II SA/Kr 243/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 1027/2022 znak: WSE.7722.40.2022.MZEG w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skargę oddala Postanowieniem z dnia 19 września 2022 r. nr 3776/2022, znak: SK-051-W37/22 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego, działając na podstawie art. 54 a w zw. z art. 20 §1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479) oddalił skargę C. K. na czynność egzekucyjną/czynności egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Gminy K. W. na podstawie niepieniężnego tytułu wykonawczego z dnia 24 maja 2021 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu 15 lipca 2022 r. (data wpływu do organu) C. K. złożyła "skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego". Wyjaśnił, że w Inspektoracie prowadzone było postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy drogi na działce nr [...] w miejscowości K. P. oraz na działce nr [...] w M.. Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia 31 grudnia 2019 r. nr 539/2019, którą nakazano Gminie K. W. dokonać rozbiórki drogi o długości 163 mb. Powyższa decyzja została utrzymana decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2020 r nr 612/2020. W dniu 24 maja 2021 r. wystawiono tytuł wykonawczy. Z kolei postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 czerwca 2021 r., utrzymanym w mocy postanowieniem 25 sierpnia 2021 r. zastosowano wobec zobowiązanej środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Z uwagi na kontrolne potwierdzenie wykonania nałożonego obowiązku w dniu 27 sierpnia 2021 r., postanowieniem z dnia 7 września 2021 r. umorzono obowiązek uiszczenia grzywny. Zdaniem organu pierwszej instancji postepowanie prowadzone było zgodnie z zasadą szybkości, wnikliwości i prostoty postępowania przewidzianą w art. 11 kpa (w zw. z art. 18 upea) oraz zasady stosowania środków prowadzących do bezpośredniego wykonania obowiązków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego, wynikających z art. 7 §2 upea. Czynności egzekucyjne podejmowane były terminowo i doprowadziły do wykonania egzekwowanego obowiązku. Okoliczność powyższą potwierdza w szczególności materiał zdjęciowy sporządzony przez pracowników Inspektoratu w różnych okresach czasu. Porównując materiał zdjęciowy sporządzony w dniu 7 listopada 2018 r. (data pierwszych czynności kontrolnych) gdzie widoczny jest około 0,5 metrowy utwardzony nasyp ziemno - skalny ze zdjęciami wykonanymi podczas ostatniej kontroli w dniu 27 sierpnia 2021 r. bezspornym jest, że pierwotnie skontrolowany obiekt nie istnieje. Jednocześnie trudno na zdjęciach załączonych przez skarżącą dostrzec jakikolwiek obiekt budowlany w tym taki któremu można by było przypisać parametry drogi. Brak jest także pozostałości po rozebranym obiekcie. To właśnie na skutek przeprowadzonej rozbiórki (to jest likwidacji nawiezionego materiału ziemno - skalnego o grubości około 50 cm) istniejący dojazd utracił swoje parametry użytkowe - aktualnie posiada nawierzchnię gruntową, która w zależności od warunków atmosferycznych zamienia się w błoto i utrudnia przejeżdżanie pojazdami mechanicznymi. Powyższe potwierdza okoliczność robót rozbiórkowych, gdyż poprzednio istniejąca nawierzchnia uniemożliwiała rozjeżdżanie działki. Jednakże organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji do zakazania "bezumownym użytkownikom na dalsze korzystanie z przejazdu" i kwestia ta nie była przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła C. K.. Do ww. pisma zostały załączone 3 zdjęcia, z czego jedno, według sporządzonych odręcznie opisów obrazuje stan pierwotny, dwa pozostałe stan obecny. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2022 r. znak: WSE.7722.40.2022.MZEG, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie i oddalił skargę C. K. z dnia 1 lipca 2022 r. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego w sprawie obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 24 maja 2021 r. nr [...], tj. obowiązku dokonania rozbiórki drogi o długości 163 mb zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w K. P. oraz działki nr [...] w M.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia 31 grudnia 2019 r. znak: OAE-530-187/18 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Gminie K. W. dokonać rozbiórki drogi o długości 163 mb zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w K. P. oraz działki nr [...] w M.. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2020 r. nr 612/2020. Następnie, po uprzednim przeprowadzeniu w dniu 17 marca 2021 r. czynności kontrolnych w terenie, w wyniku których ustalono, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 31 grudnia 2019 r. nie został wykonany, upomnieniem z dnia 24 marca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał Gminę K. W. do jego wykonania. Organ zastrzegł przy tym, że w sytuacji, gdy obowiązek nie zostanie niezwłocznie wykonany, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu 16 kwietnia 2021 r. ponownie przeprowadzono kontrolę w terenie, w ramach której ustalono, że ciążący na Gminie K. W. obowiązek rozbiórki drogi nadal nie został wykonany. W dniu 24 maja 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił wobec Gminy K. W. tytuł wykonawczy, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 31 grudnia 2019 r. W dniu 27 maja 2021 r. ponownie przeprowadzono kontrolę, w wyniku której stwierdzono, że objęty w/w tytułem wykonawczym obowiązek nie został wykonany w całości. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował wobec zobowiązanej - Gminy K. W., środek egzekucyjny, nakładając na nią grzywnę w celu przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2021 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. postanowienie. W dniu 27 sierpnia 2021 r. przeprowadzono kolejną kontrolę w terenie, w ramach której protokolarnie stwierdzono wykonanie egzekwowanego od Gminy K. W. obowiązku rozbiórki drogi zlokalizowanej na terenie działek nr [...] w K. P. oraz nr [...] w M.. Powołując się na przepisy art. 54 a §1 i 4 §4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ wyjaśnił, że w sprawie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wydaje zaskarżalne postanowienie, którym orzeka albo o oddaleniu skargi na przewlekłość, albo o jej uwzględnieniu. Przedmiotem skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego jest sposób prowadzenia postępowania przez organ egzekucyjny, wskutek którego nie doszło do wyegzekwowania obowiązku lub obowiązek został wyegzekwowany później niż mógłby być wyegzekwowany. Pomocniczo można się posłużyć z art. 37 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym przewlekłość jest to sytuacja gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Zawarta w przepisach art. 54 § 4 i 5 upea regulacja, stosowana odpowiednio również w odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, na zasadzie art. 54a § 2 upea nie określa precyzyjnie jakiej treści rozstrzygnięcie powinno zawierać postanowienie organu egzekucyjnego korzystne dla skarżącego, wskazując jedynie, że organ egzekucyjny może orzec o uznaniu skargi w całości lub w części (przy jednoczesnym oddaleniu skargi w pozostałym zakresie). Biorąc jednak pod uwagę poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, przyjąć należy, że w postanowieniu uwzględniającym skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny, celem usunięcia przyczyn przewlekłości, winien wyznaczyć sobie termin dokonania kolejnej czynności egzekucyjnej (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1498/11, opubl. LEX Nr 1133249). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jako organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do wykonania w/w obowiązku, był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w sprawie skargi na przewlekłość tego postępowania, co wynika z art. 54a § 2 upea w związku z art. 54 § 4 upea. Z kolei C. K. jako strona postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. znak: WOB.7721.90.2020.RWOJ miała legitymację do złożenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z w/w decyzji. Odnosząc się do treści skargi organ zauważył, że w dniu 27 sierpnia 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę w terenie, w wyniku której protokolarnie stwierdził wykonanie egzekwowanego nakazu rozbiórki. Do protokołu z w/w czynności załączony został sporządzony w trakcie kontroli materiał zdjęciowy (13 zdjęć), na którym uwidoczniono prowadzącą przez zadrzewiony teren drogę gruntową, miejscowo pokrytą kałużami i błotem, na obrzeżach której widać niewielkie