II SA/Kr 226/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 stycznia 2016 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych postanawia: skargę odrzucić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r., sygn. akt [...], uchyliło postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 30 listopada 2015 r. i orzekło o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych miedzy działkami nr ewid. [...] i [...] w obrębie C. gmina [...] o sygnaturze sprawy znak [...]. Postanowienie zawierało pouczenie o tym, iż przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący - S. S.. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Artykuł 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23) stanowi, iż na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. wskazuje jednoznacznie na to, że stronie przysługuje zażalenie jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, nie przysługuje ono na podjęcie zawieszonego postępowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przepis ten nie obejmuje rozstrzygnięć negatywnych tj. nie wstrzymujących biegu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z 12 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK2509/12, wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt. Akt II OSK 340/13, postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt. II GSK 1651/14, wyrok NSA z 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12, wyrok NSA z 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2507/12). Sąd w pełni przychyla się do zaprezentowanej przez NSA wykładni art. 101 § 3 k.p.a., co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia przez organ tego przepisu. Orzecznictwo w tym zakresie, jak to zostało wskazane wyżej jest już ugruntowane. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że zgodnie z art. 131 p.p.s.a. ustawodawca w sposób precyzyjny określił zakres zaskarżenia tego rodzaju postanowień. Zażalenie do sądu przysługuje na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania i odmowę jego podjęcia. Zmiana brzmienia przepisu art. 131 p.p.s.a. wynika z wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015. Poz. 658). Ustawodawca dostrzegając wcześniejsze rozbieżności orzecznicze na tle art. 131 uznał za celowe jasne sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia. Co prawda przepisów p.p.s.a. nie stosuje się w postępowaniu przed organami administracji to jednak ze względu na zasadę jednolitości prawa i spójnej jego wykładni nie powinno budzić wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia są w tym wypadku jedynie postanowienia o zawieszeniu i o odmowie podjęcia postępowania. Przy czym wyjaśnić zarazem należy, że błędne pouczenie w tym zakresie zawarte w zaskarżonym postanowieniu SKO nie ma żadnego znaczenia, gdyż uprawnienie do wniesienia skargi określają przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie organu administarcyjnego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.