II SA/Kr 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLVII/700/2009 Rady Miasta Zakopane z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: NOSAL stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 22 grudnia 2009 r. nr XLVII/700/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego "Nosal". Organ wniósł o stwierdzenie jej nieważności w części w zakresie: 1/ części tekstowej planu: § 7 pkt 1 lit. b; § 15 w całości; § 16 w całości; § 17 w całości; § 18 w całości; § 22 w całości; 2/ części graficznej planu w zakresie trenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: MN/MP-1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej; MN/U-1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych; US-1- tereny usług sportu i rekreacji; US-2 – tereny usług sportu i rekreacji; MN/MP-2 tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej; MN/MP-3 tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej, a także pokazanej na rysunku planu linii rozgraniczającej tereny zabudowy usług użyteczności publicznej UP-1 i teren zabudowy usług kultu religijnego UK-1. W uzasadnieniu podniesiono, że wątpliwości budzi tryb sporządzania przedmiotowego planu miejscowego w zakresie uzgodnienia projektu planu miejscowego z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, co stanowi naruszenie normy prawnej ujętej w art. 17 pkt 7 g ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego. Zgodnie z przywołaną wyżej normą prawną wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: uzgadnia projekt planu z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych. Burmistrz Miasta Zakopane na podstawie art. 17 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomił pismem z dnia 12 czerwca 2006 r. instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, w tym Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie oraz Zakład Górniczy Wód Termalnych w Zakopanem o podjęciu przez Radę Miasta Zakopane uchwały nr XLVII/479/2006 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego Nosal. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego pismem z dnia 22 czerwca 2006 r. poinformował, iż z uwagi na występowanie w granicach obszaru objętego projektem planu miejscowego terenu górniczego "Zakopane" należy uwzględnić uwagi i wnioski przedsiębiorcy "Polskie Tatry" S.A. Przedsiębiorąca pismem z dnia 11 lipca 2007 r. potwierdził, że obszar objęty planem miejscowym leży wewnątrz terenu i obszaru górniczego wód termalnych "Zakopane". Z pisma Zakładu Górniczego wynikało także, że zagospodarowanie terenu nie będzie miało wpływu na możliwość wykonywania koncesji przez przedsiębiorcę górniczego i ze nie zachodzi potrzeba tworzenia filarów ochronnych. Zakład przedstawił ponadto uwagi i wnioski do projektu planu. Wobec powyższego stwierdzono, że Burmistrz Miasta Zakopane nie wykonał dyspozycji normy prawnej ujętej w art. 17 pkt 7 g ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie wystąpił do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie o uzgodnienie projektu planu miejscowego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych. Ponadto Zarząd Województwa Małopolskiego w piśmie z dnia 28 czerwca 2006 r. przekazał informację i wnioski, w formie wytycznych do projektu planu z ustaleń Strategii Rozwoju Województwa Małopolskiego wskazując, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Nosal" należy uwzględnić zgodnie z art. 48 ustawy Prawo geologiczne i górnicze udokumentowane złoże wód termalnych "Zakopane". W treści planu w § 7 pkt 1 lit. b zapisano, że ustala się ochronę wód powierzchniowych i podziemnych, w szczególności Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 441 – Zbiornik Zakopane (w granicach, którego położony jest cały obszar objęty niniejszym planem) natomiast nie wymieniono w ustaleniach planu terenu i obszaru górniczego "Zakopane" co stanowi niespełnienie wymogu określonego w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza dokumentacji formalno-prawnej prowadzi od wniosku, że na skutek uwzględnienia przez Burmistrza Miasta Zakopane uwag złożonych do projektu planu w trakcie wyłożenia przedmiotowego planu do publicznego wglądu oraz uwzględnienia przez Radę Miasta Zakopane w całości lub w części, uwag nieuwzględnionych przez Burmistrza i przekazanych Radzie Miasta Zakopane zmieniono przeznaczenie niektórych terenów (np. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zostały zmienione w uchwalonym planie na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej; teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych zamieniono na teren usług sportu i rekreacji). W ocenie strony skarżącej wprowadzenie zmian w projekcie planu powinno zostać poprzedzone powtórzeniem w niezbędnym zakresie czynności proceduralnych, stosownie do normy prawnej ujętej w art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Już na wstępnym etapie procesu planistycznego projekt planu powinien być zgodny z ustaleniami studium. W ten sposób kompleksowo przygotowany projekt planu sporządzony z uwzględnieniem ustaleń studium powinien być poddany opiniowaniu i uzgodnieniu, a następnie wyłożeniu do publicznego wglądu. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane reprezentowana przez Burmistrza Miasta Zakopane wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że cały obszar planu znajduje się w granicach terenu górniczego. W granicach planu nie ma ujęcia wód termalnych. Biorąc pod uwagę wniosek Zakładu Górniczego, w którym stwierdzono, że zagospodarowanie tego terenu nie będzie miało wpływu na możliwość wykonywania koncesji przez przedsiębiorcę górniczego i nie zachodzi potrzeba tworzenia filarów ochronnych, przeznaczenie terenu zostało wskazane zgodnie z dyspozycjami studium. Plan nie zawiera granicy terenu górniczego, ponieważ w całości położony jest w tym terenie, a jego Branica oddalona jest o kilka kilometrów od obszaru objętego planem. Zgodnie z wnioskiem Zakładu Górniczego zagospodarowanie tego terenu na funkcje niezwiązane z eksploatacją wód termalnych nie wpływa na możliwość wykonywania koncesji. W tej sytuacji brak uzgodnienia z organem nadzoru górniczego należy uznać za nieistotne naruszenie trybu sporządzania planu, ponieważ przeznaczenie terenów w granicach planu, w tym konkretnym przypadku, nie wiąże się z zagospodarowaniem terenu górniczego i wykonywaniem koncesji, co stwierdził sam organ na etapie wniosków do planu. Odnosząc się do zmiany przeznaczenia wskazano, że: 1/ zmiana terenów z MN-1 na Mn/MP-1 została wprowadzona celem uzyskania zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane. Na terenie MN-1 dopuszczono usługi nieuciążliwe wbudowane w budynek mieszkalny. Zmiana nie naruszała interesu prawnego właścicieli nieruchomości i tym samym nie została uznana za nieistotną i niewymagającą ponowienie procedury planistycznej. Do chwili obecnej plan nie został zaskarżony przez właścicieli przedmiotowych nieruchomości; 2/ zmiana MN-2 na MN/U-1 wprowadzona została celem uzyskania zgodności ze studium. Przeznaczenie terenu zostało rozszerzone o możliwość realizacji już dopuszczonych w tym terenie usług w formie wolnostojącej. Możliwość realizacji usług stanowi ujednolicenie możliwości inwestycyjnych na całym obszarze planu. Zmiana nie naruszała interesu prawnego właścicieli nieruchomości i tym samym nie została uznana za nieistotną i niewymagającą ponowienie procedury planistycznej; 3/ zmiana terenów MN/U-1 na US-1 – na terenie US-1 dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz wykorzystanie turystycznego tego terenu. Zmiana nie naruszała interesu prawnego właścicieli nieruchomości i tym samym nie została uznana za nieistotną i niewymagającą ponowienie procedury planistycznej; 4/ zmiana terenów ZR-3 na US-1 stanowiła o dopuszczeniu na tym terenie wykorzystania turystycznego w szczególności związanego ze sportami zimowymi, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi ze studium w którym cały obszar znajduje się w terenach otwartych TOs oraz w strefie specjalnej PS – promocji sportu; 5/ zmiana przeznaczenia KR-1 i KR-2 (tereny parkingów) – przeznaczenie zgodne z studium; 6/ zmiana MN/U -2 na US-2 – na terenie US-2 dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz wykorzystanie turystyczne tego terenu; 7/ zmiana ZR-4 na US-2 została wprowadzona na podstawie uwag właścicieli; 8/ zmiana położenia linii rozgraniczającej tereny UK-1 – UP-1 – w ramach analizy uwagi nr 11 zweryfikowano przebieg linii rozgraniczającej między tymi terenami zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania terenu a nie przebiegiem poszczególnych granic działek ewidencyjnych. Teren stanowi własność jednego podmiotu i korekta odzwierciedla stan faktyczny zagospodarowania terenu; 9/ zmiana ZR-5 na Mn/MP-2 – w ramach rozpatrzenia uwagi nr 7 do planu zweryfikowano przebieg linii rozgraniczającej terenu przeznaczonego pod zabudowę. Zmiana została wprowadzona na podstawie uwag właścicieli nieruchomości; 10/ zmiana MN-3 na MN/MP-2 w ramach rozpatrywania uwag do planu dla terenu przyległego (uwaga nr 7) skorygowano zasady realizacji usług na przedmiotowym terenie; 11/ zmiana ZR-6 na MN/MP-3 wprowadzona w ramach rozpatrzenia uwagi nr 9 do planu zweryfikowano przebieg linii rozgraniczającej terenu przeznaczonego pod zabudowę. Zmiana wprowadzona została na podstawie uwagi właścicieli nieruchomości. Podsumowując organ stwierdził, że