II SA/Kr 2671/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Kazimierz Bandarzewski ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi K.W. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 11 września 2003 r. Nr [....] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skargę oddala W dniu 9 października 2002r. Rada Gminy Radgoszcz uchwała Nr XXXVII/221/2002 przystąpiła do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy Radgoszcz. Na jednym z załączników graficznych do tej uchwały (załączniku nr 4) zaznaczono proponowany teren obejmujący działki nr [...], nr [...] i nr [...] pod cmentarz parafialny (o symbolu C61Z). W dniu 18 listopada 2002r. zawiadomiono o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego właściwe organy administracji publicznej i uzyskano wymagane uzgodnienia oraz opinie. 2 grudnia 2002r. ogłoszono o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w prasie regionalnej ("Dziennik Polski") oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Radgoszcz. Od 15 listopada 2002r. do 18 grudnia 2002r. było wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy obwieszczenie o możliwości składania wniosków przez zainteresowanych do planowanej zmiany planu miejscowego. W dniu 30 czerwca 2003r. ogłoszono w "Dzienniku Polskim" o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego (w okresie od 9 lipa 2003r. do 31 lipca 2003r.), jednocześnie zawiadamiając na piśmie władających nieruchomościami, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami projektu planu. Proponowana zmiana przeznaczenia tego terenu pod cmentarz jest zgodna z uchwałą Rady Gminy Radgoszcz z dnia 29 grudnia 2001 r. Nr XXX/200/2001 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radgoszcz. W dniu [...] sierpnia 2003r. K. W. wniósł zarzut podnosząc, że planowany teren pod cmentarz narusza jego interes prawny, ponieważ jest on właścicielem nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanego cmentarza. Zmiana przeznaczenia w tym zakresie terenu spowoduje zakaz dalszej uprawy części działek składającego zarzut, ponieważ znajdą się one w strefie ochronnej cmentarza. Na działki te będą spływać wody opadowe z terenu cmentarza. Budowa cmentarza spowoduje zanieczyszczenie wody w studni, z której składający zarzut korzysta dla celów hodowlano-gospodarskich. Podniesiono również niedogodność związaną z widokiem na cmentarz oraz znoszeniem ciężarów związanych z utrudnieniem prowadzenia gospodarstwa w związku z ceremoniami pogrzebowymi. Wójt Gminy zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] września 2003r. odrzucił w całości zarzut wniesiony przez K. W., przekazując jednocześnie zarzut Radzie Gminy do podjęcia w jego przedmiocie uchwały. O terminie sesji Rady Gminy, na której rozpatrywany był zarzut K. W. ogłoszono w "Dzienniku Polskim" i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, a ponadto o tym terminie został powiadomiony składający zarzut. Rada Gminy uchwałą z dnia 11 września 2003r. Nr IX/57/2003 odrzuciła w całości zarzut K. W. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że projektowany teren pod cmentarz nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu korzystania przez składającego zarzut ze swoich działek, w tym z działki nr [...], która tak jak dotychczas pozostanie w strefie ochronnej cmentarza z możliwością dotychczasowego wykorzystania (użytkowanie rolnicze). Działka ta znajduje się na terenie rolnym bez prawa zabudowy. Studnia należąca do składającego zarzut znajduje się na działce nr [...], która zlokalizowana jest już poza strefą ochronną cmentarza, a więc woda spływająca z cmentarza nie będzie zanieczyszczać wody w studni. Zabudowania składającego wniosek zlokalizowane są poza strefą sanitarną i mają dostęp do wodociągu gminnego. Uznano, że mieszkanie nieopodal cmentarza nie ma znaczącego wpływu na zakłócenie trybu życia, za czym przemawia doświadczenie życiowe. Uchwałę tą otrzymał K. W. w dniu 1 października 2003r. i w dniu 30 października 2003r. