II SA/Kr 241/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na uchwałę nr XXIV/329/2020 Rady Gminy Liszki z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mnikow i Baczyn(obszar 1) I. stwierdza nieważność części tekstowej i części graficznej zaskarżonej uchwały, w części dotyczącej działki nr [...] obr. [...], w zakresie w jakim położona jest ona w terenie oznaczonym symbolem 6 KDW, II. zasądza od Rady Gminy L. na rzecz skarżącego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę na uchwałę nr XXIV/329/2020 Rady Gminy Liszki z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mników i Baczyn (obszar 1), (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 7.01.2021 r. poz. 166). Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: 1. § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 roku w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, poprzez przeznaczenie pod istniejące i projektowane drogi wewnętrzne wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi i zabezpieczającymi terenu objętego uregulowaniami powołanego Rozporządzenia, zakazującego realizacji na tych terenach przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. nr 129, poz. 902), 2. § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 roku w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, poprzez przeznaczenie pod istniejące i projektowane drogi wewnętrzne wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi i zabezpieczającymi, terenu objętego uregulowaniami ww. Rozporządzenia, gdzie - zgodnie z powołanym przepisem - zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, lotniczego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, 3. Art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021.741 z dn. 22.04.2021) w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na wprowadzeniu do uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego projektu drogi wewnętrznej oznaczonej na mapie 6 KDW, po terenie działki nr [...], której jestem właścicielem, bez uwzględnienia okoliczności, że poprowadzenie drogi wewnętrznej po terenie działki nr [...] w zasadzie pozbawi mnie możliwości normalnego korzystania z niej, przeprowadzenia planowanych inwestycji, natomiast z uwagi na charakter i znaczenie dla mnie działki nr [...] nie jest satysfakcjonujące skorzystanie z możliwości wskazanych w art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej drogi wewnętrznej oznaczonej 6KDW, projektowanej po terenie działki nr [...] będącej własnością skarżącego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżoną uchwałą Rada Gminy Liszki wprowadziła zmianę w dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego polegającą na zaprojektowaniu drogi wewnętrznej oznaczonej na mapie stanowiącej załącznik do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego numerem [...] po terenie m.in. działki będącej własnością skarżącego nr [...], o pow. 0,2000 ha. W części zaskarżonej uchwały dotyczącej wyznaczenia terenów komunikacji - dróg publicznych (§ 63), można przeczytać, że wyznacza się tereny komunikacji – drogi wewnętrzne, oznaczone na rysunku planu symbolami 1-16 KDW. W § 63 ust. 4. Wskazano, że ustala się podstawowe przeznaczenie tych terenów pod istniejące i projektowane drogi wewnętrzne wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi i zabezpieczającymi. W § 63 ust. 8 wskazano natomiast, że dla dróg oznaczonych numerami od 1-16 KDW obowiązują szerokości w liniach rozgraniczających, zgodnie z rysunkiem planu. Odnosząc się do rysunku przedstawiającego m.in. działkę nr [...], oraz działkę nr [...] z naniesioną projektowaną drogą można stwierdzić, że projektowana droga wewnętrzna będzie zajmowała istotną część działki nr [...], oraz będzie prowadziła po terenie działki nr [...], na której znajduje się Tenczyński Park Krajobrazowy. Zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy przedstawienia w zaskarżonej uchwale projektu drogi wewnętrznej oznaczonej [...], mającej prowadzić po terenie działek nr [...] i [...]. Projekt ten w znacznym stopniu pozbawia skarżącego możliwości dalszego, normalnego korzystania z działki nr [...]. Biorąc pod uwagę, że obszar projektowanej drogi ma odpowiadać w terenie szerokości drogi według załączonego do uchwały planu, projektowana droga zajmie znaczną część działki nr [...], uniemożliwiając korzystanie z niej. Wybudowanie drogi na terenie działki nr [...] w widocznym na planie zakresie, nie tylko pozbawia skarżącego możliwości swobodnego korzystania z tego - zajętego pod projektowaną drogę wewnętrzną - pasa działki. Zrealizowanie inwestycji drogowej w zakreślonym na planie zakresie spowoduje, że w zasadzie niemożliwe będzie korzystanie również z pozostałej części działki nr [...]