pozostałości zajeżdżonego drobnego żwiru. Poziom w/w traktu zrównany jest z poziomem terenu wokół. W ocenie organu odwoławczego wskazany wyżej materiał zdjęciowy potwierdza wykonanie przez zobowiązaną egzekwowanego obowiązku rozbiórki drogi. Porównanie stanu uwidocznionego na zdjęciach, wykonanych w dniu 27 sierpnia 2021 r., ze stanem uwidocznionym na zdjęciach załączonych do protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 7 listopada 2018 r wskazuje na okoliczność, że nawieziona przez Gminę K. W. na istniejący szlak drożny, w ramach samowolnie realizowanych robót, warstwa materiału ziemno - skalnego o grubości warstwy około 0,5 m (według załącznika do protokołu z dnia 7 listopada 2018 r. załączonego do akt administracyjnych znak: OAE-530-187/18) została zebrana. Na wykonanych w dniu 27 sierpnia 2021 r. zdjęciach przedmiotowy trakt jest wypłaszczony (zrównany z terenem wokół), brak jest również śladów kamieni (gruzu) o frakcji od kilku do kilkunastu centymetrów średnicy, z którego w przeważającej mierze składała się uwidoczniona na zdjęciach z dnia 7 listopada 2018 r. samowolne zrealizowana droga (utwardzenie istniejącego szlaku drożnego na działkach nr [...] w K. P. i nr [...] w M.). Opisanych wyżej ustaleń co do aktualnego stanu przedmiotowego szlaku drożnego nie podważają również załączone przez skarżącą do jej pisma z dnia 1 lipca 2022 r. (zawierającego przedmiotową skargę) 2 zdjęcia opisane przez skarżącą jako "stan obecny". Uwidoczniony bowiem na w/w zdjęciach w miejscach wykonania tych zdjęć trakt jest zrównany z poziomem zadrzewionego terenu wokół traktu i pokryty jest niemal w całości warstwą błota z odciśniętymi śladami kół, bez jakichkolwiek widocznych elementów utwardzenia. Wobec powyższego brak jest podstaw do kwestionowania zajętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu stanowiska, co do wykonania w całości egzekwowanego w przedmiotowej sprawie obowiązku. W ocenie organu odwoławczego brak jest w przesłanym przez skarżącą materiale dowodowym dokumentów lub zdjęć pozwalających skutecznie podważyć protokolarne stwierdzenie przez organ pierwszej instancji wykonania obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 maja 2021 r. Wobec powyższego zasadnym było oddalenie skargi przez organ pierwszej instancji. Stwierdzenie przez organ egzekucyjny wykonania obowiązku w całości oznacza bowiem, że prowadzone w sprawie takiego obowiązku postępowanie egzekucyjne traci swój cel i przedmiot i wobec tego nie może być dalej kontynuowane. W takiej zaś sytuacji skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego nie może być uwzględniona. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż pomimo zakwalifikowania pisma dnia 1 lipca 2022 r. jako skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego oraz powołania w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 54a upea, statuującego uprawnienie do wniesienia takiej skargi i przywołania w części uzasadnienia prawnego przepisu art. 54a § 2 upea o odpowiednim stosowaniu do skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego przepisów art. 54 § 4 i 5 upea organ pierwszej instancji orzekł, nie o oddaleniu skargi C. K. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 maja 2021 r., ale o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne podjęte w tym postępowaniu. W/w rozstrzygnięcie nie koresponduje ani z treścią przedmiotowej skargi, ani z podstawą prawną rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 18 upea , organ odwoławczy uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w całości i orzekł o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego znak: OAE-55-4/21 objętego tytułem wykonawczym z dnia 24 maja 2021 r. nr 4/21. Organ podkreślił, że przedmiotem egzekwowanego obowiązku była rozbiórka drogi. Tylko zatem w zakresie w/w robót objętych nakazem decyzji nr 539/2019 z dnia 31 grudnia 2019 r. władny był stosować wobec zobowiązanej Gminy K. W. przymus państwowy w ramach wszczętej na podstawie tej decyzji egzekucji administracyjnej. Sprawa zaś ewentualnego bezprawnego wykorzystywania terenu jej nieruchomości do przejazdu, czy składowania materiału budowlanego nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Kwestie te bowiem w ogóle nie dotyczą sfery prawa administracyjnego, tylko prawa cywilnego i jako takie mogą być rozpatrywane ewentualnie na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Na powyższe rozstrzygnięcie C. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podczas gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 79 § 1 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia Skarżącej we właściwym terminie o przeprowadzenia dowodu z oględzin na nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia Skarżącej możliwości należytej obrony swych praw, a prawidłowość przeprowadzenia tego dowodu ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podczas gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. pomimo braku zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego istotnego w sprawie, w tym przeprowadzenia oględzin z udziałem Skarżącej, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że zarzuty podniesione w zażaleniu nie znajdują uzasadnionych podstaw, - art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § k.p.a. poprzez nieuchylenie i nieprzekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia pomimo nieprzeprowadzenia przez organ I instancji dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zgłoszonych toku postępowania co stanowi podstawę, do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a). Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Skarga okazała się zatem niezasadna. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 54a w zw. z art. 54 §4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 497, dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z art. 54a u.p.e.a. zobowiązanemu, wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku, oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Do skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego przepisy art. 54 § 4 i 5 stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art.54 §4 ww. ustawy organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala skargę na czynność egzekucyjną; 2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, "regulacja art. 54 u.p.e.a. nie określa terminu na wniesienie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, ale zgodnie z istotą tej instytucji należy przyjąć, że będzie to możliwe do momentu zakończenia tego postępowania" (C. Kulesza, w: D. R. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX/el. – komentarz do art. 54, teza 7.6). Sąd to stanowisko w pełni podziela. Ponadto – zdaniem Sądu – skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego jest środkiem, w którym można podnosić zarzut braku właściwej dynamiki czynności egzekucyjnych, natomiast nie służy ona kwestionowaniu rozstrzygnięć organu egzekucyjnego. Jeśli chodzi o zakończenie postępowania egzekucyjnego, to wskazać należy, że: "Każde uregulowane przepisami prawa postępowanie, zarówno administracyjne, jak i sądowe, ma swój początek oraz koniec. (...) Administracyjne postępowanie egzekucyjne jest jednym z postępowań typu pozasądowego, które cechuje się wszakże wysokim poziomem szczegółowości regulacji prawnej – obejmuje podejmowane przez organ egzekucyjny i jego pracowników czynności zarówno o charakterze prawnym, jak i faktycznym. Niewątpliwie także i ono ma swój początek, określony przepisami u.p.e.a. przebieg oraz kres. O ile jednak jego wszczęciu ustawodawca poświęcił sporo uwagi, formułując zarówno przesłanki zainicjowania tego procesu, jak i moment wszczęcia egzekucji administracyjnej, o tyle w u.p.e.a. nie ma wyraźnej regulacji, która odnosiłaby się do zakończenia postępowania egzekucyjnego. (...) Dobrowolne bądź przymusowe wykonanie obowiązku obliguje organ egzekucyjny do zaniechania podejmowania dalszych czynności egzekucyjnych. (...) Zakończenie postępowania egzekucyjnego na skutek całkowitego wykonania obowiązku nie zostało połączone z wydaniem przez organ egzekucyjny jakiegokolwiek aktu, który z procesowego punktu widzenia kończyłby to postępowanie. (...) W nieobowiązującym już stanie prawnym data zakończenia postępowania egzekucyjnego była odnotowywana na wzorach tytułów wykonawczych. Aktualnie przyjęte wzory nie przewidują konieczności podania takiej informacji. (...) Wydanie postanowienia o zakończeniu administracyjnego postępowania egzekucyjnego nie byłoby uzasadnione (...). Pozostawałoby ono w sprzeczności z samą istotą tego