II SA/Kr 247/12

sygn. akt II SA/Kr 247/12 Kraków, dnia 28 lutego 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na uchwałę Rady Gminy Tarnów nr VI/20/07 z dnia 26 stycznia 2007r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Tarnów pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...] w miejscowości K. postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącej S. D. uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 (trzysta) złotych. sygn. akt II SA/Kr 247/12 Kraków, dnia 28 lutego 2012r. UZASADNIENIE Skarżąca S. D. – wraz z M. W. – pismami z dnia 19 czerwca 2007r. zakwestionowały rozwiązania przyjęte w planie miejscowym uchwalonym uchwałą nr VI/20/07 Rady Gminy Tarnów z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Tarnów pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...] w miejscowości K.. Następnie M. W. i S. D. wystąpiły w dniu 5 lutego 2008 r. z wezwaniem do Rady Gminy Tarnów o usunięcie naruszenia prawa dokonanego wymienioną uchwałą nr VI/20/07 Rady Gminy Tarnów z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Tarnów pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...] w miejscowości K.. W wezwaniu tym wskazano, iż następuje ono na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.). S. D. i M. W. wniosły w dniu 19 marca 2007r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr VI/20/07 Rady Gminy Tarnów z dnia 26 stycznia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny niezwłocznie przekazał skargę M. W. i S. D. do Urzędu Gminy Tarnów. Skarga wpłynęła do Urzędu Gminy Tarnów w dniu 8 kwietnia 2008 r. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została wraz z odpowiedzią na skargę przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie i zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 441/08. Postanowieniem z dnia 8 września 2008r., sygn. akt II SA/Kr 441/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. D. i M. W., za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd uznał, że pisma z dnia 19 czerwca 2007r. stanowiły wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a w konsekwencji - termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 20 sierpnia 2007r. W dniu 21 listopada 2011r. S. D. wezwała kolejny raz Radę Gminy Tarnów do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą nr VI/20/07 Rady Gminy Tarnów z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Tarnów pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...] w miejscowości K.. Następnie zaś w dniu 20 stycznia 2012r. wniosła na tę uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, inicjując niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd administracyjny zobligowany jest odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżąca dopełniła również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak jednak wynika z akt sprawy skarżąca trzykrotnie występowała z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia dokonanego w jej ocenie ustaleniami zaskarżonego planu, tj. wskazanymi wyżej pismami z dnia 19 czerwca 2007r., 5 lutego 2008 r. oraz 21 listopada 2011r. Istotne znaczenie z punktu widzenia skutków procesowych ma pierwsze wezwanie, tj. wezwanie z dnia 19 czerwca 2007r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu (zob. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA z 2003 r., nr 1, poz. 2). Instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ustawy samorządzie gminnym jest odpowiednikiem środka odwoławczego, o jakim mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a.. Środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz. Ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały" (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2005 r., VI SA/Wa 1888/04, Lex Omega nr 205479). Podzielić należy również stanowisko, zgodnie z którym nie można traktować instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawnego jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby to działanie znaczenia prawnego, stanowiłby zaprzeczenie jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać jego bezpieczeństwo (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., II GSK 212/06, Lex Omega nr 927309). Wobec powyższego dla ustalenia zachowania przez skarżącą S. D. terminu do wniesienia skargi znaczenie ma data wpływu pierwszego pisma zawierającego wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem dzień 19 czerwca 2007r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uchwale siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007, sygn. akt: II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Z art. 53 § 1 p.p.s.a. wynika termin trzydziestodniowy do wnoszenia skargi i ma on zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Art. 53 § 2 p.p.s.a., odnoszący się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, statuuje sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Istotne jest jedynie to, by przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie to ma być bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi - bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Jeśli skarżący po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia otrzyma odpowiedź na wezwanie i stwierdzi, że nie jest ono skuteczne, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ów termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczyna biec tylko wówczas, gdy doręczenie odpowiedzi na wezwanie nastąpi przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, chyba że skarżący już wcześniej nie czekając na odpowiedź złoży skargę. Jeśli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a skarżący wyczekuje na stanowisko organu, to powinien wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Jak już wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 8 września 2008r., sygn. akt II SA/Kr 441/08, Rada Gminy Tarnów nie udzieliła odpowiedzi na złożone wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego S. D. z dnia 19 czerwca 2007r. Termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 20 sierpnia 2007r. Uznać zatem należy, że niniejsza skarga została wniesiona z uchybieniem tego terminu, podlegała więc odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie I. postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W punkcie II. postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zwrocie kwoty uiszczonego przez skarżącą wpisu.