II SA/Kr 278/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Decyzją z 2 września 2010 r., Prezydent Miasta, na podstawie art.105 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: Budynek użyteczności publicznej z mieszkaniami na górnych kondygnacjach, infrastrukturą, techniczną, i komunikacyjną na terenie położonym przy ul. W. (działki nr [...], [...] obr. [...]) prowadzone na wniosek R. i M. B. oraz S. i E. G.. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji wpłynął 1.03.1999r., a wnioskowana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana 1.07.1999 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 4.09.2008 r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium przekazało również pismo wnioskodawców z 5.11.1999 r. skierowane do SKO w [...], w którym poinformowali oni o wycofaniu wniosku z 01.03.1999 r. W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, uwzględniając cofnięcie wniosku organ I instancji decyzją z 21.11.2008r. umorzył postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzja z 21.11.2008r. została utrzymana w mocy przez Kolegium decyzją z 17.04.2009 r. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 04.12.2009 r. sygn. akt. II SA/Kr 836/09 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 17.04. 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z 21.11.2008 r. W swoim rozstrzygnięciu Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzucił niewłaściwe rozpoznanie zakresu wniosku (niewyjaśnienie kwestii włączenia działki nr [...] do nazwy "zamierzenia") oraz brak pisma wszystkich inwestorów o cofnięciu wniosku (wniosek z 5.11.1999 r. został podpisany jedynie przez jednego z wnioskodawców tj. R. B.). Ponadto organ administracyjny podał, że po przeanalizowaniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożonego 01.03.1999 r. stwierdzono, iż zakres inwestycji został określony zarówno w części opisowej, jak i graficznej dotyczy działek nr [...], [...] obr. [...]. Z opisu inwestycji wynika, że inwestor planuje realizację zamierzenia z uwzględnieniem jego etapowania na wszystkich trzech w/w działkach. Fakt, że dla I etapu inwestycji planowanego na działce nr [...] obr. [...] wydane zostało pozwolenie na budowę do sygnatury [...] - nie wyklucza możliwości wystąpienia o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wszystkich trzech działek, z uwagi na fakt, iż wszystkie parametry zabudowy, w tym bilans funkcji usługowej i mieszkalnej został wyliczony łącznie dla całości inwestycji przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...]. W związku z tym przedmiotowe postępowanie prowadzone pod sygnaturą [...] przez cały czas jego trwania prowadzone było dla zamierzenia inwestycyjnego planowanego na terenie obejmującym działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. Postanowieniem z 5.05.2010 r. nałożono na wnioskodawców obowiązek pisemnego potwierdzenia aktualności złożonego w 01.03.1999 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, lub ich pisemnego oświadczenia o wycofaniu wniosku z 01.03.1999 r. Wnioskodawcy złożyli oświadczenie, że pismo z 05.11.1999 r. o wycofaniu wniosku z 1.03.1999 r. zostało podpisane przez R. B. w imieniu wszystkich wnioskodawców i za ich zgodą oraz przedłożyli akt notarialny Rep. A Nr [...], na mocy którego każdy z wnioskodawców może działać w imieniu pozostałych, a zatem wobec złożenia wniosku o cofnięciu wniosku o wydanie wzizt postępowanie w sprawie należało umorzyć. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. W. podnosząc szereg aspektów związanych z wydaniem przez organ I instancji decyzji z 29.07.1999 r. zezwalającej na budowę budynku na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. S. i W., a która posłużyła później do wydania decyzji o przekazaniu I części budynku do użytkowania. Powołał także decyzję Prezydenta Miasta z 16 grudnia 1999 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku Szkoły Języków Obcych na działkach nr [...], [...], [...], wyodrębnionych z działek nr [...], [...] i [...], jako drugiego etapu budowy. Wskazał, że decyzja ta była badana przez Wojewodę [...] oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. W ocenie odwołującego się, wszystkie wywody zawarte w zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania są mało wiarygodne i zbędne z uwagi na wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę, którą otrzymał przed decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 21.01.2011 r., znak: [...], na podstawie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy ponownie przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie dodatkowo uszczegóławiając stan faktyczny o informację co działo się między wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z 01.07.1999 r., a jej uchyleniem decyzją Kolegium z 4.09.2008 r. