II SA/Kr 294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego S.M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi S.M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 24 stycznia 2017 r., znak [...] , w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem wydanym w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 24 stycznia 2017 r., znak [...] , w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę. W postępowaniu sądowym skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika – siostrę skarżącego G.K. . W dniu 7 sierpnia 2017 r. pełnomocnikowi skarżącego został doręczony odpis sentencji wspomnianego wyroku wraz z pouczeniem o prawie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (potwierdzenie odbioru – k. 55). Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r., nadanym listem poleconym w dniu 1 września 2017 r., pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazała, że skarżący nie złożył w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia, gdyż nie miał wcześniej takiej możliwości. Stan zdrowia skarżącego znacznie się pogorszył, praktycznie nie dało się z nim porozumieć nawet co do najprostszych spraw dotyczących życia codziennego. Dopiero po pewnym czasie i remisji choroby pełnomocnik mogła przekazać skarżącemu treść wyroku, na co skarżący wyraził wolę, aby zostało sporządzone jego uzasadnienie. Faktycznie przeszkoda uniemożliwiająca złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku minęła w dniu 30 sierpnia 2017 r., kiedy to stan skarżącego się polepszył. Do wniosku załączona zostały kserokopia zaświadczenia lekarskiego z dnia 31 sierpnia 2017 r., z którego wynika, że skarżący leczy się od dnia 22 grudnia 2016 r. i że jest całkowicie niezdolny do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 zd. 2). Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r. nie został złożony w terminie. Termin ten upłynął bowiem dla skarżącego z dniem 14 sierpnia 2017 r. Tymczasem przesyłka zawierająca wniosek została nadana w dniu 1 września 2017 r. Zważywszy na wskazywaną we wniosku przyczynę uchybienia terminu i dzień jej ustania, należy przyjąć, że wniosek nie jest spóźniony; podlega zatem rozpoznaniu pod kątem istnienia przesłanki z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. W ocenie Sądu przesłanka ta nie zachodzi. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 333/17, CBOSA). Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r, l SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260, postanowienie NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 385/17, CBOSA). W niniejszej sprawie, w toku całego postępowania sądowego, skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika, legitymującego się pełnomocnictwem ogólnym. Zgodnie z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Nie ulega zatem wątpliwości, że pełnomocnik był umocowany do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie było też żadnych przeszkód – a w każdym razie we wniosku o przywrócenie terminu takie przeszkody nie zostały wskazane – aby to w terminie ustawowym uczynił. W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego, który sam miał niczym nie ograniczoną możliwość działania, nie może w składnym przez siebie wniosku o przywrócenie terminu skutecznie powoływać się na niedyspozycję zdrowotną mocodawcy. Wszak instytucja pełnomocnictwa służy w szczególności temu, aby za stronę, która sama z takich czy innych przyczyn nie może lub nie chce działać osobiście, mógł dokonywać czynności ktoś inny. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że do dokonania czynności procesowej – zwłaszcza czynności procesowej polegającej na złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia – konieczne było oczekiwanie na specjalną dyspozycję czy oświadczenie woli mocodawcy. Niezależnie od powyższego, trzeba zauważyć, że dołączone do wniosku zaświadczenie (wystawione w dniu 31 sierpnia 2017 r.) wskazuje jedynie na długotrwałą chorobę skarżącego i jego niezdolność do pracy; nie wynika z niego okoliczność znacznego pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego w okresie do dnia 30 sierpnia 2017 r. Wspomniana okoliczność – w świetle poczynionych wcześniej rozważań – nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, toteż jedynie dodatkowo trzeba zaznaczyć, że nie została ona w wystarczającym stopniu uprawdopodobniona. Z tych względów, działając na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.