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 11 września 2003r. Nr IX/57/2003 w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez skarżącego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Radgoszcz - teren pod cmentarz parafialny w miejscowości Radgoszcz. W skardze skarżący domaga się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że lokalizacja cmentarza spowoduje utrudnienia w wykonywaniu pracy w gospodarstwie rolnym, a w szczególności utrudni lub uniemożliwi wykonywanie wielu prac polowych w czasie uroczystości żałobnych (np. prac polowych typu orka, młócenie zboża, itd.). Utrudnione będzie zamieszkiwanie w pobliżu cmentarza, ponieważ spowoduje to ograniczenie możliwości organizowania uroczystości rodzinnych lub słuchania głośnej muzyki. Oprócz tych okoliczności subiektywnych, skarżący podniósł, że nieruchomość, na której będzie położony cmentarz - znajduje się na wzniesieniu, przez co wody z powierzchni cmentarza będą przedostawały się na działki skarżącego i w związku z tym zanieczyszczały ujęcia wody dla celów prowadzonego gospodarstwa rolnego. W ocenie skarżącego teren pod planowany cmentarz jest podmokły i znajduje się tam wysoki poziom wód gruntowych (lustro wody jest płytkie), a wybudowanie cmentarza spowoduje obniżenie wartości jego odziedziczonego gospodarstwa rolnego, na które poczynił szereg inwestycji. Żaden organ gminy nie wyrówna różnicy w obniżeniu wartości sprzedawanego gospodarstwa, jeżeli będzie ono znajdowało się blisko rozbudowanego cmentarza. To wszystko - zdaniem skarżącego - narusza jego interes prawny. Zarzucono podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa, a to braku powołania się na art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, wskazaniu w treści tej uchwały nieistniejący przepis - art. 24 ust. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 3 ustawy z 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy z 25 sierpnia 1959r. W tym zakresie naruszenia te polegają na lokalizacji cmentarza w pobliżu zabudowań mieszkalnych, a nie na krańcach miejscowości; dokonania wadliwej oceny stanu wód gruntowych, naruszenie zasad ochrony środowiska, a także braku ustalenia zasad zaopatrzenia w wodę do wszystkich budynków zlokalizowanych co najmniej w odległości 150 metrów od terenu cmentarza. Zaskarżona uchwała narusza również zasady gramatyki języka polskiego. Dodatkowo podniesiono, że sąd administracyjny uchylił postanowienia organów nadzoru sanitarnego w zakresie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co do inwestycji polegającej na urządzeniu cmentarza. W odpowiedzi na skargę Gmina Radgoszcz reprezentowana przez Wójta wniosła o oddalenie skargi i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania planistycznego. Odnosząc się do treści skargi, Wójt Gminy wyjaśnił, że projekt planu istotnie zmienia przeznaczenie działek, na którym przewiduje się teren pod cmentarz. Zmiana polega na zakwalifikowaniu dotychczasowego przeznaczenia działek z "terenu upraw rolnych-R" na "teren pod cmentarz parafialny - ZC". Taka zmiana była zasygnalizowana w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ("rezerwa terenu pod rozbudowę istniejącego i budowę nowych cmentarzy"). W odpowiedzi na skargę skazano na subiektywność argumentacji skarżącego, a także niezasadność podnoszonych kwestii sanitarnych. Do projektu planu sporządzono bowiem prognozę skutków wpływu zmiany przeznaczenia tego terenu na środowisko przyrodnicze, z którego wynika, że cmentarz ten nie będzie wpływał na działki sąsiedniej. Projekt planu został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony, a skarżący nie jest w tym zakresie ani właściwym organem, ani biegłym uprawnionym do merytorycznego wypowiadania się w tym zakresie. Zachowane zostały strefy sanitarne ochrony cmentarza. Zaskarżona uchwała została - w ocenie organu administracji - podjęta na podstawie obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 30 października 2003r. skarżący wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Radgoszcz. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest właściwy miejscowo do rozpatrywania tej sprawy, ponieważ Gmina Radgoszcz znajduje się w powiecie dąbrowskim w województwie małopolskim. Zarzut skarżącego co do podjęcia zaskarżonej uchwały na podstawie nieobowiązujących przepisów prawnych nie jest zasadny. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". W niniejszej sprawie zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu zmiany planu miejscowego zostało dokonane w dniu 30 czerwca 2003r, a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ustawa ta weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. - art. 89 tej ustawy). W związku z tym organy Gminy Radgoszcz do procedury zmiany planu miejscowego właściwie zastosowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, póz. 139 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.z.p." Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.z.p. zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Artykuł ten znajduje wprost zastosowanie również do przypadku projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istota powołanego artykułu u.z.p. odnosi się do zapewnienia ochrony każdemu podmiotowi, jeżeli w toku wykonywania przez gminę władztwa planistycznego (czego przykładem jest podejmowanie uchwał w sprawie zmiany istniejącego planu miejscowego) zostaje naruszony interes prawny lub obowiązek tego podmiotu. Innymi słowy, ustalenia przyjmowane w projekcie zmiany planu miejscowego muszą naruszać bądź to interes prawny bądź uprawnienie danej osoby. Tylko wówczas zarzut takiej osoby winien być uwzględniony w toku projektowania zmiany przeznaczenia danego terenu w planie miejscowym. Zgodnie z przyjmowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, obowiązek uwzględnienia zarzutu wniesionego w toku procedury uchwalania planu miejscowego (bądź jego zmiany) powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (tak np. NSA w wyroku z dnia 23.12.1999r., sygn. akt IV SA 1420/99, opub. w LEX nr 48198, NSA w wyroku z 25.04.2002r, sygn. akt IV SA 2238/01, opub. w Monitor Prawniczy 2002r., nr 12, s. 532). Musi więc istnieć sytuacja, w której rada gminy uchwalając projekt planu miejscowego bądź jego zmiany jednocześnie narusza przepis prawa materialnego, przyznający wnoszącemu zarzut uprawnienie lub obowiązek. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie Rada Gminy Radgoszcz nie naruszyła ani interesu prawnego skarżącego ani uprawienia skarżącego i tym samym skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wskazać, iż zarówno przed zmianą planu miejscowego w miejscowości Radgoszcz, jak i po zmianie tego planu dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości skarżącego nie ulegnie zmianie. Ani z uchwały Rady Gminy Radgoszcz z dnia 9 października 2002r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Radgoszcz, ani z wcześniejszej uchwały tej Rady z dnia 29 grudnia 2001 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radgoszcz nie wynika, aby nastąpiła zmiana sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Sam skarżący nie kwestionuje przy tym, iż istotnie będzie on mógł w dotychczasowy sposób korzystać ze swoich nieruchomości. W związku z tym należy wskazać, iż zmiana planu miejscowego objętego niniejszą sprawą nie spowoduje ograniczenia dotychczasowego przeznaczenia działek skarżącego i może on je w dotychczasowy sposób wykorzystywać. Tym samym nie nastąpiło naruszenie interesu prawnego skarżącego. Analiza orzecznictwa sądowego wyraźnie wskazuje, że brak naruszenia interesu prawnego w przypadku uchwalania (zmiany) planu miejscowego nie nakłada na organy gmin obowiązku uwzględnienia zarzutu do projektu takiego planu miejscowego (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 22.03.1999r., sygn. akt IV SA 1155/98, opub. w LEX nr 48221; NSA w wyroku z 24.07.2001 r., sygn. akt IV SA 260/01, opub. w LEX nr 53358). Uchwalanie sposobu zagospodarowania obszaru gminy należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 u.z.p.). Tym samym organom gminy (przede wszystkim sadzie gminy) ustawodawca przyznał tzw. uprawnienia planistyczne, to znaczy prawo do planowania sposobu korzystania z nieruchomości położonych na terenie gminy. Co istotne, ustalenia planu miejscowego mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności poszczególnych nieruchomości (art. 33 u.z.p.). Tym samym treść planu miejscowego, jako przepis prawa miejscowego może ograniczać wykonywanie prawa własności. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom zawartym w skardze przez skarżącego, nie nastąpiło ograniczenie dotychczasowego wykonywania prawa własności przez skarżącego w stosunku do jego działek (w tym działki nr [...] i [...]). Zarzuty skarżącego dotyczące utrudnienia w wykonywaniu prac polowych (prac w gospodarstwie rolnym) mają istotnie charakter jedynie subiektywny. Ani planowane przeznaczenie terenu pod przyszły cmentarz, ani pozostała treść uchwały Rady Gminy Radgoszcz w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają żadnej treści dotyczącej ograniczenia czy też określenia sposobu wykonywania czynności w gospodarstwie skarżącego. Nabywając (dziedzicząc) gospodarstwo rolne, skarżący musiał liczyć się z tym, że nieopodal znajduje się już cmentarz i uroczystości pogrzebowe będą na tym cmentarzu odbywały się. W tym zakresie samo przeznaczenie w projekcie planu miejscowego terenu pod planowaną rozbudowę cmentarza nie jest jednoznaczne z wybudowaniem (realizacją) cmentarza. Niewątpliwie należy również wziąć pod uwagę, iż istniejące cmentarze spełniają istotną funkcję społeczną (publiczną) w każdej społeczności i - nieuchronnie - muszą być rozbudowywane. Skarżący winien więc liczyć się z tym, że przejmując gospodarstwo rolne w sąsiedztwie którego już znajdował się cmentarz, sposób gospodarowania na nim będzie musiał uwzględniać ten rodzaj sąsiedztwa. Obowiązujący system prawny nie zawiera przepisów prawa materialnego, chroniących właściciela nieruchomości sąsiednich z cmentarzem przed "oglądaniem" uroczystości religijnych, jak również zabraniających organizowania uroczystości rodzinnych w budynkach lub nieruchomościach położonych w sąsiedztwie cmentarza. System prawny nie musi przy tym w sposób kompleksowy regulować wszystkich zachowań obywateli. Niewątpliwie również istniejące normy religijne, społeczne i obyczajowe także określają sposób zachowania się w czasie uroczystości pogrzebowym i zachowanie tych norm nie jest poddane systemowi prawa pozytywnego i w tym zakresie kognicja sądu administracyjnego jest wyłączona. Nie znajdują uzasadnienia również zarzuty skarżącego, dotyczące braku spełnienia przesłanek wymaganych do lokalizowania cmentarza. Należy bowiem wyjaśnić, iż plan miejscowy jedynie określa przeznaczenie danego terenu na dany cel (np. zabudowa mieszkaniowa, teren cmentarza), ale nie stanowi wystarczającej przesłanki do realizacji tego celu. To, że plan miejscowy przewiduje przeznaczenie danego terenu na cmentarz, nie oznacza że już po wejściu w życie takiego planu zagospodarowania przestrzennego, na "poszerzonym" cmentarzu będą odbywać się ceremonie pogrzebowe. Niezbędnym będzie przeprowadzenie wymaganego w takim przypadku postępowania, polegającego w szczególności na podjęciu przez radę gminy stosownej uchwały i uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego i na tym etapie winny być uwzględnione przesłanki warunkujące usytuowanie cmentarza na danym terenie. Stosownie bowiem do treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2000r. Nr 23, poz. 295 ze zm.) "o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego". Dodatkowo należy podnieść, że art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych wprost wskazuje, że cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Tym samym plan miejscowy zagospodarowania terenu określa jedynie przeznaczenie i zasady gospodarowania danym terenem, ale nie jest wystarczającą i samodzielną podstawą do realizacji danego zamierzenia inwestycyjnego. Stąd cześć zarzutów podnoszonych przez skarżącego jest przedwczesna, ponieważ dotyczą one technicznych warunków lokalizacji cmentarza jako zamierzenia inwestycyjnego. Dotyczy to w szczególności zarzutu zbyt płytkiego