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji o konieczności umorzenia postępowania w sprawie wobec skutecznego cofnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodziło się także, iż od początku postępowanie prowadzone było dla zamierzenia planowanego na terenie obejmującym działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] i dla tak określonego zakresu inwestycji wydana została zarówno decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z 01.07.1999 r., jak i wszystkie pozostałe rozstrzygnięcia obu instancji. Dodatkowo organ II instancji zaznaczył, że w oparciu o materiały dowodowe sprawy, w szczególności część opisową i graficzną wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 01.03.1999 r. - iż teren inwestycji, oprócz działek nr [...] i nr [...], stanowiła cześć działki nr [...] obr. [...], ponieważ planowane zamierzenie przewidziane istotnie zostało również na nieznacznej części działki nr [...], niejako "wchodząc" niewielką częścią planowanego budynku w granice tej działki. W części opisowej wniosku jako teren inwestycji objętej wnioskiem wskazano, że stanowią go działki nr [...] i [...] obr. [...], natomiast w odniesieniu do działki nr [...] stwierdzono, że planowana zabudowa ma stanowić kontynuację realizowanego na działce sąsiedniej nr [...] budynku mieszkalnego, objętego wskazanymi we wniosku: decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o pozwoleniu na budowę. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika, że prawa do działki nr [...], jak i działki nr [...], w czasie złożenia wniosku posiadali wnioskodawcy. Wobec tego - zdaniem Kolegium - wniosek o ustalenie warunków z 01.03.1999 r. dotyczył działki nr [...] i nr [...] oraz części działki nr [...]. Wskazanie to stanowi jedynie doprecyzowanie zakresu terytorialnego inwestycji, który co do zasady - w ocenie SKO - prawidłowo został określony przez organ I instancji. Odnosząc się do kwestii podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że zakres postępowania ograniczony jest tematycznie do sprawy formalnej, tj. skuteczności wycofania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zakresu postępowania objętego wnioskiem. Postępowanie to nie dotyczy więc rozstrzygania o istocie sprawy, tj. w przedmiocie ustalania, bądź odmowy ustalenia, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozstrzygnięcie dotyczy kwestii podniesionych w powoływanym wyroku WSA w Krakowie z 4.12.2009 r. sygn. II SA/Kr 836/09. Zarzuty odwołującego się dotyczące wydanych wcześniej decyzji lokalizacyjnych, tj. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mogą być przedmiotem jakiejkolwiek oceny czy weryfikacji przez Kolegium w tym postępowaniu. Wobec tego przyjąć należy, że dla kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia formalnego, tj. umorzenia postępowania, nie mają znaczenia zarzuty odwołania dotyczące nieprawidłowości przeprowadzonych uprzednio postępowań, w tym kwestia legalności budowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył J. W. zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie analizy dokumentów, aby ustalić przyczynę niemożliwości zadośćuczynienia wnioskowi R. i M. B. oraz S. i E. G. w listopadzie i grudniu 1999 roku, a także na początku 2000 roku dotyczącego decyzji z 1.07.1999 r. Wskazał na celowe działania organu mające na celu utrudnienie mu udziału w postępowaniu, łamanie przepisów (przykładowo poprzez przerobienie daty na klauzuli wykonalności), pominięcie w postępowaniu A. i A. W.. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że wcześniejsze decyzje były przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 604/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organy nie rozważyły i nie wskazały żadnej przyczyny, która jeżeli wystąpiła – mogła uzasadniać bezprzedmiotowość sprawy. Tym samym wskazał, że organy błędnie powołały art. 105 § 1 k.p.a. jako podstawę rozstrzygnięcia. WSA w Krakowie zwrócił uwagę, że wszyscy wnioskodawcy tj. R. i M. B. oraz S. i E. G., w dniu 5 listopada 1999 r., cofnęli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanego przedsięwzięcia na terenie działek nr [...], [...] i [...] obr. [...]. R. B., który podpisał wniosek, działał także w imieniu pozostałych wnioskodawców. Sąd I instancji wskazał, że o cofnięciu wniosku przez wnioskodawców organy nie zawiadomiły pozostałych stron postępowania, uchybiając poprzez to przepisowi art. 105 § 2 k.p.a. Cofnięcie wniosku przez R. i M. B. oraz S. i E. G. stanowi, zdaniem Sądu, tylko wstępną i niewystarczająca przesłankę do umorzenia toczącego się postępowania. Podkreślono, że organy w takiej sytuacji mają obowiązek zwrócenia się do wszystkich stron postępowania celem ustalenia, czy któraś ze stron nie sprzeciwia się takiemu wnioskowi. Na żadnym etapie postępowania organy nie zwróciły się bowiem do J. W. i pozostałych stron poza wnioskodawcami z pytaniem, czy nie sprzeciwiają się one wnioskowi R. i M. B. oraz S. i E. G.. W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zaskarżyło powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi i zawartemu w nim poglądowi prawnemu, będącemu podstawą rozstrzygnięcia Sądu, SKO w [...] zarzuciło: - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 ust, 1 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.), przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wycofanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez inwestora nie czyni postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy bezprzedmiotowym, - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 105 § 2 k.