II SA/Kr 30/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 września 2009 r. nr [....] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane; III. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 i art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) po rozpoznaniu zażalenia J.K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat N. z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...], tj. oczywistej omyłki na stronie pierwszej decyzji w wierszu drugim wyrzeczenia poprzez zastąpienie liczby [...] liczbą [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat [...] dokonał z urzędu sprostowania oczywistej omyłki w oznaczeniu numeru działki w decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] w ten sposób, że na stronie pierwszej decyzji w wierszu drugim wyrzeczenia zamiast liczb [...] powinno być [...]. Uprawnienie PINB do wydania postanowienia dotyczącego sprostowania powołanej decyzji wynika z przejęcia kompetencji w sferze budownictwa na podstawie zmiany ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej (Dz. U. Nr 106, poz. 668 z późn. zm.) w związku z reformą ustrojową państwa. Zażalenie na to postanowienie w ustawowym terminie złożył J.K. zarzucając, że błąd w oznaczeniu numeru działki w decyzji nakazującej rozbiórkę nie należy do oczywistych błędów pisarskich, do których zastosowanie ma tryb przewidziany w art. 113 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że zastosowanie powołanej podstawy prawnej - art. 113 k.p.a. - do skorygowania oznaczenia nieruchomości, na której zlokalizowane są obiekty, zrealizowane przez J.K. , jest prawidłowe. Pomyłka w oznaczeniu działki jako [...] zamiast [...] została popełniona w protokole oględzin z dnia 15 kwietnia 1997 r. i była powielana w kolejnych dokumentach w trakcie prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy podzielił argumentację PINB Powiat [...] zawartą w uzasadnieniu postanowienia pierwszej instancji przemawiającą za potraktowaniem oznaczenia numeru działki jako [...] zamiast [...] jako omyłki nieistotnej, podlegającej sprostowaniu zgodnie z art. 113 k.p.a. Wskazał, że za uznaniem omyłki za nieistotną przemawiają następujące okoliczności: 1) działka prawidłowo oznaczona [...] (wg starej ewidencji) sąsiadowała z innymi działkami, będącymi przedmiotem umowy dzierżawy z dnia [...] lutego 1997 r. ([...]), 2) opis zabudowań gospodarczych zrealizowanych przez J. K. , zawarty w protokole oględzin z dnia 15 kwietnia 1997 r. przeprowadzonych przy udziale J. K. , oraz wymienionych w decyzji z dnia [...] maja 1997 r., będącej przedmiotem sprostowania, nie był dotychczas kwestionowany przez skarżącego, a z prowadzonej korespondencji wynika, że inwestor J. K. dokładnie wiedział, jakich zabudowań i gdzie położonych dotyczy prowadzone postępowanie. Pomimo, że postępowanie toczy się od 1997 r., skarżący sprawę błędnego oznaczenia działki podniósł dopiero w piśmie z dnia 6 października 2006 r. (k. [...].); fakt ten potwierdza pismo żalącego z dnia 23 maja 1997 r., w którym sam zamiennie wskazuje lokalizację swoich zabudowań "na działce [...]", opisuje teren wraz z jego ukształtowaniem oraz obiekty, i wnosi o wstrzymanie nakazu rozbiórki do czasu wygaśnięcia umowy dzierżawy do dnia 31 grudnia 1999 r. (k. [...]), 3) na terenie dzierżawionym przez żalącego się i terenach przyległych nie występowały działki o oznaczeniach dwucyfrowych, 4) z przesłanej przez Urząd Miejski w K. informacji z dnia 28 maja 2008 r. wynika, że działka, której sprostowanie dotyczy wg nowej ewidencji posiada oznaczenie nr [...], natomiast działka o nr [...] położona jest w innym obszarze Gminy, na terenie zabudowy jednorodzinnej, nad potokiem [...], zabudowana jest budynkiem mieszkalnym nr [...], co wynika z mapy załączonej do pisma (k. [...]). Działka nr [...] stanowi własność prywatną, co wynika z zaświadczenia Starosty z dnia [....] kwietnia 2008 r., znak: [...] (k. [...]). Wyżej wymienione argumenty przemawiają w ocenie organu drugiej instancji za potraktowaniem przedmiotowej omyłki jako oczywistej omyłki pisarskiej, podlegającej sprostowaniu na podstawie art. 113 k.p.a. Podniesiono przy tym, że powołane przez żalącego się orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą innych