. Skarżący będzie również zmuszony do odgrodzenia swojej nieruchomości od drogi, aby zapobiec niebezpieczeństwu związanemu z poruszaniem się po drodze pojazdów mechanicznych. Sytuacja związana z projektowaną drogą wewnętrzną wpłynie zatem istotnie na możliwość korzystania przez skarżącego z nieruchomości będącej jego własnością, pozbawi skarżącego możliwości normalnego korzystania z jego nieruchomości. Na terenie działki nr [...] skarżący planował budowę altany ogrodowej i niewielkiego budynku, w którym będę przechowywał sprzęty i narzędzia. W orzecznictwie twierdzi się, że ocenę, czy nieruchomość może być wykorzystana w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, powinno się opierać nie tylko na uprzednim faktycznym jej wykorzystaniu, lecz należy też uwzględniać możliwości w tym zakresie, a więc badać nie tylko to, jak była, lecz także to, jak mogła być zagospodarowana. Pojęcie korzystania z nieruchomości obejmuje także możliwość realizacji określonych projektów lub zamierzeń i nie ogranicza się tylko do sytuacji, w których właściciel (użytkownik wieczysty) podjął już konkretne działania faktyczne lub prawne, zmierzające do ustalenia sposobu korzystania z nieruchomości. Na równi więc z dotychczasowym faktycznym korzystaniem z nieruchomości traktuje się sposób korzystania potencjalnie dopuszczalny (por. wyroki SN z: 19.12.2006 r., V CSK 332/06, LEX nr 421051; 8.01.2009 r., I CNF 82/08, LEX nr 508833; 11.09.2009 r., V CSK 46/09, LEX nr 1615043; 5.07.2012 r., IV CSK 619/11, LEX nr 1228453, i 9.04.2015 r., II CSK 336/14, LEX nr 1683406). Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera możliwe rozwiązania sytuacji, kiedy w wyniku uchwalenia lub zmiany planu zagospodarowania przestrzennego korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe, lub istotnie ograniczone. Przepis ten zakłada, ze w takiej sytuacji możliwe jest przyznanie odszkodowania za rzeczywistą poniesioną szkodę, wykupienie nieruchomości albo jej części. Skarżący nie ma pewności, czy w świetle tego przepisu i wynikających z niego warunków w ogóle mógłby skorzystać z którejś ze wskazanych możliwości. Niezależnie od tego skarżący wyraźnie wskazuje, że nie jest zainteresowany ani odszkodowaniem, ani wykupieniem od niego nieruchomości. Jak wskazano na działce nr [...] znajduje się dom rodzinny skarżącego, w którym mieszka on i członkowie jego rodziny. Skarżący i jego rodzina zamieszkują nieruchomość od szeregu lat, są przywiązani do swojej nieruchomości, nie chcą i nie wyobrażają sobie konieczności opuszczenia nieruchomości. Skarżący regularnie, w miarę swoich możliwości inwestuje w swoją nieruchomość, dokonuje na nią nakładów, osobiście dba i pielęgnuje swoją działkę. Skarżący nie jest zainteresowany jakąkolwiek formą rekompensaty w zamian za swoją działkę. Gdyby skarżący rozważał wyzbycie się nieruchomości czyniłby dotąd starania o jej sprzedaż na wolnym rynku. Skarżący nie miał nigdy planów sprzedania swojej działki, zmiany jej przeznaczenia. W obecnej sytuacji - wobec uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzającego projekt drogi wewnętrznej po terenie działki nr [...] - skarżący znalazł się, wbrew własnej woli, w bardzo niekomfortowej sytuacji. Skarżący stanowczo sprzeciwia się realizacji drogi wewnętrznej według projektu przedstawionego na planie załączonym do zaskarżonej uchwały. Jak wskazano żadna z ewentualnych możliwości wskazanych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest satysfakcjonująca dla skarżącego. Pozbawienie właściciela możliwości korzystania z nieruchomości jest natomiast nadużyciem konstytucyjnej gwarancji własności. Zgodnie z powołanym w zarzutach przepisem art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności. O naruszeniu istoty prawa można mówić wówczas, gdy wprowadzane ograniczenia dotyczą podstawowych uprawnień składających się na treść danego prawa i uniemożliwiają realizowanie przez to prawo funkcji, jaką ma ono spełniać w porządku prawnym (zob. TK – P 8/99, K 33/02). Istotę prawa własności tworzą takie uprawnienia jak możliwość korzystania, pobierania pożytków lub pośredniego eksploatowania przedmiotu własności. W przedmiotowym stanie faktycznym powstałym po uchwaleniu zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dotyczącym drogi wewnętrznej projektowanej po terenie działek nr [...] i [...] należy stwierdzić, że doszło do nieuzasadnionego naruszenia konstytucyjnie gwarantowanego prawa własności skarżącego P. S.. Biorąc pod uwagę orzecznictwo powstałe na gruncie powołanego przepisu Konstytucji stwierdzić trzeba, że w sytuacji skarżącego nie występuje żadne uzasadnienie ograniczenia jego prawa własności. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Liszki wniósł o jej oddalenie. Opisał przebieg czynności poprzedzających wydanie zaskarżonej uchwały i wskazał, że nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 2000 m2, obręb nr [...] M. jednostka ewidencyjna Liszki jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mników i Baczyn (obszar 1) przyjętego uchwałą nr XXIV/329/2020 Rady Gminy Liszki z dnia 21 grudnia 2020 r. Zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały działka ewidencyjna o nr [...] położona w M. , gmina Liszki znajduje się: - częściowo (pow. 700 m2) w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu 1MN1); - częściowo (ok. 50 m2) przy granicy od strony północno-zachodniej w terenie komunikacji - droga wewnętrzna (symbol planu [...] - w pozostałej części w terenie zabudowy zagrodowej (symbol planu RM). Na rysunku planu i w treści ustaleń planu nie określono nieprzekraczalnej linii zabudowy w odniesieniu do drogi wewnętrznej [...]. Zgodnie z § 28 ww. zaskarżonego planu: - ust. 3.: "W przypadku braku oznaczenia na Rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy od dróg, obowiązują przepisy odrębne" - ust. 4.: "W odniesieniu do istniejących i projektowanych dróg oznaczonych na Rysunku planu symbolami 1-16KDW, dopuszcza się lokalizowanie nowej zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,0 m od linii rozgraniczającej danej drogi". Jednocześnie należy zauważyć, że droga oznaczona na rysunku planu jako [...] biegnie wzdłuż zachodniej granicy dz. nr [...] i stanowi przedłużenie/poszerzenie istniejącej drogi dojazdowej zlokalizowanej na działce nr [...] obręb M. stanowiącej własność Skarbu Państwa we władaniu gminy Liszki (pow. 600 m2, użytek dr). Wyznaczony planem teren [...] zajmuje jedynie niewielki fragment dz. nr [...] wzdłuż jej zachodniej granicy i stanowi kontynuację istniejącej na działce nr [...] drogi dojazdowej, równocześnie zapewniając jedyny dojazd do działki [...] Teren [...] w planie został wyznaczony w uchwalonym przebiegi i granicach ze względu na konieczność zapewnienia dojazdu do przylegających do niego działek oraz ze względu na fakt prowadzenia przez działki [...] istniejących sieci uzbrojenia terenu: sieci gazowej (g25), sieci wodociągowej (w 100) oraz sieci kanalizacyjnej (ks200). Bezpośrednio po zachodniej stronie działki drogowej nr [...] oraz częściowo działki skarżącego tj. dz. nr [...] znajduje się granica obrębu [...] z obrębem [...], jednostka ewidencyjna Liszki. Dla wsi C. (obszar 2), gmina Liszki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr XXXI/440/2021 Rady Gminy Liszki z dnia 29 września 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 15.10.2021 r. poz. 5750). Również w ustaleniach ww. planu miejscowego zarezerwowano po stronie obrębu C. teren pod drogę wewnętrzną będącą kontynuacją drogi [...] po stronie obrębu [...]. Po stronie [...] w planie miejscowym oznaczono ww. drogę symbolem [...] (załącznik nr 6 do nin. odpowiedzi na skargę stanowi rysunek obowiązującego planu miejscowego dla obrębu [...] - obszar [...] w skali 1:2000). Według ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Liszki (zatwierdzonego uchwałą Nr VI/36/2011 Rady Gminy Liszki z dnia 23 marca 2011 r. ze zmianami) - zwanym dalej Studium, działka nr [...] położona w M. , gmina Liszki znajduje się w obszarze kształtowania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym na rysunku symbolem MNl. Skarżona droga wewnętrzna ([...]) wrysowana na rysunku zaskarżonego planu i będąca przedmiotem jego ustaleń tekstowych była również elementem poprzednio obowiązującego na tym terenie planu miejscowego. W uchwale nr XI/80/07 Rady Gminy Liszki z dnia 2 sierpnia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Liszki (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 699 poz. 4610) na przedmiotowym terenie na rysunku planu wrysowany był ciąg pieszo-jezdny opisany na rysunku planu symbolem KP6 (załącznik nr 9 do nin. odpowiedzi na skargę stanowi rysunek poprzednio obowiązującego planu miejscowego w skali 1:2000). Przytoczono treść § 39 uchwały obowiązującej uprzednio. Odpierając generalny zarzut skargi, iż zaskarżona uchwała "wprowadziła zmianę w dotychczasowym planie (...) polegającą na zaprojektowaniu drogi wewnętrznej" i tym samym wprowadzenie "obciążenia" niechcianą