tym którą z działek o takim samym położeniu można przekwalifikować. Łamie to też zasadę zrównoważonego rozwoju przestrzeni wyrażoną wart. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z istniejącym wymogiem zachowania odległości 15 m i faktycznymi wymiarami działek powoływanie się przez Radę Gminy na rzekomą sprzeczność zmiany przeznaczenia działek z zasadami zrównoważonego rozwoju oraz brak spójności z polityką przestrzenną gminy nie może być uznane za dostateczne wyjaśnienie powodów odrzucenia w całości zarzutu dotyczącego zmiany przeznaczenia działek nr [...],[...]oraz południowej części działki nr [...] (zarzut braku szczegółowego uzasadnienia uchwały). Skarżący podnoszą, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały powołano się także na zapis § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Wojewody[...] z [...] 2006 r. dotyczący zakazu prac ziemnych na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu - nie wyjaśniono jednak jaki związek i wpływ ma ten zapis na treść uchwały odrzucającej zarzuty. Podważa to zasadę zaufania stron do organu, zwłaszcza że przecież także północna część działki nr [...] jest na terenie tego Obszaru, a co do niej zapis ww. rozporządzenia nie stanowił już dla Rady Gminy [...] przeszkody w zmianie przeznaczenia. Skarżący twierdzą, że nie sposób oprzeć się wrażeniu, że zdaniem Rady Gminy nadrzędnym celem nie jest racjonalny rozwój gminy, ale ochrona przestrzeni potoku [...]. Nie wyjaśniono jednak w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały dlaczego ten potok miałby być taki ważny. Powołano się natomiast na przepisy Prawa ochrony środowiska, gdzie w art. 71 ust. 2 pkt 1 wskazuje się, iż w planach zagospodarowania określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu oraz w art. 72 ust. 1 pkt 5, iż należy zapewnić warunki równowagi przyrodniczej przy racjonalnej gospodarce zasobami środowiska. Przepisy te same w sobie - a więc w oderwaniu do stanu faktycznego - nie mogą jednak stanowić podstawy do całkowitej odmowy zmiany przeznaczenia nieruchomości na bardziej użytkowe. W ustawie tej wyraźnie jest bowiem mowa o zapewnieniu mechanizmów i warunków równowagi, a taki zapis nie może być utożsamiany z zakazem użytkowania gruntu (do czego de facto prowadzi odrzucenie przez Gminę naszych zarzutów). Przez rozwiązania, o których mówi cytowana ustawa należy rozumieć odpowiednie zapisy planu, zapewniające ochronę środowiska. Takim zapisem jest właśnie obowiązek zachowania odległości 15 m od potoku oraz ewentualny nakaz zastosowania konkretnych rozwiązań projektowych (technik) zapobiegających zanieczyszczeniu wód potoku - co z kolei powinno mieć miejsce na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyjęcie tych rozwiązań pozwoliłoby na uniknięcie zagrożenia dla potoku, co stanowi jedyną, zresztą - zdaniem skarżących - wyolbrzymioną przeszkodę w zmianie przeznaczenia przedmiotowych działek. Sztywne stanowisko Gminy w tym zakresie jest niczym nieuzasadnione skoro w okolicy realizuje się takie inwestycje jak budowa nowej trasy "[...]". Skarżący podnoszą też, że przywołując liczne przepisy prawa, Rada Gminy całkowicie zaniechała wyjaśnienia, w jaki sposób te rozwiązania normatywne miałyby uniemożliwiać uwzględnienie zarzutu i to co do całości działek. Fakt istnienia przepisów dot. ochrony środowiska i przyrody nie może być - w ocenie skarżących - podstawą automatycznej odmowy zmiany przeznaczenia. Wskazano także w skardze, że uzasadnienie uchwały całkowicie pominęło ustosunkowanie się do kwestii zapewnienia ochrony prawa własności i wykorzystania walorów ekonomicznych nieruchomości. Nie bez znaczenia jest, że przedmiotowe działki znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie już istniejącej stacji paliw oraz "[...]". Dopuszczenie do zmiany przeznaczenia chociaż części działek [...] i [...] oraz południowej części działki [...] pozwoliłoby na bardziej racjonalne