postępowania, które nakierowane jest przede wszystkim na wykonanie obowiązku. Wszelkie podejmowane w nim czynności procesowe służą osiągnięciu tego celu. W postępowaniu tym istotną rolę odgrywają czynności faktyczne podejmowane przez pracowników organu egzekucyjnego, które w bezpośredni sposób zmierzają do wykonania obowiązku. Nałożenie na organ egzekucyjny powinności wydania postanowienia o zakończeniu postępowania egzekucyjnego prowadziłoby do niepotrzebnego sformalizowania ostatniego jego etapu już po zakończeniu egzekucji administracyjnej, nie przynosząc żadnych korzyści polegających na usprawnieniu jego biegu czy też zapewnieniu wyższego poziomu jego efektywności" (W. Piątek, "Zakończenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego", Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, Rok LXXVIII – zeszyt 1 – 2016, s. 141-145). Jak wynika z powyższego, rozstrzygnięcie o zakończeniu postępowania egzekucyjnego w związku z wykonaniem obowiązku nie przybiera sformalizowanej formy, co nie oznacza, że nie jest ono w ogóle podejmowane. Organ egzekucyjny to rozstrzygnięcie podejmuje i manifestuje przez określone zachowanie tudzież przez stosowne informacje (por. Wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 34/21). W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego w dniu 15 lipca 2022 r. (data wpływu do organu), podczas gdy postępowanie egzekucyjne zostało uprzednio zakończone w związku z wykonaniem obowiązku przez zobowiązanego. W okolicznościach niniejszej sprawy dniu 27 sierpnia 2021 r. organ przeprowadził czynności kontrolne w terenie, w wyniku których stwierdzono wykonanie egzekwowanego nakazu rozbiórki. Porównanie stanu uwidocznionego na zdjęciach wykonanych w dniu 27 sierpnia 2021 r. ze stanem uwidocznionym na zdjęciach załączonych do protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 7 listopada 2018 r., w związku z którym PINB przeprowadził postępowanie administracyjne zakończone decyzją rozbiórkową nr 539/2019 z dnia 31 grudnia 2019 r. znak: OAE-530-187/18 wskazuje, że nawieziona na istniejący szlak drożny warstwa materiału ziemno-skalnego o grubości warstwy ok. 0,5 m została zebrana. Słusznie zauważył przy tym organ odwoławczy, że ustaleń co do aktualnego stanu przedmiotowego terenu nie podważają zdjęcia załączone przez skarżącą do jej pisma z dnia 15 lipca 2022 r. mające opisywać stan obecny. Uwidoczniony na ww. zdjęciach w miejscach wykonania tych zdjęć trakt jest bowiem zrównany z poziomem zadrzewionego terenu wokół traktu i pokryty niemal w całości warstwą błota z odciśniętymi śladami kół, bez widocznych elementów utwardzenia. Co się zaś tyczy zdjęć dołączonych do zażalenia, to z uwagi na perspektywę obrazu nie jest możliwe ustalenie ani szacunkowej ilości budulca, ani jego położenia w obrębie terenu, na którym zlokalizowana była sporna inwestycja, nie zaś gdziekolwiek na terenie działki skarżącej. Nie ma więc podstaw do kwestionowania stanowiska co do wykonania całości egzekwowanego w przedmiotowej sprawie obowiązku. Słusznie również zauważył organ odwoławczy, że pomimo zakwalifikowania pisma skarżącej z dnia 15 lipca 2022 r. jako skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego i powołania prawidłowej podstawy prawnej, organ pierwszej instancji błędnie orzekł o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne podjęte w tym postępowaniu. Dlatego organ odwoławczy korzystając z kompetencji przewidzianej w art. 138 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. zasadnie uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekł o oddaleniu skargi C. K. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego znak: OAE-55-4/21 objętego tytułem wykonawczym z dnia 24 maja 2021 r. nr 4/21. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze (art. 138 §2 k.p.a., art. 10, 7, 77, 79, 80 k.p.a.). Okoliczności faktyczne sprawy, wskazujące na zakończenie postępowania egzekucyjnego w obliczu stwierdzenia wykonaniu obowiązku, zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z powołanymi przepisami, które co warto zaakcentować – znajdują zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym tylko jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej i tylko odpowiednio (vide: art. 18 u.p.e.a.). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.