drogą dla działki [...] wskazano, że droga, dla przebiegu której zaskarżony plan wyznaczył teren [...], istniała i istnieje w rzeczywistości - nawet jest utwardzona (na załączniku nr 5 do niniejszej odpowiedzi - widać, że "ślad" drogi jest utwardzony również na działce skarżącego). Skarżący nie brał udziału w procesie sporządzania skarżonego przez niego planu tzn. nie składał wniosków do niego, ani nie kwestionował jego ustaleń w trakcie kolejnych wyłożeń planu do publicznego wglądu. Wyznaczenie w planie i przebieg kwestionowanej w skardze drogi ([...]) w omawianym jej odcinku nie były też przedmiotem uwag składanych do projektu planu przez inne strony. Istniejąca w terenie oraz wyznaczona w kwestionowanym planie droga ([...] zabezpiecza dojazd do zabudowanych nieruchomości (również zabudowy na działce nr [...]) zlokalizowanych wzdłuż drogi biegnącej po działce drogowej nr [...] obręb M., a także dalej do działki nr [...] oraz działki [...] w C. . Wyznaczona planem droga ([...]) przebiega po działce drogowej [...] (droga pozostająca w zarządzie gminy) i tylko fragmentarycznie wchodzi na teren działki nr [...]. Przebieg terenu [...] pokrywa się z przebiegiem istniejących sieci infrastruktury technicznej (sieci gazowej (g25), sieci wodociągowej (w 1OO) oraz sieci kanalizacyjnej (ks200)) idących w działce drogowej nr [...] i dalej skrajem działki [...], co w znacznym stopniu ogranicza możliwości zagospodarowania tej części działki Skarżącego. I jak wynika z załącznika nr 4 do niniejszej odpowiedzi na skargę, na którym m.in. uwidoczniony jest przebieg tej infrastruktury - ograniczenia w możliwości zagospodarowania fragmentu działki [...] nie wynikają tylko z wyznaczenia w zaskarżonym planie na jej fragmencie terenu [...]). Ponadto, nieprawdziwe jest stwierdzenie prezentowane w skardze, że kwestionowana uchwała "wprowadziła zmianę w dotychczasowym planie (...) polegającą na zaprojektowaniu drogi wewnętrznej". Tak jak przedstawiono wyżej w niniejszej odpowiedzi poprzednio obowiązujący na tym obszarze plan miejscowy z 2007 roku wyznaczał w tym obszarze teren komunikacji - ciąg pieszo-jezdny oznaczony symbolem KP6. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego (dalej TPK), którego naruszenie zarzucane jest zaskarżonemu planowi, na terenie TPK obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Zaś przepis artykułu 51 ustawy Prawo ochrony środowiska, do którego odniesiono się w uchwale w sprawie TPK, zawierał następujące regulacje: "1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. 2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. " Jednakże art. 51 został uchylony przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dniem 15 listopada 2008 r. W związku z powyższym nie obowiązywał on w dacie uchwalenia oraz dacie wejścia planu w życie. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 pkt 1 w kontekście § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie TPK, na teranie TPK obowiązywał zakaz inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których lista określona została w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Drogi wewnętrzne nie zostały w tym rozporządzeniu zaliczone do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, w kontekście § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie TPK, na teranie TPK obowiązywał zakaz inwestycji dla których właściwy organ wydał postanowienie w którym stwierdzono obowiązek wykonania takiego raportu. Generalnie regulacja ta odnosił się już do konkretnej inwestycji. Analizując intencje przyświecające rozporządzeniu Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie TPK należy stwierdzić, że (pomimo uchylenia art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska, do którego odnosi się Rozporządzenie), istotą zagadnienia jest odniesienie się do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym wskazano listę przedsięwzięć zaliczonych do zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Należy zaznaczyć, że drogi wewnętrzne zarówno w momencie wydania rozporządzenia w sprawie TPK jak i w momencie uchwalanie zaskarżonego planu, nie były w nich wskazane jako znacząco oddziałujące na środowisko. Każda realizacja inwestycji stanowi ingerencję w środowisko, jednakże drogi wewnętrzne (a nawet część dróg wyższych kategorii) nie zostały zaliczone do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko. Należy tu zaznaczyć, że wskazana w planie droga [...] jest drogą istniejącą, utwardzoną a nie propozycją nowej inwestycji. W nieobowiązującym już dla omawianego obszaru planie