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy polegające na przyjęciu, iż w przypadku wycofania wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy organ winien zwrócić się do stron postępowania z zapytaniem, czy nie składają sprzeciwu oraz ocenie czy za umorzeniem postępowania przemawia interes społeczny. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięciem z dnia 3.12.2013, II OSK 1593/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu rozpatrzył kluczową dla sprawy kwestię dotyczącą prawidłowości umorzenia postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 105 § 2 k.p.a. nie może mieć zastosowania do spraw, które - w świetle przepisów prawa materialnego - mogą być rozpoznawane i rozstrzygane wyłącznie na wniosek strony, a postępowanie nie może być podejmowane, jak również przejmowane do prowadzenia z urzędu. W tego rodzaju sprawach bezpośrednio rozstrzyga się o interesie prawnym (uprawnieniach) inwestora, natomiast sytuacja prawna pozostałych stron postępowania, w szczególności właścicieli nieruchomości sąsiednich, kształtowana jest pośrednio. Rezygnacja inwestora z kontynuowania postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oznacza brak podmiotu, do którego bezpośrednio adresowana jest decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i, który wyłącznie byłby uprawniony do podjęcia dalszych czynności administracyjnoprawnych związanych z procesem inwestycyjnym. Rekapitulując, Sąd II instancji stwierdził, że umorzenie postępowania, w przypadku cofnięcia przez inwestora lub inwestorów wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie jest uzależnione od zgody, czy braku sprzeciwu stron niebędących wnioskodawcami, albowiem taka decyzja nie prowadzi do zmian w zagospodarowaniu ich terenu, a co za tym idzie, nie wpływa na ich interes prawny. Bez znaczenia pozostaje przy tym kwestia ewentualnej, dokonanej już zmiany sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. II SA/Po 579/10, LEX nr 754483). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze ustalenia i wskazania zawarte w cytowanym wyżej uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja i poprzedzające ją rozstrzygniecie organu I instancji odpowiadają prawu. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek R. i M. B. oraz S. i E. G. z dnia 1 marca 1999 r. (data wpływu) i miało za przedmiot ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budynek użyteczności publicznej z mieszkaniami na górnych kondygnacjach, infrastrukturą, techniczną, i komunikacyjną na terenie położonym przy ul. W. w K. (działki nr [...], [...] i [...] obr. [...])." Dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znacznie mają znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (na podstawie art. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 59 ust. 1 oraz nast. ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w szczególności dokonana przez organ wykładnia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z regułą zawartą w art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Powołany przepis winien być interpretowany z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji oraz normują wprost inicjatywę co do powstania stosunku prawnego określonej treści. W przypadku, gdy przepis prawa nie reguluje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli przedmiotem postępowania jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenie lub cofnięcie uprawnień - wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Jeżeli zaś chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem, to wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek. Oparcie postępowania w granicach wyznaczonych w przepisach prawa materialnego na zasadzie skargowości powoduje szereg następstw. W szczególności, przedmiot postępowania administracyjnego wyznacza wówczas żądanie strony i podane przez nią okoliczności faktyczne. Organ administracji publicznej nie jest władny do zmiany żądania strony lub jego kwalifikacji prawnej, które należy oceniać na podstawie treści wniesionego przez nią pisma (por. wyrok NSA z 11.06.1990r. I SA 367/90, ONSA 1990, Nr 2-3, poz. 47). Co do biegu i kontynuacji postępowania administracyjnego w przypadku cofnięcia wniosku , w doktrynie przyjmuje się trafnie, że art. 105 § 2 k.p.a., ma zastosowanie wyłącznie do postępowań administracyjnych, które mogą być prowadzone także z urzędu, a w przypadku postępowań prowadzonych tylko na wniosek wyłącznie wówczas, gdy wniosek o wszczęcie postępowanie złożony został przez więcej niż jeden podmiot (postępowanie toczy się na wniosek więcej niż jednej strony), a sprzeciw pochodzi od jednego z pozostałych wnioskodawców (tak M. Kotulski artykuł CASUS 2008/1/38). W sytuacji, gdy w sprawach wszczynanych tylko na wniosek, wnioskodawca (wnioskodawcy) wniosek cofa, organ administracji publicznej traci kompetencję do dalszego prowadzenia postępowania w celu konkretyzacji praw i obowiązków, zaś postępowanie winno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skoro wniosek o ustalenie warunków zabudowy stanowi materialnoprawną podstawę postępowania, to jego cofnięcie powoduje, że w sprawie odpada jeden z elementów, których istnienie jest kluczowe dla bytu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji brak wniosku powoduje, że sprawa nie może być rozstrzygnięta merytorycznie, a postępowanie winno zostać umorzone. Naruszenie zasady skargowości uznawane jest za rażące naruszenie prawa procesowego, co prowadzi nieważności decyzji ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ). Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. – " Ustawa ta określa: 1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Artykuł art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i inne przepisy dotyczące ustalenia warunków zabudowy wskazują, że takie postępowanie nie może zostać wszczęte z urzędu. Wymaga ono wniosku inwestora, który nabywa specyficzne uprawnienia i obowiązki wynikające z wydanej w sprawie pozytywnej decyzji w kierunku określonego w niej sposobu zagospodarowania nieruchomości. We wniosku tym inwestor określa między innymi rodzaj planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz jego charakterystykę. Organ administracji publicznej związany jest treścią tego żądania, co oznacza, że sam nie może modyfikować wniosku strony w żadnym zakresie. Poza wnioskodawcą żadne uprawnienia lub obowiązki nie powstają dla innych stron postępowania, których udział w sprawie sprowadza się tylko do możności ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu inwestycji lub terenów sąsiednich (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że WSA w Krakowie jest związany jednoznacznie wyrażonym w cytowanym wyżej wyroku stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie tego, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może co do zasady zostać wszczęte z urzędu. Niezależnie od nakazu uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej przez NSA w uzasadnieniu wyroku z 3.12.2013r., sygn. akt II OSK 1593/12, Sąd ponownie orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażone tam poglądy w szczególności, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zasadniczo nie może zostać wszczęte z urzędu. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że organ może wszcząć postępowanie z urzędu, tylko jeżeli uzasadnia to szczególnie ważny interes strony. Jednak i w tym postępowaniu organ jest zobowiązany uzyskać zgodę strony na jego kontynuowanie, a w razie jej braku wydać decyzję o umorzeniu postępowania (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck Warszawa 2011 r., s. 415). Zatem byt postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzależniony jest wyłącznie od istnienia skutecznego wniosku o jego wszczęcie przez cały okres postępowania, brak takiego wniosku lub jego cofnięcie czyni zawsze takie postępowanie bezprzedmiotowym, gdyż przestaje istnieć sprawa administracyjna, która podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji. Rezygnacja inwestora z kontynuowania postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oznacza brak podmiotu, do którego bezpośrednio adresowana jest decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i, który wyłącznie byłby uprawniony do podjęcia dalszych czynności administracyjnoprawnych związanych z procesem inwestycyjnym. Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a., uznać za bezzasadne. Fakt cofnięcia w sprawie niniejszej wniosku przez wszystkich wnioskodawców, tj. R. i M. B. oraz S. i E. G. obligował bowiem organ pierwszej instancji do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 §1 k.p.a. Nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanych decyzji ewentualna bezczynność organów administracyjnych w prowadzeniu postępowania oraz niedogodności, z którymi wiąże się fakt wybudowania w pobliżu domu skarżącego bloku. Kwestie te skarżący może podnieść w przewidzianych dla nich trybie. W graniach wyznaczonych przez prawo Sąd dokonuje bowiem kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w ramach której dokonuje weryfikacji, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów prawa procesowego. W tym stanie rzeczy, uznając skargę za bezzasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.