zagospodarowanie terenu, a przede wszystkim na zapewnienie odpowiedniego zaplecza dla stacji, zwiększenie bezpieczeństwa i wygody jej użytkowników. W tym kontekście uchwała Rady Gminy łamie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazują, że wyłączając możliwości zabudowy przedmiotowych działek Rada Gminy dopuszcza się daleko idącej ingerencji w treść prawa własności. Zgodnie z art. 64 pkt 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności (zarzut naruszenia istoty prawa własności). Tymczasem Rada Gminy w uzasadnieniu uchwały w żaden sposób nie wyjaśniła dlaczego ogólnikowe zapisy dot. ochrony środowiska i przyrody stanowić miałyby okoliczności wystarczające do ograniczenia własności. Tym problemem Rada Gminy w ogóle się nie zajęła, pomijając aspekt naruszenia interesu (uprawnienia) wnoszących zarzut. Skarżący podnieśli wreszcie, że pomimo stwierdzenia wyrokiem z dnia 12 września 2005 r. (sygn. akt II SA Kr 635/04) nieważności uchwały Rady Gminy poprzedzającej obecnie zaskarżoną uchwałę, Rada Gminy w dalszym ciągu nie respektuje wytycznych Sądu co do treści uzasadnienia uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] odniosła się do zarzutów skarżących, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Dodatkowo podniesiono, że organ planistyczny wziął pod uwagę okoliczność, że uzgodnienia wydawane przez organy współdziałające są bezwzględnie wiążące dla Rady Gminy, nie pozwalają zatem na podejmowanie uchwał w brzmieniu sprzecznym z orzeczeniem organu uzgadniającego. W odniesieniu do zarzutu, iż organ planistyczny zignorował walory ekonomiczne terenu i prawa własności podniesiono, że art. 140 Kodeksu cywilnego wskazuje, iż wykonywanie prawa własności następuje w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, a obecnie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. To właśnie z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Dlatego również jako niezasadny uznano zarzut naruszenia w zaskarżonej uchwale przepisów Konstytucji w zakresie ochrony własności. Wskazano, że prawo własności w Rzeczypospolitej Polskiej jest wprawdzie chronione konstytucyjnie, ale prawo to nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Możliwość tych ograniczeń dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 , stanowiąc że własność może być ograniczona, tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to prawa własności .Stosownie do regulacji art. 32 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska zdrowia i wolności publicznej i praw innych osób, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity : Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zmianami), a obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Upoważniają one gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), w konsekwencji tak jak w przypadku tej konkretnej sprawy ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie tak jak tego wymaga Konstytucja RP. W odpowiedzi na skargę zaznaczono także, że Rada Gminy podjęła próbę uwzględnienia zarzutu S. P. i B. P. w projekcie planu z wyłączeniem jedynie terenu 15m od górnej krawędzi skarpy brzegowej potoku Tenczynka stanowiącego tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych, która nie uzyskała jednak zgody organów uzgadniających i opiniujących. Wskazano również, że zmieniona w zakresie terenu [...] wersja projektu planu zagospodarowania, którą przedłożono do ponownego uzgodnienia (opiniowania) w 2006 r. dotyczyła wyłącznie terenu związanego z usługami stacji paliw, tj. dz. ew. nr [...],[...] i południowej części dz. nr [...], podczas gdy S. i B. P. powołują się na treść uzgodnienia RZGW w [...] z 2003r. Tymczasem postanowienie RZGW w [...] nr [...] z dnia [...] 2003 r. dotyczyło obszaru całej Gminy [...], natomiast obecne stanowisko [...] z dnia [...] 