miejscowym z 2007 r. (jak to już wywodzono wyżej) również wskazany był dojazd prowadzony po działce nr [...] oraz niewielkiej części działki [...] wzdłuż jej zachodniego boku. Niezależnie od powyższych wywodów nie można zapominać, że skarżony plan miejscowy był przedmiotem uzgodnień z właściwym organami w zakresie ochrony zasobów Parków Krajobrazowych oraz ochrony środowiska i uzyskał pozytywne uzgodnienia (załączniki nr 10a-10k do niniejszej odpowiedzi na skargę). W przeciwnym razie nie byłoby możliwe jego dalsze procedowanie i uchwalenie. Dalej wskazano, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie TPK, na terenie TPK obowiązuje zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, lotniczego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Jednym z elementów pozwalających na realizację układu drogowego i zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest właściwe kształtowanie warunków ruchu drogowego m.in. poprzez właściwe kształtowanie układu drogowego. Wprowadzenie w dwóch (obecnie obowiązujących) planach miejscowych drogi wewnętrznej przebiegającej w większości po wydzielonej działce drogowej będącej w zarządzie gminy Liszki, jest w pełni uzasadnione, gdyż droga ta zapewnia dojazd do terenów zabudowy jednorodzinnej IMNl, 7MN1 oraz terenów zabudowy zagrodowej RM w M. . Droga ta stanowi również dojazd do zabudowań zlokalizowanych na terenie miejscowości C. w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Należy także podkreślić, że przedmiotowy plan był uzgadniany z organami właściwymi w zakresie ochrony zasobów środowiska przyrodniczego, a w szczególności ochrony zasobów parków Krajobrazowych i organy te nie stwierdziły naruszenia obowiązujących regulacji prawnych w tym zakresie. Zważywszy na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu do skargi, zarzut naruszenia przez skarżony plan tego przepisu art. 36 u.p.z.p. zdaje się być niezrozumiały. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność (w całości łub części) uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego powoduje istotne naruszenie zasad jego sporządzania, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zasady i tryb sporządzania planu miejscowego zostały uregulowane w szczególności w przepisach art. 14-21 i art. 23-27 u.p.z.p. określających jaka materia musi być/może być uregulowana planem, jak należy prowadzić procedurę planistyczną i jakie organy w jakim zakresie biorą w niej udział. Przepis art. 36 u.p.z.p. reguluje drogę prawną jaką można podejmować już po uchwaleniu planu miejscowego, jeżeli jego ustalenia mają wpływ na sposób korzystania z nieruchomości. Zatem przez sam fakt sporządzenia planu miejscowego i określenia w nim danego przeznaczenia terenu nie można naruszyć art. 36 u.p.z.p. gdyż jest on przepisem regulującym zasady postępowania gminy i właściciela nieruchomości/użytkownika wieczystego już po uchwaleniu i wejściu w życie planu miejscowego. Nie jest też prawdziwe stwierdzenie Skarżącego, że drogę [...] poprowadzono po terenie działki nr [...] bez uwzględnienia okoliczności, że ten fakt pozbawi właściciela możliwości normalnego korzystania z nieruchomości. Sporządzając skarżony plan analizowano uwarunkowania prawne, formalne, przestrzenne oraz istniejące zagospodarowanie i obowiązujące na tym obszarze dokumenty planistyczne. Większość z tych uwarunkowań opisano już w niniejszej odpowiedzi na skargę. W tym miejscu można jeszcze dodać, że z punktu widzenia zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenów mieszkaniowych istotne jest, że ciąg drogi wewnętrznej [...] ma swoją kontynuację w planie miejscowym miejscowości C.. Wskazana w planach szerokość drogi wewnętrznej wynosi łącznie 6 m z czego ok. 3 m stanowi działka drogowa nr [...]. Równoległe do istniejącej drogi, a czasami w jej obrębie, poprowadzone są ciągi infrastruktury technicznej (na działce [...]) dla której Normy techniczne narzucają konieczność odsunięcia się z zabudową od istniejących sieci. W związku z powyższym wskazanie w planie drogi [...] obejmuje zarówno samą działkę drogową jak i jej sąsiedztwo, częściowo zajęte przez infrastrukturę techniczną. Kolejnym istotnym uwarunkowaniem, które wzięto pod uwagę przy projektowaniu planu jest także fakt, że droga [...] zapewnia dojazd do działki [...], będącej w posiadaniu gminy. Działka ta nie ma w obecnym stanie uregulowanego dojazdu. Strona skarżąca wskazała, że zaskarżony plan poprzez wyznaczenie na terenie jej działki drogi [...] w znacznym stopniu pozbawia ją możliwości dalszego, normalnego korzystania z działki nr [...]