lustra wody na terenie potencjalnego cmentarza, braku zabezpieczenia przed naruszeniem stosunków wodnych na działkach sąsiednich w związku z wodami spływającymi z terenu "przyszłego" cmentarza, czy też braku ustalenia zasad korzystania z wodociągu gminnego do zabudowań na wszystkich sąsiednich działkach. Potwierdzeniem zaprezentowanego kierunku interpretacji jest, podniesione przez skarżącego, uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia organu nadzoru sanitarnego w zakresie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co do inwestycji polegającej na urządzeniu cmentarza (akta sprawy, sygn. akt II/Kr 2461/00). W tym właśnie odrębnym od przedmiotu niniejszej sprawy postępowaniu były badane warunki "techniczne" lokalizowania zamierzenia inwestycyjnego jakim był cmentarz. Zarzut oparcia projektu planu miejscowego na niewłaściwych przepisach nie jest zasadny. Pominięcie w treści uchwały Rady Gminy Radgoszcz z dnia 11 września 2003r. Nr IX/57/2003 art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Przepis art. 18 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym ma charakter ustrojowy i nie stanowi wystarczającej przesłanki do podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie planu miejscowego. Taką podstawą jest jedynie przepis prawa materialnego, czyli w tej prawie przepis ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo podejmując uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy mogła powołać również art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, ale brak wskazania tego przepisu co najwyżej wskazuje na nieistotne naruszenie prawa, które nie może skutkować uwzględnieniem skargi skarżącego. Nie ulega również wątpliwości, że uchwała Rady Gminy Radgoszcz z dnia 11 września 2003r. w przedmiocie odrzucenia w całości zarzutu skarżącego została wydana na podstawie art. 24 ust. 3 u.z.p. Okoliczność błędnego powołania przez Radę Gminy w tej uchwale art. 24 ust. 3 pkt 8 u.z.p. również stanowi wadę nieistotną postępowania. Wprawdzie Rada Gminy błędne podała podstawę prawną ww. uchwały, jednakże nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż rzeczywista podstawa prawa do podjęcia tej uchwały istniała. Należy przy tym wyjaśnić, iż Rada Gminy Radgoszcz w uchwale odrzucającej zarzut skarżącego spełniła wszystkie przesłanki wynikające z art. 24 ust. 3 u.z.p., a w szczególności uchwała ta zawiera Uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Bez wątpienia organy stanowiące samorządu terytorialnego powinny prawidłowo i wyczerpująco wskazywać podstawy prawne uchwał, jednak ewentualne i błędy popełniane w zakresie wskazania podstawy prawnej danej uchwały nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności tej uchwały, jeżeli podstawa danej uchwały rzeczywiście istnieje (istniała w dacie podjęcia uchwały) i stanowiący nie naruszył treści takiej podstawy prawnej. W ocenie Sądu treść uchwały jest czytelna i zrozumiała, a w związku z tym naruszenia zasad gramatyki języka polskiego nie znajduje potwierdzenia. Kryteria semantyki, semiotyki czy innej dyscypliny języka polskiego nie mogą stanowić podstaw rozstrzygania przez sąd administracyjny. Jedynym bowiem kryterium orzekania przez sąd administracyjny jest legalność. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił również przestrzeganie przez Radę Gminy Radgoszcz i Wójta tej Gminy procedury uchwalania zmiany planu miejscowego, stosownie do treści art. 18 ust. 2 pkt 1-10 u.z.p. Rekapitulując należy wskazać, że w tej sprawie organy Gminy Radgoszcz nie nadużyły władztwa planistycznego w zakresie postępowania obejmującego zmianę przeznaczenia terenu pod przyszły cmentarz, a przy tym nie naruszono interesu prawnego rozumianego jako naruszenie normy prawa materialnego bezpośrednio dotyczącej skarżącego w zakresie projektowanej zmiany. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ zaskarżona uchwała nie zawiera naruszeń prawa uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w całości bądź części. Zgodnie zaś z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.