wprowadzone korekty przeznaczenia terenu nie zmieniają w sposób istotny zasad zagospodarowania terenu, a jedynie poszerzają możliwości realizacji usług na terenach przeznaczonych pod zabudowę. Natomiast weryfikacja przebiegu linii rozgraniczających została wywołana wnioskami właścicieli nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Zdaniem sądu skarga jest w całości uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Istotne jest przy tym, że pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wskazać należy, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jednakże przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza dowolności w tym zakresie. Organ planistyczny obowiązany jest przede wszystkim do zachowania sformalizowanej procedury uchwalania planu miejscowego, o której mowa w przepisach art. 17 - 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm. (dalej ustawa). Zgodnie z dyspozycja art. 17 pkt 7g w brzmieniu aktualnym na datę podejmowania skarżonej uchwały - wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych. Z kolei przepis art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (uchylonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze) stanowił, iż udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Z przepisów tych wynika, iż obowiązkiem organu planistycznego było uzgodnienie projektu planu z organem nadzoru górniczego tj. Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie, ponieważ cały teren objęty tym planem, zgodnie z ustawą Prawo geologiczne i górnicze, to obszar górniczy. Podkreślić wymaga, iż uzgodnienie jest najmocniejszą formą współdziałania organów administracji. Stanowisko organów uzgadniających jest dla organu planistycznego obligujące. Organ ten ma obowiązek zastosować się do wytycznych wskazanych przez organ uzgadniający a odmowa uzgodnienia projektu planu miejscowego prowadzi do niemożności uchwalenia planu w kształcie przedstawionym do uzgodnienia. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. II OSK 2024/12 ratio legis instytucji "uzgodnienia" w procedurze planistycznej, polega na przesądzającym (relewantnym) wpływie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego, na kształt normatywny postanowień planu. Ustawodawca, nakazując organowi wykonawczemu gminy uzgodnienie projektu planu ze wskazanymi organami, (...), określił konsekwencje prawne takiego uzgodnienia. Organ uzgadniający może skutecznie zablokować uchwalenie projektowanego aktu w kształcie planowanym przez organ sporządzający. Odmowa uzgodnienia projektu planu przez uprawniony organ oznacza niemożność uchwalenia planu miejscowego w planowanym kształcie. Zaś w przypadku uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego, mimo odmowy uzgodnienia przez uprawniony organ, zgodnie z dyspozycją art. 28 u.p.z.p., skutkuje to, co do zasady, nieważnością uchwały rady w całości lub w części (LEX nr 1291954). Także w wyroku z dnia 9 listopada 2011 r. II OSK 1949/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż zarówno naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na stwierdzenie nieważności takiej uchwały w całości lub części. Naruszenie przepisu art. 17 pkt 6, 7 i 8 u.p.z.p. polegające na braku jakiegokolwiek zaopiniowania, uzgodnienia i braku uzyskania wymaganej zgody stanowi tak rażące naruszenie procedury planistycznej, że niezależnie od innych uchybień nakazuje stwierdzenie nieważności planu miejscowego (LEX nr 1152111). Jak mowa o tym wyżej cały obszar objęty skarżonym planem miejscowym był terenem górniczym. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez organ planistyczny, iż brak uzgodnienia planu z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie to nieistotne naruszenie trybu sporządzania planu z uwagi na fakt, iż ustalenia planu nie wpłynęły na wykonywanie czynności objętych koncesją przez przedsiębiorstwo Polskie Tatry S.A. a na obszarze objętym planem nie ma ujęć wód termalnych. Żadna ze wskazanych przez organ okoliczności nie wpływa na obowiązki tego organu, co do zachowania przewidzianej prawem procedury sporządzania planu miejscowego. Jeżeli przewiduje ona uzgodnienie projektu planu z innym organem administracji to nie zwalnia organu planistycznego z wykonania tego obowiązku jego przekonanie, że uzgodnienie to jest z uwagi na konkretne okoliczności zbędne czy nieistotne. Przepisy ustawy nie przewidują możliwości zwolnienia organu planistycznego od uzgodnienie aktu w sytuacji, kiedy np. występują okoliczności wskazywanie przez organ planistyczny w niniejszej sprawie. Sam fakt że plan miejscowy obejmuje tereny górnicze i to na całym jego obszarze powoduje, że brak uzgodnienia, z właściwym organem nadzoru