2006 r. związane jest wyłącznie ze zmienioną (po wyroku WSA) wersją projektu planu dla terenu [...] o którą to opinię wystąpiono. Zobowiązana uzgodnieniem RZGW w [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...]2003 r.) Rada Gminy podjęła decyzję o wyłączeniu południowej części działki nr [...] w [...], tj. przeznaczając ją nie pod usługi związane ze stacją paliw lecz pod tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych (symbol [...]). Organ planistyczny wskazał również, że zgodnie z treścią § 3 ust. 4 Rozporządzenia Wojewody [...] - zakaz prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu na terenie objętym [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu jest obowiązujący, nie dotyczy tylko wykonywania koniecznych prac ziemnych bezpośrednio związanych z realizacją dopuszczalnych w Obszarze robót budowlanych (ust. 1 pkt.5 w/w Rozporządzenia Wojewody [...]). Podkreślono w odpowiedzi na skargę, że sposób przeznaczenia i zagospodarowania terenu dz. nr [...] i [...] oraz dz. nr [...] w [...] został ustalony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w dostosowaniu do właściwości ekofizjograficznych tego terenu, co gwarantuje zachowanie równowagi przyrodniczej w środowisku, stanowiącej niezbędny warunek zrównoważonego rozwoju, wymaganego ustawowo jako podstawa działań w sprawie przeznaczenia terenów na określone cele w planie miejscowym. Pod względem swoich właściwości ekofizjograficznych przyrodniczych i krajobrazowych teren, na którym położone są przedmiotowe działki należy jednoznacznie do przestrzeni ściśle związanej z potokiem [...], co znalazło swój wyraz w uchwalonym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w którym określono go jako "obszar kształtowania systemu przyrodniczego związanego z ważniejszymi ciekami wodnymi". Te okoliczności oprócz wyżej wymienionych sprawiły, że wniosek skarżących w sprawie przeznaczenia dz. nr [...],[...] i południowej części dz. nr [...] pod zabudowę nie został w projekcie planu uwzględniony. Przeznaczenie w projekcie planu działek nr [...] i [...] i południowej części dz. nr [...] zgodne jest też z ich przeznaczeniem w poprzednim planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego oraz z ich dotychczasowym użytkowaniem, tj. tereny naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych. W omawianym przypadku istnieje wyraźna granica na gruncie, która jednoznacznie oddziela tereny predysponowane do zabudowy od terenów wymagających zachowania ochrony jako tereny ekologicznie czynne, stanowiące obudowę biologiczną potoku [...]. Na sposób przeznaczenia terenów w projekcie planu miejscowego wpływa, bowiem cały kompleks uwarunkowań, nie tylko walory ekonomiczne przestrzeni, ale i uwarunkowania ekofizjograficzne omówione wcześniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. Biorąc pod uwagę powyższe założenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż nie może budzić wątpliwości, że zakres i argumentacja odpowiedzi na złożony zarzut zależy od treści zarzutu, skoro istotą zaskarżonej uchwały jest właśnie odpowiedź na złożony zarzut. Należy stwierdzić, że zarzuty złożone przez skarżących do projektu planu w pismach z dnia [...] 2003 r. i [...] 2008 r. są bardzo ogólne. Wskazano w nich, iż zgłaszający zarzut nie wyrażają zgody na zmianę funkcji przestrzennej terenu działek nr [...] , [...] i [...] z jednoczesnym podkreśleniem, że zasadne jest zachowanie dotychczas istniejącej linii rozgraniczającej teren inwestycji będącej przedłużeniem obudowy biologicznej potoku [...], a dającej możliwość zagospodarowania funkcją uzupełniającą teren projektowanej stacji paliw płynnych na działce nr [...] (tj. jako parkingi i małą gastronomię dla użytkowników projektowanej stacji paliw). W kontekście tak sformułowanej argumentacji wniesionych zarzutów należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała stanowiąca odpowiedź na zarzuty nie narusza prawa. Uchwała ta zawiera prawidłowe uzasadnienie - odpowiadające wskazanym wyżej wymogom - z którego wynika, że organ planistyczny rozważał okoliczności podniesione w zarzucie, zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut oraz przedstawił argumentację faktyczną i prawną na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że nie ma ona charakteru dowolnego, a ingerencja w prawo własności skarżących nie przekracza granic uzasadnionych koniecznością realizacji interesu publicznego. Podstawy do zakwalifikowania działki nr [...] w południowej części oraz działki nr [...] i [...] do "terenów naturalnej zieleni nieurządzonej i użytków zielonych, w tym terenów obudowy biologicznej cieków wodnych" oznaczonych na rysunku planu symbolem ZN wyjaśniono odwołując się do argumentów zarówno prawnych, związanych z charakterem prawnym i uwarunkowaniami tzw. władztwa planistycznego gminy oraz obowiązkiem realizacji przez gminę zadań publicznych, dotyczących zwłaszcza gospodarki terenami i ochrony środowiska oraz zapewnienia ładu przestrzennego, zasady zrównoważonego rozwoju, a także poszanowania w granicach przewidzianych prawem prawa własności - z powołaniem się na odpowiednie przepisy prawa, jak i do argumentów związanych z faktycznymi uwarunkowaniami przedmiotowych nieruchomości z zaakcentowaniem ich obszaru, a także zagrożeń jakie projektowana działalność może mieć dla jakości wód potoku [...] i rzeki [...]. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazuje przy tym, że na etapie projektowania rozwiązań planu kierowano się w równym stopniu wskazanymi w uchwale ustawowymi wymogami, jak i uwarunkowaniami o charakterze faktycznym, biorąc obydwie grupy powyższych okoliczności łącznie pod uwagę. Czyniono również starania w kierunku przeznaczenia przedmiotowych działek pod usługi związane ze stacją paliw, tj. w celu zadośćuczynienia wnioskowi skarżących. Podkreślić przy tym należy, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu nie są rozstrzygnięcia Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., znak: [...], ani Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] 2006 r., znak [...]. Stanowiska wyrażone w powyższych rozstrzygnięciach zasadnie zostały wzięte przez organ planistyczny pod uwagę zarówno ze względu na fakt, iż zawierały one aktualne stanowisko tych organów, jak i ze względu na to, iż pochodziły od podmiotów wyposażonych w kompetencje do wyrażania ocen w przedmiotowej sprawie. Z pewnością nie można postawić organowi zarzutu z tego powodu, że analizując złożone zarzuty rozważał dopuszczalność ich uwzględnienia również w kontekście powyższych stanowisk. Uargumentowana w ten sposób odpowiedź na zarzuty nie narusza prawa. W ocenie sądu przywołana motywacja sprzeciwiająca się przeznaczeniu przedmiotowych działek w całości pod usługi związane ze stacją paliw nie pozwala postawić organowi planistycznemu zarzutu dowolności w rozpatrzeniu stanowiska skarżących. Przekonujące jest stanowisko, że przeznaczenie północnej części działek nr [...] i [...] pod zaplecze stacji paliw, w tym budowa budynków oraz parkingów w bliskiej odległości od potoku [...], sprzeczne jest z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz racjonalną gospodarką zasobami środowiska, a rozbudowa terenu stacji paliw i budowa parkingu w bezpośrednim sąsiedztwie potoku - miejsca szczególnie wrażliwego na powstające zanieczyszczenia ropopochodne nie stanowiłaby właściwego rozwiązania lokalizacyjnego, gdyż przedmiotowy teren powinien funkcjonować jako obszar zieleni buforowej pomiędzy istniejącą stacją benzynową, drogami i przedmiotowym ciekiem wodnym. Również - nie kwestionowana przez samych skarżących - możliwość zagrożenia oddziaływania wód powodziowych na przedmiotowym terenie, w kontekście wnioskowanego przeznaczenia, trafnie została oceniana jako stwarzająca dodatkowe zagrożenie dla jakości wód potoku [...] i rzeki [...]. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie ogranicza się wyłącznie do podzielenia stanowiska Wojewody [...] oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Nie można odmówić Radzie Gminy prawa do twierdzenia, że dalsze zainwestowywanie i zabudowywanie w zachodniej części miejscowości [...], wąskiego pasa terenu położonego pomiędzy drogą powiatową [...] a potokiem [...], w skład którego wchodzą również działki objęte zarzutem, jest sprzeczne z zasadami zrównoważonego rozwoju, w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niespójne z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Twierdzenie to bowiem logicznie uargumentowano wskazując, że zabudowa tego pasa terenu, prowadziłaby do dalszego zniszczenia przyrodniczej funkcji terenów bezpośrednio związanych z potokiem [...], szeroko rozumianych jako jego obudowa biologiczna, a także do zniszczenia walorów krajobrazowych otwartej przestrzeni związanej z tym potokiem. Argumentacja ta nawiązuje do stanu faktycznego sprawy, albowiem działki nr [...] i [...] w [...] położone są w dolnej terasie potoku [...], pomiędzy korytem tego potoku po stronie południowej a wysoką skarpą po stronie północnej, odcinającą te działki od drogi powiatowej [...] oraz od istniejącego terenu zabudowy mieszkaniowej. Organ udzielając odpowiedzi na zarzut wziął również pod uwagę okoliczność, że odległość między potokiem w granicy jego regulacji a dolną krawędzią powyższej skarpy wynosi ok. 45 m, a podobnej szerokości niezabudowany pas terenu, stanowiący obudowę biologiczną potoku [...] sąsiaduje z przedmiotowymi działkami po stronie wschodniej. Należy zaznaczyć, że fakt rezygnacji przez organ planistyczny z przeznaczenia terenu na określony cel, o ile mieści się w granicach należycie realizowanego i uzasadnionego władztwa planistycznego - jak to mam miejsce w niniejszej sprawie - nie może być traktowany jako okoliczność podważająca legalność działań tego organu. Wreszcie przytaczane w skardze zarzuty skarżących nie mogą przesądzać o wadliwości uchwały w stopniu skutkującym stwierdzeniem jej nieważności, gdy weźmie się dodatkowo pod uwagę okoliczność, iż w pismach zawierających zarzuty do projektu planu, S. P. i B. P. nie podnosili argumentów wskazywanych dopiero w skardze do sądu administracyjnego, co nie pozwala rozpatrywać zaskarżonej uchwały w kontekście wadliwej odpowiedzi na wniesione zarzuty do projektu planu. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy w świetle uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że zarówno zaskarżonej uchwale, jak i postępowaniu poprzedzającemu jej wydanie nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem, a organowi planistycznemu zarzucić, iż nieuwzględnił okoliczności, że istotą instytucji zarzutów do projektu planu było zagwarantowanie - w granicach wyznaczonych przez prawo - poszanowania interesów prawnych poszczególnych podmiotów, zwłaszcza interesów opartych na prawie własności. W niniejszej sprawie Rada Gminy [...] nie nadużyła swojego "władztwa planistycznego". Przeanalizowania przez Sąd argumentacja przedstawiona przez skarżących w ich skardze nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem. Należy podzielić stanowisko organu planistycznego zawarte w odpowiedzi na skargę (w tym celu szczegółowo wyżej przytoczonej), a będące doprecyzowaniem stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w kontekście kolejnych zarzutów skarżącego. Warto wskazać w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze do sądu administracyjnego na ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania terenu jest przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp. W przedmiotowej sprawie stanowisko skarżącego uzasadniane jest wyłącznie interesem gospodarczym i to w zasadzie wyłącznie interesem skarżącego, podczas gdy organ planistyczny uwzględnił wszystkie zbiegające się w sprawie interesy, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wykazując tym samym, że nie ma ona charakteru dowolnego. Z tych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.