. W przedmiotowej sprawie fragment nieruchomości, którego właścicielem jest Skarżący był i jest nadal wyłączony spod zabudowy ze względu na istniejący ciąg komunikacyjny oraz przebieg infrastruktury technicznej, a także na konieczność zapewnienia dojazdu do innych nieruchomości o czym pisano Już wyżej w niniejszej odpowiedzi na skargę. Opisywane przez Stronę Skarżącą ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, które wynikają z uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczanych prawem. Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiące przepis gminny, razem z innymi przepisami prawa decydują o sposobie wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Wbrew temu, co twierdzi Skarżący, kwestionowane przez niego ustalenia planu nie stoją w sprzeczności z przepisami art. 64 ust. 3 Konstytucji ("Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w Jakim nie narusza ona istoty prawa własności.’'). W art. 140 kodeksu cywilnego w zgodzie z ww. przepisem uregulowano, iż właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, oraz w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy m.in. u.p.z.p., która w art. 6 ust. 2 zastrzega, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 7 i 9 u.p.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, prawo własności oraz potrzeby interesu publicznego. Z art. 2 ust. 1 u.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane Jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów nietrafny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji, gdyż plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym aktem normatywnym regulującym treść prawa własności i tylko jego ustalenia, wraz z innymi przepisami prawnymi, mogą wprowadzać ograniczenia w korzystaniu z prawa własności nieruchomości, a co za tym idzie w sposobie jej zagospodarowania. Dlatego też ograniczenia dla Strony Skarżącej w sposobie korzystania z nieruchomości, które mogą wyniknąć na skutek uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczanych przepisami prawa. Na zakończenie podkreślono, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działki Strony Skarżącej wynikające z ustalonego zaskarżoną uchwałą przeznaczenia terenu (stanowiącego kontynuację poprzednio obowiązującego dla tego obszaru planu miejscowego) chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa. Zostały podjęte w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym, przez właściwy organ, który w ramach prawidłowo prowadzonej procedury planistycznej ważył interes publiczny i interesy prywatne wybierając przyjęte rozwiązanie. Zatem przyjmując kwestionowane w skardze przeznaczenie terenu Rada Gminy Liszki kierowała się zasadami planowania przestrzennego określonymi w art. 2 u.p.z.p. i nie nadużyła władztwa planistycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ tylko organ wykonał powyższe wezwanie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., dalej zwanej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić - jak stanowi art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej zwanej u.p.z.p.) - tylko w razie istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. W zakresie kontroli uchwał organów gmin kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Skarga jest uzasadniona, jednak nie z powodu zarzutów, które zostały w niej przedstawione. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby zapewniona była możliwość obsługi komunikacyjnej terenów budowlanych. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku, gdy regulacje planu miejscowego będą na tyle efektywne, że gwarantować będą pewność powstania planowanego układu komunikacyjnego. Zapewnienie wymaganego (w przypadku działek budowlanych) dostęp do drogi publicznej, nie może bowiem być uzależniane od późniejszej, niepewnej i nieoczywistej zgody właścicieli nieruchomości, na których planowany układ drogowy ma być finalnie zrealizowany. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wyznaczenia ciągu komunikacyjnego - drogi wewnętrznej - na działkach prywatnych nie gwarantuje osiągnięcia celu w postaci zapewnienia możliwości realizowania, z wykorzystaniem tej drogi, obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Na takie bowiem wykorzystanie terenu, nadal będzie konieczne uzyskanie zgody właściciela działki (działek), przez którą ma ten ciąg przebiegać. Zauważyć przy tym trzeba, iż nie jest dopuszczalne wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na cele realizacji dróg niepublicznych (wewnętrznych) - co wynika a contrario z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65). Zgodnie z tym przepisem, celem publicznym w rozumieniu ustawy będzie jedynie wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego. Zatem, prywatne działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne, z uwagi na swe położenie i połączenie z drogami publicznymi pełnią de facto funkcję dróg publicznych, i to bez przyznania właścicielowi należnego odszkodowania za faktyczne wywłaszczenie (por. także wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r.; sygn. akt II OSK 3314/14). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty - w postaci budowy gminnych dróg - należy do zadań własnych gminy (por. art. 7. ust. 1. pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Jak przy tym zasadnie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 434/14) jeżeli dany obszar przeznaczony w planie miejscowym pod zabudowę nie ma dostępu do drogi publicznej, to przed uchwaleniem planu należy ustanowić odpowiednią służebność drogową bądź w planie należy objąć jego granicami taki obszar, aby obsługa komunikacyjna została zagwarantowana. Takiej gwarancji nie daje jednak wyznaczenie drogi wewnętrznej na działkach prywatnych właścicieli. Przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zawierają podstawy do wyznaczania dróg wewnętrznych, ciągów pieszo-jezdnych, dojazdów itp. na działkach prywatnych. Dlatego też przyjmować należy, że "system komunikacyjny", o którym mowa w powołanym na wstępie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., to system dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Jeżeli zatem istnieje konieczność urządzenia nowych dróg, to tylko jako dróg publicznych. Niedopuszczalne jest więc planowanie powstania, modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, na drogach prywatnych. We wskazanym wyżej wyroku sąd podkreślił, że rada gminy nie dysponuje kompetencją do planowania (urządzania) dróg wewnętrznych na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, bez zgody ich właścicieli. Stanowiłoby to nie tylko przekroczenie władztwa planistycznego poprzez naruszenie prawa własności, ale też powodowałoby złudne, pozorne przeświadczenie, że zapis planu dotyczący drogi wewnętrznej przewidzianej na gruntach tylko prywatnych daje jakiekolwiek prawo do korzystania z nich przez inne osoby niż właściciele (podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Po 482/19). Podobny pogląd wyraził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Kr 33/20 oraz w wyroku sygn. II SA/Kr 904/21. Podzielając przedstawione wyżej poglądy sądów administracyjnych, przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, wskazać należy co następuje. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 3 części tekstowej zaskarżonego planu miejscowego, drogi wewnętrzne zdefiniowane zostały na potrzeby kontrolowanej uchwały jako drogi nie zaliczone do dróg publicznych, wrysowane lub nie wrysowane na Rysunku planu. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 pkt. 3 i 4 jako przestrzenie publiczne wskazano między innymi tereny dróg publicznych - KDZ1, KDZ2, 1-2KDL1, 1-10KDL2, 1-24KDD oraz tereny gminnych dróg wewnętrznych. Natomiast zgodnie z § 28 ust. 1 - określającym zasady obsługi komunikacyjnej obszaru objętego planem - uzupełniający układ komunikacyjny stanowią między innymi drogi wewnętrzne 1-16KDW, a zgodnie z ust. 4 § 28, w odniesieniu do istniejących i projektowanych dróg oznaczonych na Rysunku planu symbolami 1-16KDW, dopuszcza się lokalizowanie nowej zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,0 m od linii rozgraniczającej danej drogi. Oznacza to, że drogi oznaczone symbolem 1- 16 KDW, w tym także droga oznaczona symbolem [...] w ciągu której leży fragment działki skarżącego, to drogi niepubliczne, służące w zamyśle Rady Gminy skomunikowaniu terenów, jednak nie przewidziane do realizacji jako drogi publiczne i zaprojektowane - co najmniej w części -na gruntach prywatnych, choć uchwała posługuje się też pojęciem "gminnych dróg wewnętrznych". W kontekście wyżej przedstawionych poglądów, rozwiązanie takie uznać należy za niedopuszczalne. Jak bowiem już podkreślono, brak jest podstawy prawnej do wyznaczania dróg wewnętrznych, na działkach prywatnych. Jeżeli zaś chodzi o "dopuszczenia lokalizowania nowej zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,0 m od linii rozgraniczającej danej drogi" to jest to postanowienie wskazujące na to, że w rzeczywistości na działce skarżącego ustanowiona została nieprzekraczalna linia zabudowy, choć nie została tak nazwana. Linia zabudowy