stanów faktycznych i nie mogą wpłynąć na zmianę kwalifikacji omyłki w przedmiotowej sprawie. Skargę na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.K. Skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, a to art. 113 § 1 k.p.a., które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ, "że oznaczenie numeru działki, na której położony jest obiekt objęty nakazem rozbiórki jako [...] zamiast [...] było omyłką nieistotną podlegającą sprostowaniu zgodnie z art. 113 k.p.a., mimo iż w toku całego postępowania konsekwentnie używano jako oznaczenia działki nr [...] a także tego, że na terenie tej samej Gminy K. jest położona działka ewidencyjna nr [...] stanowiąca własność innej osoby niż skarżący, a zatem omyłka taka w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji, a więc jest omyłką istotną i nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.". Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obydwu instancji. W uzasadnieniu skargi powołując się na liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że błędne oznaczenie działki budowlanej, tj. jej numeru ewidencyjnego w decyzji administracyjnej nie może być zmienione na prawidłowe oznaczenie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. jako sprostowanie oczywistej omyłki. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, czy też pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie jest decyzją abstrakcyjną, lecz zawsze konkretną, a konkretyzacja zakresu takiej decyzji następuje przez określenie rodzaju budowy i miejsca jej wykonywania oraz inwestora uprawnionego do wykonania tych robót. Oznacza to tym samym, iż oznaczenie działki budowlanej stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia robót budowlanych przez określenie konkretnego obiektu budowlanego i miejsca jego położenia (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt: II OSK 1815/2006, wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt: IV SA 136/02, wyrok WSA w Warszawie z 2004 r., sygn. akt: II SA 1501/03). Skarżący podniósł, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego nie jest decyzją abstrakcyjną, lecz zawsze konkretną, a konkretyzacja zakresu takiej decyzji następuje przez określenie obiektu budowlanego i miejsca wykonania rozbiórki oraz inwestora zobowiązanego do wykonania tych robót. Oznacza to tym samym, iż oznaczenie działki budowlanej stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje obowiązek rozbiórki przez określenie konkretnego obiektu budowlanego i miejsca jego położenia. Ponadto w niniejszej sprawie omyłka w oznaczeniu numeru działki nie jest widoczna w samej treści decyzji nakazującej rozbiórkę. Co więcej omyłka ta nie jest widoczna nawet w przypadku konfrontacji treści decyzji z aktami sprawy, bowiem w toku całego postępowania konsekwentnie stosowano jako oznaczenie działki nr [...]. Trudno zatem uznać, że oznaczenie działki nr [...] zostało wpisane w decyzji nakazującej rozbiórkę niezgodnie z zamierzeniem organu wydającego decyzję. Skarżący wskazał również, że na terenie tej samej gminy, na której jest położona działka skarżącego o numerze [...], tj. Gminy K. jest również faktycznie położona działka o numerze [...] stanowiąca własność osoby innej niż skarżący, a zatem wydana decyzja dotyczy konkretnie istniejącej działki. Wszystko to sprawia, że wadliwość decyzji nakazującej skarżącemu rozbiórkę polegająca na niewłaściwym oznaczeniu działki budowlanej, na terenie której ma być wykonana rozbiórka nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., a zatem nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu. Dokonane przez organ sprostowanie jest równoznaczne ze zmianą decyzji, tj. zmianą rozstrzygnięcia co do terenu, na którym ma być wykonana rozbiórka. Zmiana zaś rozstrzygnięcia decyzji w zakresie miejsca wykonania rozbiórki, nawet podjęta na skutek błędu bądź wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym, nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. W przypadku bowiem wad istotnych decyzji, tryb jej weryfikacji nie może być zastąpiony przez tryb usuwania wad nieistotnych (błędów, omyłek). Wadliwość dotycząca zaskarżonej decyzji dotyczy również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a zatem uzasadnione jest uchylenie obu decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było wyłącznie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] w zakresie sprostowania błędu pisarskiego w decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...]. Poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na powyższe postanowienie pozostaje kontrola legalności decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...]. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i literaturze są zasadne poglądy, że skoro ustawodawca, wprowadzając w art. 113 k.p.a. pojęcie "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych pomyłek" nie daje ustawowej definicji tych pojęć, to stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, a więc takie, jakie jest stosowane w życiu codziennym (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1091/96, LEX nr 33532). Przyjmując, że pojęcie "błąd" w powszechnym tego słowa znaczeniu oznacza "niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp., odstępstwo od normy, pomyłka", to za szczególnego rodzaju błędy występujące w decyzjach administracyjnych oraz innych dokumentach należy uznać błędy ortograficzne, gramatyczne, zecerskie, jak również błędy "maszynowe", a więc błędy powstałe przy przepisywaniu tekstu na maszynie, polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery, a współcześnie także błędy komputerowe, bowiem komputery skutecznie wyparły w administracji tradycyjne maszyny do pisania (Komentarz do art. 113 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I i II, Zakamycze, 2005). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. W szczególności oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65; Komentarz do art. 113 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji, postanowienia lub akt sprawy. Na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. można zatem sprostować oczywisty błąd w decyzji lub postanowieniu, także wówczas, gdy niedwuznaczność ujawnia się również w wyniku skonfrontowania treści decyzji (postanowienia) z materiałem dowodowym, który zgromadzono przed wydaniem tego rozstrzygnięcia. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, iż określenie w decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] terenu nieruchomości, na której znajdują się obiekty budowlane objęte obowiązkiem rozbiórki jako działki nr [...] w K. nie miało charakteru oczywistej omyłki w wyżej przedstawionym rozumieniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustaleń w przedmiotowej kwestii nie można oprzeć na uzasadnieniu powyższej decyzji, gdyż obejmuje ono jedynie dwa zdania koncentrujące się na wskazaniu daty realizacji inwestycji i przytoczeniu treści art. 48 Prawa budowlanego. Po drugie dokumentacja administracyjna poprzedzająca wydanie decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...], tj. protokół oględzin z dnia 16 kwietnia 1997 r. wskazuje, że postępowanie zakończone tą decyzją obejmowało działkę nr [...] w K. (protokół oględzin – k. [...]). Również dokumentacja administracyjna pochodząca z okresu po wydaniu powyższej decyzji wskazuje, że organy administracji przedmiotem analizy uczyniły działkę nr [...] w K. (pismo z dnia 2 czerwca 1997 r. kierowane przez organ do Prokuratora Rejonowego w N. – k. [...] upomnienie z dnia 14 października 1997 r. – k. [...], pisma z dnia 21 października 1997 r. i 29 listopada 1999 r. kierowane przez organ do J.S. – k. [...], tytuł wykonawczy z dnia 1 grudnia 1997 r. – k. [...], postanowienie WINB z dnia [...] października 2000 r. – k. [...], decyzja WINB z dnia [...] marca 2003 r. – k. [...], decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. – k. [...] ). Podkreślić przy tym należy, że z pisma organu z dnia 29 maja 1998 r. kierowanego do skarżącego wynika, że organowi znana była treść postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 1997 r., w treści którego Sąd wskazywał na działkę nr [...] jako teren inwestycji, a mimo to organ wskazywał, iż w prowadzi postępowanie w stosunku do działki nr [...] w K. (k. [...]). Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ w związku z zasygnalizowaniem przez skarżącego wadliwego oznaczenia działki w decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] (wniosek skarżącego z dnia 6 października 2006 r. – k. [...]) wykazujące, że w istocie przedmiotem badania była nieruchomość oznaczona nr [...] (obecnie nr [...]) nie uzasadnia wniosku o oczywistej omyłce pisarskiej, a o istotnym uchybieniu organu w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej w zakresie ustalenia terenu, na którym zlokalizowano inwestycję objętą nakazem rozbiórki. Na wadliwość postępowania w zakresie należytego określenia terenu inwestycji objętej nakazem rozbiórki wskazuje również pismo Dyrektora Wydziału Mienia Gminnego z dnia 28 maja 2008 r. (k. [...]), z którego wynika, że przedmiotowe zabudowania skarżącego posadowione są na kilku działkach, w tym również na działkach, które nie są dzierżawione przez skarżącego (działki nr [...] i [...]). Wreszcie należy wskazać na zasadne stanowisko skarżącego poparte licznie cytowanym orzecznictwem sądowym, zgodnie z którym błędne oznaczenie działki budowlanej, tj. jej numeru ewidencyjnego w decyzji administracyjnej nie może być zmienione na prawidłowe oznaczenie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. jako sprostowanie oczywistej omyłki. Decyzja administracyjna ma charakter rozstrzygnięcia indywidualnego i konkretnego, a w przypadku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego konkretyzacja zakresu takiej decyzji następuje przez określenie rodzaju budowy i miejsca jej wykonywania oraz podmiotu obciążonego obowiązkiem dokonania rozbiórki inwestycji zrealizowanej w ramach samowoli budowlanej. Oznaczenie działki budowlanej stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia prac rozbiórkowych przez określenie konkretnego obiektu budowlanego i miejsca jego położenia. Zasadne jest stanowisko skarżącego, że skoro na terenie tej samej gminy, na której jest położona działka skarżącego o numerze [...], tj. Gminy K. jest również faktycznie położona działka o numerze [...] stanowiąca własność osoby innej niż skarżący, to wydana decyzja dotyczy konkretnie istniejącej działki. W takim stanie rzeczy zmiana co do oznaczenia nieruchomości jest w istocie zmianą rozstrzygnięcia, której nie można dokonać w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej określonym w art. 113 § 1 k.p.a. Zasadne są poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek i przypisanie ich niewłaściwym osobom nie ma charakteru oczywistej omyłki, a instytucja sprostowania oczywistej omyłki nie może służyć konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego (wyrok WSA W Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 306/08, LEX nr 516095, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., II OSK 1815/06, LEX nr 443701, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2007 r., II OSK 581/06, LEX nr 325253), gdyż czynność zmiany numeru ewidencyjnego działki stanowi zmianę treści decyzji i nie może podlegać sprostowaniu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., IV SA 618/96, LEX nr 45648). Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu (nieruchomości) z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki w obrocie prawnym funkcjonuje jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa (wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r., IV SA 136/02, M.Prawn. 2002/24/1108). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że przyjęcie przez organy obu instancji, że zmiana numeracji działki będącej terenem obiektów budowlanych podlegających obowiązkowi rozbiórki dopuszczalna jest w trybie sprostowania oczywistej omyłki określonym w art. 113 § 1 k.p.a. jest wynikiem błędnej wykładni tego przepisu, stanowi zatem naruszenie prawa materialnego. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało w sposób niezgodny z prawem treść zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające jej postanowienie organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Uchylenie obydwu postanowień nastąpiło w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro obydwa postanowienia są wadliwe ich uchylenie stało się konieczne. Uwzględniając skargę, Sąd zastosował art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na jego podstawie określił, że zaskarżone postanowieni nie może być wykonywane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).