górniczego należy traktować jako istotne naruszenie trybu jego sporządzania. Zgodzić należy się także ze stroną skarżącą, że narusza zasady sporządzania planu miejscowego, brak oznaczenia granic terenu górniczego. Obowiązek taki wynika z art. 15 ust 2 pkt 7 ustawy, który stanowi iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych (w brzmieniu aktualnym na datę uchwalania skarżonego planu). Sposób oznaczenia terenów górniczym na rysunku planu wynika z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem organu planistycznego było oznaczenie granic terenu górniczego (był to cały obszar objęty przedmiotowym planem) i nie można zgodzić się z organem planistycznym, iż zwalniała go z tego obowiązku ta okoliczność, że cały ten obszar był terenem górniczym. Oznaczenie to bowiem dotyczyło całego obszaru planu i powinno się na części graficznej planu znaleźć tj. objąć całą część graficzną planu. Rację ma także strona skarżąca iż fakt, że po pierwszym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, zmiana projektu planu na skutek uwzględnienia uwag oraz celem dostosowania go do postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (już pierwotny projekt planu winien być zgodny ze studium) i uchwalenie planu w kształcie tak znacznie odmiennym od projektu, który był wyłożony, bez ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie – w szczególności w zakresie uzgodnień (w tym z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie) stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu. Przepis art. 19 ustawy stanowi wyraźnie, iż jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Już na etapie wcześniejszym po uwzględnieniu uwag przez burmistrza jego obowiązkiem było ponowienie procedury planistycznej w zakresie uzgodnień (art. 17 pkt 13 ustawy). Okoliczność, iż czynności tej nie dokonano na żadnym etapie a plan uchwalony w części graficznej różni się od projektu planu który był uzgadniany (z wyjątkiem obligatoryjnego uzgodnienia z organem nadzoru górniczego) i wyłożony do publicznego wglądu ale przede wszystkim bardzo duży zakres zmian przeznaczenia terenów objętych planem uchwalonym w stosunku do projektu planu przesądza, iż można z całą pewnością stwierdzić, iż organ planistyczny dopuścił się istotnego naruszenia trybu sporządzania planu. Jak trafnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. II SA/Kr 1718/11 skutki braku ponowienia określonych czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego należy oceniać na gruncie konkretnego przypadku. Brak ponowienia określonych czynności planistycznych może mieć różne skutki prawne - może nie mieć wpływu na prawidłowość podjętej uchwały, może jednakże w określonych sytuacjach skutkować koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Kryterium powinien być tu stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały sprzed dokonania zmian. Jak mowa o tym wyżej z uwagi na zakres dokonanych zmian (modyfikacji planu uchwalonego w stosunku do jego projektu) obowiązkiem Rady Gminy było ponowić procedurę planistyczną w niezbędnym zakresie. Nie można zgodzić się z organem, iż fakt niezaskarżenia planu przez właścicieli nieruchomości terenów, których przeznaczenie uległo zmianie, świadczy braku naruszenia ich interesu prawnego a co za tym idzie brak ponowienia czynności planistycznych jest uchybieniem nieistotnym. Czym innym jest bowiem fakt, czy doszło do naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości objętych ustaleniami planu (organ ma możliwości dokonywania takiego naruszenia i o ile mieści się ono w granicach zakreślonych ustawą i nie jest dowolne - nie skutkuje nieważnością uchwalonego planu) a czym innym dokonanie czynności objętych procedurą uchwalania planu miejscowego. Znaczny zakres zmian, jaki w stosunku do projektu plany był dokonany w planie uchwalonym, wskazywał na bezwzględną konieczność ponowienia procedury planistycznej i to w znacznym zakresie tj. nie tylko w zakresie niezbędnych uzgodnień i opinii, ale też zdaniem sądu, ponownego wyłożenia do publicznego wglądu. Tym samym organ planistyczny dopuścił się kolejnego istotnego naruszenia sporządzania planu miejscowego będącego przedmiotem oceny sądu. Ponieważ stwierdzone wady dotyczą skarżonego planu w całości planu (brak uzgodnienia z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie i oznaczenia terenów górniczych) i znacznej części graficznej planu (stwierdzenie nieważności planu w części graficznej w tak znacznej części prowadziło by do dezintegracji planu) zdaniem sądu zachodziła podstawa do orzeczenia nieważności skarżonego planu w całości. Z uwagi na powyższe okoliczności na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.