jest integralną częścią drogi publicznej przypisaną do rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Zgodnie z przepisami art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.) linię zabudowy określa się jako usytuowanie obiektów budowlanych w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni danego rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Skoro zatem działka skarżącego nie graniczy z żadną drogą publiczną, to zbędne staje się wyznaczanie linii zabudowy na terenie przyległym do pasa drogowego. Nadto skoro nie ustalono "obowiązującej linii zabudowy" to należy przyjąć, że odległość 4 metrów nie została wyznaczona dla ukształtowania zaplanowanego ładu przestrzennego, a tylko dla celów zachowania odległości od wyznaczonej drogi wewnętrznej. Innymi słowy, zabezpieczenie przez Radę Gminy Liszki obsługi komunikacyjnej poprzez teren prywatny działki skarżącego jest iluzoryczne i stwarza jedynie zakaz zabudowy na tym terenie oraz na terenie 4 metrów od linii rozgraniczającej teren [...] od pozostałej części działki skarżącego. Jeżeli jednak skarżący dobrowolnie nie zezwoli na korzystanie ze swojej nieruchomości w celu prowadzenia tam komunikacji, to niezbędne będzie ustanowienie służebności drogowej za wynagrodzeniem przed sądem powszechnym albo wybudowanie drogi publicznej (np. gminnej), z wszystkimi tego konsekwencjami, w tym także wywłaszczeniem nieruchomości za odszkodowaniem. W ten sposób zaskarżone ustalenie przeznaczenia części nieruchomości skarżącego w planie miejscowym nie spełnia swojej zamierzonej funkcji. Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę podnosi, że "przebieg terenu [...] pokrywa się z przebiegiem istniejących sieci infrastruktury technicznej (sieci gazowej (g25), sieci wodociągowej (w 1OO) oraz sieci kanalizacyjnej (ks200)) idących w działce drogowej nr [...] i dalej skrajem działki [...], co w znacznym stopniu ogranicza możliwości zagospodarowania tej części działki Skarżącego" – jednak argument ten w dalszym ciągu nie uzasadnia wyznaczenia w tym terenie drogi wewnętrznej. Natomiast ograniczenia w możliwości zagospodarowania fragmentu działki [...] wynikające z przeprowadzenia infrastruktury przesyłowej po działce skarżącego, skompensowana może zostać na zasadach wynikających z przepisów Kodeksu Cywilnego. Jeśli zaś chodzi o zarzuty skargi odnoszące się do tego, że zaskarżona uchwała narusza Rozporządzenie Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 roku w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, to wskazać należy, że akt ten już obecnie nie obowiązuje. W dniu 22 listopada 2021 roku (a zatem już po podjęciu zaskarżonej uchwały) Sejmik Województwa Małopolskiego przyjął uchwałę nr XLVII/664/21 w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 7 grudnia 2021 r. nr 7242 i obecnie ta właśnie uchwała kształtuje cele ochrony parku i wprowadza określone zakazy, w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ale również dopuszcza cały szereg wyjątków od tych zakazów. Przykładowo zakaz przywołany wyżej nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona procedura oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz Parku lub dla których właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednak nawet dopuszczenie w planie miejscowym określonych przeznaczeń, nie przesądza o możliwości (lub braku możliwości) ich późniejszej realizacji, bo ta będzie możliwa (lub niemożliwa) dopiero po przeprowadzeniu procedury oddziaływania na środowisko, która wykaże brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz Parku lub w sytuacji, w której właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska nie stwierdzi konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 u.p.z.p., to jest on nieuzasadniony. Rada Gminy tego przepisu zasadniczo nie może naruszyć uchwaleniem planu – statuuje on bowiem odpowiedzialność odszkodowawczą gminy związaną z niemożliwością lub istotnym ograniczeniem korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą. Jest to przepis, z którego właściciel takiej nieruchomości o zmienionym niekorzystnie przeznaczeniu może, ale nie musi skorzystać. Przepis ten ma istotny walor gwarancyjny w zakresie szeroko rozumianej ochrony własności i w tym celu został do ustawy wprowadzony, jednakże jego ewentualne zastosowanie jest jedynie skutkiem uchwalenia planu, a nie zasadą związana z jego uchwalaniem. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt. II wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 300 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu.